We hebben 196 gasten online

Recensie 'De tolk van Java' Alfred Birney

Gepost in Geschiedenis

De tolk van Java Alfred Birney

Huiveringwekkend, autobiografische mokerslag, beschrijvingen die ten volle bij dit boek passen. De clichés over Nederlands-Indië worden verpulfert en hoe. Pas op 65 jarige leeftijd heeft Alfred Birney het boek geschreven dat hij al zijn leven lang moest schrijven. De tolk van Java is inmiddels al onderscheiden met de Libris Literatuur Prijs 2017 en de Henriëtte Roland Holst-prijs 2017. Uit een vraaggesprek met Alfred Birney in de Volkskrant van 5 mei 2017 blijkt dat hij eigenlijk wel zijn leven lang aan dit boek heeft gewerkt. De tolk van Java is een autobiografische roman over een door oorlog getekende vader die zijn trauma's botviert op zijn vrouw en zijn vijf kinderen, waarvan Birney de oudste is. Het is het dagboek van de vader dat een centrale rol speelt in deze roman. Zijn vader Adolf Birney was de niet-erkende zoon van een Indo-Europese vader, afkomstig uit een rijke plantersfamilie, en een Chinees-Indonesische moeder en vocht in de onafhankelijkheidsoorlog aan de kant van de Nederlanders. In het Soerabaya van die tijd stelde je als onecht kind niets voor. Was dat wellicht toch een reden waarom hij zich bij de Nederlanders aansloot. Toen De tolk van Java verscheen was ik begonnen met het boek 'De Brandende kampongs van Generaal Spoor' van Rémy Limpachen besloot om dat even ter zijde te leggen en eerst De tolk van Java te lezen.

Recensie 'Max graaf de Marchant et d'Ansembourg' Paul Bronzwaer

Gepost in Geschiedenis

Max graaf de Marchant et d'Ansembourg Paul Bronzwaer

Dit boek van Paul Bronzwaer is uitgegeven in de historische reeks Parkstad Limburg als deel 12. Na de voltooiing van zijn proefschrift Maastricht en Luik bezet, gaf Paul Bronzwaer al aan, dat hij het plan had een biografie over graaf Max te willen schrijven. Bij mijn bezoek aan de beste boekhandel van Nederland, in de Dominicanenkerk te Maastricht, zag ik de langverwachte biografie liggen en besloot deze te kopen. Wat meteen opvalt is dat er sprake is van een politieke biografie. Het is dus niet tot een algehele levensbeschrijving gekomen. Bronzwaer komt daar in zijn inleiding op terug. Hoewel hij geprobeerd had inzage te krijgen in het familiearchief, heeft de familie echter besloten dat het familiearchief nog minstens een eeuw lang voor derden gesloten zou blijven. Daardoor is dit bronnenmateriaal voor Bronzwaer dus niet toegankelijk geweest. Bronzwaer besloot daarom zich te richten op de politieke activiteiten.

Recensie 'Juliana' Vorstin in een mannenwereld Jolande Withuis

Gepost in Geschiedenis

Juliana Jolande Withuis

Deze biografie van Juliana is het lezen alleszins waard. Wat een prestatie eigenlijk. Want ga er maar even aanstaan om van deze Oranjetelg, die nadat haar moeder Wilhelmina vijftig jaar lang van 1898 tot 1948, het koningschap had uitgeoefend, een zoals ze zelf beschrijft ' psychologiserende' biografie te schrijven over Juliana. Het was Cees Fasseur die eerder al zijn tweedelige biografie over Wilhelmina had geschreven: 'Wilhelmina De jonge koningin' ISBN 9789050185059 en Wilhelmina Krijgshaftig in een vormloze jas' ISBN 9789050184526. Daarnaast schreef Fasseur ook nog: 'Wilhelmina Sterker door strijd' ISBN 9789050184670. Van de hand van  Fasseur is ook nog 'Juliana & Bernard Het verhaal van een huwelijk. De jaren 1936-1956' ISBN 9789050189552. Een opvallend verschil is echter dat Fasseur toestemming van Koningin Beatrix kreeg om voor zijn onderzoeken het Koninklijk Huisarchief te raadplegen en dat Jolande Withuis dat niet werd toegestaan.

De rol van de politie in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog

Gepost in Geschiedenis Nederland

Zonder de Nederlandse politie was het de Duitsers nooit gelukt zoveel joden weg te voeren.

     Jodenjacht ad van liempt jan van kompagne  De jacht op het evrzet

Het is J.Hofman die in zijn proefschrift ´De collaborateur´, een sociaalpsychologisch onderzoek naar misdadig gedrag in dienst van de Duitse bezetter, dat verscheen in 1981, aandacht besteed aan de collaboratie in de politiële sfeer. 

De Duitse bezettende macht beschikte echter ten ene male niet over voldoende eigen middelen en mankracht om een uniforme en overeenkomstig de eisen van het systeem gemodelleerde gedragscode te bewerkstelligen, afwijkingen op te sporen  en om strenge controle te kunnen uitoefenen  op de gedragingen van de individuele burger. De Sicherheitsdienst bestond in ons land uit niet meer dan vierhonderd Duitse medewerkers zodat zij voor haar functioneren volledig afhankelijk was Nederlandse hulpkrachten.

'Levenslang niet meer in strijd met mensenrechten'

Gepost in Levenslang

NOS Bron dinsdag 5 september 2017

 

Een levenslange celstraf in Nederland mag ook echt levenslang zijn en is niet in strijd met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Voorwaarde is wel dat er een mogelijkheid is om die straf na verloop van jaren te laten herbeoordelen, wat kan leiden tot verkorting van de straf of vrijlating.

Dat schrijft advocaat-generaal Machielse in een advies aan de Hoge Raad. Die neemt dat advies in de regel over. Bij de herbeoordeling moet bij voorkeur een rechter bekijken of voortzetting van de straf redelijkerwijs nog een strafrechtelijk doel dient, bijvoorbeeld doordat anderen bij vrijlating in gevaar zouden komen. Het recht op een herbeoordeling betekent dus niet dat iemand automatisch vrijkomt.

Volgens Machielse is de regeling die staatssecretaris Dijkhoff heeft voorbereid om herbeoordeling van de straf mogelijk te maken voldoende om aan de mensenrechten te voldoen. Dijkhoff publiceerde in juni het Besluit Adviescollege levenslanggestraften. Daarin staat dat een adviescollege over gratie zal adviseren, waarna de staatssecretaris een besluit neemt.

Uitzichtloos

Het feit dat in Nederland levenslang ook echt levenslang was, zonder mogelijkheid op strafvermindering, leverde internationaal veel kritiek op, met name vanuit Europa. Vooral het feit dat voor mensen met levenslang het leven uitzichtloos was geworden werd gezien als een schending van de mensenrechten.

De enige mogelijkheid voor levenslang gestraften om vrij te komen was gratieverlening door de koning of de koningin. Dat gebeurde in 1986 voor het laatst.