Ontwikkeling

Luns Een politieke biografie

Er is geen politicus geweest die het gezicht van Nederland in het buitenland zo bepaald heeft dan Joseph Luns (1911-2002). Namens de KVP vervulde hij in diverse kabinetten de post van minister van Buitenlandse Zaken tussen 1952 en 1971.Daarna was hij dertien jaar lang secretaris-generaal van de NAVO. De biografie van Albert Kersten wordt terecht een politieke biografie genoemd. Dat neemt niet weg dat er tussen de regels door toch een beeld van de persoon Luns wordt geschetst. Nederland als behoeder van het koloniaal bezit en met een minister van buitenlandse zaken die er voor streed, binnen het kader van de Koude Oorlog, aan dat koloniaal bezit vast te houden. Luns kon zich niet voorstellen dat Nederland zonder grondgebied buiten Europa internationaal een rol zou kunnen spelen. De Antillen en Suriname waren hiervoor niet voldoende. Met de toezegging van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken in 1958, dat de VS tussenbeide zouden komen als Indonesië Nieuw-Guinea zou aanvallen voelde Luns zich gesterkt in zijn opvattingen. Luns interpreteerde die toezegging echter als een steun voor zijn beleid. Maar daar bleek geen sprake van te zijn. Luns zag zijn gelijk bevestigd in de Amerikaanse steun aan Frankrijk in Indo China. Door de Korea crisis kreeg de Nederlandse visie een duw in de rug! Luns was ervan overtuigd dat de VS, zelf ontstaan uit een dekolonisatieproces, de neiging hadden om partij te kiezen voor de nieuwe staten of ten minste begrip toonde voor hun standpunt en benaderingswijze. Luns zag, nadat Nederland lid werd van de Veiligheidsraad, dit lidmaatschap als een extra mogelijkheid op steun van andere landen te verwerven in de Nieuw-Guinea kwestie. In Washington verdween de anti-Soekarno stemming omdat er geen alternatief was. Economische hulp en wapenleveranties waren de meest voor de hand liggende instrumenten om de Amerikaanse invloed te vergroten. Luns stond in feite met lege handen. Luns vergeleek de ontvangst door Washington van Soekarno met een bezoek van de Nederlandse koningin aan Cuba. Maar de Amerikanen wilden hun invloed vergroten in Indonesië in de strijd tegen het opkomend communisme in Zuid-Oost Azië en steunden Indonesië en wilden Soekarno te vriend houden. Naast de kwestie Nieuw-Guinea komen allerlei andere onderwerpen aan de orde. De Gaulle`s veto op 16 janauri 1963 tegen de toetreding van Brittannië raakte Luns diep. De schuld lag echter niet alleen bij Frankrijk. In het Interbellum was de Britse politiek ten opzichte van Frankrijk 'onjuist' en onrechtvaardig geweest en had indirect bijgedragen aan de opkomst van nazi-Duitsland. De Gaulle als leider van de vrije Fransen was 'verre van tactvol' behandeld door de Engelsen. Indonesië en Europa hadden de eerste tien jaren van zijn ministerschap gedomineerd. Voor de volgende periode zijn buiten de Europese integratie eerder ontwikkelingen dat thema's kenmerkend. Niet onvermeld moet blijven dat Koningin Juliana in eerste instantie Luns te licht vond voor een ministerspost. Prinses Margriet met burgerjongen 'verloofd'. Luns drong er 'met de grootse klem' op aan ' de jongeman in kwestie' (Pieter van Vollenhoven) ervan te overtuigen dat hij zich moest terugtrekken 'in het belang van het vorstenhuis 'Deze volstrekt ongewenste idylle'. En Luns vond dat een verbintenis tussen Claus en Beatrix gelijk stond aan ondermijning van de bestaande maatschappelijke orde. Ondanks zijn persoonlijke bezwaren probeerde Luns zoveel mogelijk een vinger in de pap te houden. Luns voelde zich onwennig in een veranderend politiek klimaat. In de laatste vier jaar van zijn ministerschap zou hij ervaren dat de politieke partijen en de publieke opinie in toenemende mate vroegen om een andere benadering van de internationale vraagstukken en het beginsel van de Oost-Westtegenstelling niet langer als alleenzaligmakend vonden. Het tweede gedeelte van de biografie beschrijft Luns voorzittersschap van de Navo. Zie voor door mij gemaakte aantekeningen: Luns, Een politieke biografie Albert Kersten: Luns Een polieke biografie. Uitgeverij Boom ISBN 9789085069355 € 39,90.

Bertram Polak Een dramatische geschiedenis

In 2001 herstelt de Tilburger Arnoud-Jan Bijsterveld zijn statige huis in de oorspronkelijke staat. Tijdens onderzoek naar de geschiedenis van zijn huis stuit hij op de dramatische geschiedenis van de Joodse familie die het huis heeft gebouwd. Een tiental jaren later legt hij, samen met nabestaanden, een steen voor zijn huis, ter nagedachtenis aan de vermoorde Bertram Polak. Bertram Polak, een 22-jarige Joodse jongen uit Tilburg, vecht in 1940 in het Nederlandse leger tegen de Duitsers. Op 14 mei geeft Nederland zich over en Bertram keert terug naar huis. Het huis is leeg, want zijn vader, stiefmoeder en drie zusjes blijken naar Engeland te zijn gevlucht. De familie overleeft de oorlog, veilig in het buitenland. In 1941 probeert Bertram te vluchten, wordt opgepakt en in 1942 vermoord in Auschwitz. In de film zien we hoe de gevluchte familieleden en nabestaanden vanuit heel de wereld samenkomen om een zogenoemde 'struikelsteen'* te leggen bij Bertrams ouderlijk huis. De zoektocht naar de geschiedenis van een huis is uitgemond in een ceremonie waarin een familie letterlijk en figuurlijk een plek geeft aan haar herinneringen. De film bevat interviews met verschillende generaties van de familie Polak, gefilmd in Nederland en in Israël. Verder zien we beelden van hun bezoek aan de Joodse begraafplaats in Tilburg en een dienst in de Tilburgse synagoge. Door het delen van hun herinneringen wordt langzaam duidelijk wat zich in het huis heeft afgespeeld. Deze herinneringen blijken ook voor de jongere generaties van groot belang voor hun leven en de vorming van hun identiteit.

Met deze documentaire willen we het belang onderstrepen van het vastleggen, delen en uitdragen van herinneringen aan de slachtoffers van de Holocaust. De documentaire krijgt een lengte van 25 minuten. Het streven is om de film begin mei 2012 in premiere te laten gaan. De film wordt gemaakt door Stichting Verhalis, een organisatie die gespecialiseerd is in het verfilmen van levensverhalen (zie website Verhalis).

Een film maken kost geld. Gelukkig is een groot deel van de financiering rond. Het project wordt financieel gesteund door de provincie Noord-Brabant, Brabants Heem, Stadsmuseum Tilburg, Prins Bernard cultuurfonds en Erfgoed Brabant. Men zoekt nog € 5.900. Wilt u een bijdrage geven ga dan naar http://wwww.indiegogo.com/Bertram-Polak en doe een donatie via een van de groene knoppen. Namens de makers van de documentaire alvast bedankt.

´De Bedrijfsongevallen´ in de R.K. Kerk van Nederland

Nederland kreeg bij monde van het bisdom Rotterdam een nieuwe uitleg met betrekking tot het begrip “bedrijfsongeval”. Van Dale omschrijft het begrip Bedrijfsongeval als volgt: ’Ongeval tijdens werkzaamheid in het bedrijf” Ongeval wordt omschreven als:”ongeluk”. Met andere woorden : Tijdens de werkzaamheden voor de Kerk was er een ongeluk gebeurd. Voor dat ongeluk wilde men bij de bedrijfsongevallenverzekering, afgesloten bij Aegon, een verzoek indienen tot betaling van de als gevolg van dat ongeluk uitbetaalde schadeloosstelling. Die uitgekeerde schadeloosstelling bedraagt inmiddels al € 58,000 volgens het secretariaat van het bisdom. Bij nadere bestudering blijkt dit zogenaamde bedrijfsongeval te bestaan uit de verkrachting van een twaalfjarig meisje door een priester na de catechismusles. En dat werd door het bisdom van Rotterdam als een bedrijfsongeval gezien. Een en ander was voor mij aanleiding om op www.blikopdewereld.nl een rubriek in rechtspraak op te nemen onder de titel RK Kerk en de 'bedrijfsongevallen' . Op vrijdag 16-12-11 heeft de commissie Deetman het onderzoeksrapport geopenbaard over misbruik in de katholieke kerk van Nederland. Zie daarvoor Rapport Deetman over misbruik in de RK Kerk van NL

Open brief aan Ton Elias

Open brief aan Ton Elias, VVD-kamerlid, de 'Verlosser' van het Onderwijs

Meneer Elias,

Opnieuw weet u met een provocerende uitspraak 'Veel protesterende docenten leven in het stenen onderwijstijdperk'in de Volkskrant van 26 januari, de gemoederen te beroeren.http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3138262/2012/01/26/Veel-protesterende-docenten-leven-in-het-stenen-onderwijstijdperk.dhtml De vraag die daarbij opkomt is: 'Wat bezielt dit Tweede Kamerlid' om steeds een karikatuur te maken van onderwijsgevenden. Als er iemand verstand heeft van de werking van de media, is dat Ton Elias. En juist daarom mag van hem verwacht worden dat hij, voordat hij iets schrijft, of op andere wijze ventileert, zich bewust is van de impact ervan.

Daarom juist kan ik niet anders dan de conclusie trekken dat Elias doelbewust mensen schoffeert en kleineert door hen voor te stellen als levend in het 'stenen onderwijstijdperk', omdat ze protest aantekenen tegen de inkorting van de vakantietijd en de 1040-uren norm.

Het heeft er alle schijn van dat Ton Elias zelf een schijnwereld heeft opgebouwd, waardoor hij meent als de grote 'Verlosser' voor de toekomst van het onderwijs allerlei uitspraken te moeten doen, die echter doen vermoeden dat Elias niet op de hoogte is van de daadwerkelijk stand van het Onderwijs.

Citaat: 'Ik vind dat veel leraren een prachtberoep hebben en zich uit de naad werken. Dat zeg ik iedere keer, alleen dat horen ze niet. Ze horen alleen dat ik óók zeg dat veel protesterende leraren in het stenen onderwijstijdperk leven en onvoldoende oog willen hebben voor het falen van delen (!) van hun beroepsgroep'.

Wellicht zou Elias eerst eens een definitie kunnen geven van het begrip 'stenen onderwijstijdperk'. Mensen uit het onderwijs die protesteren tegen maatregelen die hun werk direct beïnvloeden worden zo onderuit gehaald, terwijl hun protesten wel degelijk voortkomen uit hun betrokkenheid met het onderwijs. Lees verder: Open brief aan´de Verlosser´ Ton Elias´

Buurman..Jij?! waargebeurde misdaadverhalen

Zelden komt het voor dat men zo kan 'genieten' van waargebeurde misdaadverhalen. Maar deze zijn dan ook van de hand van Fred Soeteman die voor zijn krant De Telegraaf dertig jaar lang rechtszaken bijwoonde en daar verslag van deed. Buurman... Jij?! houdt zich niet bezig met zogeheten megazaken die het nieuws soms weken of maanden achtereen hebben beheerst. Het is een kaleidoscopische verzameling van staaltjes van menselijk falen en wanbedrijf, die zich bij wijze van spreken bij iedereen om de hoek kunnen voordoen- inderdaad: bij de buurman, van wie niemand ´t ooit had verwacht. Natuurlijk ook met aandacht voor de manier waarop de mensen die ervoor hebben doorgeleerd, en die ons de vervolging en bestraffing uit handen nemen, hun wettelijke bevoegdheden tot heil van de samenleving in stelling brengen. Soeteman hoopt dat Buurman...Jij?! zijn lezers over de streep trekt en hen verlokt om zelf ook eens een strafzitting te gaan bijwonen, al was ´t alleen maar om er bij de borrel over mee te kunnen praten als weer eens wordt beweerd dat wereldvreemde rechtsplegers maar wat aanmodderen.
Uit de bocht gevlogen magistraten, vaak immers ook iemands buurman/vrouw, komen eveneens aan bod, net als politiemensen die het in hun dienstijver af en toe niet al te nauw lijken te nemen met recht en plicht. Dat zulke functionarissen, en zelfs H.M. de Koningin, ook (beoogd) slachtoffer kunnen zijn blijft evenmin onbelicht. "Zo´n galbak, zo´n etterbak van een koter, Duivelsjong, Loeren in het bos, Tegen seks en onfatsoen en Ome Dirk de verwekker-" is nog maar een bescheiden greep uit Buurmans strafrechtelijke grabbelton. Voor ´t zelfde geld proeft men eerst het Snoepje van de week, maakt men kennis met de Dartele dominee, hoort men Voetstappen op de trap, of is men getuige van Graaien op het kerkhof.
Soms is er een glimlach, maar vaak zal er woede zijn met opwellende tranen: De piepjonge vader en moeder die hun kindje al tijdens de bevalling vermoorden, of de oorlogsmisdadiger die wat justitie betreft mag "kronkelen op de vloer van zijn cel."
Bij Buurman kun je terecht voor de gekste gebeurtenissen in het gewone leven: Zuster Helena´s stalen pijp, In flight heisa, Hemd in de keel, Het monster dat in mij zit, Oude Willems lucifers, of Zaterdag messen in de havermout. Veel van de verhalen zijn verlucht met tekeningen van Soetemans onafscheidelijke metgezel in de vaderlandse rechtszalen, de onnavolgbare tekenaar Chris Roodbeen. Egbert Myjer, rechter in het Europese hof voor de Mensenrechten in Straatsburg spreekt in zijn Voorwoord van "Een bijna misdadig dik boek, maar ´t is geen straf om het te lezen." Het boek telt 568 pagina s Uitgeverij Vèrse Hoeven ISBN 9789075703634 € 24,50