Ontwikkeling

Adolf Hitier nam de taak die hij zichzelf had gesteld buitengewoon serieus. In de zomer van 1942 gelastte de Duitse dictator SS-Obersturmbahnführer WaIter Rauff - pionier van vergassingstechnieken - de vernietiging van de joden in het Midden-Oosten ter hand te nemen.

Rauff beschikte daarbij over een staf van zeven SS-officieren en 17 onderofficieren. Deze moesten de Arabieren aansporen tot moord en doodslag op de in hun midden levende joden (onder wie de circa 500 duizend bewoners van de joodse nederzettingen in Palestina).

Dit onthullen de historici KIaus-Michael Mallmann en Martin Cüppers in hun bijdrage aan de opstellenbundel Deutsche, Juden, Völkenmord. Zij maken aannemelijk dat Hitier zijn 'strijd tegen het internationale jodendom' metterdaad in de hele wereld wilde voeren.

Met dit oogmerk stuurde hij Rauff en zijn manschappen in de zomer van 1942 naar het hoofdkwartier van generaal Erwin Rommel in Tobroek (Libië). In het kielzog van diens troepen die tot dan toe aan de winnende hand waren - zouden zij zich eerst in Egypte, en vervolgens in Palestina moeten stationeren.

Tevoren had de SS zich van de Arabische bereidheid overtuigd om de Duitsers ter zijde te staan. WaIter Schellenberg, de chef van de inlichtingendienst van de SS, ontwaarde onder de Arabieren 'een buitengewoon vriendelijke stemming' jegens nazi-Duitsland.

Rauff kreeg echter niet de gelegenheid om aan deze gezindheid te appelleren. Rommel, zijn beoogde wegbereider, werd bij EI-Alamein tot staan gebracht. Rauff verplaatste daarop zijn uitvalsbasis naar Tunesië - waar hij, zoals hij in 1972 zou verklaren, de grote joodse gemeenschap ongemoeid liet.