Eeuwenlang komen er al mensen uit andere landen naar Nederland. Sommigen zochten een veilig heenkomen anderen omdat ze in het welvarende Nederland een beter bestaan wilden opbouwen. Ook kwamen er nieuwkomers omdat er tekorten waren op de arbeidsmarkt. Al die nieuwkomers brachten hun eigen cultuur mee. Het duurde vaak meer dan één generatie voordat ze volledig werden geaccepteerd.
De eerste keer dat de Nederlanden te maken kregen met grote stromen nieuwkomers, was tijdens de Reformatie, die in 1517 begon met kritiek op de rooms-katholieke kerk. Dat leidde tot een nieuwe protestantse kerk. Spanje, Filips II, ging de aanhangers van het nieuwe geloof vervolgen en velen van hen vluchtten naar de Noordelijke Nederlanden. Veel van hen kwamen uit Frankrijk, maar ook Portugese joden die in Spanje werden vervolgd vluchtten naar het Noorden.
In Amsterdam was halverwege de zeventiende eeuw één op de drie inwoners immigrant en in Leiden waren dat er zelfs twee op de drie. Naast hun geloof en cultuur namen deze vluchtelingen ook hun geld en kennis mee. Veel beroemde Nederlandse wetenschappers, handelaren en kunstenaars uit de zeventiende eeuw waren vluchtelingen of van buitenlandse afkomst: de schrijver Joost van den Vondel bijvoorbeeld, en de astronoom Simon Stevin. Daardoor verloor de katholieke godsdienst haar meerderheidspositie in de Noordelijke Nederlanden
Migranten konden vanaf de tweede heft van de negentiende eeuw gemakkelijker werk vinden in België en Duitsland, waar de Industriële revolutie al op gang was gekomen.
In de twintigste eeuw kwamen er in de dertiger jaren ook Duitse joden en politieke tegenstanders van het Naziregime die Duitsland waren ontvlucht.
