Ontwikkeling

  Robert Lane Fox schreef een biografie over Alexander de Grote en werd daar beroemd mee, in het kleine wereldje van historici die de Oudheid bestuderen.

Bijna en halve eeuw voor Fox schreef Louis Couperus ook een boek over Alexander de Grote, Iskander. Couperus gebruikte naast kennis vooral zijn verbeeldingskracht, zijn inlevingsvermogen.

Fox baseerde zich als historicus het liefst op schriftelijke bronnen uit Alexanders  tijd en op latere verhalen en geschiedschrijving uit de Oudheid. Hij beschreef Alexanders leven op grond van ‘dingen die zijn waargenomen’.

De eigenlijke opdracht van geschiedschrijvers en van het vak geschiedenis op school is: de mensen van toen begrijpen, je in hen verplaatsen, hun hoop angst en visie op het leven doorgronden. 

Fox en Couperus  maken dat samen waar door een combinatie van minutieuze studie van bronnen en geschiedschrijving en de verbeeldingskracht van een romanschrijver,  waardoor we het verleden kunnen begrijpen en reconstrueren.

Over Alexanders leven zijn maar weinig contemporaine schriftelijke bronnen beschikbaar. Fox gebruikte bronnen uit een tijd na de dood van Alexander en was ook afhankelijk van archeologen.

Archeologen zijn onschatbaar als er nog geen schriftelijke bronnen zijn, in de prehistorie. Maar ook in de perioden daarna zijn ze een belangrijke steun voor historici.

De Prehistorie loopt geruisloos over in de Oudheid ( de periode uit de geschiedenis van het Midden Oosten, Griekenland en Rome)  en de scheiding daartussen is dan ook kunstmatig. De overgang vindt maar heel geleidelijk plaats en  is voor elk  land ook nog verschillend.