Ontwikkeling

Afgezien van het feit dat ik driest optreden niet echt vind passen bij een minister, herken ik me in het geheel niet in kwalificaties als ‘bobo’, ‘krijtlijntrekker’ of ‘ondernemertje met gemeenschapsgeld die zichzelf hoge salarissen toebedeelt’. Schoolleiders en bestuurders gaan niet over hun eigen sa-laris en zijn zeker niet de ‘grootste vijand van de leraar’. En als je meer dan twintig jaar voor de klas hebt gestaan en daarnaast als rector jarenlang last hebt gehad van de regelzucht van Haagse bobo’s, word je er natuurlijk nooit zelf één.

Vrijwel mijn gehele werkzame leven heb ik met mijn voeten in de onderwijsklei gestaan en aan den lijve ondervonden hoezeer je elkaar nodig hebt in de school. Sommige mensen schijnen er echter baat bij te hebben tegenstellingen te creëren. ‘Scholen’ zijn de leraren niet, stelt Truijens. Polariseren levert misschien interessante journalistiek op, maar is niet goed voor het onderwijs. En eerlijk gezegd zie ik die tegenstellingen ook niet.

Natuurlijk zie ik de verschillen in positie, standpunten en verantwoordelijkheden. Maar alle partijen dienen uiteindelijk hetzelfde belang. Goede schoolleiders weten dat een goede school bestaat bij de gratie van goede docenten. Wat ik zie, zijn schoolleiders, besturen en docenten die zich samen hard maken voor een betere beloning van docenten, voor kortere salarislijnen, meer doorgroeimogelijkheden. Ik zie alle betrokkenen bij een school zich gezamenlijk inzetten voor meer zeggenschap over didactiek, een betere aanpak en organisatie, een goede huisvesting en voldoende werkplekken.

Als docent, als rector en als bestuurder heb ik ervaren hoe cruciaal vertrouwen is in het onderwijs. Leerlingen, docenten en schoolleiding kunnen zonder wederzijds vertrouwen niet functioneren. Vertrouwen haalt het beste in mensen naar boven. Laten we daar dus in investeren.

Maar het onderwijs moet tegen de stroom in roeien. We leven in een low trust-samenleving. Wantrouwen beheerst en structureert de sociale verhoudingen. Bewindslieden, politici en journalisten die uit politiek belang of sensatiezucht een sfeer van wantrouwen in het onderwijs importeren, geledingen tegen elkaar opzetten en bestaande tegenstellingen uitvergroten, bewijzen het onderwijs, docenten en uiteindelijk ook de leerling een slechte dienst.

Het wordt tijd dat de politiek en de journalistiek zich bewust worden van hun maatschappelijke verantwoordelijkheid.