Ontwikkeling

Het Openbaar Ministerie in s'Hertogenbosch blijft, tijdens de herziene strafzaak, van mening dat Ina Post toch schuldig is aan doodslag. Dit tot verbijstering van actieve volgers van deze zaak.

Achtergrond

Op 22 augustus 1986 werd in Leidschendam  de 89-jarige mevrouw Kolstee-Sluiter door wurging vermoord. Bij de hoogbejaarde vrouw werden enkele cheques ontvreemd, waarvan men aannam dat deze later door de dader werden geïnd. De politie gebruikte deze cheques om een handschrift-onderzoek te houden onder de verzorgsters van mevrouw Kolstee-Sluiter. Omdat het handschrift van Post gelijkenissen vertoonde met de handtekening op de cheque, kwam zij als verdachte in beeld. Post bleef voor de politie de grootste verdachte. Ze bekende later twee keer de moord gepleegd te hebben - naar eigen zeggen onder grote druk van de recherche. Enkele voorbeelden onderstreepten dat deze druk inderdaad aanwezig was. Zo verklaarde Post een boekje met bankafschriften uit het huis van Kolstee-Sluiter meegenomen te hebben. Rechercheurs zouden dit Post hebben opgedrongen, omdat ze zelf dachten dat het boekje kwijt was. Later bleek het boekje voor onderzoek bij de technische recherche te zijn. Het lukte de recherche niet om meer bewijslast te verzamelen tegen de bejaardenverzorgster. Desondanks werd Post toch veroordeeld, waarna ze in hoger beroep ging. Ook in hoger beroep werd ze schuldig bevonden en tot zes jaar gevangenisstraf veroordeeld.

Vrijheid en reabilitatie

In september 1990 werd Post vervroegd vrijgelaten wegens goed gedrag. Ze had op dat moment drie jaar gevangen gezeten. Tot op de dag van vandaag probeert Ina haar onschuld erkend te krijgen. In dat kader was haar zaak anno 2008, als tweede zaak in de Nederlandse geschiedenis, in behandeling bij de commissie-Posthumus II. Deze commissie, onder leiding van hoogleraar strafrecht Ybo Burema, onderzoekt of strafzaken opnieuw moeten worden geopend. De belangrijkste conclusie van de onderzoekscommissie is dat tijdens het onderzoek uitgegaan is van een mogelijk foutief tijdstip van overlijden van het slachtoffer, waardoor een groot deel van de onderzoeksresultaten op losse schroeven komt te staan. Op 23 juni 2009 besluit de Hoge Raad 'dat er sprake is van een novum, omdat gebleken is dat ernstig rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid dat de dood van het slachtoffer op een aanmerkelijk eerder tijdstip is ingetreden dan door het hof destijds is aangenomen. Er is een ernstig vermoeden dat het hof, indien het hiermee bekend was geweest, de aanvraagster zou hebben vrijgesproken van de doodslag'. 

Toch blijkt het OM echter nu toch vast te houden aan de schuld van Ina Post. Het OM wees er op 20 september op dat Ina Post 'inconsistent' heeft verklaard over de reden om 'valse bekentenissen' af te leggen. Haar advocaten, waaronder Geert-Jan Knoops, 'hekelen' de tunnelvisie van de politie, die geen oog zou hebben gehad voor ontlastend bewijsmateriaal. In Zijn boek 'De ware toedracht' citeert wetenschapsfilosoof Ton Derksen, op pagina 67, een rechercheur die betrokken was bij het verhoor van Ina Post: 'je moet je voorstellen dat Ina Post in een hevige emotionele roes zat. Absoluut niet in staat om normaal te kunnen denken' en 'Soms weet de verdachte ook niet meer waar hij ja op zegt. Dus die verhalen komen geforceerd bij elkaar. En zo ontstaat zo'n bekentenis'.

Van groot belang is nu hoe het gerechtshof in s'Hertogenbosch de standvastige houding van het OM interpreteert en tot welke uitspraak men komt. Het is voor Ina Post te hopen dat ze eindelijk na 24 jaar wordt gerehabiliteerd. Zie voor alle achtergronden: De zaak Ina Post