We hebben 389 gasten online

Deel 2 Israël, de Arabische landen en de route naar een Palestijnse staat

Gepost in Israël

israelpalestina

2) Afkomst

Het joodse volk stamt af van Abraham (+-2000 v.Chr.), die gelooft in het bestaan van één God, en daarmee de aartsvader van het monotheïstisch jodendom is. Hij geeft dit geloof door aan zijn zoon Isaac, die het op zijn beurt doorgeeft aan zijn zoon Jakob. Tegen het einde van Jacobs leven vestigen hij en zijn nakomelingen, Hebreeën genoemd, zich in Egypte. Door afgunst van de Farao worden ze gedwon­gen te leven als slaven, totdat Mozes de Israëlieten uit Egypte naar het Beloofde Land, toen het land Kana’an geheten, leidt. De Israëlieten veroveren stukken land op de oorspronkelijke bewoners, de Kana’anieten, en verdelen dit over de twaalf ver­schillende stammen. Zo komen de afstammelingen van Abraham in het gebied wat nu Israël is.

De meeste joden leven in de diaspora (verstrooiing). In de verschillende landen waar de joden leven vormen ze een, vaak bedreigde, minderheid. Door de eeuwen heen zijn ze het slachtoffer van discriminatie en vervolgingen. De sporadische terugkeer van joden naar het bijbelse Beloofde Land is religieus geïnspireerd, totdat Theodor Hertzl in 1895 met zijn brochure ‘Der Judenstaat’ de grondslag legt voor het zionisme en de gedachte van een joodse staat. De joden keren in kleine aantallen, geïnspi­reerd door het zionisme, terug naar Israël en stichten daar nederzettingen. Deze nederzettingen vormen de kern van de uiteindelijke staat Israël.

3) Bevolking

Tussen 1882 en 1948 vinden er verschillende immigratiegolven naar Israël, Aliyah, plaats. In het jaar 1948, het jaar waarin de staat Israël wordt uitgeroepen, wonen er 878.000 joden in Israël. Na de stichting van de staat Israël volgen er meerdere Aliyah, waarvan de grootste de immigratie is van de duizenden Russische joden die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in de jaren ‘90 naar Israël komen. Behalve uit Rusland komen er grote groepen joden uit Marokko, Ethiopië, Iran, Irak, Jemen en de Verenigde Staten.
De immigratie van al deze groepen met een verschillende achtergrond zorgt vaak voor problemen. Israël probeert de integratie voorspoediger te laten verlopen door op verschillende gebieden eenheid te creëren. Zo krijgt elke immigrant een intensieve cursus Ivriet (modern Hebreeuws). De scholen en het leger (Tsahal), waar elke Israëli na zijn middelbare schooltijd naar toe moet, en de kibbutziem, ‘op sociale leest geschroeide landbouwcollectieven’[1], vormen belangrijk onderdelen in het integratiepro­ces. De verschillende groepen joden leren hier op alle gebieden met elkaar samen te leven. Toch is er binnen de Israëlitische samenleving grote onenig­heid tussen de verschillende gescheiden groepen waar te nemen.
De grootste scheiding in de Israëlische bevolking zijn de Ashkenaziem en de Sefardiem. De Ashkenaziem zijn de joden afkomstig uit Centraal en Oost-Europa. Vanaf de stichting van de staat zijn zij degene die de (politieke) macht in handen hebben. Dit wekt wrok bij de Sefardische joden, die oorspronkelijk uit Spanje en Portugal komen. De oriëntaalse joden maken deel uit van de Sefardiem, en worden ook wel Mizrachiem genoemd. Zij voelen zich op vele gebieden achtergesteld bij de Ashkenziem.
Israël kent geen geschreven grondwet. Na de stichting van de staat Israël in 1948 was er onenigheid over de relatie tussen religie en staat en werd er besloten geen grondwet op te stellen. Nog steeds kent Israël geen grondwet, en zijn staat en religie in Israël niet gescheiden. De meeste Israëli’s zijn seculiere joden. De religieuze in­vloed van de ultraorthodoxe op de regering is 5) orthodoxe joden is erg kwetsbaar, en een grote scheur in de Israëlische maatschappij. Een beslissing tot een scheiding tussen religie en staat zou voor grote interne problemen kunnen zorgen.
Behalve de 5,6 miljoen joden bestaat de Israëlische bevolking uit Arabieren, christe­nen, Druzen en Bedoeïenen.

4) Economie

Israël is het hoogst ontwikkeld, militair machtigst en modernste land in het Midden-Oosten. De welvaart is echter ongelijk verdeeld; 20 % van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Tussen de economische en maatschappelijke status van de Ashkenaziem en die van de Sefardiem, die het merendeel van de bevolking uitma­ken, is een groot verschil. De Sefardiem maken een veel groter deel uit van de onderste lagen van de bevolking. De 800.000 Palestijnse Israëli’s, worden als niet-erkende minderheid op alle gebieden achtergesteld.
De welvaart is niet alleen ongelijk verdeeld, maar heeft ook een kunstmatig karakter. Een groot deel van de welvaart is afkomstig van de leningen en schenkingen uit het buitenland. Eerst waren dit de Duitse herstelbetalingen na de Tweede Wereldoorlog. Later zorgden de schenkingen van de Verenigde Staten en buitenlandse investerin­gen en schenkingen van de joodse gemeenschap buiten Israël voor een groot deel voor de hoge levensstandaard van de Israëli’s.
De lichte industrie en landbouw zijn in Israël wel tot ontwikkeling gebracht, maar zijn problematisch door gebrek aan grondstoffen en water. Behalve de export naar Europa, Oost-Afrika en Europa richt de economie zich voornamelijk op de Bezette Gebieden en de binnenlandse markt. Het toerisme vormt een belangrijke bron van inkomsten. Het bedrijfsleven heeft zich steeds meer toegelegd op de kennisinten­sieve industriële producten zoals computers. Economische groei blijft echter proble­matisch zolang de Arabische markt door politieke problemen gesloten blijft.[2]

5) Zionisme

De in Boedapest geboren Weense journalist Theodor Herzl (1860-1904)

herzl

legt met zijn brochure ‘Der Judenstaat’ (1895) de grondslag voor het politiek zionisme.

programma

Het zionisme is gebaseerd op de gedachte dat alleen een eigen staat een einde kan maken aan de positie van de joden als gediscrimineerde minderheid.[3] Herzl schrijft in ‘Der Judenstaat’: ’Daar kunnen we tenminste leven en sterven als vrije mensen in ons eigen thuisland’.

Het zionisme baseert zijn naam op de berg Zion in Jeruzalem, waar koning David omstreeks 1000 v. Chr. de hoofdstad van zijn joodse koninkrijk vestigde.
In 1897 valt op het eerste zionistische congres in de Zwitserse stad Bazel het besluit dat het joodse volk naar Palestina, het bijbelse Beloofde Land, zal terugkeren. Onmiddellijk na dat zionistische congres vertrekken groepen joden naar Palestina.

tien kronen

De zionistische beweging wordt op dat moment geleid door voornamelijk Oosten­rijkse en Duitse joden, terwijl de meeste aanhangers Russische joden zijn.
Er is binnen de joodse gemeenschap veel oppositie tegen het zionisme. Dit komt deels van de joden die vinden dat ze een geïntegreerd deel uitmaken of moeten ma­ken van de staat waarin ze wonen. Veel religieuze, orthodoxe joden geloven dat de terugkeer naar het Beloofde Land pas plaats kan vinden als de Messias gekomen is en er traditionele wetten in Israël ingevoerd zijn. Dit vormt een groot probleem binnen de joodse gemeenschap, aangezien Herzl in het zionisme een moderne, seculiere beweging voor ogen had. Oost-Europese joden immigreren naar Palestina om daar als pioniers te leven en hun nationale en sociale idealen na te streven. Het Ivriet, levend gemaakt door Eliezer Ben Yehoeda (1858-1922), wordt de voertaal. De zio­nistische gedachte is dat de grond in Palestina pas werkelijk joods is als het door joden bewerkt is. Grond wordt aangekocht van Arabieren met financiële steun van de ‘ World Zionist Organization’. Vele van de 500.000 Palestijnen die in Palestina wonen worden van hun grond verdreven. Dit vormt de bron van het voortgaande conflict om de Palestijnse grond.

britse belofte arabieren 1915

Zie voor Deel 3 Israël, de Arabische landen en de route naar een Palestijnse staat

 Deel 3 Israël, de Arabische landen en de route naar een Palestijnse staat