We hebben 297 gasten online

Deel 8 Israël, de Arabische landen en de route naar een Palestijnse staat

Gepost in Israël

isarelpalestina

15) Camp David Akkoord

Op maart 1979 wordt ertussen Israël en Egypte een vredesakkoord ondertekend in Camp David door de Egyptische president Sadat en de Israëlische minister-president Begin, na bemiddeling van de president van de VS Jimmy Carter en zijn adviseur Henry Kissinger.

camp david akkoord

Israël krijgt volledige erkenning door Egypte. Egypte krijgt van Israël de Sinaï terug, wat ze in de Zesdaagse Oorlog op Egypte hadden veroverd. Zij mo­gen daar maar een klein aantal troepen stationeren. Ook krijgt Egypte van Israël de verzekering voor het creëren van een zelfbesturende autoriteit voor de Palestijnen in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever. De meeste Arabische landen erkennen het verdrag niet. Ze zijn tegen de doorgaande bezetting door Israël en wei­geren Israël te erkennen. Ondanks de afkeuring van de VS blijft Israël doorgaan nederzettingen te stichten in de Bezette Gebieden.
In oktober 1981 wordt de Egyptische president Sadat vermoord. Zijn opvolger, Hosni Mubarak, houdt de vrede met Israël in stand. In april 1982. Tegelijkertijd echter annexeren ze de Golan-hoogte en geeft Israël het laatste stuk van de Sinaï terug aan Egypte verklaren Jeruzalem eeuwige hoofdstad van Israël.

16) Palestijns - Israëlisch conflict

16a) Palestijnse Bevrijdingsorganisatie - PLO (Palistine Liberation Organization)

In 1964 wordt de PLO opgericht, in de eerste instantie als inter-Arabisch politiek instrument. In 1967 krijgt de PLO een meer internationale rol. De Arabische regimes hadden gefaald Israël te verslaan in de Zesdaagse oorlog, waardoor de steun voor Palestijnse guerrillaorganisaties toenam. De PLO, onder leiding van Yassar Arafat, ontketent een terreur-oorlog tegen Israël. De gewapende bevrijdingsstrijd van de PLO zou moeten uitmonden in ‘de vervanging van een exclusief joodse staat door een democratische niet-sektarische staat Palestina waarin joden en Palestijnen over gelijke rechten zouden beschikken.’[11]
De eerste basis van de PLO is in Jordanië. Koning Hoessein verbant de PLO uit Jor­danië (1970), na botsingen met de Jordaanse regering.
De PLO zetelde zich nu in Libanon, waar de PLO dankzij de burgeroorlog tussen de moslims en de christenen en het afnemende gezag van de Libanese regering prak­tisch ‘een staat in de staat’ kon oprichten. In 1972 vermoorden de Palestijnse extre­misten van Zwarte September elf Israëlische sportlieden tijdens de Olympische Spelen in München. Naar aanleiding van de aanhoudende terreur tegen Israël plan­nen de Israëlische minister-president Menachim Begin en de minister van defensie Ariel Sharon, een held uit de Yom Kippoeroorlog, in 1982 een invasie om de PLO uit Libanon te verdrijven. Israël hoopt een nieuwe president aan de macht te helpen die bereidt was een vredesverdrag met Israël te tekenen. Op 6 juni 1982 volgt de invasie in Libanon, waarbij het Israëlische leger de PLO en de Syrische troepen verslaat. Israël en zijn (christelijk) Libanese bondgenoten omcirkelen West-Beiroet en de PLO en de Syrische troepen moeten de stad verlaten.

Israël doet niets als de christelijke Libanezen meer dan 1000 Palestijnen in vluchtelingenkampen in Chatila en Sabra vermoorden. Rond juni 1985 trekken de Israëlische troepen zich terug, behalve in het zuiden van Libanon, wat ze als bufferzone bezetten. Libanon blijft achter in chaos.

buitenl troepen libanon 1992

De PLO vestigt zijn hoofdkantoor vervolgens in Tunis. De tactieken van de PLO veranderen. Tot die tijd hadden ze voornamelijk aanvallen op Israëlische en joodse doelen in Israël en in het buitenland uitgevoerd, waarbij ze aanslagen plegen op o.a. vliegtuigen, hotels en scholen. Ze doen dit om publiciteit te krijgen. Aan het eind van de jaren ‘80 verplaatst de strijd zich naar de Bezette Gebieden, en richten ze hun strijd tegen de bezetters in eigen land.[12]

16b) Intifada

Op 8 december 1987 begint de Palestijnse volksopstand; de Intifada. De aanleiding hiervan is de toenemende werkeloosheid onder de Palestijnen. De achterliggende oorzaak is de 20 jaar durende bezetting door Israël van de Palestijnse Gebieden. De Palestijnen uiten hun onvrede op verschillende manieren. Ze boycotten Israëlische goederen, vallen Israëlische burgers en kolonisten aan, houden protestdemonstraties en gooien stenen naar de Israëlische soldaten. Israël reageert rigoureus met het inzetten van het leger, ondanks protest van vele Israëlische burgers. Voordat Israël veranderingen wil doorvoeren in de Bezette Gebieden wilden ze eerst de opstand onderdrukken. Na 1989 is het Israël gelukt het merendeel aan onlusten te onder­drukken, maar ze zijn niet in staat geweest al het geweld uit te roeien.

16c)Terrorisme

In de jaren ‘80 wordt de aanhang onder de Palestijnen in de islamitische bewegingen steeds groter. Deze islamitische bewegingen komen voort uit het Egyptische Moslimse Broederschap, en proberen in de eerste instantie een sociaal-economisch net­werk op te bouwen en de Palestijnse samenleving te ‘re-islamiseren’. Israël steunt de organisatie in het begin financieel en politiek om als mogelijke tegenhanger van de nationalistische PLO te dienen.
In 1988 wordt het roer door van de islamitische bewegingen omgegooid en begint de Islamitische verzetsbeweging Hamas, opgericht door sjeik Achmed Yassin in 1988, een gewapende strijd tegen Israël.[13] Deze ‘Jihad’ (heilige oorlog) leidt in 1994 tot een nieuw soort terreur waarbij jonge Palestijnen zichzelf ombinden met explosieven, en deze laten opblazen op een plek waar veel Israëli’s zich bevinden, zoals een volle bus om 8 uur ‘s ochtends of de markt in Jeruzalem. Voorjaar 1996 volgt er een nieuwe reeks aanslagen waarbij binnen 8 dagen 4 bussen vol passagiers worden opgeblazen.
De Hamas wil geen vrede met Israël: "Hamas is tegen elke verzoening met Israël en verwerpt derhalve het vredesproces. De redenering van de Hamas luidt dat het hele vroegere gebied van Palestina alleen voor de Palestijnen bestemd moet zijn en dat Israël in de laatste instantie de zee in moet gedreven worden" [14]

16d) Golfoorlog

In 1990 breekt de Golfoorlog uit. Israël steunde de Verenigde Staten, maar neemt geen officieel deel aan de oorlog. Arafat plaatst zichzelf in een slechte positie door Saddam Hoessein te steunen, wat een einde aan de financiële steun van de Golf­staten aan de PLO betekende. Ook worden grote aantallen Palestijnen over de grens zet. Er komt meer weerstand tegen Arafats dictatoriale manier van regeren. Door de economische crises die ontstaan was in de Bezette Gebieden nam de steun voor de Islamitische oppositie toe, terwijl de positie van Arafat sterk verzwakt.

Zie voor Deel 9 Israël, de Arabische landen en de route naar een Palestijnse staat

 Deel 9 Israël, de Arabische landen en d eroute naar een Palestijnse staat