We hebben 313 gasten online

Deel 13 Israël, de Arabische landen en de route naar een Arabische staat

Gepost in Israël

israelpalestina

Chronologie

- In 1947 plan door Verenigde Naties voor deling Palestina in een Joodse en Palestijnse Staat. Dit werd door Arabieren verworpen. -

1948 terugtrekking Engelsen. -

1948 uitroeping Joodse Staat, inval Arabische landen maar Israël won.de onafhankelijkheidsoorlog. -

1956 Suezkanaalcrisis. Israël bezet Sinaï - woestijn en Engeland en Frankrijk bezetten Suezkanaal nadat President Nasser het Kanaal nationaliseerde. -

1967 Zesdaagse oorlog Israël tegen Arabische landen die op het punt stonden Israël aan te vallen. Israël bezet de Sinaï woestijn, de Westelijke Jordaanoever, Golan Hoogvlakte en de Gazastrook. -

1973 de Yom Kippoeroorlog. Bij verrassing steekt het Egyptische leger het Suezkanaal over en trekt de Sinaï woestijn binnen. Besef bij Israël breekt door dat men niet altijd in staat van oorlog kan blijven. -

1979 Camp David akkoord waarbij o.l.v. president Jimmy Carter een vredesverdrag werd gesloten tussen Egypte en Israël. Beide landen erkenden elkaar wederzijds en Israël gaf de Sinaï woestijn terug aan Egypte. -

1987 uitbraak gewapende opstand in bezette gebieden: de Intifada.

Begin jaren negentig van de 20e eeuw ‘enig ’ zelfbestuur Palestijnen

zondag 14 augustus 2005 uur.

‘Helft kolonisten weigert te vertrekken'

ANP

JERUZALEM - Meer dan de helft van de 8000 joodse kolonisten in de Gazastrook zal weigeren te vertrekken en zich verzetten tegen Israëlische agenten en militairen die de terugtrekking moeten uitvoeren. Dat heeft een leider van de kolonisten zondag gezegd.

‘Ongeveer 50 tot 60 procent zal blijven. We gaan het ze niet gemakkelijk maken’, zei het hoofd van de regionale raad Avner Shimoni in een radiointerview. ‘Ik veroordeel hen die vertrekken niet, maar ze vormen niet de meerderheid.’ Het Israëlische leger denkt dat nog eens 5000 Israëliërs naar de nederzettingen zijn gekomen om te helpen in het verzet tegen de ontruiming. Die begint zondag om middernacht, als het leger de kolonisten begeleidt die het gebied vrijwillig verlaten. Vanaf woensdag worden de weigeraars onder dwang uit hun huizen gezet.

zondag 14 augustus 2005 uur.

Hoogste alarmfase Palestijnse en Israëlische troepen in Gaza

ANP

JERUZALEM - Israëlische en Palestijnse troepen moeten vanaf zondagochtend in de hoogste staat van paraatheid zijn gebracht in verband met de naderende ontruiming van de Gazastrook. Dat heeft de Israëlische politiechef Moshe Karadi zaterdagavond gezegd.

Karadi liet in een televisieinterview ook weten er op te vertrouwen dat de evacuatie van kolonisten uiteindelijk rustig zal verlopen en dat er geen slachtoffers zullen vallen. Maandag zal het Israëlische leger de kolonisten assisteren die vrijwillig de Gazastrook willen verlaten. Vanaf woensdag worden de wijgeraars onder dwang uit hun huizen gezet. Verscheidene leiders van de joodse kolonisten in de Gazastrook hebben zaterdagavond de bewoners gemaand af te zien van geweld tegen de militairen die de ontruiming moeten uitvoeren. De kolonisten zouden niet vrijwillig aan hun vertrek moeten meewerken, maar mogen ook geen geweld gebruiken. ‘De soldaten zijn niet de vijand’, zo meldde een anonieme bron die zaterdagavond aanwezig was op een besloten bijeenkomst van kolonisten in de nederzetting Neve Dekalim. De bewoners van de nederzetting zeiden ook maandag de hekken naar hun woonplaats te zullen sluiten en geen militairen toe te laten. De kolonisten willen de Israëlische troepen zo lang mogelijk ophouden. ‘Ieder moment dat wij hen tegenhouden, kost geld. Wij kunnen hen uitputten’, aldus een van de leiders van het verzet tegen de ontruiming. In de Gazastrook zijn zondagochtend zeker zes Israëlische militairen gewond geraakt. De slachtoffers zijn waarschijnlijk het getroffen door vuur van hun collega's, zo berichtte de BBC op zondag. Het incident had plaats nadat Palestijnen hadden geschoten op een Israëlische patrouille bij de nederzetting van Kfar Darom. De militairen beantwoorden het vuur, waarbij zes van hun eigen mensen gewond raakten. De gewonden zijn mogelijk getroffen door een granaat of overreden door een tank.

zaterdag 13 augustus 2005 uur.

Palestijnen in Gaza krijgen tuinderskassen

Van onze correspondent

JERUZALEM - Vrijwel alle kassen in de joodse nederzettingen in de Gazastrook komen na de Israëlische terugtrekking in handen van Palestijnen. De tweehonderd Israëlische groente- en bloemenkwekers zijn vrijdag akkoord gegaan met een bod van 11,3 miljoen euro van de Stichting voor Economische Samenwerking (ECF), die de kassen zal overdragen aan de Palestijnse Autoriteit.

De overdracht van de kassen is steeds beschouwd als een noodzakelijke impuls voor de Palestijnse economie. Als de Palestijnse Autoriteit er niet snel in slaagt het perspectief van de Gaza-bewoners te verbeteren, dreigt het dichtbevolkte gebied te verzanden in anarchie. De overeenstemming over de glastuinbouw is net op tijd bereikt: de terugtrekking begint maandag. Nadat een akkoord over de kassen met het Amerikaanse USAID op het laatste moment was afgeketst, heeft de speciale gezant James Wolfensohn, oud-directeur van de Wereldbank, hard gewerkt aan een noodoplossing. Hij heeft fondsen geworven, vrienden overgehaald te doneren en zelf ruim 400 duizend euro ingelegd.

woensdag 3 augustus 2005 uur.

Oogst wat je kunt oogsten, is het devies

Van onze correspondent Alex Burghoorn

GUSH KATIF - Het einde van de joodse Gaza-droom is nabij. Steeds meer kolonisten bereiden zich voor op het verlaten van de nederzettingen. Zo ook de vele tuinders in het gebied.

Bloemenkweker Michael Goldschmidt heeft haast. Nog maar twee weken heeft hij de tijd om tweehonderdduizend amaryllis-bollen op transport te zetten naar de Verenigde Staten, en dan komen de soldaten van het Israëlische leger hem al halen in Ganei Tal, een joodse nederzetting in de Gazastrook waar hij sinds 1977 woont. Geen getreuzel, roept de tuinder zijn twintig Palestijnse arbeiders in de kassen toe. Hup, bloembollen uit de grond trekken, sorteren op grootte, schoonspuiten, laten drogen en verpakken. Het einde van de joodse Gaza-droom is nabij, dát zien steeds meer kolonistenfamilies onder ogen. Op de oprijlaantjes van de bungalows in het nederzettingengebied Gush Katif slingeren nog overal kinderfietsjes en wappert de was alsof er niets aan de hand is. Maar de bedrijvigheid in de kassen in het duingebied aan de Middellandse Zee toont aan dat het vertrek op stapel staat. ‘Alleen God kan de ontruiming nog tegenhouden’, zegt de 57-jarige Goldschmidt, die met zijn vrouw Rivka als een van de eersten in Ganei Tal neerstreek. ‘Maar ik bereid me voor op het ergste, ik ben uiteindelijk een realist. Als God onverhoopt niet ingrijpt heeft hij ook daar een bedoeling mee.’ Oogst wat je kunt oogsten, is daarom het devies – of breek anders vast de kassen maar vast af. Op 15 augustus komen de soldaten de ontruimingsbevelen uitdelen en twee dagen later beginnen ze de kolonisten weg te halen die nog niet uit eigen beweging zijn vertrokken. Taysir en Mohammed schroeven de ijzeren balken los van een kas in de nederzetting Rafiah Yam, aan de zuidgrens van de Gazastrook. De balken ploffen tussen de verdorde tomaten- en peperplanten op de grond – overal liggen plassen van vruchtvlees van geplette tomaten. Hun baas is al in Israël om de verhuizing voor te bereiden, zeggen ze. In een greppel liggen de lange stukken wit plastic die ze al van de ijzeren ribben van de kassen hebben afgestroopt. Achter de kassen staat een hek dat de nederzetting scheidt van Rafah, een Palestijns vluchtelingekamp in het zuiden van de Gazastrook. Al jaren komen Taysir en Mohammed uit het Palestijnse vluchtelingenkamp Rafah over om in de kassen te werken voor tien euro per dag. ‘Het is weinig, maar de Palestijnse Autoriteit geeft ons helemaal geen werk’, zegt Taysir. ‘Ik heb een vrouw en vijf kinderen te voeden. Laten de Israëli’s alsjeblieft blijven, dat vraag ik God.’ De joodse tuinbouw in Gush Katif is internationaal vermaard – de kosjere sla! Maar de tuinders kunnen hun productie niet halen zonder de drieduizend Palestijnen én de honderden Thai, Nepalezen en Chinezen die er werken. Met de religieuze zionisten en vrome tuinders maken ze van de aangeharkte enclave een ietwat schizofreen bungalowpark. Het profijt dat Israël heeft van de ontruiming van de Gazastrook ontgaat amarylliskweker Michael Goldschmidt volkomen. Het beloont de Palestijnen alleen maar voor de terreur. ‘De Arabieren willen Israël helemaal voor zichzelf. Maar wat hebben mijn arbeiders daaraan? Hoeveel geld hebben de Arabieren wel niet, en hoe slecht zorgen ze voor hun bevolking? Ik geef mijn arbeiders een salaris en af en toe wat blikjes cola. Mijn arbeiders zijn goede mensen.’ In de hal van het kosjere groentebedrijf loopt Shlomo (’geen achternaam’) met bestellijsten driftig heen en weer. De vrachtwagen staat voor en dozen sla, witte kool en bloemkool gaan op de heftruck. De groente worden zo geteeld dat er geen wormen, torren of andere beestjes in kunnen kruipen, die per ongeluk in de maaltijd kunnen worden verwerkt, hetgeen volgens de joodse spijswetten onrein is. Kosjer telen voorkomt dat de groente in de keuken eindeloos moet worden gewassen. ‘Wij gaan door tot het einde’, zegt Shlomo, een Jemenitische jood, wiens familie al generaties lang in het heilige land woont. ‘Net buiten de Gazastrook zijn we al bezig een stuk land te prepareren voor de tuinbouw. Straks laten we hier alles achter en gaan we daar verder.’ Shlomo werkt pas drie jaar in de nederzetting Netser Khazani en dat verklaart zijn luchthartigheid. Natuurlijk vertrekt hij liever niet, maar ja, hij verzet zich niet tegen de wil van de joodse staat. De Palestijnse arbeiders zijn al naar huis, de heftruck wordt bestuurd en geladen door Nepalezen. ‘De Palestijnen werken veel beter’, zegt Shlomo. De Nepalezen wonen echter in een caravan op het terrein en zijn altijd beschikbaar. Over het aantal bloemkwekers, fruit- en groentetelers dat zich opmaakt voor vertrek uit de Gazastrook bestaan weinig neutrale cijfers. Vrijwel alle feiten over de terugtrekking zijn inzet van de psychologische oorlogvoering tussen de regering van Ariël Sharon en de kolonisten. Premier Sharon bewijst graag dat hij de kolonisten rijp heeft gemaakt voor zijn ontruimmingsplan en de kolonisten bewijzen graag dat ze zich niet zomaar gewonnen geven. Na lang aarzelen heeft meer dan de helft van de negenduizend kolonisten zich volgens de Israëlische regering aangemeld voor financiële regelingen ter compensatie van het verlaten van huis en kassen. Het is een tendens die wordt bevestigd door de boeren: zij zijn in onderhandeling om 250 van 300 tuinbouwbedrijven in Gaza aan de Palestijnen te verkopen. De compensatie van Sharon alleen is te karig, zeggen ze. Amarylliskweker Michael Goldschmidt haalt er zijn schouders over op. Ja, hij heeft een advocaat om er het beste voor hem uit te slepen. Maar: ‘De bloembollen leveren zeker geld op. Ik moet nog maar zien wat er van al die regelingen terechtkomt.’ De 200 duizend bollen gaan straks in de VS voor een dollar per stuk van de hand . Zo’n 800 duizend één en twee jaar oude ‘baby-bollen’ heeft hij al in een koeling in Israël gezet. ‘Ik denk dat ik straks geen tuinderij meer begin. Maar je weet maar nooit.’ Uitgebreid kan hij praten over de geavanceerde irrigatiesystemen in Gush Katif – ‘Ik heb dertig kilometer aan buizen onder mijn kassen liggen.’ Trots is hij wat er bereikt is: ‘Van alle geraniums in Europa komt 65 procent hier uit Ganei Tal!’ Maar zijn boosheid over de regering kan hij nauwelijks onder woorden brengen. In 1977 trok hij hierheen op aandringen van een regering waarin nota bene Ariël Sharon minister van Defensie was. Helden van de joodse staat, zo moedigde Sharon hen nog aan. ‘En nu ruimt hij ons op.’