We hebben 282 gasten online

Oorlog 1812-1814

Gepost in V.S.

 

Bron: Lafeber,C.V. : Amerika Van Washington tot Wilson ISBN 9080105945 pagina 109 t/m 111

VIII.3.4 Oorlog met Engeland en regeling van de noordgrens

VIII.3.4.1 Engels-Amerikaanse oorlog, 1812 -4

De Engels-Amerikaanse oorlog was nutteloos en onnodig,hij was "de grootste militaire klucht der geschiedenis".Bizar was al dat iedereen zichzelf en een ander de oorlog aanpraatte,terwijl niemand wist wie de vijand zou worden: Frankrijk of Engeland. Het Zuiden wilde de oorlog met Frankrijk tegen Engeland omdat de Engelsen in de jaren 1803 - 1812 917 Amerikaanse schepen (Iriye 26) in beslag hadden genomen.Het Westen wilde de Engelsen straffen voor hun steun aan de Indianen in hun verzet tegen de expanderende grensbevolking. Het Noorden prefereerde een oorlog met Engeland tegen Napoleon,vijand nummer één van de gehele vrije wereld (id.380),wijl deze zich zeer schuldig maakte aan gruwelijke piraterij tegen Amerikaanse schepen.Niet minder dan 352 Amerikaanse schepen had de man gekaapt.Sommige "war hawks" speelden zelfs met de gedachte beide landen tegelijk de oorlog te verklaren.Uiteindelijk werd het Engeland.De regering van de (uit het Zuiden afkomstige) president Madison pgpgde het Noorden te paaien door de oorlog het motto mee te geven:"free trade and sailor rights", een wel zeer gekunstelde rechtvaardiging voor een land dat nauwelijks een eigen vloot bezat.

Amerika verklaarde de oorlog aan Engeland op een moment dat Engeland reeds onvoorwaardelijk beloofd had van geweld te willen afzien.Het bericht daarvan kwam te laat binnen.Het maakte voor Madison geen enkel verschil.Hij was vastbesloten deze oorlog van de grootste maritieme macht ter wereld te winnen,ofschoon hij(behalve misschien aan de mond van de Potomac) nog nooit zout water geproefd had en hoewel zijn aanhang eerder naar de maan wilde vluchten dan als matroos op de navy dienst te doen.

Het Noorden bleef tegen. Toen de oorlogsverklaring bekend werd, luidden in heel Nieuw- Engeland de rouwklokken.De gouverneurs wilden de staatsmilitie niet oproepen.Kooplieden weigerden in te schrijven op de lening ter financiering van "Mr.Madison's war" .Tegen leningen aan Engeland hadden de Noorderlingen minder bezwaar,mits Londen het ter plekke aan oorlogsbehoeften besteedde.Het Noorden dacht wederom serieus aan uittreding uit de Unie,die alleen maar deze oorlog voerde om de economie van het Noorden te ruïneren.Zelfs kwam het in 1812 met een eigen vredeskandidaat tegen die "kleine, gerimpelde goudreinet" - tot goed begrip: dat was president Madison -, die het verenigde Zuiden en Westen representeerde.

Het Amerikaanse leger had al voor de oorlog het krijgsplan gemaakt eerst het zwak geachte Canada (een half miljoen inwoners) onder de voet te lopen.Dat in de nu uiitbrekende oorlog de Engelsen blindelings konden rekenen op de steun van de Indianen o.l.v. Tecumseh,die ik liever bij zijn Indianennaam Bukkende Jaguar noem,had een voorgeschiedenis.Wat was er gebeurd ? Op een werkelijk schandalige manier had enkele jaren te voren (1809) de superintendant van de noordwestelijke Indianen,gouverneur Harrison de Indianen van hun jachtgronden beroofd, in totaal drie miljoen acres.Bukkende Jaguar poogde daarop een Panindiaanse liga te smeden (XVII.2.3),wat hem ten dele gelukte,maar waaraan de Engelsen in Canada op dat moment niet hadden willen meedoen. Met stilzwijgende toestemming van de regering had Harrison, wetend dat Bukkende Jaguar geen offensieve bedoeling had, het vuur op het dorp Tippecanoe (7 november 1811) geopend. Dit bloedbad was later goed voor een presidentschap (1841-5).

Toen de Amerikanen in 1812 conform het krijgsplan Canada binnenvielen - drie weken voor de oorlog verklaard was - , sloot Bukkende Jaguar,zoals gezegd, zich onmiddellijk bij de Engelsen aan.Misschien nog meer dan de Engels-Indiaanse samenwerking was het Amerikaans gestuntel zelf de reden van de ene nederlaag na de andere,welke zij daar leden.Vervolgens probeerden de Amerikanen de Indianen en Canadezen voor zich te winnen met de belofte van "vrijheid onder

Amerikaanse vlag", wat al even weinig succes had.Daarop moest het geweld maar weer beslissen.Er kwam een generaal , die theoloog,schrijver,politicus en redenaar was, Alexander Smyth,vanwege zijn exegetisch werk over het Boek der Openbaring,meestal Apocalypse Smyth geheten. Inderdaad kon de man prachtige redevoeringen houden. "Be strong!, Be Brave! and let the ruffian (schurkachtige) power of the British king cease on this continent" .Een andere keer joeg hij tijdens een sneeuwjacht de soldaten de boten op om de Niagara over te steken met de profetische woorden: "Hearts of war! Tomorrow will be memorable in the annals of the United States! "Toen Apocalypse de volgende ochtend zag dat Indianen hem op de andere oever opwachtten, blies hij de operatie af. De soldaten waren daarvoor zo dankbaar dat zij hun vreugde afreageerden door in het wilde weg te schieten, het liefst in de richting van de tent van het Boek der Openbaring (Morison 385).

Er heeft op het Eriemeer ook nog een zeeslag (dus toch) plaats gevonden en wel tussen de Engelse waterpolitie en een in de haast samengeflanste Amerikaanse armada.Onder leiding van de schout-bij-nacht Perry,amper 28 jaar maar een geboren zeeman,werd het een bitter gevecht.Nu eens leek de ene vloot dan weer de andere vloot kopje onder te gaan.Uiteindelijk zonk de Britse vloot eerder. Perry rapporteerde aan opperbevelhebber Harrison,held van Tippecanoe: "we have met the enemy, and they are ours".Op de oever stond Bukkende Jaguar, die geen partij was voor het regiment bergjagers uit Kentucky (oktober 1813).Hij werd ten tweede male door Harrison verslagen (oktober 1813), die stellig de eretitel "Held van The Thames or Moravian Town"zou zijn gaan dragen als hij niet al in 1811 "held van Tippecanoe" was genoemd.Bukkende Jaguar werd persoonlijk doodgeslagen door een van zijn kolonels, Johnson genaamd.De man had uiteindelijk ook politieke ambities. Hij is echter nooit verder gekomen dan vice-president onder Van Buren (1837-41).

Tegenover de indrukwekkende successen op de Indianen stond een smadelijke nederlaag tegen een Engels expeditielegertje,volgens ooggetuigen uit nogal wat voormalige bewoners van gevangenissen en tuchthuizen bestaande,dat in de Chesapeake-baai in juni 1814 was geland. Het had de aan deze heren wel toevertrouwde opdracht gekregen "to destroy and lay waste such towns and districts upon the coast".Madison riep 95.000 dienstplichtigen onder de wapens,van wie er 7000 kwamen opdraven.Deze werden vijf mijl voor de hoofdstad bij Bladensburg in een ijzersterke positie geposteerd,maar sloegen bij het eerste het beste gevecht op de vlucht.De Engelsen, rijk voorzien van door het Noorden geleverd oorlogsmateriaal, kregen een zonnesteek bij hun pogingen de vluchtende Amerikanen bij te houden (Nevins 144).Washington viel zonder slag of stoot in handen van de Britse admiraal,die zich dezelfde avond te goed deed aan het diner dat voor de president gereed was gemaakt. Gesterkt naar lichaam en geest stak hij daarna het Witte Huis in brand evenals het Kapitool.

Toch was er voor de Amerikanen een grote overwinning te vierenen wel in het Zuiden,waar eveneens een Britse troepenmacht was geland.Ijlings kwam een jonge generaal uit het Westen aanzetten,die zijn militaire sporen in de strijd tegen de Rode Stokken(de Upper Creeks-Indianen) verdiend had.Nadat hij eerst een paar eigen soldaten had geëxecuteerd,waren de anderen ineens vol goede moed op de Indianen afgestormd,die door Jackson bij Horseshoe Bend in de pan gehakt werden.De onverschrokken held ijlde als maar door,nu naar Mobile, in de overtuiging dat de Britten zich daar bij hem zouden vervoegen.Terwijl hij wachtte,waren de Engelsen - zoals de andere Amerikaanse generaals voorspeld hadden - geland bij New Orleans.Kerstavond en Nieuwjaarsdag vonden felle gevechten plaats,waarna op 8 januari de Britse generaal Pakenham een doldrieste aanval op het bolwerk inzette,waarachter Jackson zich had opgesteld. Zonder ladders en andere hulpmiddelen stuwde de Britse veldheer de soldaten tegen de Amerikaanse borstwering op.Het was geen veldslag maar een moordpartij.Meer dan 2000 Engelsen sneuvelden,zelfs twee generaals,onder wie Pakenham.Zijn ichaam werd in een rumvat geconserveerd en naar zijn vrouw die op een schip buiten de haven op haar man zat te wachten overhandigd. Aan Amerikaanse zijde vielen 13 doden.Militaire waarde voor Amerika had de overwinning niet want kerstavond 1814 hadden de oorlogsvoerenden in Gent de vrede getekend.Wel zou de"slag bij New Orleans" de geroutineerde Indianenkiller,die zelf Caesar en Napoleon kleine jongens achtte vergeleken bij zijn eigen militair genie, goed zijn voor een presidentschap (1829-37).

Bij genoemde vrede bleef de status quo gehandhaafd.Er werd niet gesproken over vrijhandel en de rechten van de matroos,de idealen van 1812,waarvoor veel witte en rode mensen gesneuveld waren. Wel werd afgesproken dat een aantal commissies de Amerikaans-Engelse grensproblemen in het Noorden zou bespreken.De vrede van Gent maakte eveneens een eind aan pogingen van enkele extremisten om Nieuw-Engeland als geheel uit de Unie te doen treden.In december was op de zgn.Conventie van Hartford een aantal eisen geformuleerd (afschaffing van de drie-vijfde clausule,gekwalificeerde meerderheid voor toelating van nieuwe staten en voor een oorlogsverklaring) die bedoelden de macht van het Zuiden te breken.Als deze ámendementen niet zouden worden gerealiseerd,zoq na een half jaar secessie overwogen worden.In de euforie van de overwinning vergaten deze Noorderlingen dat zij zich achtergesteld hadden gevoeld (Jones 104-5).