We hebben 210 gasten online

Profielwerkstuk Politieke situatie van Nederland en België

Gepost in Praktische opdrachten

 

Politieke situatie van Nederland en België.

 

 

 

Frank Wijnands & Sarah Taidouch 6va

1. Hoe is de parlementaire democratie ontstaan in Nederland en België?

 1.1 Nederland                                                                                                                           

 1.1.1Opstand van de patriotten                                                                                                     

 1.1.2 De grondwet van 1848                                                                                                   

 1.1.3 Kiesrecht                                                                                                                            

 1.2 België

1.2.1 De Belgen in opstand                                                                                                        

1.2.2 De staatshervormingen                                                                                                       

 1.2.3 De Duitstalige gemeenschap                                                                                           

2. Welke partijen hebben hun aandeel gehad in de periode 1990-2010?

2.1. Partijen uit Nederland                                                                                                    

2.1.1 Het confessionalisme                                                                                                         

2.1.2. Liberalisme                                                                                                                            

2.1.3. Socialisme                                                                                                                               

2.1.4. Populisme                                                                                                                               

2.2. Partijen uit België

2.2.1 Vlaamse partijen                                                                                                                    

2.2.2. Waalse partijen                                                                                                                      

3. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Belgische politiek?

3.1 Brussel-Halle-Vilvoord

3.1.1 De taalwetten                                                                                                                        

3.1.2 Vastleggen van taalgebieden                                                                                                

3.1.3 Discriminatie bij Brussel-Halle-Vilvoorde                                                                           

3.1.4 Wel of geen splitsing van B-H-V?                                                                                        

3.1.5 Crises en onenigheden                                                                                                         

3.1.6 Oplossingen voor dit probleem                                                                                     

3.2 De bijzondere financieringswet

3.2.1 Het probleem van deze wet                                                                                               

3.2.2 Men wil verandering van de wet                                                                                        

3.3 Een onafhankelijk Vlaanderen                                                                        

3.3.1 Verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië                                                                      

3.3.2 Verdeeldheid over Vlaanderen                                                                                           

3.3.3 Argumenten voor onafhankelijk Vlaanderen                                                                    

3.3.4 Argumenten tegen onafhankelijk Vlaanderen                                                                  

3.3.5 Vlaanderen apart of toch met Nederland?                                                                 

4. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Nederlandse politiek

4.1 Politieke moorden              

4.1.1 Moord op Pim Fortuyn                                                                                                       

4.1.2 Gevolgen van de moord                                                                                                      

4.1.3 Moord op Theo van Gogh                                                                                                     

4.1.4 Gevolgen van de moord                                                                                                      

4.2

4.2.1 Het drama van Srebrenica                                                                                                  

4.2.2 De val van Srebrenica                                                                                                            

4.2.3 Val van kabinet Balkenende II                                                                                        

4.2.4 Val van kabinet Balkenende IV                                                                                           

Conclusie                                                                                                                                                              

Bijlages                                                                                                                                                           

Bronnenlijst en literatuurlijst                                                                                                                 

Voorwoord

Nadat we de opdracht kregen om een profielwerkstuk te maken, gingen we meteen op zoek naar een leuk onderwerp. We hadden al besloten dat we een onderwerp wilden, dat actueel was. We kwamen uiteindelijk op twee onderwerpen: de DSB bank en de politieke situatie in België en Nederland uit de afgelopen 20 jaar. Onze voorkeur ging uit naar de laatstgenoemde en tot onze tevredenheid zagen we dat dit het onderwerp werd voor ons profielwerkstuk.
Snel hierna hadden we ons eerste contactmoment met meneer Swaen en lieten we al wat informatiebronnen zien. Wel gaven we meteen aan dat het moeilijk was om informatie uit boeken te halen, omdat er weinig boeken beschikbaar waren over de afgelopen 20 jaar. Meneer Swaen had nog wat boeken kunnen vinden en zo konden we echt aan de slag. Tijdens ons tweede contactmoment met meneer Swaen hadden we de eerste twee hoofdstukken af. Daarna begonnen we aan de politieke conflicten uit België en Nederland. We hadden afgesproken dat Frank het deel van België deed en Sarah dat van Nederland. Wie hulp nodig had, kreeg natuurlijk hulp van de ander. Door privéomstandigheden haalden we echter niet de deadline voor het inleveren van het concept. De samenwerking verliep toch vrij aardig en de rolverdeling was goed verdeeld. Door ieder een eigen land te doen, kon je je goed concentreren op dat land en raakte je niet in de war met het andere land. Samen konden we op het einde onze informatie met elkaar uitwisselen en tot de conclusie komen. Het proces van het profielwerkstuk verliep naar onze mening zeer aardig, op een paar uitzonderingen daar buiten gelaten.

Inleiding

Voor ons profielwerkstuk hebben wij het onderwerp ‘Politieke situaties in België en Nederland’ gekozen. We hebben ons bezig gehouden met de gebeurtenissen van de afgelopen 20 jaar. Met onze hoofdvraag: Zijn de politieke situaties in België en Nederland te vergelijken? Deze hoofdvraag willen we beantwoorden door middel van 4 deelvragen. De eerste deelvraag is: ‘Hoe is de parlementaire democratie ontstaan in Nederland en België’? In dit hoofdstuk gaan we in op hoe de democratie is ontstaan in de landen zoals we het nu kennen. In hoofdstuk 2 Welke partijen hebben hun aandeel gehad in de periode 1990-2010? worden de partijen behandeld die in de afgelopen 20 jaar een rol hebben betekend in de politiek van België of Nederland. Ook wordt er zo duidelijk welke politieke stromingen er zijn en wat dit voor conflicten kan oplopen. In hoofdstuk 3 Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Belgische politiek?  geven we de belangrijkste problemen weer van de Belgische politiek. In hoofdstuk 4 beantwoorden we de deelvraag Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Nederlandse politiek? In hoofdstuk 5 beantwoorden we de hoofdvraag en geven we onze eigen conclusie. Elk hoofdstuk heeft tussenkopjes, zodat het overzichtelijk wordt voor de lezer. Na de beantwoording van de hoofdvraag ziet u de bronnen die we hebben gebruikt en bijlagen. We hopen dat de informatie duidelijk is en dat u genoeg geïnformeerd zult worden

1. Hoe is de parlementaire democratie ontstaan in Nederland en België?

Inleiding

In Europa is de parlementaire democratie minder dan een eeuw oud.  In dit hoofdstuk bespreken wij het ontstaan van de parlementaire democratie in Nederland en in België. Bepaalde gebeurtenissen hebben er voor gezorgd dat Nederland en België de landen zijn geworden die ze nu zijn. Ook wordt er een vergelijking gemaakt van de twee landen. Er wordt gekeken of sommige gebeurtenissen allebei de landen beïnvloedt hebben. En of de veranderingen in het ene land invloed heeft op het andere land.

1.1 Nederland

In 1780 was er nog geen Nederlandse staat, maar een samenwerkingsverband dat de Republiek werd genoemd. De Republiek bestond uit zeven grotendeels zelfstandige staatjes: de gewesten Holland, Zeeland, Utrecht, Gelderland, Overijssel, Groningen en Friesland. De steden hadden binnen de gewesten veel zelfstandigheid. Doordat in alle steden een paar families die dienst uitmaakten, werd de Republiek een oligarchie genoemd. De Prins van Oranje was de machtigste figuur in de Republiek. Hij was stadhouder met een groot aantal bevoegdheden zoals het opperbevel over de krijgsmacht. De Prins van Oranje en zijn aanhangers deden een geslaagde greep naar de macht in 1747.

1.1.1Opstand van de patriotten

Er werd altijd aangenomen dat God bepaalde over het lot van de mensen. Hij stelde vorsten en regeringen aan. Maar de verlichte denkers dachten hier anders over. Volgens hen waren alle mensen van nature vrij en gelijk. Voor iedereen moest dezelfde rechten en plichten gelden. Ze moesten ook worden vastgelegd  in een grondwet. Vanaf 1750 werden aan aantal verenigingen opgericht waarin de burgers de nieuwe denkbeelden met elkaar bespraken. Ook maakten ze gebruik van pamfletten en tijdschriften om de verlichtingsideeën te verspreiden. Dat was het begin van een nationale publieke opinie. In 1770  kwamen de Engelse kolonies in Noord-Amerika in opstand tegen hun moederland. Ze verklaarden zich onafhankelijk onder de naam Verenigde Staten. De Amerikaanse Revolutie was de eerste poging om op basis van de verlichte principes een democratische samenleving op te bouwen. In de Republiek ontstond er een situatie die veel weg had van een burgeroorlog. In de samenleving stonden twee kampen fel tegenover elkaar : de Patriotten en de Oranjegezinden. De Patriotten hadden de macht in het bestuur in een groot aantal steden overgenomen. Dit gebeurde ook geleidelijk in de gewestelijke besturen, zoals in de staten van Holland. In 1787 kwam het leger van de Pruisische koning de stadhouder te hulp. Door middel van deze buitenlandse hulp lukte het Willem V om zijn macht te herstellen.  Maar dat zou niet lang duren, want in 1792 verklaarde Frankrijk de oorlog aan stadhouder Willem V. Franse patriotten trokken na de Franse Revolutie  de Republiek binnen in 1795 waarop burgercomités de Bataafse Republiek uitriepen.

In 1796 hieven de Staten-Generaal zich op en schreven verkiezingen uit voor een Nationale Vergadering. Alle volwassen mannen mochten stemmen met uitzondering van bedienden en mannen die weigerden een eed op de volksoevereiniteit af te leggen. De eerste Nederlandse Volksvertegenwoordiging kwam op 1 maart 1796 voor het eerst bijeen.
Een taak van de Nationale Vergadering was om een grondwet op te stellen. In 1814 werd Willem I de eerste koning der Nederlanden van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. De Staten-Generaal werden opnieuw ingevoerd als tegenwind  voor de koning. De Provinciale Staten werden eveneens hersteld en die kozen de leden van de Staten-Generaal uit.  De Staten zelf werden samengesteld uit vertegenwoordigers van de adel, de steden en het platteland. In 1815 werd er weer een nieuwe grondwet ingevoerd, omdat de grote mogendheden de Zuidelijke Nederlanden( België) zich bij het koninkrijk voegden. Er was een belangrijke wijziging in de grondwet. De wijziging hield in dat de Belgische adel tegemoet kwam. Er werd namelijk een tweekamerstelsel ingevoerd. De leden van de Eerste Kamer werden door de koning benoemd en de leden van de Tweede Kamer werden gekozen door de Provinciale Staten.

1.1.2 De grondwet van 1848

De grondwet van 1848 zorgde er voor dat er directe verkiezingen voor de Tweede Kamer en volledige ministeriële verantwoordelijkheid kwamen. Thorbecke, de maker van de grondwet, legde de ministeriële verantwoordelijkheid vast in de formulering : “de koning is onschendbaar, de ministers zijn verantwoordelijk”. De ministeriële verantwoordelijkheid legde de basis voor het parlementaire stelsel: het zwaartepunt van de macht kwam bij de volksvertegenwoordiging te liggen. 

1.1.3 Kiesrecht

Thorbecke bracht in 1850 een nieuwe kieswet tot stand. Er kwam een districtenstelsel. Het land werd in districten opgedeeld. Nederland was echter nog steeds geen democratie, want niet iedereen mocht stemmen. Er was namelijk een censuskiesrecht. Daar kwam in 1870 verandering  in, want het censuskiesrecht ging uit de grondwet en daarvoor in de plaats kwam het caoutchouc artikel. Kiezers moesten volgende de nieuwe grondwet “kentekenen van geschiktheid en maatschappelijke welstand”hebben.  In 1890 kwam het een andere kwestie over het kiesrecht aan het woord : het vrouwenkiesrecht. In die tijd werd politiek gezien als mannenwerk. Vrouwen hadden dus geen kiesrecht. Maar mede door de opkomst van het feminisme kwam daar later verandering in. Op 12 december 1917 werd het algemeen mannenkiesrecht ingevoerd. Een paar jaar later werd het passief vrouwenkiesrecht ingevoerd dat inhield dat vrouwen wel gekozen konden worden, maar zelf niet mochten stemmen. In 1919 werd het actief vrouwenkiesrecht ingevoerd. En dit zorgde ervoor dat Nederland voortaan een parlementaire democratie wa

1.2 België 

1.2.1 De Belgen in opstand

De Belgen waren geïnspireerd door de Fransen in 1830 om zelf ook in opstand te komen . De Fransen kwamen namelijk in opstand tegen de vorstelijke macht en maakten een einde aan de autoritaire macht. In Brussel en Luik kwamen de Belgen in opstand met als eindresultaat de vestiging van een Belgische staat . Op 4 oktober  1830 verklaarde België zich onafhankelijkheid. De grote mogendheden erkenden de scheuring, maar pas in 1839 werd België pas erkend door Nederland als een onafhankelijk koninkrijk. Leopold van Saksen-Coburg-Gotha werd op 4 juni 1831 door het Congres tot staatshoofd gekozen. En op 21 juli legde hij de eed af als eerste koning van de Belgen.

 België werd een parlementaire monarchie, met directe verkiezingen en ministers die verantwoording schuldig waren aan het parlement. Maar de problemen begonnen zich al op te stapelen na de onafhankelijkheid. De Nederlandse taal bleef in België ondanks dat het onafhankelijk was geworden. Maar de Franstalige bourgeoisie vond het een minderwaardige taal, omdat ze de taal gelijkstelde aan de dialecten van het volk. In de nieuwe Belgische grondwet stond: “Het gebruik van de in België gesproken talen is vrij”, maar dat veranderde op 26 november 1830 waar het Frans als enige officiële taal werd besloten. Als argument werd gebruikt dat het Nederlands en het Duits verschillen van provincie tot provincie en soms van district tot district waardoor het dus onmogelijk is om een officiële wettekst in het Nederlands of in het Duits uit te brengen. Het Nederlands werd gezien als een hoopje van dialecten. Dit allemaal leidde tot het ontstaan van de Vlaamse beweging. Zij wilden er voor zorgen dat de Nederlandse taal een gelijkwaardige positie kreeg in de samenleving. In 1898 werd het Nederlands de tweede officiële taal van België.

1.2.2 De staatshervormingen:

·  1970 eerste staatshervorming: In 1970 had men nog niet voor ogen om van België een federale staat te maken. Ze wilden alleen een oplossing vinden voor de bestaande problemen. Daarom werd er besloten om een nieuw evenwicht te installeren in de nationale instellingen. Na verzoek van de Vlamingen kwam er autonomie op het vlak van taal en cultuur,  doordat er cultuurgemeenschappen werden opgericht. En om Wallonië ook tegemoet te komen ( zij wilden namelijk sociaaleconomische bevoegdheden) werden de gewesten in de Grondwet opgenomen. Daarbij werd vermeld dat de bevoegdheden later geregeld zouden worden.

· 1980 tweede staatshervorming: De cultuurgemeenschappen, die tijdens de eerste staathervorming opgericht zijn, werden omgevormd tot Gemeenschappen met als gevolg dat hun bevoegdheden ook werden uitgebreid. Na aandringen van de Walen werd  in de Grondwet opgenomen dat in een bijzondere wet de inrichting en bevoegdheden van de Gewesten geregeld gaat worden. De Walen wilden drie gewesten met de bevoegdheid om beslissingen te nemen, maar daar gingen de Vlamingen niet mee akkoord. Hun reden was,  omdat ze anders op twee niveaus in de minderheid gesteld konden worden. Uiteindelijk kwamen er 2 gewesten, het Vlaamse en het Waalse. Door deze hervorming kregen de Gemeenschappen hun eigen regering, los die van de nationale regering.

·  1988-198 derde staatshervorming : Tijdens deze hervorming werd vooral het Brussels Stedelijk Gewest grotendeels gevormd. Het gewest kreeg net als de twee andere eigen instellingen, een raad en een eigen regering. De Gemeenschappen kregen tijdens de derde staatshervorming ook meer bevoegdheden. De Gemeenschappen kregen het onderwijs toegewezen en de gewesten kregen de bevoegdheid over vervoer en openbare werken

·  1993 de vierde staatshervorming : België werd een federale staat. De Gemeenschappen en gewesten kregen al hun bevoegdheden toegewezen. Een belangrijk bevoegdheid die ze kregen was de bevoegdheid om verdragen te sluiten die betrekking hadden met hun bevoegdheden.  De eerste zin van de eerste artikel in het grondwet werd veranderd van : 'België is ingedeeld in provincies' veranderde in: 'België is een federale staat, samengesteld uit de gemeenschappen en de gewesten'

· 2001-2003 vijfde staatshervorming: Lambermont - & Lombardakakkoorden

Het Lambermontakkoord zorgde ervoor dat de gewesten en gemeenschappen bepaalde bevoegdheden kregen. De gemeente- en provinciewet werd een regionale bevoegdheid, maar landbouw, zeevisserij en buitenlandse handel behoorden voortaan ook tot het regionale bevoegdheid.

Het Lombardakkoord zorgde voor een wijziging van de werking van de Brusselse instellingen. Sindsdien worden de zes Brusselse leden van het Vlaams Parlement rechtstreeks gekozen. Ook zorgde het akkoord ervoor dat er een verandering kwam in de zetelverdeling tussen beide taalgroepen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement.

1.2.3 De Duitstalige gemeenschap

De akkoorden die tijdens de hervormingen werden bereikt gingen vooral over de onenigheden tussen de Vlamingen en Walen. Maar dit betekende niet dat de Duitstalige gemeenschap niet mee groeide met de andere gemeenschappen. Zij kregen namelijk dezelfde bevoegdheden als de andere gemeenschappen.  De Duitstalige gemeenschap werd alleen niet opgenomen in het Bijzonder Wet op de Hervormingen van de Instellingen, want hun situatie lag niet zo gevoelig als die van de Vlamingen en Walen.

Tot op de dag van vandaag is er nog geen duidelijkheid of er ooit een scheiding komt tussen Wallonië en Vlaanderen.

Conclusie

 Zoals uit gegevens hierboven blijkt, zijn er zowel  verschillen als overeenkomsten tussen beide landen.   Er zijn bepaalde gebeurtenissen geweest die een belangrijke invloed hebben gehad op het totstandkoming van de parlementaire democratie in beide landen. In België was het belangrijkste gebeurtenis de scheuring met Nederland en de onafhankelijkheid. En in Nederland de afsplisting van Spanje waardoor Nederland ook onafhankelijk werd.  De landen hebben beide een ander kiesstelsel.

 België is een federale staat met een districtenstelsel. Dat komt omdat in België verschillende taalgroepen zijn namelijk Franstalige, Vlaams en Duitstalige. België heeft echter net als Nederland vertegenwoordigende organen die op grond van een stelsel van evenredige vertegenwoordiging gekozen worden. Terwijl er in Nederland een hevige strijd was ontstaan over het kiesrecht, was er in Belgie een hevige strijd aan de gang over de officiele taal van het land met als gevolg de 5 staatshervormingen.

2. Welke partijen hebben hun aandeel gehad in de periode 1990-2010?

Inleiding

In Nederland zijn er vele politieke partijen. Die politieke partijen hebben niet allemaal dezelfde standpunten, ze baseren die vanuit verschillende politieke stromingen. De belangrijkste stromingen in Nederland zijn het confessionalisme, het liberalisme en het socialisme. Ook is er een opmars te zien van het populisme, dat meer een politieke stijl is dan een ideologie. In België is er ook sprake van verschillende stromingen, maar daar komt nog een ander probleem bij: het feit dat er zowel Vlaamse als Waalse partijen zijn. Belangrijk om te weten is dat Vlamingen alleen op Vlaamse partijen mogen stemmen en de Walen alleen op Waalse partijen mogen stemmen. In dit hoofdstuk bespreken we de partijen die de afgelopen twintig jaar belangrijk waren in de politiek

2.1. Partijen uit Nederland

2.1.1 Het confessionalism

De grootste partij uit deze stroming is het CDA, het Christen-Democratisch Appèl.  Deze partij is in 1980 officieel opgericht na een fusie van drie confessionele partijen, namelijk de Christelijke Historische Unie, De Anti-Revolutionaire Partij en de Katholieke Volkspartij. De CDA is te beschouwen als een centrumrechtse partij(zie bijlage 1a).  Het CDA heeft vier kernwaarden, vooral gebaseerd op de Bijbel, die ze erg belangrijk vinden. Het gaat hier om de begrippen: gespreide verantwoordelijkheid, gerechtigheid, solidariteit en rentmeesterschap. Behoudens de twee paarse kabinetten tussen 1994 en 2002 is het CDA altijd vertegenwoordigd geweest in de regeringen van 1990 tot 2010.(zie bijlage 2a)
De andere confessionele partij die zijn aandeel heeft gehad in de afgelopen twintig jaar, is de ChristenUnie. Deze partij werd opgericht in 2001, nadat de Reformatorische Politieke Federatie en het Gereformeerd Politiek Verbond besloten te fuseren.  De ChristenUnie wordt beschouwd als een orthodox-protestantse partij, maar is in sommige standpunten links. Zo wil het bijvoorbeeld verhoging van het bedrag aan ontwikkelingshulp en wil het iets doen aan de grote verschillen van de inkomens in het land. De standpunten van de partij zijn veelal gebaseerd op de Bijbel. Het hoogtepunt van de ChristenUnie was tijdens de verkiezingen van 2006 waar het 6 zetels haalde en uiteindelijk een plek in de coalitie kreeg met de CDA en de PvdA. 

2.1.2. Liberalisme

De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie(VVD) werd opgericht in 1948. Deze liberale partij kwam nadat vrijzinnige-democraten zich niet thuis voelden in de zogenaamde ‘doorbraakpartij’ PvdA. De ‘doorbraakgedachte’ was een politieke beweging die ontstond na de Tweede Wereldoorlog. Met de doorbraakgedachte wilde men een einde maken aan de grote politieke verdeeldheid in het land en één progressieve partij maken.  De doorbraak lukte niet en de vrijzinnige-democraten worden medeoprichters van de VVD.  De VVD kan je indelen onder de rechtse partijen in Nederland.  Bij de VVD gaat het om de waarden vrijheid, verantwoordelijkheid, verdraagzaamheid, sociale rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid. Ze willen dat de overheid zich zo min mogelijk bemoeit met de burgers en willen een vrijhandel van de economie. In de periode 1990 tot heden zat de partij vaak in de coalitie. Alleen in Lubbers III en Balkenende IV ontbrak de partij in de regering.
Ook D66 kan gezien worden als een liberale partij. In tegenstelling tot het conservatieve VVD, wordt D66 gezien als een progressief liberale partij. D66 streeft naar een participatiedemocratie, dat duidelijk wordt met verschillende standpunten. Met de participatiedemocratie wil D66 de burger actief betrekken bij beslissingen in de politiek. Dit willen ze bereiken door bijvoorbeeld de gekozen burgemeester en premier, het districtenstelsel en het gebruik maken van het referendum. D66  was een coalitiepartij in de kabinetten Kok I, Kok II en Balkenende II.

2.1.3. Socialisme

De PvdA, Partij van de Arbeid,  is de belangrijkste partij vanuit het socialisme. Deze partij werd in 1946 opgericht in een poging om sociaaldemocraten, vrijzinnig-democraten en christendemocraten te verenigen in een ‘doorbraakpartij’. De PvdA had een moeilijk begin, maar daarna ontwikkelde de partij zich als een belangrijke partij in de Nederlandse politiek. De partij wordt gezien als centrumlinks. De PvdA heeft er mede voor gezorgd dat Nederland zich een verzorgingsstaat kan noemen. De PvdA komt extra op voor de zwakkeren in de samenleving en wil dat iedereen volwaardig aan de samenleving kan deelnemen. De PvdA was vooral belangrijk in de jaren 90, waar het in drie regeringen zat.
Zoals de naam het al zegt, behoort de Socialistische Partij tot de stroming van het socialisme. De SP zit vanaf 1994 in de Tweede Kamer, maar heeft nog niet in de regering gezeten. De ideeën vanuit het communisme zijn wat afgezwakt, maar de partij heeft nog steeds flinke kritiek op het kapitalisme. Andere speerpunten zijn menselijke waardigheid, solidariteit en democratisering van de maatschappij. De partij kreeg een steeds grotere aanhang, met als grootste succes de verkiezingen van 2006, het behaalde 25 zetels. 

2.1.4. Populisme

Pim Fortuyn zorgde met zijn eigen partij Lijst Pim Fortuyn(LPF) voor een nieuw soort politiek bedrijven. Fortuyn werd bij zijn voormalige partij Leefbaar Nederland ontslagen vanwege een interview in de Volkskrant.  Hij ging op een felle manier de discussie aan en draaide niet om bepaalde onderwerpen heen. Zo was hij zeer kritisch over de islam. Ook was hij totaal niet eens met het beleid van de paarse kabinetten onder leiding van Wim Kok. Kort voor de verkiezingen werd Fortuyn vermoord door Volkert van der Graaf, een milieuactivist. Ondanks het verlies van hun boegbeeld behaalde de LPF 26 zetels. De LPF ging regeren, samen met de VVD en het CDA in kabinet Balkenende I.  Drie maanden na de beëdiging was Balkenende I alweer gevallen. LPF zou hierna nooit meer grote successen behalen en werd op 1 januari 2008 landelijk opgeheven.
Een andere partij die je onder het kopje populisme kan scharen is de Partij van de Vrijheid. Deze partij is opgericht door Geert Wilders, die zich had afgescheiden van de VVD en zo een
eenmansfractie werd. De PVV staat bekend om zijn strijd tegen de islamisering van Nederland en het beperken van de immigratie. Ook wil het bezuinigen op gebieden als ontwikkelingshulp, klimaat en defensie. Daarvoor moet de gewone burger, liefkozend Henk en Ingrid genoemd door Wilders, fatsoenlijke sociale zekerheden voor krijgen. Na de laatste verkiezing in 2010 werd de PVV de derde partij van Nederland met 24 zetels en kwam het na een lange formatie terecht als gedoogpartij van het kabinet Rutte I

2.2. Partijen uit België

2.2.1 Vlaamse partijen

De CD&V, Christendemocratisch en Vlaams(zie bijlage 1b), kan gezien worden als een belangrijke Vlaamse partij. De CD&V wil de toegenomen individualisering beperken en streeft naar een warme, respectvolle samenleving. Op het gebied van welzijn en zorg hebben ze conservatieve standpunten. Het CD&V, voorheen CVP, heeft de laatste 40 jaar bijna altijd in de nationale regering gezeten, met als uitzondering de kabinetten Verhofstadt I en Verhofstadt II.(zie bijlage 2b)
De Open Vlaamse Liberalen en Democraten is een liberalistische partij. Met het woord open benadrukken ze dat ze streven naar een open samenleving. Elk individu heeft haar eigen leven en kiest de eigen route. Elke burger is volgens het Open VLD verantwoordelijk voor zichzelf en zijn omgeving. De jaren ’90 leek een decennia te worden zonder maar een keer Open VLD in de nationale regering, maar daar kwam met Verhofstadt I een einde aan. Vanaf dat moment zit Open VLD onafgebroken in de nationale regering.
Ook de SP.a(Socialistische Partij Anders) is een Vlaamse partij die vaak in het kabinet zat de afgelopen 20 jaar. Zorg voor kinderen, kwetsbare mensen en ouderen is van groot belang volgens het SP.a. Andere speerpunten van het SP.a zijn de zorg voor het milieu en de rol van Europa te vergroten.
De N-VA, Nieuw-Vlaamse Alliantie, is een partij die in 2001 ontstond na verschillende breuken vanuit de Volksunie na onenigheid over de staatshervorming. Deze Vlaams-nationalistische partij gelooft in een Vlaamse natie en streeft dan ook naar een onafhankelijk Vlaanderen. De partij wordt ook wel gezien als een liberale-conservatieve partij, met als belangrijke punten eigen verantwoordelijkheid, respect voor de gemeenschap en respect voor het milieu. Bij de laatste verkiezingen werd de N-VA de grootste partij van Vlaanderen.
Ook het Vlaams Belang streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen. Behalve een onafhankelijk Vlaanderen strijdt het Vlaams Belangook tegen het vermeende oprukken van de islam en het moslimfundamentalisme. Het Vlaams Belang is een rechtse partij en wordt door haar tegenstanders zelfs als extreemrechts bestempeld. Het Vlaams Belang kan je ook als populistisch beschouwen.
 In 2004 boekte het haar grootste winst, waar ze de grootste partij werden in het Vlaamse Parlement.

2.2.2. Waalse partijen

Het Centre Démocrate Humaniste, CDH, is een christelijke humanistische partij. De standpunten zijn gebaseerd op het christendom en het humanisme. Het CDH wil een samenleving met respect voor iedereen waar iedereen de kans krijgt om zich in de samenleving te werken. De gezondheidszorg moet voor iedereen bereikbaar zijn en het onderwijs moet gestimuleerd worden volgens het CDH. De
partij heeft dezelfde geschiedenis als de CD&V in de nationale regering.
De PS is een socialistische Waalse partij die ontstaan is na de breuk van de Belgische Socialistische Partij in de PS en SP. De PS is vaak vertegenwoordigd geweest in de nationale regering en heeft over het algemeen dezelfde standpunten als SP.a. Iedereen moet zeker zijn van een menswaardig bestaan, waar de overheid een rol in moet spelen.
De Mouvement Réformateur, MR, is een liberale partij die ontstaan is na een fusie van vier Waalse partijen. Net zoals het Open VLD wil de MR dat de overheid zich zo min mogelijk bemoeit met de burger. Daarbij vormt MR een kartel met de Brusselse partij FDF, een partij die op komt voor de rechten van de Franstaligen rondom Brussel.

Conclusie

Zowel België als Nederland hebben te maken met partijen die totaal van standpunten verschillen. Een kabinet formeren is voor beide landen zeer moeilijk, omdat men tegenwoordig niet meer graag met een tegenstander samen wil werken in een coalitie. In Nederland is er sprake van een groot contrast tussen de linkse en rechtse partijen, waarvan de standpunten vaak recht tegen over elkaar staan. De polarisatie tussen de partijen wordt steeds groter, dat betekent dat de tegenstellingen steeds groter worden. Coalities zijn steeds moeilijker te maken en haast niemand wil meer met iemand van de andere kant praten. Dit zorgt uiteraard ook voor een verdeeldheid in de politiek, dat nooit goed kan zijn voor een land. In België is er behalve de verschillende partijen ook nog de verdeling van Vlaamse en Waalse partijen. Steeds meer Vlaamse partijen streven naar een onafhankelijk Vlaanderen, dat voor argwaan zorgt bij hun Waalse collega’s. Ook in België wordt de polarisatie steeds groter tussen de politieke partijen. België valt steeds meer uit elkaar in Vlaanderen en Wallonië, en de politiek draagt daar graag zijn steentje bij. Een ander belangrijk discussiepunt in België is de kwestie over Brussel en het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde. In het volgende hoofdstuk kunt u lezen waar het nu eigenlijk over gaat bij het probleem van Brussel-Halle-Vilvoorde.
Een overeenkomst is dat beide landen een partij hebben die de strijd is begonnen tegen de islamisering, de PVV in Nederland en het Vlaams Belang in België.(zie bijlage 3) Beide partijen kunnen op een vrij grote aanhang rekenen. Zowel voor Nederland als België geldt dat de vele verschillende politieke partijen voor onrust en verdeeldheid zorgen. Er is totaal geen eenheid meer te vinden in de landen, de tweedeling neemt steeds meer toe.

3. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Belgische politiek?

3.1 Brussel-Halle-Vilvoorde

Inleiding

België is zoals bekend verdeeld in drie taalgebieden: een Nederlandstalig, een Franstalig en een Duits taalgebied. Het Duitse taalgebied is vrij klein en heeft haast geen oorzaak in de conflicten in de Belgische politiek. Het noorden van België is Nederlandstalig en staat bekend onder de naam Vlaanderen. Het zuiden van België is Franstalig en wordt Wallonië genoemd. Net boven de scheidingslijn tussen Vlaanderen en Wallonië ligt de hoofdstad Brussel. In Brussel spreken ze niet alleen Nederlands, maar ook Frans. België heeft 10 provincies die tijdens de verkiezingen weer worden verdeeld in kieskringen. Deze kieskringen komen bijna allemaal overeen met de provincies, behalve in de provincie Vlaams-Brabant waar de hoofdstad zich bevindt. Hier ontstaat de kwestie van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde dat al jarenlang een discussiepunt is tussen de Vlamingen en de Walen.

3.1.1 De taalwetten

De strijd tussen de Franstaligen en Nederlandstalige kent zijn begin al voor het moment dat België onafhankelijk werd in 1830. Voordat België onafhankelijk raakte van Nederland, waren de Fransen al druk bezig met het verfransen van bepaalde gebieden in de Zuidelijke Nederlanden. Vooral de bovenste lagen in de samenleving gingen de Franse taal spreken. Later werd het Frans nog belangrijker op bepaalde gebieden. Bijvoorbeeld in het onderwijs was de voertaal Frans, net zoals dat het geval was in het parlement en in het leger. Het beleid om de Franse taal steeds verder in de samenleving te brengen, zorgde voor kritiek bij een groep intellectuele Vlamingen. De grondwet gaf wel taalvrijheid toe, maar het Frans was op dat moment de enige erkende officiële taal in België. Vanaf 1840 wilden de Vlamingen het Nederlands meer invoegen in de samenleving, bijvoorbeeld onderwijs en justitie in het Nederlands. Vlamingen gingen zich in politieke partijen vestigen en probeerden zo invloed uit te oefenen op de taalkwestie. Het resultaat hiervan was echter zeer gering, daarbij voelden de Vlamingen zich niet serieus genomen door de Franstalige. Door deze factoren kwam er rond 1860 het Vlaams volksnationalisme op. De Vlaamse Beweging ging zich inzetten voor gelijke kansen van de Vlamingen. Het eerste streven van deze beweging was het vernederlandsen van het onderwijs en het gebruik van het Nederlands in het dagelijks leven. Tijdens de regeerperiodes van katholieke regeringen kwamen 4 taalwetten tot stand. De belangrijkste wet van deze 4 was de laatste die werd ingevoerd in 1898. Dit was de Gelijkheidswet waar het Nederlands werd erkend als officiële taal en gelijk stond tegenover het Frans. Hiervoor was onder andere al bereikt dat onderwijs in het Nederlands mocht en werd Nederlands de hoofdtaal bij strafzaken

3.1.2 Vastleggen van taalgebieden

De Franstaligen waren uiteraard niet blij met de taalwetten. De Franstaligen zagen de naderende splitsing van hun land en vreesden voor het lot van Wallonië. Er kwamen steeds meer Vlamingen richting het zuiden van België, die door de Gelijkheidswet vrij waren om ook in dit gebied Nederlands te spreken. De Franstaligen waren bang dat de Vlamingen de Franse cultuur daar zouden verpulveren en dat het Nederlands ook in hun gebied de overhand zou nemen. De Belgische bevolking kwam voor een keuze: of een land waar ieder Nederlands dan wel Frans overal kan praten of een land dat verdeeld zou worden in twee taalgebieden. Kort samengevat is dit de keuze tussen het personaliteitsbeginsel en het territorialiteitsbeginsel. Bij het personaliteitsbeginsel kan de burger zich in beide talen uiten tegen de overheid zonder rekening te houden met de plaats waar hij zich op dit moment bevindt. Bij het territorialiteitsbeginsel wordt er gekeken naar de plaats waar je je bevindt en zul je dus moeten communiceren met overheidsinstellingen in de taal die opgelegd is voor dat gebied. Zoals je al kan verwachten, kozen de Franstaligen voor het territorialiteitsbeginsel, zij zagen immers de invloed van het Nederlands steeds meer toenemen. Op deze manier konden ze in ieder geval in hun eigen gebied het Frans behouden. Vanaf 1846 werd er om de 10 jaar een talentelling gedaan om te meten hoeveel mensen welke talen spraken in de verschillende gemeentes. Vanaf 1932 werden deze gegevens gebruikt om te bepalen welke taal de meerderheid had in dit gebied en zo werd bepaald wat de officiële taal van een gemeente was. Volgens de mening van Vlamingen klopte dit systeem niet. Volgens hen pasten Franstaligen zich niet aan in een Nederlandstalige gemeente, terwijl Nederlandstalige dat wel zouden doen. Dit zorgde er dan ook voor dat op den duur Nederlandstalige gemeenten veranderden in Franstalige. De onvrede onder de Nederlandstalige nam toe, dat uiteindelijke resulteerde in een wet gemaakt in 1962. In deze wet werd vastgelegd welke gemeente nu tot welk taalgebeid behoord. De meeste provincies werden eentalig, behalve de provincie Brabant.  Omdat het maar niet lukte om deze provincie eentalig te maken, kwam er in 1995 het besluit om Brabant op te splitsen in Vlaams-Brabant en Waals-Brabant. Als onderdeel van de taalwet van 1962 kwamen er ook faciliteitengemeentes. Deze gemeentes beschikken over een taalminderheid die hoger ligt dan 30% van de totale bevolking. De taalminderheid kan een aantal voorzieningen in haar eigen taal verwachten zoals kleuter- en lager onderwijs en bestuurlijke zaken. De faciliteitgemeentes liggen rond de taalgrens en rondom Brussel. 
Er kwamen geen controles meer om de 10 jaar, alleen via een wetswijziging kon je nog veranderen van taalgebeid. België werd opgedeeld in vier taalgebieden: een Nederlands, een Frans , Duits en het Frans/Nederlandse gebied Brussel-hoofdstad. In 1970 bij de eerste staatshervorming werden de taalwetten opgenomen in artikel 4 van de grondwet en was een verandering van taalgebied alleen nog mogelijk via een bijzonder wetsvoorstel. De staatshervormingen hebben zoals in hoofdstuk 1 is uitgelegd gezorgd dat België een federale staat werd met drie verschillende gemeenschappen.

3.1.3 Discriminatie bij Brussel-Halle-Vilvoorde

In 2002 komt er een nieuwe kieswet onder kabinet Verhofdstadt I. Door deze wet komen er provinciale kieskringen, in plaats van de kieskringen bestaande uit gebieden van voorheen. De verdeling wordt overal toegepast, maar de kieskringen Brussel-Halle-Vilvoorde en Leuven vallen er buiten. Vooral de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde blijkt een probleemstuk te zijn. De kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is een samengang van Brussel hoofdstedelijk gewest en de kieskring Halle-Vilvoorde. Deze kieskring ligt in het noorden van het land, het Vlaamse gewest. Het spreekt dan voor zich dat de mensen hier Nederlands praten. Zoals al eerder is verteld, wonen er in Brussel zowel Franstaligen als Nederlandstalige. Brussel is dus een uitzondering in de praktijk in het geval van de taalgrens. Behalve de Franstaligen in Brussel vestigen zich ook veel van hen net buiten de hoofdstad. Zo komen er steeds meer Franstaligen in een Vlaams gebied te wonen, dat voor grote onenigheid zorgt. Het geval is zo dat tijdens verkiezingen Franstalige inwoners uit de kieskring Halle-Vilvoorde op Franstalige partijen uit Brussel kunnen stemmen. Erg vreemd als je weet dat Halle-Vilvoorde nog steeds tot het Vlaamse gebied behoort. Vlamingen voelen zich dan ook gediscrimineerd, omdat zij deze privileges niet hebben in een Waals gebied. Behalve dat de Vlamingen het systeem rondom het kiesdistrict discriminerend vinden, zijn ze ook bang voor de verfransing van hun gebied. Steeds meer Franstalige vertrekken naar plaatsen net buiten de stad in het Vlaamse gebied, maar kunnen wel gewoon blijven stemmen op Franstalige politici. De faciliteitengemeenten rondom Brussel worden ook steeds meer bewoond door Franstaligen, waardoor er nog meer mensen vanuit Vlaanderen op Franstalige politici kunnen stemmen.  Het Arbitragehof is het eens met het standpunt van de Vlamingen en sprak uit dat de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde onwettig is. Het vond dat alle kieskringen dezelfde criteria moesten hebben, iets wat nu duidelijk niet was. Ook voegde het Arbitragehof daarbij toe dat wanneer het probleem over de kieskring tijdens de federale verkiezingen van 2007 niet opgelost was, het de verkiezingen ongrondwettelijk zou verklaren. 

3.1.4 Wel of geen splitsing van B-H-V?

De federale verkiezingen van 2007 werden dus als deadline gebruikt om van het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde af te raken. De kieskring werd ineens heel actueel en politieke partijen gingen dit vraagstuk als belangrijk item in haar verkiezingsprogramma zetten. Voor de verkiezingen voor het Vlaams Parlement in 2004 gaven alle Vlaamse partijen aan een splitsing te willen zien van Brussel-Halle-Vilvoorde. Na de verkiezingen werd dit voorstel meteen opgenomen in het regeerakkoord. De Vlaamse partijen wilden dit zo snel mogelijk toepassen in de praktijk, maar de Franstaligen hadden natuurlijk ook nog wat te zeggen. Omdat het Vlaamse parlement niet wettelijk bevoegd is, moet de Waalse regering ook zijn goedkeuring geven aan een bepaald voorstel. De Vlamingen hebben dan wel een meerderheid in het federale parlement, maar de Waalse partijen zouden zich kunnen beroepen op het belangenconflict en de communautaire alarmbelprocedure. Met het eerst genoemde begrip wordt bedoeld dat door een bepaalde wet toe te passen dit tot schade kan lijden voor een bepaald gebied. De communautaire alarmbelprocedure zorgt ervoor dat één taalgroep alleen een wetsvoorstel kan doordrukken. Als je kijkt naar de meerderheid van de Vlamingen in het federale parlement zou je denken dat de wet er wel doorkomt, maar door de communautaire alarmbelprocedure wordt dit voorkomen. Er wordt dan aan de regering advies gevraagd, maar vaak zal dit leiden tot het ontslag van de regering omdat de regering nu eenmaal uit meerdere taalgroepen bestaat. Waar de Vlamingen voor een splitsing waren, gingen de Franstaligen daar niet zomaar mee eens. De Franstaligen behouden graag de huidige situatie of een uitbreiding van het Brussel hoofdstedelijk gewest. Door terug te keren naar de oude kieskringen kan volgens Franstalig België de huidige situatie behouden worden. Een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zal er voor zorgen dat de rechten die de Franstaligen nu hebben zullen verdwijnen, aldus de Franstaligen. Verder denken Franstaligen dat door een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde de gemeentes rondom Brussel in het bezit van Vlaanderen komen.

3.1.5 Crises en onenigheden

Het kabinet Verhofstadt overlegde in 2006 over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. De verschillende standpunten kwamen op tafel en er werd gezocht naar een passende oplossing. Het resultaat bleef echter uit. De onderhandelingen kwamen definitief ten einde nadat regeringspartij Spirit uit de onderhandelingen stapte. Zij waren het niet eens met de ideeën van de Franstaligen die volgens Spirit alleen maar uit waren op het uitbreiden van het gebied voor de Franstaligen in Brussel en de Vlaamse randgemeenten. Doordat een regeringspartij uit de onderhandelingen was gestapt, kon een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde pas komen na de federale verkiezingen van 10 juni 2007. Het Arbitragehof had immers in 2003 besloten dat er voor het einde van de regeerperiode van Verhofstadt II een oplossing gevonden moest zijn. Er zat voor Verhofstadt niets anders op dan de federale verkiezingen van 2007 naar voren te plaatsen, zodat er nieuwe regeringspartners kwamen die wel open stonden voor onderhandelingen over Brussel-Halle-Vilvoorde. Na de verkiezing werd het formeren van een nieuw kabinet nog moeilijker door dit probleemstuk.
Er kwam dan eindelijk een splitsingsvoorstel vanuit Vlaamse kant. Dit voorstel moest behandeld worden door de commissie Binnenlandse Zaken van de Kamer. De commissieleden van Vlaamse kant gingen, behalve de vertegenwoordigster van Ecolo/Groen, akkoord met het voorstel. De Franstaligen waren al voor de zitting uit protest vertrokken. Zij waren het niet eens met de manier waarop de Vlamingen haar numerieke  meerderheid gebruikten om een wetsvoorstel door te krijgen. Voordat de definitieve beslissing kon komen, werd er door de Franse Gemeenschap een beroep gedaan op het belangenconflictprocedure. Er werd in zes maanden gezocht naar een beter alternatief, maar er kon geen overeenstemming gevonden worden over een nieuw voorstel. Na deze periode van advies winnen, leek het Vlaamse parlement klaar om de splitsing in de praktijk toe te passen.  De Franse Gemeenschap had al aangegeven niet opnieuw een beroep te doen op een belangenconflictprocedure, dus niks stond de Vlamingen meer in de weg. Echter riep vlak voor de stemming de Franstalige partijen uit de raad van de Franse Gemeenschapscommissie van Brussel een belangenconflict. Weer werd de stemming over het voorstel uitgesteld en gingen er maanden voorbij. In oktober 2009 was de overlegperiode voorbij zonder resultaat en kort daarna gebruikte het parlement van de Duitstalige gemeenschap het belangenconflict. Ze gaven hierbij wel aan dat het niet om haar eigen belang ging, maar dat men keek naar het landsbelang en daar bezorgd om was. Zo werd het plan om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen  steeds maar uitgesteld, wat voor irritatie zorgde bij de Vlamingen.
Eind november 2009 zorgde van Rompuy voor nog meer onrust in het land door ontslag te nemen als premier, zodat hij de eerste president van Europa kon worden. Yves Leterme werd aangewezen als opvolger van van Rompuy. Koning Albert II stelde Jean-Luc Dehaene aan als informateur en moest samen met de regeringspartijen plus de oppositiepartijen Groen! en Ecolo naar een oplossing zoeken voor het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde. Onder de regering van Dehaene werd België een federale staat en was hij zeven jaar lang burgemeester van Villevoorde. Dehaene kreeg als deadline Pasen 2010 om het probleem opgelost te hebben. De onderhandelingen liepen echter uit op een fiasco en de deadline werd niet gehaald ondanks dat die zelfs al verschoven was. Op 22 april 2010 gaf regeringspartij Open VLD aan uit de regering te stappen.  De partij was teleurgesteld over het feit dat er geen oplossing gevonden kon worden over de zaak Brussel-Halle-Vilvoorde voor de afgesproken deadline. De kieskring wordt dus steeds belangrijker in de hedendaagse Belgische politiek en wordt zelfs een issue voor verschillende partijen om nog verder te willen regeren.  De kwestie bleef belangrijk tijdens onderhandelingen. Zo kon preformateur Elio Di Rupo geen akkoord bereiken met de partijen over onder andere Brussel-Halle-Vilvoorde en biedt Di Rupo op 29 augustus zijn ontslag aan bij de koning. Koning Albert weigert dit ontslag, dus Di Rupo moet het nog proberen. Een onmogelijke opdracht blijkt, op 3 september biedt hij weer zijn ontslag aan en de koning kan niet nog een keer weigeren. Op 21 oktober werd Johan Vande Lanotte aangesteld als bemiddelaar. Hij ging een nota schrijven waar ook een oplossing moest komen voor Brussel-Halle-Vilvoorde. Vande Lanotte zal pas in 2011 komen met de definitieve nota, waardoor we nu stoppen met dit deel. De verwachtingen op een akkoord zijn niet al te hoog, daarvoor heeft de Belgische politiek al te vaak voor problemen gezorgd. Toch zullen ook de politici beseffen dat er niet veel keus meer is, het land zit al bijna 200 dagen zonder regering, een onacceptabele situatie.
De kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde zorgt nog steeds voor veel onrust en conflicten in de hedendaagse politiek en het lijkt ook nog lang te duren voordat er een oplossing komt waar iedereen mee akkoord gaat.

3.1.6 Oplossingen voor dit probleem

Dat er nog steeds geen oplossing is gevonden voor het probleem, hoeft natuurlijk nog niet te betekenen dat er geen acceptabele oplossingen zijn. De politici in België zijn nou eenmaal te koppig om een compromis te sluiten met de tegenstanders. De meest logische oplossing zou zijn om Brussel en Halle-Vilvoorde van elkaar te splitsen. Halle-Vilvoorde zal dan toegevoegd worden aan Vlaams-Brabant en Brussel zal een eigen kieskring blijven. Fransen zullen dan niet meer in een Vlaams woongebied kunnen stemmen en Vlamingen zullen zich niet meer gediscrimineerd voelen. Ook zal de verfransing van een Vlaams gebied beperkt blijven. In Brussel kunnen de Vlamingen dan op Vlaamse politic stemmen en de Franstaligen op de Franstalige politici. Franstaligen zullen hier echter nooit mee akkoord gaan, omdat veel Franstaligen verhuisd zijn naar eentalige Vlaamse steden rondom Brussel. Franstalige politici en burgers willen het voorrecht dat ze nu bezitten natuurlijk behouden, terwijl het eigenlijk discriminerend is tegenover de Vlamingen. Een beetje politici zou een goed teken geven door tegen de ongelijkheid in te gaan, maar dat zal waarschijnlijk een utopie blijven. Een andere oplossing zou een deling zijn in drie kieskringen, namelijk Brussel, Vlaams-Brabant en Waals-Brabant. Er zou dan een lijstverbinding mogelijk zijn waar Vlaamse partijen uit Brussel in contact staan met partijen uit Vlaams-Brabant en Franstalige partijen uit Brussel met die uit Waals-Brabant. Dit voorstel wordt gesteund door de Vlamingen, maar ze lijken er niet over eens te kunnen raken met de Franstalige. Alle andere voorgestelde oplossingen lijken onhaalbaar, omdat geen enkele partij iets wil inleveren. Bij het ene voorstel vind de tegenstander dat ze grond moeten inleveren, het andere voorstel is weer ongrondwettelijk en weer een andere voorstel zorgt alleen maar voor meer problemen. De bovenstaande eerst genoemde oplossingen lijken voor ons de beste voorstellen, maar in België willen ze daar maar niet over eens raken. Een probleem dat eigenlijk helemaal niet zo’n groot probleem hoeft te zijn, zorgt al jaren voor een grote crisis in de Belgische politiek.

3.2 De bijzondere financieringswet

Inleiding

Op 16 januari 1989 werd de Bijzondere Financieringswet officieel in België. Deze wet bepaalt hoe de Belgische gemeenschappen aan hun inkomen komen om de bevoegdheden uit te kunnen oefenen. Voordat deze wet er was, was er in België sprake van de wafelijzerpolitiek. Dit beleid betekende dat wanneer bijvoorbeeld Wallonië geld van de overheid kreeg voor een groot project, Vlaanderen eenzelfde bedrag moest krijgen om ook een vergelijkbaar project te kunnen financieren. Dit werd gedaan, omdat er geen idee mocht komen dat een van hen zou worden achtergesteld door de overheid.  Hiermee werd jarenlang overbodige projecten gefinancierd door de overheid, waardoor de staatsschuld maar bleef stijgen. De wafelijzerpolitiek kreeg steeds meer kritiek en na de derde staatshervorming in 1988 was er haast geen sprake meer van de wafelijzerpolitiek in België, uitzonderingen daar buiten gelaten.

3.2.1 Het probleem van deze wet

In de Bijzondere Financieringswet wordt geregeld hoe de geldstromen in België lopen. Het bepaalt hoe en hoeveel de gemeenschappen geld krijgen van de overheid. Het geld dat de overheid uitgeeft, komt vanuit haar inkomsten. De gemeenschappen ontvangen een deel van de inkomsten uit personenbelasting, dit deel is al van tevoren vastgelegd. Dit bedrag hangt af aan de economische groei van het gewest.  Ook krijgen de gemeenschappen een deel van de btw(belasting over toegevoegde waarde) opbrengsten. Dit bedrag wordt onder meer bepaald door de verandering  van het bevolkingsaantal in een bepaalde gemeenschap. De Vlamingen zijn het echter niet eens met deze wet, zij vinden de wet oneerlijk. Ze vinden dat er sprake is van consumptiefederalisme. De gemeenschappen mogen zoveel geld uitgaven als ze willen, maar hoeven daar geen verantwoording voor af te leggen. Wanneer je het als gemeenschap goed voor elkaar hebt financieel gezien, krijg je minder subsidie van de overheid. Zo wordt je dus eigenlijk nooit beloond wanneer je een goed beleid voert. Je wordt eigenlijk gestraft wanneer je goed bezig bent, door een inperking van je subsidie. De Walen en Brussel hebben ergens dus niet zoveel problemen dat ze er economisch minder voor staan, ze krijgen nu meer geld van de overheid.

3.2.2 Men wil verandering van de wet

De grote winnaars van de federale verkiezingen van 2010, Elio Di Rupo van PS en N-VA politica Bart de Wever, beloofden voor de onderhandelingen nog dat ze niets aan de financieringswet zouden doen. Ze dachten dat via een staatshervorming de oplossing voor dit probleem wel gevonden zou worden. De staatshervorming kwam er niet, waardoor er toch echt gepraat ging worden over een aanpassing van deze bijzondere wet. In augustus 2010 wordt er een principeakkoord bereikt over de financieringswet. In deze wet werd er uitgegaan van 12 beginselen. De belangrijkste zaken zijn: deelstaten krijgen een grotere fiscale autonomie, meer marge om te zorgen voor eigen inkomsten en de solidariteit moet behouden worden.  Met solidariteit wordt bedoeld dat Vlaanderen jaarlijks zo’n 1 miljard aan Wallonië en Brussel betaald afkomstig uit de verdeling van de personenbelasting. Deze solidariteit komt terecht bij gebieden waar de personenbelasting lager ligt dan het gemiddelde. Zo hoeven zij niet te vrezen voor een kloof met de rest van het land. Vijf dagen na het principeakkoord over de financieringswet neemt Di Rupo ontslag als informateur, het principeakkoord lijkt niets meer waard te zijn. Koning Albert accepteert het ontslag echter niet en dwingt Di Rupo om door te gaan met de onderhandelingen. Di Rupo had ontslag genomen, omdat hij vond dat sommige partijen maar geen compromissen wilden sluiten, dat tot de ondergang van België zou leiden. Vol goede moed begint Di Rupo weer aan zijn opdracht, maar binnen twee weken gooit hij de handdoek weer in de ring. De financiering van Brussel en de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde zorgden ervoor dat hij niet tot een akkoord kon komen. Koning Albert heeft hierna nog twee informateurs benoemd, Bart de Wever en Johan Vande Lanotte, maar ook zij hebben tot op heden nog geen akkoord kunnen bereiken. In de nota van Vande Lanotte, genoemd in het hoofdstuk van Brussel-Halle-Vilvoorde, wordt ook ruim aandacht geschonken aan het probleem van de financiering. Wat het resultaat gaat worden is nog niet bekend. De aanpassing van de financieringswet laat dus nog steeds op zich wachten. 

Conclusie

De Vlamingen voelen zich onjuist behandeld door de huidige financieringswet. Zij vinden dat ze niet genoeg worden beloond door de overheid, ondanks dat ze er financieel beter op staan dan de Walen. In het systeem van de financieringswet, krijg je meer subsidie wanneer het slechter met je economie gaat. Dit vinden de Vlamingen oneerlijk, zij vinden dat je juist beloond moet worden voor goed beleid. Ook willen de Vlamingen niet dat Wallonië en Brussel langer zo financieel afhankelijk is van Vlaanderen. Doordat Vlaanderen steeds geld moet pompen in deze gebieden, gaat dat ten koste van hun eigen Vlaanderen. De Walen vinden dit echter niet meer dan logisch, zij gaan uit van het solidariteitsprincipe. De Walen vinden dat de Vlamingen nu ook solidair moeten zijn met het armere Wallonië, want in de tijd dat Wallonië economisch beter was, kon Vlaanderen ook rekenen op de steun van Wallonië. De standpunten van de partijen staan ver van elkaar, waardoor een snelle oplossing niet te verwachten is.

3.3 Een onafhankelijk Vlaanderen

3.3 Inleidin

Al vanaf het moment dat België een onafhankelijk land is, zijn de Vlamingen en Walen grote tegenstanders van elkaar. Snel na het uitroepen van een eigen staat, ontstond de Vlaamse Beweging die streefde naar gelijke rechten voor de Nederlandstalige. De Vlamingen voelden zich minder waardig behandeld dan de Walen en probeerden door verschillende acties hun positie te verbeteren. Heden kunnen we stellen dat Vlaanderen zich heeft ontwikkeld tot een welvarender gebied dan Wallonië. Wallonië is zelfs op bepaalde gebieden afhankelijk van de steun van Vlaanderen. De verschillen tussen beide gebieden worden echter steeds groter en vanuit Vlaanderen gaan er steeds meer stemmen op om zich los te maken van Wallonië en België. Een eigen staat is voor veel Vlamingen de beste oplossing voor de vele problemen in het land. 

3.3.1 Verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië

Dat Vlamingen en Walen twee totaal verschillende groepen zijn, zal niemand ontkennen. Behalve het taalverschil verschillen ze totaal in hun doen en laten. Door het taalverschil hebben ze te maken met andere media, onderwijs en hebben te maken met andere culturele rituelen. Ook het feit dat de Vlaanderen een stuk welvarender zijn dan Walen zorgt voor scheve gezichten bij de Walen. Zij zorgden vroeger nog voor de welvaart van België, maar zijn nu afhankelijk van de financiële steun van Vlaanderen. De cijfers spreken boekdelen, de werkloosheid is in Wallonië meer dan het dubbele vergeleken met Vlaanderen. Het BNP ligt in Vlaanderen een stuk hoger dan in Wallonië. In 2007 lag het BNP 37% hoger dan dat in Wallonië. In de politiek geraken beide partijen tegenwoordig maar zelden eens met elkaar, omdat de belangen voor eigen partij te groot zijn om in te leveren voor de ander. Vanuit de kant van Vlaanderen wordt de scheiding van Vlaanderen van België en Wallonië als enige juiste oplossing gezien. Door vele factoren zien zij Vlaanderen graag onafhankelijk worden. Lukt dit niet, dan willen ze op zijn minst meer bevoegdheden voor Vlaanderen.

3.3.2 Verdeeldheid over Vlaanderen

De wens van Vlamingen voor onafhankelijkheid komt door verschillende factoren. Vanuit de politiek is het Vlaams Belang de grote voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Ook  het N-VA ziet een onafhankelijk Vlaanderen wel zitten, maar wil daar eerst een overgangspositie in zitten. De kwestie over een onafhankelijk Vlaanderen heeft 4 verschillende groepen met een bepaald standpunt. Deze 4 groepen zijn te verdelen in de belgicisten, federalisten, confederalisten en de nationalisten. De belgicisten zijn van mening dat België weer terug moet naar de staat die het voorheen was, dus een land zonder verschillende gemeenschappen. België moet weer een unitaire staat worden. Een onafhankelijk Vlaanderen zien zij dus absoluut niet zitten. Deze groep heeft echter maar een kleine groep aanhangers in België en boekt tijdens verkiezingen weinig succes. Een terugkeer naar het België zonder aparte gemeenschappen lijkt dus haast onmogelijk. De federalisten willen dat de gemeenschappen bevoegdheden hebben, maar dat de staat België soeverein blijft. Aanhangers van federalisten kun je terugvinden bij de politieke partijen Sp.a en Groen! De huidige situatie is dus een idee van de federalisten, waar geen sprake is van een onafhankelijk Vlaanderen. Maar door een nieuwe staatshervorming willen ze de gemeenschappen meer bevoegdheden geven, waardoor Vlaanderen wel meer dingen zelfstandig kan beslissen. Onafhankelijk zullen ze echter niet worden onder de federalisten, omdat zij graag een sterke overheid zien waar de gemeenschappen door een goede samenwerking elkaar helpen en waardoor iedereen beter wordt.  De macht moet wel bij de staat zelf liggen.
Confederalisten willen juist dat gemeenschappen soeverein worden. De macht moet bij de gemeenschappen zelf liggen. De confederalisten willen Vlaanderen en Wallonië tot een soevereine deelstaat maken. Voor de Duitse gemeenschap denken ze aan een eigen deelstaat, een eigen provincie worden van de deelstaat Wallonië of een deel zijn van de provincie Luik. De deelstaten kunnen dan zelf bepalen welke bevoegdheden ze toevertrouwen aan de ander. Een kanttekening moet wel geplaatst worden: voordat België een confederale staat wil worden, moeten Wallonië en Vlaanderen om worden gevormd van deelstaat naar een staat. In de Belgische politiek zijn Open VLD, CD&V en Lijst DeDecker voorbeelden die voor een confederale staat zijn.
De stroming die voor een onafhankelijk Vlaanderen is wordt het Vlaams-nationalisme genoemd. Deze stroming is ontstaan vanuit de Vlaamse Beweging, die streed voor de emancipatie van de Vlamingen. Door verschillende gebeurtenissen verschoof het standpunt van gelijke rechten voor de Vlamingen naar een eigen onafhankelijke staat voor de Vlamingen.

3.3.3 Argumenten voor onafhankelijk Vlaanderen

Maar wat zijn nu de beweegredenen voor een onafhankelijk Vlaanderen? België is volgens de voorstanders nooit één volk geweest.  Volgens hen bestaat er geen Belgisch volk. Het zijn gewoon drie groepen die toevallig in een land wonen. De groepen verschillen van taal en cultuur, maar toch wordt van hen verwacht dat ze fatsoenlijk samen kunnen leven. Een ander irritatiepunt bij de Vlamingen is dat de Franstaligen zich superieur wanen tegenover de Vlamingen. Wanneer de taalwetten er niet waren geweest, was alleen het Frans een officiële taal in België. De Vlamingen voelden zich in de beginjaren van België ondergeschikt aan de Fransen en hadden niet het gevoel dat ze serieus werden genomen door de Walen. Ze hebben jarenlang moeten strijden om wat meer rechten te krijgen,  ondanks dat ze de meerderheid zijn in het land. Nog steeds strijden de Vlamingen tegen de verfransing van bepaalde gebieden. Zoals eerder verteld zijn veel Vlaamse gebieden rondom Brussel bewoond met Franstaligen die vaak niet de moeite willen nemen om zich aan te passen aan de Vlamingen. Daar waar de Vlamingen zich naar hun mening wel zo veel aanpassen in het leefgebied van de Franstaligen.  Doordat de Franstaligen zich steeds meer gaan vestigen in en rondom de hoofdstad, wordt Brussel steeds meer een vesting voor de Franstaligen. Dit zorgt natuurlijk voor grote onvrede bij de Vlamingen, Brussel ligt tenslotte op Vlaams gebied en het zou nogal vreemd staan als een hoofdstad eentalig wordt in een land waar drie gemeenschappen aanwezig zijn.  Doordat Vlamingen en Walen totaal van elkaar verschillen is samenwerken haast onmogelijk. Ze kijken anders tegen bepaalde dingen aan, hebben andere belangen en kijken vooral eerst wat het beste is voor eigen partij. De Vlamingen hebben een betere economie dan de Walen, België bestaat in de meerderheid uit Vlamingen, maar toch kunnen de Vlamingen moeilijk een wetsvoorstel door zetten. De Walen kunnen zich dan weer beroepen op bijvoorbeeld het belangenconflict of de alarmbelprocedure. Een goed voorbeeld hiervan is de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde. Ook dit is een hevige strijd tussen de Vlamingen en de Walen. De situatie is al in het vorige hoofdstuk uitgelegd, waar de Vlamingen graag een verandering zien in de kieskring. Een splitsing leek dichtbij, maar de Walen beriepen zich twee maal tot het belangenconflict waardoor het voorstel werd uitgesteld. Zo kan de ene groep een belangrijk wetsvoorstel uitstellen of afwijzen, omdat het zelf schade kan oplopen door die wet. Een ander argument ligt bij de financiële kant. Lang was er in België sprake van de wafelijzerpolitiek. Hier bedoelt men de financieringsregeling die tot ongeveer 1988 in België gold. De wafelijzerpolitiek zorgde ervoor dat wanneer Vlaanderen een groot project kreeg toegewezen, de Walen dan eenzelfde bedrag kregen om ook zo’n project te kunnen financieren.
Ook al had Wallonië dit dan niet nodig, toch kregen ze geld om een project klaar te krijgen. Deze regeling was er alleen maar om de andere partij tevreden te houden,  zodat ze niet het gevoel konden krijgen dat ze niet gelijk werden behandeld. Door geld uit te geven aan projecten die eigenlijk helemaal niet noodzakelijk zijn, steeg de staatsschuld aanzienlijk.(zie bijlage 2) Dit beleid wordt dan ook verantwoordelijk gezien als de oorzaak van de grote staatsschuld. De derde staatshervorming in 1988 zorgde ervoor dat de gemeenschappen zelf verantwoordelijk waren voor hun uitgaven, waardoor de wafelijzerpolitiek zo goed als verdwenen was. De staatsschuld is vanaf deze tijd aardig gaan dalen, maar toch wordt er nog soms een beroep gedaan op de wafelijzerpolitiek. Een voorbeeld komt uit het jaar 2008. Vanuit de politiek kwam het voorstel om overheidsgeld toe te kennen aan KBC, een bankverzekeringsmaatschappij. Hierop kwam vanuit de kant van de Franstalige een verzoek van compensatie aan de Waalse vliegtuigenbouwer SONACA. Zij waren van mening dat KBC een Vlaamse onderneming was en dat de Walen dan ook recht hadden op overheidsgeld. Dit verzoek werd echter niet geaccepteerd en zo moest het Waalse gewest zelf investeren in SONACA om ze te helpen uit de economische crisis. Sowieso moet Wallonië, maar ook Brussel, de laatste decennia het hebben van financiële hulp van buitenaf. Jarenlang waren zij toonaangevend voor de welvaart van België, maar de industrie is minder bepalend geworden voor de economie van België. De economie wordt omhoog gehouden door de diensten, die vooral vanuit Vlaanderen komen. De N-VA had een schatting gemaakt naar de geldstromen van Vlaanderen naar Wallonië en dachten aan een bedrag van zo’n 10 miljard euro per jaar. De tegenstanders vonden deze schatting veels te overdreven en spraken zelfs over racisme.  Op verzoek van veel Vlamingen voerde de Vlaamse regering zelf een
onderzoek aan in samenwerking met ABAFIM, Administratie Budgettering, Accounting en Financieel Management. 
De berekeningen werden gebaseerd op de geldstromen via de sociale zekerheid, de federale begroting en de financiering van  financiering van deelstaten. Het ABAFIM kwam uiteindelijk op een bedrag uit van 6,6 miljard euro per jaar. Een groep Vlamingen vindt dat ze dit bedrag beter kunnen investeren in hun eigen gemeenschap in plaats van een gebied te financieren dat niets terug kan geven. Volgens de Vlaams-nationalisten zal de economie van Vlaanderen nog meer verbeteren, wanneer ze weg kunnen raken van Wallonië. De Walen gebruiken het solidariteitsprincipe om zoveel mogelijk geld te kunnen ontvangen van de Vlamingen. De bovenstaande argumenten worden door de voorstanders van een onafhankelijk Vlaanderen gebruikt om hun standpunt meer kracht te geven, maar wat vinden de tegenstanders van een onafhankelijk Vlaanderen?

3.3.4 Argumenten tegen onafhankelijk Vlaanderen

Natuurlijk is lang niet iedereen voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Een enquêteonderzoek van Het Laatste Nieuws in 2007, een Belgische krant, wees uit dat nog 44% voor een onafhankelijk Vlaanderen was, nog niet eens de meerderheid. In 2008 wezen nieuwe onderzoeken van Het Laatste Nieuws uit dat 49,7% voor het uiteenvallen van België was,  45,6% tegen deze stelling en het overige aantal gaf geen antwoord. Er is dus nooit echt een absolute meerderheid voor een bepaalde stelling, ook hierin is het land verdeeld over. De argumenten tegen een onafhankelijk Vlaanderen liggen op meerdere plekken. Een eerste argument is dat Vlaanderen solidair moet zijn met Wallonië, ook nu het al een tijdje wat minder met het gebied gaat. Vlaanderen was zelf lang het zorgenkindje van België en moest verzorgd worden door Wallonië, dus enigszins begrip zou er wel moeten zijn vanuit Vlaamse kant. In de tijden dat Vlaanderen het moeilijk had, liet Wallonië ze ook niet in de steek. Wanneer Vlaanderen Wallonië wel in de steek zal laten, zal Wallonië diep wegzakken en wordt het leven in Wallonië nog somberder. Juist om nu Wallonië te steunen, kan je er later profijt van hebben door een betere economie te hebben over het gehele land gezien. Van de culture verschillen zou juist voordeel uit moeten gehaald worden, in plaats van constant de tegenstellingen te zien. Door informatie uit te wisselen, wordt iedereen er slimmer van en komt er meer begrip voor de argumenten van de ander. Nu kijken de partijen argwanend naar elkaar, zonder erachter te komen wat nu de achtergronden zijn van de standpunten van elkaar. Ook het koningshuis zal wegvallen door de scheiding van Vlaanderen van België. Het koningshuis is iets om trots op te zijn en het straalt iets uit richting de rest van de wereld. Met een splitsing zal Vlaanderen waarschijnlijk geen koningshuis hebben, waardoor je toch een stukje uitstraling zal missen. Het moet iets zijn wat het volk met elkaar bindt. Wanneer Vlaanderen dan toch onafhankelijk is geworden, moeten ze het nog maar eens worden over de hoofdstad Brussel. De partijen N-VA en Vlaams Belang hebben in hun partijprogramma staan, dat wanneer Vlaanderen onafhankelijk wordt, Brussel dan onder Vlaamse grond blijft. Dit zal natuurlijk voor veel tegenstand zorgen bij de Walen, die niet zomaar haar hoofdstad zullen weggooien. Brussel ligt dan wel op Vlaams gebied, maar de meerderheid van de bewoners is Franstalig. In 2006 spraken 56,8% alleen maar Frans en sprak maar 7% alleen de Nederlandse taal.(zie bijlage 3) De wens van de twee partijen lijkt dus haast onhaalbaar. Ook vinden de tegenstanders van een onafhankelijk Vlaanderen dat België een voorbeeld moet zijn voor andere Europese landen. Als medeoprichter van de Europese Economische Gemeenschap(nu Europese Unie) in 1958 moet het niet zorgen voor politieke onrust door een splitsing van een eigen land. Brussel is het bestuurscentrum van de EU en België wil uitstralen dat ze het waard zijn om het centrum van Europa te zijn. Als Vlaanderen en Wallonië gaan strijden om wie nou het recht heeft op Brussel, zal het niet lang meer duren voordat Brussel deze belangrijke functie kwijt zal raken.  Door de toenemende europeanisering moet België proberen deze situatie te behouden, want hierdoor kun je nog ergens een belangrijke rol spelen in het beleid van de hoge heren. Als je niet oppast, zul je in de toekomst weinig nog te zeggen hebben in Europa. Nu komt de president van Europa zelfs uit België, Herman van Rompuy, dit soort voorrechten moet je proberen te behouden en dat gaat niet lukken met een splitsing van Vlaanderen ten opzichte van België en Wallonië.

3.3.5 Vlaanderen apart of toch met Nederland?

Op 13 december 2006 leek het dan eindelijk voorbij. Aan de lange strijd tussen de Vlamingen en de Walen kwam een einde: Vlaanderen werd onafhankelijk. Althans, dat meldde het Franstalige RTBF in een extra journaal. Alles leek afgerond te zijn, er waren beelden te zien onderhandelde Vlaamse politici en koning Albert II zou na de onafhankelijkheidsverklaring het land al hebben verlaten met het vliegtuig. Het bleek echter allemaal in scene gezet te zijn. Vele kijkers waren geschokt door het nieuws en belden de omroep. De bedoeling van deze nepuitzending was om de inwoners van België te laten realiseren dat de toekomst van België op het spel stond bij de komende verkiezingen. Ze hadden de indruk dat de Franstalige weinig behoefte hadden aan de federale verkiezingen en dat ze niet beseften dat het zomaar voorbij kon zijn na de verkiezingen voor België. De Franstalige politici waren niet blij met deze uitzending. Minister president van Wallonië, Elio di Rupo, vond dat de RTBF er voor zorgde dat de journalistiek ongeloofwaardig werd. Andere Franse politici spraken er ook schande van. De Waalse minister van Cultuur en de directeur van RTBF moest zich melden bij de Franse Gemeenschap, maar kwamen er zonder straf van af. Het extreemrechtse Front National dient zelfs een klacht in tegen de RTBF wegens ‘aanzetten tot rassenhaat tussen twee gemeenschappen in ons land’. In het Vlaamse kamp waren de meningen een stuk verdeelder. De partijen N-VA en Vlaams Belang vonden het wel een goede uitzending en keken er met plezier na. Bart de Wever, de partijvoorzitter van de N-VA, zei dat hij er met genoegen naar keek en vond het maar wat jammer dat het een nepuitzending was. De N-VA werd echter teruggeroepen door de CD&V en nuanceerde zijn uitspraken door te melden dat deze uitzending aantoonde dat er dringend vraag was naar een oplossing voor de staatshervorming. Het overige deel van de Vlaamse politieke partijen konden niet om de nepuitzending lachen en noemden het onverantwoordelijk in een tijd waar de Belgische politiek al niet al te stabiel was. De roep om een onafhankelijk Vlaanderen werd door deze uitzending wel weer groter. De uitzending kreeg wereldwijd aandacht en ook in Nederland kwam de kwestie weer ter sprake. Het idee om Vlaanderen toe te voegen aan Nederland werd zelfs weer actueel. Dit idee bestaat al vanaf het begin van België als zelfstandig land, maar werd door de gebeurtenissen in België weer actueel. Het idee om Vlaanderen toe te voegen bij Nederland wordt ook wel grootneerlandisme genoemd. Er zouden meer overeenkomsten tussen Vlaanderen en Nederland zijn, dan tussen Vlaanderen en Wallonië. Ze spreken dezelfde taal, de mentaliteit ligt dichterbij elkaar dan met de Walen en samenwerking in tal van verschillende takken. Zo zijn er de GENT-akkoorden, dat een Nederlands-Vlaams verdrag is over de samenwerking in het onderwijs. Ook in de media is er sprake van samenwerking tussen Vlaamse en Nederlandse omroepen. De NOS en de VRT hebben BVN, waar Belgische en Nederlands in het buitenland toch naar hun programma’s kunnen kijken uit hun moederland. Uit de politiek zijn/waren bekende aanhangers van deze theorie onder meer: Geert Wilders, Frits Bolkestein, Filip de Winter, Jan Terlouw en Hilbrand Nawijn. Volgens de aanhangers van het grootneerlandisme kent deze fusie ook heel wat voordelen. Geert Wilders gaf in een interview aan de Telegraaf in mei 2008 aan dat hij een fusie met Vlaanderen wel ziet zitten. Als voordelen gaf hij onder meer de haven van Antwerpen, de lagere belastingen, het goede schoolsysteem, verbeterde werkgelegenheid en een extra luchthaven. Behalve dat het economisch goed is voor beide landen, liggen de Nederlanders bij de Vlamingen beter dan dat de Walen dat doen. De samenvoeging van Vlaanderen met Nederland kan op twee manieren gebeuren. Vlaanderen kan de dertiende provincie worden van Nederland en gewoon dezelfde rechten en plichten hebben als de twaalf bestaande provincies van Nederland. Maar er kan ook nagedacht worden om Vlaanderen en Nederland tot een confederale staat om te vormen. Zowel Vlaanderen en Nederland zullen dan onafhankelijk zijn, maar hebben een verdrag getekend om een staat te vormen. Ze zullen zelf soeverein zijn, maar zullen op bepaalde gebieden samenwerken. Uit onderzoek van TNS NIPO blijkt dat een groot deel van de Nederlanders een verbeterde samenwerking met Vlaanderen zeer zien zitten. Ongeveer 66% van de ondervraagden laat zelfs weten wel wat te zien in een fusie met Vlaanderen. Zo’n 25% van de Nederlanders vindt dat er een scheiding moet komen tussen Vlaanderen en Wallonië. In Nederland wordt het idee om Vlaanderen toe te voegen door een meerheid toegejuicht, maar in België zelf weten ze het allemaal niet meer zo. De ruzies tussen de Walen en Vlamingen blijven maar doorgaan, maar tot een concrete oplossing kunnen ze maar niet komen. De roep om een eigen staat voor de Vlamingen zal voort blijven duren,  maar dat er binnenkort een oplossing komt voor lijkt haast onwaarschijnlijk. De belangen staat recht tegenover elkaar en niemand lijkt water bij de wijn te willen doen. Steeds meer mensen vrezen voor het einde België zoals we het nu kennen en misschien is dat wel de enige juiste oplossing. De situatie waar België zich nu in bevindt is onhoudbaar en kan nooit goed zijn voor het imago van het land, met alle gevolgen van dien.

Conclusie


Het gaat niet goed in de Belgische politiek. Volgens velen komt het einde van België steeds dichterbij. En dat is ergens ook wel logisch. Het land wordt gek van de conflicten, meestal een tussen de Walen en de Vlamingen. Misschien horen ze gewoon niet in een land thuis en moeten ze van elkaar worden gescheiden. Het huwelijk tussen de Walen en de Vlamingen is er nooit een geweest om naar huis te schrijven. Een groep Vlamingen staat al te popelen om op eigen kracht verder te gaan, maar de Walen zien de bui al hangen. Zonder de financiële steun van Vlaanderen zal de economie in Wallonië nog verder dalen en wordt het leven er niet makkelijker op in de zuidelijke helft van België. De discussie over Brussel-Halle-Vilvoorde lijkt nooit te eindigen, waar het eigenlijk maar een klein probleempje hoeft te zijn. Brussel zelf veroorzaakt ook zo haar problemen, beide partijen menen recht te hebben op de hoofdstad. Logisch natuurlijk, het is immers de hoofdstad, die ga je niet zomaar cadeau geven aan de concurrent. België zal waarschijnlijk nog lang het strijdtoneel zijn van de Walen tegen de Vlamingen en het heeft er totaal geen schijn van dat dit snel zal veranderen.

4. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Nederlandse politiek?

Inleiding

De afgelopen jaren is er nog veel gebeurd in de Nederlandse samenleving dat de Nederlandse politiek beïnvloed heeft.  Een politicus werd vermoord, omdat hij werd gezien als een gevaar voor de samenleving. Een film regisseur werd vermoord, omdat hij bepaalde uitspraken deed over de islam. Mensen begonnen zich af te vragen of Nederland wel een democratisch land is. De vrijheid van meningsuiting is namelijk essentieel  in een democratie. En nu werd er een beeld geschetst dat zodra je iets fout zegt, je moet vrezen voor je leven. 

4.1.1 Moord op Pim Fortuyn

De ideeën en uitspraken van Pim waren niet bij iedereen geliefd. Op 6 mei 2002 werd Pim Fortuyn vermoord op het Media Park in Hilversum. Hij werd vermoord door milieuactivist Volkert van der Graaf.Hij schoot hem op de parkeerplaats door het hoofd, hals en rug. Volkert van der G.  werkte voor het Wageningen Milieu-Offensief en zette zich in voor dierenrechten.  Door zijn daad kreeg het Milieu-Offensief een zeer slechte naam, ondanks dat het afstand nam van zijn daad.

Ondanks dat hij schuld bekende wilde Van der G. niet bekend maken wat zijn motieven waren. Later gaf hij aan dat hij vond dat Pim Fortuyn een steeds grotere bedreiging werd voor de samenleving. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 jaar. . Pim Fortuyn werd op 10 mei begraven op de begraafplaats Westerveld in Driehuis. Op 20 juli werd zijn lichaam herbegraven in Provesano in Italië, waar hij een vakantiehuis bezat.

Pim Fortuyn voelde zich geroepen om de politiek in te gaan en in 2001 werd hij lijsttrekker van Leefbaar Nederland, een nog voor vele onbekende partij. Het aantal zetels van de partij steeg toen Pim Fortuyn lijsttrekker was. Maar nadat hij zich niet aan de afspraken had gehouden bij een interview werd Pim Fortuyn aan de kant geschoven. Hij had zich onder andere uitgesproken over de islam. Hij vond namelijk dat het een achterlijke cultuur was. Na dit gebeuren besloot Pim  om een eigen partij op de richten, genaamd Lijst Pim Fortuyn (LPF).Het gemis van Pim bij Leefbaar Nederland was te merken, want het aantal zetels daalde sterk na zijn vertrek. Veel kiezers gingen met hem mee van Leefbaar Nederland naar LPF. Een groot aantal van de kiezers was het met hem eens over de allochtonenproblematiek  en andere kwesties.

4.1.2 Gevolgen van de moord

De moord op Pim Fortuyn zorgde voor veel geschokte reacties en geweld. Er gingen veel mensen de straat op om te protesteren. En in Den Haag ontstonden er rellen waarbij een auto in een parkeergarage in de brand werd gestoken. Er waren zelfs sommigen die zeiden dat het “linkse blok” er mee te maken hadden. Ze gaven de regering ook de schuld dat ze hem niet genoeg beschermd hadden. De moord werd vooral gezien als een moord op de democratie. Het motief was namelijk niet democratisch. Van der G. dacht dat hij invloed op het beleid uit kon voeren door de vertegenwoordiger te vermoorden. Hij dacht hiermee de mening van de samenleving te beinvloeden. Het is echter democratisch dat iedereen zelf kan en mag beslissen op wie hij stemt. Van der G.heeft met geweld geprobeerd de macht over het beleid te krijgen i.p.v door te stemmen, net als ieder ander.

Na de dood van Pim Fortuyn ontstond er een machtsruzie tussen de aanvoerders van de partij. Er ontstond een onhoudbare situatie die zowel door problemen rondom de leiding van de partij als leden van het kabinet kwam. Dat was ook de reden waarom Kabinet-Balkenende I maar 86 dagen geregeerd heeft. Bij de volgende verkiezingen zakte de LPF naar 8 zetels en kwam daardoor in de oppositie terecht.

4.1.3 Moord op Theo van Gogh

Theo van Gogh werd op 2 november 2004 vermoord door de Islamitische fundamentalist, Mohammed Bouyeri. Hij was op zijn fiets onderweg naar huis toen hij door Mohammed B onder vuur werd genomen. Terwijl hij zich probeerde te redden werd hij door acht kogels getroffen. Mohammed raakte ook twee omstanders met zijn kogels, maar zij overleefden de aanslag. De 26-jarige dader sneed hierna met een mes de hals van Theo v. Gogh door en stak daarna het mes diep in zijn lichaam. Met een andere kleinere mes stak hij een briefje gericht aan Ayaan Hirsi Ali op het lichaam van Van Gogh. Na zijn daad probeerde Mohammed B. te vluchtten maar werd echter als snel door de politie  opgepakt. Later verklaarde hij dat hij liever door de politie was neergeschoten. De politie pakte ook acht andere mensen op i.v.m de zaak. Mohammed B. en de anderen werden er onder andere van verdacht dat ze deel uit maken van een terroristische organisatie, genaamd de Hofstadgroep. Mohammed werd door de Rechtbank in Amsterdam op 26 juli 2005 schuldig bevonden aan moord en werd veroordeeld tot levenslange gevangenissstraf. 

4.1.4 Gevolgen van de moord

De rede waarom Mohammed B. Theo van Gogh heeft vermoord is dat hij het volk bang wilde maken. Hij wilde hiermee de spanningen in de maatschappij vergroten. Hij gaf in de rechtbank aan dat hij geen spijt had van zijn daden en dat als hij vrij zou komen hij het zo weer zou doen. Sinds zijn aanslag is er in Nederland meer aandacht voor terrorisme in Nederland. Zo houdt de AIVD de Hofdstadgroep al een lange tijd in de gaten. Het gerechtshof heeft recent bepaald dat de Hofstadgroep wel degelijk een organisatie was die terreurdaden wilde plegen. Aan een aantal leden van de Hofstadgroep zijn straffen opgelegd tot 13 jaar voor bijvoorbeeld voor het plannen van aanslagen.

Om dergelijke situaties tegen te gaan werd besloten om er iets tegen te gaan doen. Er zijn een aantal maatregelen genomen:

·  De geheime dienst kreeg extra geld om naar onder meer haatzaaiende imams en radicaliserende moslims op te speuren

.  Migranten die de staatsbelangen schaden konden hun Nederlandse nationaliteit kwijt raken

· Moskeeën die een broedplaats van radicalisme zijn werden gesloten

· Er is ook gepleit om geen buitenlandse imams meer toe te laten

· Harde optreden teren websites die het moslim-extremisme propageren

· En het niet toelaten van internatinale islamitische televisiezenders die oproepen tot haat tegen joden en christenen

De moord op Theo van Gogh heeft er ook voor gezorgd dat de vrijheid van meninguiting is aangetast. De moord werd gezien als een aanslag op het vrije woord. Er werd iemand vermoord voor het hebben van een eigen mening. Er werd namelijk gedacht dat hij werd vermoord omdat hij felle uitspraken deed over moslims en omdat hij meewerkte aan de film Submission van Hirsi Ali.  Het is ook aan aanval geweest op de democratie, want in een democratie is de vrijheid van meningsuiting erg belangrijk. 

Na de moord op Theo van Gogh ontstonden er onrustige situaties in het hele land. Een paar voorbeelden hiervan zijn:

·  De brandstichting van een islamitische basisschool in Ude. De brand werd aangestoken door jongeren uit de buurt. Op de muren stonden kernachtige zinnen opgeschreven zoals “Theo R.I.P” en “kut-moslims”. Een reactie op de brandstichting was een stille tocht die de volgende dag werd gehouden ter afkeuring van de daad.

.  Een aantal aanslagen op moskeën in het land zoals in Venray en Helden.

Naar aanleiding van de moord werd het debat over de intergratie van allochtonen, veiligheid van politici en het bestaansrecht van de dubbele nationaliteit  heftiger. Deze onderwerpen zorgde voor heftige discussies in de Tweede Kamer.

Conclusie:

De bovengenoemde moorden hebben een groot invloed gehad op de Nederlandse samenleving en met name op de democratie.  De gevolgen van de moorden zijn hedendaags nog te zien. De kloof tussen moslims en Nederlanders is de laatste jaren  sterk gestegen. En er zijn steeds meer incidenten die laten zien hoe ernstig de situatie is. Mensen hebben geen vertrouwen meer in de democratie, want als je namelijk al dood geschoten wordt voor het uiten van je mening, dan heb kun je niet meer spreken van een democratie. De angst voor een terroristische aanslag wordt ook met de dag groter.

Inleiding

Nederland heeft de afgelopen jaren vele kabinetten geteld. Mede door politieke conflicten werden sommige kabinetten gedwongen om hun ontslag te nemen. Een aantal van deze conflicten gaan we in dit hoofdstukje dieper op in. Het zijn zowel conflicten die zich in het buitenland afspelen als conflicten in eigen land zelf. Hedendaags zijn er nog steeds vragen of Nederland, met name de Dutchbatters, schuldig zijn aan de dood van 8000 moslimmannen in Srebrenica. En of er uitzonderingen gemaakt moeten voor een Kamerlid indien zij gelogen heeft over haar verleden om het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit.

4.2.1 Het drama van Srebrenica

Srebrenica is een stad in Bosnië-Herzegovina. Toen in Bosnië en Herzegovina de spanningen tussen de Serviërs en de moslims opliepen, lag Srebrenica op de grens van de bevolkingsgroepen. In 1993 werd Srebrenica door de Verenigde Naties uitgeroepen tot de eerste “safe area” in het Bosnische conflict. Dat kwam mede doordat Servische eenheden erg werden bedreigd. De moslims uit de regio zochten in dit gebied een veilig thuisfront, wat er voor gezorgd heeft dat er een overbevolking kwam en een tekort aan voedsel en medische zorg.

De Servische troepen vielen onder leiding van generaal Ratko Mladíc met tranks de stad binnen. Ze deporteerden en vermoordden ongeveer 8000 moslimmannen en jongens. Op dat moment waren de Nederlandse troepen van Dutchbat (De naam Dutchbat werd gebruikt voor Nederlandse bataljons die tijdens verscheidene VN missies werden uitgezonden) daar aanwezig om de mannen/ jongens te beschermen. Maar dat was in praktijk onmogelijk. Ze hebben wel een aantal tanks beschoten, maar door bedreigingen werd er geen sterkere tegenaanval ingezet. Ze gingen er vanuit  als de Nederlandse militairen zich hadden verzet er duizenden extra doden zouden vallen als gevolg.  Een andere theorie was dat als de Dutchbat III wel met geweld de invasie van de Bosnische –Serviërs had weerstaan, het Ministerie van Defensie zich bij de VN hard zou hebben gemaakt voor luchtsteun en zo de slachting van de moslimmannen had kunnen voorkomen.

Een van de oorzaken voor het niet-ingrijpen van de Dutchbat bij de genocide was volgens Bec-Nuemann het gebrek aan respect onder de Dutchbat voor de lokale bevolking. . "Van meet af aan vertoonde Dutchbat een soort neerbuigend gedrag naar mensen die arm waren en vluchtelingen in eigen land. Die al jaren niet fatsoenlijk te eten hadden. Neerbuigend gedrag dat allengs ontaardde in een soort racisme. De graffiti op de muren van d compound in Potocari: “My ass is like the locals. It's got the same smell." Of: “No teeth...? A moustache...? Smell like shit…? Bosnian girl!”"    ( bron: wikipedia)

4.2.2 De val van Srebrenica

Dutchbat III werd geleid door luitenant – kolonel  Thom Karremans. Karremans sloeg alarm toen de Serviërs Srebrenica naderden. Hij heeft viermaal om luchtsteun gevraagd , op , maar die werden geweigerd door generaal Nicolaï, omdat ze niet voldeden aan de gemaakte afspraken voor het aanvragen van luchtsteun. Er waren toen namelijk nog geen directe aanvallen.

Op 8 juli waren er gevechten tussen Servische en moslimstrijders in de buurt van een observatiepost. Toen een Servische pantservoertuig door de moslim-linies brak, kwam de post in de vuurlinie te liggen. De militairen van Dutchbat werd geacht binnen tien minuten de post te verlaten. Bij het vertrek kwamen ze een barricade van moslimstrijders tegen die merkten dat door de overname van de observatiepost de Serviërs gebiedswinst hadden.

Op 11 juli had generaal Nicolaï de aanvraag van Karremans voor luchtsteun doorgegeven aan Janvier. Hij had de aanvraag geweigerd. Maar de tweede aanvraag werd wel geaccepteerd. Twee Nederlandse F-16’s hadden een uiteindelijk een luchtaanval uitgevoerd, maar zonder succes. Een groep Amerikaanse vliegtuigen  waren de weg kwijt. De aanval werd stopgezet, omdat naar verluid de Servische militairen hadden gedreigd de Dutchbatters te vermoordden.

De jongens en mannen die bij Dutchbat met hun families veiligheid zochten werden op 13 juli door Servische militairen, onder leiding van Ratko Mladic,  afgevoerd. Ze bleken later vermoord of vermist te zijn.  In 2002 waren er nog maar 60 van de lichamen teruggevonden. In 2005 zijn er meer dan 1500 lichamen geïdentificeerd.

Om te kijken wat voor een rol de Dutchbatters hebben gespeeld in de val van Srebrenica, had de Nederlandse regering in 1996 het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie opdracht gegeven om onderzoek te doen naar de gebeurtenissen voor, tijdens en na de val van Srebrenica.  Het eerste officiële Nederlandse rapport was in 1998. Maar het rapport bevatte weinig duidelijke feiten. Het definitieve onderzoeksrapport werd op 10 april in 2002 aan het kabinet gepresenteerd. Het rapport bevatte een hoofdrapport van 3 delen “Srebrenica, een “veilig gebied”- Reconstructie, achtergronden, gevolgen en analyses van de val van de safe area Srebrenica" en een aantal deelstudies. Op 16 april in 2002 viel het gehele kabinet Kok II als gevolg van de kabinetcrisis over het Srebrenicadrama. Premier Wim Kok gaf destijds aan dat de Nederlandse regering wel de verantwoordelijkheden voor de gebeurtenissen op zich nam, maar niet de schuld. Die moest volgens hem meer internationaler gezocht worden. Excuses voor het Srebrenicadrama zijn echter nooit gegeven door de Nederlandse regering.

In 2007 werd de Staat der Nederlanden aangeklaagd door de nabestaanden van de slachtoffers. Zij verweten de Nederlandse Staat namelijk onder meer het zenden van een bataljon die niet op zijn taak berekende. Maar ook omdat ze niet optraden tegen de Servische aanval, het niet beschermen van de burgerbevolking en het actief tegenwerken van luchtsteun.

4.2.3 Val van kabinet Balkenende II

De aanleiding van de val van het kabinet Balkenende II was de kabinetscrisis over het functioneren van minister Verdonk. Het werd ook wel de Ayaan-Crisis genoemd. Dat kwam, omdat Ayaan Hirsi Ali een belangrijke rol speelde bij de crisis. De crisis vond in juni 2006 plaats. Dit allemaal kwam op gang nadat het televisieprogramma Zembla een documentaire had uitgezonden over het Nederlanderschap van het kamerlid Ayaan Hirsi Ali. In de documentaire kwam namelijk naar voren dat Hirsi Ali bij haar naturalisatie in 1997 had gelogen over een aantal zaken zoals over haar achtergrond, dat ze een valse naam had opgegeven en een foutieve geboortedatum had doorgegeven. Ze had ook verzwegen dat ze voordat ze naar Nederland kwam 12 jaar in Kenia en in Duitsland heeft gewoond. Kenia werd destijds beschouwd als een veilig land.  Ayaan Hirsi Ali verklaarde later dat zij uit angst haar identiteit had veranderd. Ze was namelijk bang dat haar echtgenoot of wraakzuchtige familieleden haar konden opsporen.

Rita Verdonk, destijds de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, besloot na de uitzending van de documentaire over Hirsi Ali om opnieuw een onderzoek in te stellen of Hirsi Ali wel terecht haar Nederlandse nationalieit heeft gekregen.  Op basis van een uitspraak van de Hoge Raad werd besloten dat Hirsi Ali alsnog de Nederlandse nationaliteit niet had gekregen. Op aandringen van de Tweede Kamer ging minister Verdonk verder met de studie naar de juisthuid van deze conclusie. Als het mocht blijken dat Hirsi Ali inderdaad de Nederlandse nationaliteit niet heeft gekregen, dan moest minister Verdronk alsnog naar mogelijkheden gaan zoeken dat Hirsi Ali dit alsnog zou krijgen.

Minister Verdronk gaf als conclusie  op 27 juni dat Hirsi Ali Nederlander mocht blijven, omdat ze op basis van Somalisch naamrecht het recht had om haar grootvadersnaam Ali te gebruiken. Om alles geregeld te krijgen werd van Hirsi Ali verlangd om een verklaring te tekenen waarin zij toegaf dat zij minister Verdronk op het verkeerde beentje heeft gezet.

Op 28 juni was er een debat waarin onder meer over de situatie van Ayaan Hirsi Ali werd gediscussieerd. Een van de coalitiepartijen, D66, maakte tijdens dit debat bekend dat zij de motie van afkeuring steunde die door GroenLinks was ingediend. Maar de motie werd door een kamermeerderheid verworpen. D66 fractievoorzitter Lousewies van der Laan gaf premier Balkenende een ulimatim: Verdronk of D66.

Op 29 juni werd unaniem bekend gemaakt dat er geen reden was om Verdronk te vervangen, omdat de motie was verworpen. D66 deed wat zij eerder bekend heeft gemaakt indien de premier voor Verdronk koos en zegde de steun aan het kabinet op.

4.2.4 Val van kabinet Balkenende IV

Kabinet Balkenende IV was een kabinet dat bestond  uit de politieke partijen CDA,VVD en Christen-Unie. Jan-Peter Balkenende was destijds de premier van het kabinet. Na drie kabinetten mocht het ook niet baten dat kabinet Balkenende IV zou slagen. Op 20 februari 2010 viel het kabinet naar aanleiding van de besluitvorming over de militaire missie in Uruzgan. De PvdA boodt haar ontslag aan. De twee christelijke partijen bleven aan als demissionair kabinet voor de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni 2010. Na de beëdiging van het nieuwe kabinet-Rutte op 14 oktober 2010, kwam er een einde aan kabinet Balkenende IV.

Zoals hierboven al vermeld was de oorzaak van de val de besluitvorming over een eventuele verlenging van de Nederlandse militaire missie in de Afgaanse provincie Uruzgan.

In 2006 begon de militaire missie in Uruzgan. Het was een opbouwmissie met de bedoeling dat het een looptijd zou hebben van 2 jaar. Later werd het verlengd tot eind 2010. In dat zelfde jaar werd er besproken over er geen mogelijke verlenging kon komen van de missie, maar hier was de PvdA het niet mee eens. Hierdoor stonden de PvdA en de CDA lijnrecht tegenover elkaar, want de CDA wilde alle opties open houden dus ook een verlenging van de missie. Het debat werd nog hefitger nadat er een officeel verzoek van de NAVO bij de Nederlandse regering binnen kwam om de missie te verlengen. Er werd namelijk gespeculeerd dat de destijds minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, achter de rug van de PvdA om de NAVO heeft verzocht om een verzoek te brengen op verlenging van de missie.

Op 19 februari, na een lange beraad, maakte Jan-Peter Balkenende om 4.15 ’s nachts bekend dat de PvdA haar ontslag heeft ingediend en dat hij dat aan de koningin zou voorleggen. De CDA en ChristenUnie boden hun portefeuilles, ambten en functies aan. Op 12 maart 2010 maakten Eimert van Middelkoop ( demissionaire minister van Defensie) en Maximen Verhagen bekend dat ze geen antwoord zouden geven op het verzoek van de NAVO. Ze zouden het overlaten aan het volgende kabinet.

Conclusie:

Ui t de bovenstaande gegevens kunnen we concluderen dat zowel situaties in het binnenland als in het buitenland een invloed kunnen hebben op een val van het kabinet. Het belangrijkste in het kabinet blijkt wel het vertrouwen hebben in een partij. Zodra er maar een beetje wantrouwen ontstaat, zorgt dat voor grote problemen. Doordat er zoveel verschillende partijen afkomstig zijn uit verschillende stromingen, wordt het steeds moeilijker om een stabiel kabinet te vormen. De tegenstellingen tussen rechts en links in de politiek worden steeds groter en de partijen willen steeds minder water bij de wijn doen bij bepaalde kwesties.

Hoofdvraag:

Zijn de politieke situatie in België en Nederland met elkaar te vergelijken?

De politieke situaties in Nederland en België zijn op bepaalde punten vergelijkbaar. Beide landen hebben dezelfde stromingen namelijk het confessionalisme, liberalisme, socialisme en populisme. In België gaat het probleem alleen een stapje hoger aangezien daar een taalprobleem is. Het land heeft twee verschillende taalpartijen, namelijk de Franstalige en de Nederlandstalige. Een ander vergelijkingspunt is dat zowel in Nederland als in België twee groepen tegen over elkaar staan. In België staan de Walen tegenover de Vlamingen en in Nederland is het links dat tegenover rechts staat. De partijen staan bij belangrijke kwesties lijnrecht tegenover elkaar en willen niet zomaar toegeven aan de ander.  Doordat de kloof steeds groter wordt, wordt het steeds moeilijker om een kabinet te vormen en akkoord te gaan met andere ideeën. In Nederland halen links en rechts ongeveer evenveel zetels, waardoor er twee grote winnaars uit de verkiezingen ontstaan die het niet zien zitten om samen te werken in de coalitie. Moeilijke formaties en onstabiele kabinetten zijn hier het gevolg van. In België moeten de Waalse en Vlaamse partijen samen de federale regering vormen. Qua politieke stroming zijn er wel overeenkomsten tussen de Walen en Vlamingen, maar vaak lopen ideeën stuk omdat ze kiezen voor hun eigen belang in plaats van het belang voor het hele land. Belangrijke wetsvoorstellen kunnen tegen worden gehouden door bijvoorbeeld het belangenconflict, waar een partij het gevoel heeft dat het schade zal oplopen door de komende wet.
In Nederland is het vooral de vrijheids van meningsuiting en het wantrouwen in de partijen een groot probleem. Bij vrijheids van meningsuiting speelt de laatste jaren de islamisering een belangrijke rol. Frits Bolkestein sprak al in de jaren ’90 over het gevaar van de islam, in de 21ste eeuw kwamen daar nog Pim Fortuyn en Geert Wilders bij vanuit de politiek. Steeds meer mensen zagen een gevaar in de islam en begonnen zich anders op te stellen tegenover  de moslims. De kloof tussen autochtoon en allochtoon Nederland werd steeds groter.  Ook in België was er een politici die zijn onvrede uitsprak over de islam, namelijk Filip de Winter van het Vlaams Belang. Deze laatste drie genoemde politici hadden veel aanhang, maar ook net zoveel tegenstanders. Voor sommige moslims zijn de uitspraken van enkele politici en andere erg beledigend, waardoor ze drastische maatregelen nemen. Deze maatregelen zorgen weer voor angst in het gehele land.
Een idee van ons om de formaties wat makkelijker te maken in Nederland is om partijen samen te voegen. Doordat er nu zoveel partijen ontstaan, wordt het moeilijker om de meerheid te kunnen vormen. Na de verkiezingen van 2010 kwam dit weer in de praktijk uit. Links moest met 5 partijen regeren om een meerheid te kunnen vormen, rechts kwam met een gedoogregering en een middenkabinet zag niet iedereen zitten.
In België lijkt de strijd tussen de Vlamingen en de Walen maar niet op te houden. Vooral de kwesties Brussel-Halle-Vilvoorde en de wens van sommige Vlamingen om Vlaanderen onafhankelijk te maken zorgt voor veel onrust tussen de twee groepen. Behalve de wens van een onafhankelijk Vlaanderen zijn er ook mensen die graag Vlaanderen bij Nederland zien komen. De situatie in Nederland mag dan wel soms zorgelijk zijn, de kloof tussen links en rechts lijkt al maar groter te worden, het kan allemaal nog veel erger. Dat bewijst België al jarenlang. Naar onze mening kan het zo in ieder geval niet langer in België. De oplossing op de huidige problemen lijkt ver weg en er is geen partij die denkt aan België in het geheel. Het is niet voor niets dat de partijen er al langer dan een jaar over doen om een federale regering te kunnen vormen.

Bijlage 1a Overzicht belangrijkste partijen Nederland 1990-2010

Partij

Politieke stroming

Links/Rechts/Centrum

CDA

Confessionalisme

Centrum rechts

VVD

Liberalisme

Rechts

PvdA

Socialisme

Links

D66

Liberalisme

Centrum

ChristenUnie

Confessionalisme

Centrum links

LPF

Populisme

Rechts

PVV

Populisme

Rechts

 

 

 

 

 

Bijlage 1b Overzicht belangrijkste partijen België 1990-2010

Partij

Politieke stroming

Links/Rechts/Centrum

Waals/Vlaams

CD&V

Confessionalisme

Centrum rechts

Vlaams

Open VLD

Liberalisme

Rechts

Vlaams

SP.a

Socialisme

Links

Vlaams

Vlaams Belang

Populisme

Rechts

Vlaams

CDH

Humanisme/Socialisme

Centrum links

Waals

PS

Socialisme

Links

Waals

MR

Liberalisme

Rechts

Waals

Bijlage 2a Kabinetten afgelopen 20 jaar in Nederland

Kabinet

Minister-President

Coalitiepartijen

Begin regeerperiode

Einde regeerperiode

Lubbers III

Ruud Lubbers(CDA)

CDA/PvdA

7-11-1989

22-8-1994

Kok I

Wim Kok(PvdA)

PvdA/VVD/D66

22-8-1994

3-8-1998

Kok II

Wim Kok(PvdA)

PvdA/VVD/D66

3-8-1994

22-7-2002

Balkenende I

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/LPF/VVD

22-7-2002

27-5-2003

Balkenende II

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/VVD/D66

27-5-2003

7-7-2006

Balkenende III

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/VVD

7-7-2006

22-2-2007

Balkenende IV

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/PvdA/CU

22-2-2007

14-10-2010

Rutte

Mark Rutte(VVD)

VVD/CDA

14-10-2010

Heden

 

Bijlage 2b Regeringen afgelopen 20 jaar van België

Kabinet

Premier

Coalitiepartijen

Begin regeerperiode

Einde regeerperiode

Martens VIII

Wilfried Martens(CVP)

CVP/PSC, SP/PS, VU

9-5-1988

29-9-1991

Martens IX

Wilfried Martens (CVP)

CVP/PSC, SP/PS

29-9-1991

7-3-1992

Dehaene I

Jean-Luc Dehaene(CVP)

CVP/PSC, SP/PS

7-3-1992

23-6-1995

Dehaene II

Jean-Luc Dehaene(CVP)

CVP/PSC, SP/PS

23-6-1995

12-7-1999

Verhofstadt I

Guy Verhofstadt(VLD)

VLD/PRL-FDF-MCC, SP/PS, Agalev/Ecolo

12-7-1999

11-7-2003

Verhofstadt II

Guy Verhofstadt( VLD)

VLD/MR, SP.a-Spirit/PS

11-7-2003

21-12-2007

Verhofstadt III

Guy Verhofstadt(VLD)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

21-12-2007

20-3-2008

Leterme I

Yves Leterme(CD&V)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

20-3-2008

30-12-2008

Van Rompuy I

Herman van Rompuy(CD&V)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

30-12-2008

25-11-2009

Leterme II

Yves Leterme(CD&V)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

25-11-2009

 

Bijlage 3: Populisme in Nederland en België. 'België en Nederland lijden aan populisme'

ANP − 05/09/10, 10:46 bron Volkskrant

België en Nederland lijden aan een ziekte die populisme heet.

Dit heeft het Franse dagblad Le Monde zondag in een commentaar op de mislukking van de kabinetsformaties geschreven. ‘De beide Europese democratieën ondergaan een ongekende crisis’, stelde de krant vast.

 Protestpartijen
In België en Nederland hebben traditionele partijen populistische protestpartijen laten opbloeien en zich er zelfs mee ingelaten. Le Monde noemde de Vlaamse christendemocraten die destijds onder leiding van Yves Leterme ‘de boodschap van de radicale Vlaamse separatisten legitimeerden, maar nu door hen worden verslonden’.

‘De christendemocraten en liberalen hebben in Nederland gepoogd een pact met de duivel te sluiten, dat wil zeggen met extreem rechts van de islamofobe raddraaier Geert Wilders’. Maar die heeft volgens Le Monde vrijdag ‘het kaartenhuis zelf al weer omver geblazen’.

Zondebok

De Lage Landen waren volgens het commentaar ooit ‘een voorbeeld van de kunst van het compromis met drie klassieke stromingen, sociaaldemocraten, christendemocraten en liberalen’. Maar de politiek versplintert en ‘protestpartijen bedreigen het evenwicht’. En in Nederland ‘hebben de traditionele partijen de dreiging van het anti-islampopulisme, dat van iedere buitenlander een zondebok maakt, volstrekt niet zien aankomen’.

‘De media, gulzig naar nieuwigheden’, hebben volgens Le Monde ‘de stem van het egoïstische en anti-Europese populisme versterkt en daarmee geloofwaardigheid gegeven’. Zo is het parlement er, mede door het proportionele kiesstelsel, ‘een echo geworden van karikaturale visies op belangrijke politieke vraagstukken’, stelde Le Monde ongerust vast.

                                            Literatuurlijst

Witte, E. Craeybeckx, J & Meynen, A., : Politieke geschiedenis van België, van 1830 tot heden                                                                               

Oostveen, A. & Dekkers C.,  : Geschiedenis van de democratische rechtsstaat in Nederland

Slotboom, R & Verkuil, D : De Nederlandse politiek in een notendop

                                                                            Bronnenlijst

Bronnenlijst
Hoofdstuk 1ho
http://nl.wikipedia.org/wiki/Staatshervorming_(België)
Politieke Geschiedenis van België: van 1830 tot heden
Feniks hoofdstuk 4: Geschiedenis van de democratische rechtsstaat in Nederland
http://nl.wikipedia.org/wiki/Politiek_en_overheid_in_Nederland

Hoofdstuk 2
http://nl.wikipedia.org/wiki/Christen-Democratisch_App%C3%A8l
http://www.vvd.nl/over-de-vvd/detail/17/liberale-beginselen
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nederlandse_kabinetten_sinds_de_Tweede_Wereldoorlog
http://nl.wikipedia.org/wiki/Democraten_66#Standpunten
http://nl.wikipedia.org/wiki/Partij_van_de_Arbeid_(Nederland)
www.pvda.nl
http://www.09788.07sc.thinkquest.nl/partijen.html#ontstaan%20en%20standpunten
Feniks hoofdstuk 5: Geschiedenis van de democratische rechtsstaat in Nederland
http://nl.wikipedia.org/wiki/Centre_Democrate_Humaniste
http://www.vld.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Open_Vlaamse_Liberalen_en_Democraten
http://www.s-p-a.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Socialistische_Partij_Anders
http://www.n-va.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nieuw-Vlaamse_Alliantie
http://www.vlaamsbelang.org/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaams_Belang
http://www.cdenv.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Christen-Democratisch_en_Vlaams
http://nl.wikipedia.org/wiki/Parti_Socialiste_(Belgie)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Mouvement_R%C3%A9formateur

Hoofdstuk 3
BHV
www.kuleuven.be/.../MEERVLAANDEREN211206/identiteit-Vlaanderen- Wallonie%20(prof.%20W.%20Dewachter)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussel-Halle-Vilvoorde
http://www.law.kuleuven.be/jura/art/42n4/lindemans.html
http://www.haviko.org/teksten/BHVuitgelegd.htm
http://vorige.nrc.nl/nieuwsthema/belgie/article1871702.ece/De_kwestie_Brussel-Halle-Vilvoorde
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G1E2OUVAS
http://www.youtube.com/watch?v=U54cIPLsZVI
http://nl.wikipedia.org/wiki/Taalwetgeving_in_Belgi%C3%AB
http://nl.wikipedia.org/wiki/Taalstrijd_in_Belgi%C3%AB
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaamse_Beweging
http://asp.gva.be/dossiers/-k/kieswet/brussel.asp
http://www.brusselsjournal.com/node/1865
http://www.docu.vlaamserand.be/ned/webpage.asp?WebpageId=291&MenuId=45
http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/vijftien-vragen-over-bhv.aspx
http://www.ikhebeenvraag.be/vraag/945
http://www.hbvl.be/nieuws/binnenland/video/extern-alarmbelprocedure-bhv-van-de-baan.aspx
http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid880248/herman-van-rompuy-wordt-europees-president.aspx
http://nos.nl/artikel/151693-wat-is-bhv.html
Bijzondere financieringswet
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bijzondere_Financieringswet
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GGM2UEUB4
http://www.n-va.be/citaten/financieringswet-niet-toevallig-zo-ingewikkeld
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/politiek/1.850626
http://vtm.be/nieuws/binnenland/46262-wat-is-de-financieringswet
http://biwako.skynetblogs.be/archive/2010/09/23/financieringswet-voor-dummies.html
http://nos.nl/artikel/182531-di-rupo-biedt-koning-ontslag-aan.html
http://nos.nl/artikel/180440-principeakkoord-in-formatie-belgie.html
Vlaanderen onafhankelijk
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaamse_onafhankelijkheid
http://members.multimania.nl/vlaamssiteje/mainpage.htm
http://www.vlaamseonafhankelijkheid.be/
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/7909-vlaanderen-onafhankelijk.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Staatsschuld#Staatsschuld_in_Belgi.C3.AB
http://nl.wikipedia.org/wiki/Wafelijzerpolitiek
http://www.bplus.be/NL/Citaten-43.php
http://nl.wikipedia.org/wiki/Confederatie
http://nl.wikipedia.org/wiki/Federalisme
http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussels_Hoofdstedelijk_Gewest
http://nl.wikipedia.org/wiki/Belangenconflict_(Belgisch_staatsrecht)
http://www.unionbelge.be/?page_id=2
http://nl.wikipedia.org/wiki/RTBF-uitzending_over_de_onafhankelijkheid_van_Vlaanderen
http://lvb.net/item/4015
http://nos.nl/artikel/59578-rel-over-belgische-tvgrap.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Grootneerlandisme
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=dmf12052008_008
hoofdstuk 4

http://nl.wikipedia.org/wiki/Theo_van_Gogh_(regisseur)

http://www.kennislink.nl/publicaties/nederland-na-fortuyn-de-politiek-polariseert-de-samenleving-niet

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/43451-de-islamisering-in-nederland.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Moord_op_Theo_van_Gogh

http://nl.wikipedia.org/wiki/Pim_Fortuyn

http://nl.wikipedia.org/wiki/Moord_op_Pim_Fortuyn

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_I

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_III

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_II

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_IV

http://www.parlement.com/