We hebben 319 gasten online

Recensie 'Mr Hiddema Strafpleiter, Dandy, Dwarsligger' Stan de Jong

Gepost in Recensies

Mr. Hiddema Stan de Jong

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Ook over Mr. Theo Hiddema zou er een boek verschijnen. Hij behoort tot de meest bekende strafpleiters van Nederland. De auteur van het boek Stan de Jong heeft zijn sporen als journalist en schrijver al lang verdiend. Zijn bekendste boek is zijn boek over Neelie Kroes, Hoe een Rotterdams meisje de machtigste vrouw van Nederland werd. Dit boek schreef hij samen met Koen Voskuil. Samen met Piet Doedens (zie Recensie 'De waarheid bestaat niet, dus zoek iets dat erop lijkt' Cees Koring) Gerard Spong en Bram Moszkowicz behoorde Hiddema tot de glamouradvocaten die in de jaren negentig van de 20e eeuw furore maakten. Hiddema, die inmiddels 70 jaar is, houdt kantoor in Maastricht en Amsterdam, en is daarmee een van de oudste nog actieve strafpleiters. Maar Hiddema is ook niet onomstreden omdat zijn methoden op zijn zachts gezegd onorthodox zijn. Daarbij komt dat zijn uitgesproken voorkeur voor politici als Pim Fortuyn en Geert Wilders hem tot een vreemde eend in de bijt van de advocatuur maken. In zijn voorwoord betoogt Stan de Jong dat het boek meer de trekken heeft van een autobiografie dan via een biografie. In de veertien gesprekken die Stan de Jong met Hiddema voerde bepaalde hij de thema's en was hij voor de selectie verantwoordelijk. Hiddema wierp geen enkele blokkade op en stelde ruimhartig zijn archief ter beschikking.

Een en ander leidt er wel toe dat Stan de Jong de wereld van de strafadvocatuur omschrijft als een keiharde wereld, waarvan hij zelfs opkijkt. De doelstelling van Stan de Jong bij het schrijven van het boek was, om het meest spraakmakende en vooral openhartigste boek te schrijven dat in Nederland over (of door) een advocaat is geschreven. Aan de lezer het oordeel of dit is gelukt. Na lezing van het boek is bij mij in ieder geval de indruk ontstaan dat Stan de Jong daarin is geslaagd. Uit het feit dat inmiddels al de derde druk is verschenen blijkt dat ook door anderen zo te worden ervaren. Afkomstig uit een Fries heren boeren geslacht, groeit Theo Hiddema op in Friesland, waar zijn vader een gemengd bedrijf had. Zijn ouders waren Friese nationalisten en Theo kwam tijdens zijn jeugd niets tekort en genoot veel vrijheid. In het midden van de jaren dertig werd zijn vader lid van de NSB hetgeen na de oorlog nog wel tot consequenties leidde. Als puber en jongvolwassene was Theo Hiddema fel modieus links. Theo Hiddema spijbelde veel en kreeg dus ook te maken met van vaderskant maatregelen om toch het doel, zijn eindexamen te halen, te verwezenlijken. Uiteindelijk ging Theo Hiddema in Groningen rechten studeren en voelde zich al vanaf zijn tweede studiejaar tot de strafadvocatuur aangetrokken, dat in die tijd nog een ondergeschoven kindje bleek te zijn. Op dertigjarige leeftijd studeerde hij af. Na zijn afstuderen ging hij stage lopen bij Moskowicz in Maastricht (daar werkte hij ook samen met Piet Doedens). Prachtig om kennis te nemen van de manier waarop Max Moskowicz zijn kantoor dreef. Dat het uiteindelijk tot een breuk kwam kon eigenlijk niet uitblijven. Uitvoerig wordt vervolgens aan de hand van een aantal strafzaken het leven van de strafpleiter Theo Hiddema geschetst. Vooral de passages over de Bende van Venlo en de rol van Valerie Lempereur vond ik opmerkelijk. (Ik heb zo mijn eigen ervaringen met Valerie Lempereur). Zijn voorliefde voor het Belgische Hof van Assisen, omdat daar juryrechtspraak wordt toegepast, blijkt duidelijk, maar vooral omdat je als burger van alles op de hoogte wordt gesteld. Dat is in Nederland wel anders. Hij vind het dan ook doodzonde dat men in België eigenlijk ervan af wil. Theo Hiddema is ervan overtuigd dat sommige zaken in Nederland anders zouden zijn gelopen bij een Hof van Assisen. Hij was geen voorstander van de IRT-methoden en voorspelde dat het zou leiden tot een verharding van de georganiseerde misdaad. Hij is een verklaard tegenstander van een criminele burgerinfiltrant. Uitvoerig wordt ook ingegaan op zijn steun aan de politicus Pim Fortuyn en Geert Wilders. Doedens heeft door zijn jarenlange ervaring gezien dat alle criminaliteit door allochtonen gepleegd, gericht is op autochtonen. Nooit is hij in zijn beroepspraktijk tegengekomen dat allochtonen andere allochtonen beroofden. Dat is ook een van de redenen dat hij buiten Maastricht kantoor is gaan houden. Hij kreeg steeds meer Marokkaanse jongens over de vloer die zich bezig hielden met grensoverschrijdende criminaliteit. Daar kon hij niet meer goed tegen. De voornaamste reden was dat hij 'mentaal zo werd afgemat door mensen die je met de beste bedoelingen wilt uitleggen hoe het hier in het land werkt, vervolgens wordt omarmd omdat jij de reddende engel Mohammed wel zal verlossen, maar intussen voelt dat het gespeeld is, dat ze niemand vertrouwen'. Zijn arbeidsvreugde ging er onder lijden. Hiddema is er vast van overtuigd dat criminelen profiteren van het verschil in opsporing tussen de grenslanden en pleit voor het weer instellen van grenzen als een praktisch opsporingsmiddel. De opengrenzenwaanzin heeft complete binnensteden verwoest. Zijn maatschappelijke inzichten hebben in hoge mate vorm gekregen vanuit de strafdossiers die hij leest. Maar spreekt zich uit tegen: three strikes out, (Na drie veroordelingen ga je voorgoed achter slot en grendel) van de PVV. Dat vindt hij onmenselijk. Ieder mens dient altijd opnieuw een kans te krijgen. Hij spreekt zich tenslotte uit voor handhaving van het strafrechtsysteem. Het strafrecht heeft namelijk een andere functie: de samenleving plaatst gerechtvaardigde gevoelens van wraak in handen van de staat, die dan natuurlijk wel moet vergelden. 

Titel: Mr Hiddema Strafpleiter, Dandy, Dwarsligger

Auteur: Stan de Jong

Uitgeverij: Meulenhoff ISBN 9789029088794 € 19,95