We hebben 154 gasten online

Geschiedenis

Recensie 'Zwarte trots, witte schaamte? Over kolon...
20 juli 2020 09:29

Dit boek gaat over kolonialisme en het hedendaags racisme, over de botsing tussen de zwarte trots en de witte schaamte en is gebaseerd op meer dan dertig jaar persoonlijke ervaringen en studiewerk.   [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'Breuklijnen' Harry Stroeken (red)
25 aug 2018 09:24

De ondertitel van het boek 'Breuklijnen' vermeldt Priesters in overgangstijd. In 'Breuklijnen'vertellen negen (ex-) priesters hun verhaal. Zij hebben het grootseminarie veelal gedaan in de jaren vijft [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen

2008 Redactie NRC: Boeken en lesuren

Gepost in Onderwijs

Redactie NRC Handelsblad 21 januari 2008

Terwijl het ministerie van Onderwijs de invloed van leraren op het onderwijs wil vergroten, neemt in werkelijkheid de macht van schooldirecties alleen maar toe. Dat gebeurt op twee manieren. Voor de aanschaf van de door het kabinet beloofde gratis schoolboeken is een Europese aanbestedingsprocedure vereist, die zo ingewikkeld is dat schooldirecties daar meer greep op hebben dan leraren. Het getouwtrek tussen de overheid en de scholen over het verplicht gestelde minimumaantal lesuren op school gaat niet over de inhoud van de lessen, maar over de organisatie ervan.

Omdat schoolbesturen op korte termijn geen aanbestedingen op touw kunnen zetten, keert het kabinet voor het komende schooljaar de 300 euro boekengeld per leerling als belastingvrije inkomenssubsidie uit aan ouders. Het is jammer dat schaars onderwijsgeld op die manier wordt verspild.
Toch heeft de aanbestedingsprocedure die over een jaar wordt ingevoerd ook voordelen. Scholen worden dan gedwongen op de kosten van de boeken te letten, hetgeen ze tot nu toe bij het voorschrijven van boeken niet hoefden te doen. Ouders moesten de duurste boeken kopen, loodzwaar van de vele overbodige plaatjes en extra’s.
De overheid kan ook zonder verplichte aanbesteding regels stellen aan de prijsvorming bij schoolboeken. De aanbesteding is een loterij, omdat de school niet voor een bepaalde lesmethode mag kiezen. Dat zou oneerlijk zijn tegenover aanbieders die vergelijkbare boeken kunnen leveren. Kortom, de zuiverheid van de door juristen geregisseerde procedure wordt belangrijker dan de inzichten van de leraren die de boeken in hun lessen moeten gebruiken.

Ook bij het conflict over het minimumaantal lesuren staan leraren en leerlingen op verlies. Staatssecretaris Van Bijsterveldt (Onderwijs, CDA) wil scholen verplichten om minimaal 1.040 uur per jaar les te geven. Scholen die niet aan die norm voldoen, worden beboet. Nu blijkt dat het aantal lesuren losstaat van de kwaliteit. Er zijn scholen die slecht onderwijs geven, maar wel voldoen aan de urennorm, terwijl scholen die bovenaan de ranglijsten prijken soms de norm niet halen. Slechte scholen ‘hokken leerlingen op’, terwijl goede scholen daar van afzien met soms te weinig uren als resultaat.
Het is begrijpelijk dat de scholierenbond LAKS en sommige scholen protesteren tegen loze uren. Toch mag Van Bijsterveldt niet onder druk van acties en demonstraties alle normen laten varen. Scholen moeten niet op eigen houtje het aantal uren bepalen. De inhoud van de lessen moet beter worden getoetst. Daar is de schoolinspectie voor. Maar die is de afgelopen jaren uitgekleed. Inspecteurs voeren hun controles te veel op papier uit. Het kabinet zou er goed aan doen om de gratis schoolboeken terug te draaien. De daarmee uitgespaarde 300 miljoen per jaar is hard nodig voor de uitbreiding van de inspecties en het aantrekken van goede leraren. Scholen zijn meer gebaat bij goede lessen dan bij aanbestedingsellende en bij loze uren.