We hebben 217 gasten online

Geschiedenis

Recensie 'Zwarte trots, witte schaamte? Over kolon...
20 juli 2020 09:29

Dit boek gaat over kolonialisme en het hedendaags racisme, over de botsing tussen de zwarte trots en de witte schaamte en is gebaseerd op meer dan dertig jaar persoonlijke ervaringen en studiewerk.   [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'Breuklijnen' Harry Stroeken (red)
25 aug 2018 09:24

De ondertitel van het boek 'Breuklijnen' vermeldt Priesters in overgangstijd. In 'Breuklijnen'vertellen negen (ex-) priesters hun verhaal. Zij hebben het grootseminarie veelal gedaan in de jaren vijft [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'Victoria Koningin' Julia Baird
05 feb 2018 14:25

Het is geen wonder dat deze biografie een vuistdik boek is. Een biografie van iemand die meer dan 60 jaar op de Britse troon zou zitten. En dat in een periode waarin Groot Brittanië bijna de zeggensc [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen

Levenslang Willem van Eyk Deel 5

Gepost in Levenslang gestraften

'Anatomie van een seriemoordenaar'

En een aantal vragen die na lezing ervan opkomen

 

Anatomie van een seriemoordenaar

Schrijver en oud-hoofdredacteur van Het Parool Sytze van der Zee over zijn laatste boek. In "Anatomie van een seriemoordenaar" beschrijft hij het verhaal van Willem van Eyk, veroordeeld tot levenslang voor de moord op drie prostituees. Uren en uren sprak Sytze van der Zee met Van Eyk en met mensen uit zijn omgeving om het gedrag van Van Eyk te ontrafelen. Het is een boek geworden over schuld en boete, de wereld van hulpverleners en psychiaters en de vraag of de moorden voorkomen hadden kunnen worden. Als kind van ‘foute ouders’ is Sytze, van der Zee intens gefascineerd door, het ondoorgrondelijke in mensen., Als geen ander combineert hij, bovendien het talent van de psychologische reconstructie met een scherpe en geoefende pen.

ISBN 9023418948

'Het Beest van Harkstede'

Willem van E., ook wel 'het Beest van Harkstede' genoemd, vermoordde op gruwelijke wijze vijf vrouwen en werd tot levenslang veroordeeld. Schrijver en journalist Sytze van der Zee volgde de moordenaar twee jaar lang. Hij wilde de hersenen van een seriemoordenaar begrijpen en ontrafelen. EénVandaag ging met hem mee.


Hoewel het boek van Sytze van der Zee al in oktober 2006 uitkwam en ik het meteen gekocht had, heb ik pas onlangs kans gezien het te lezen. Willem van Eijk is een van de veroordeelden tot levenslange gevangenisstraf in Nederland, en komt dus ook voor in mijn overzicht:Levenslange gevangenisstraf in Nederland. Het boek van Sytze van der Zee is tot stand gekomen nadat Sytze van der Zee 25 gesprekken met Willem van Eijk had gevoerd en zowel de rechtzaak in Groningen als het hoger beroep in Leeuwarden bijwoonde. Sytze van der Zee heeft een bijzonder boeiend maar ook ontnuchterend boek geschreven. Vooral ontnuchterend omdat na lezing ervan de lezer achterblijft met de constatering dat de beschreven seriemoordenaar een eenzaam en verbitterd mens is en met alles en iedereen uiteindelijk ruzie maakt. Zoals ook met Sytze van der Zee tijdens de laatste ontmoeting met hem. Na lezing van het boek blijven er naar aanleiding van alle ontwikkelingen een aantal te stellen vragen over. 

De cleane killer

Menno van Dongen in Volkskrant, Voorkant, 12 oktober 2006 (pagina 13)

Willem van Eijk, beter bekend als het ‘beest van Harkstede’, heeft vijf vrouwen vermoord en zit een levenslange celstraf uit. Sytze van der Zee probeerde te achterhalen waarom Van Eijk ontspoorde. Hij schrijft erover in zijn vandaag verschijnende Anatomie van een seriemoordenaar. Door Menno van Dongen

Juli 2001: in het Slochterdiep dreggen politiemannen naar kleren van een vermoorde Groningse prostituee, een van de slachtoffers van seriemoordenaar Willem van Eijk., Sytze van der Zee

In het buitenland zijn dit soort true crime-boeken normaal; in Nederland niet’, zegt Sytze van der Zee (67) over zijn Anatomie van een seriemoordenaar. ‘We lopen achter.’

De auteur is benaderd door de voormalige vispartner van seriemoordenaar Willem van Eijk, die zei dat Van Eijk zijn verhaal kwijt wilde. Journalist en schrijver Van der Zee werd uitgekozen omdat hij eerder het boek Zuidwal schreef, over de politiemensen die jacht maakten op Koos H., ook een seriemoordenaar

‘Hoe ik zijn persoon voor het voetlicht bracht, zou hem worst wezen. Desnoods zette ik hem als een seriemoordenaar te kijk, zei hij spottend.’

Van der Zee begon zijn carrière als journalist; hij was onder meer correspondent van NRC Handelsblad en hoofredacteur van Het Parool. Hij heeft meer dan tien boeken op zijn naam staan. Hij schreef eerder Potgieterlaan 7, waarin hij onthulde dat zijn ouders twee jaar lang lid waren van de NSB , iets wat grote invloed had op zijn leven.

De auteur is gefascineerd door het kwaad. Hij vermoedt dat het iets te maken heeft met zijn verleden als NSB-kind. ‘Ik ben altijd gefascineerd geweest door de evilness van de mens, door kampbeulen en seriemoordenaars als Ted Bundy. Hebben ze ooit berouw gevoeld, of spijt? Dat intrigeert me. Ik had nog nooit een seriemoordenaar ontmoet en wilde Van Eijk graag spreken. Maar ik besloot ook onderzoek te doen om zijn verhaal te controleren.’

De schrijver ontmoet Van Eijk dertig keer, in een advocatenkamertje in de gevangenis in Almere. Tijdens de eerste ontmoeting is Van der Zee behoorlijk gespannen. In zijn boek schrijft hij hoe de politie hem heeft gewaarschuwd voor de moordenaar:

‘Zorg ervoor dat de tafel tussen jullie blijft, de man is een monster, hij kan elk moment toeslaan... Nog voor je de alarmknop hebt kunnen indrukken, ben je dood; in dertig seconden is het met je gebeurd... Hou je pen buiten zijn bereik, dat is een dodelijk wapen: hij slaat die door je oog, je oor.’

Sytze van der Zee was niet bang voor Van Eijk, zegt hij nu. ‘Willem is klein, maar zijn hand omklemde de mijne als een bankschroef. Ik wist wel dat ik moest uitkijken.’

‘Van Eijk stapt het kamertje binnen. De naar binnen gekeerde blik, de felblauwe ogen, onaangedaan, argwanend, net hondenogen. Hetverkreukelde, gegroefde gezicht. Het kortgeknipte peper- en zoutkleurige haar, het baardje.’

De schrijver moet zich in het begin over een gevoel van weerzin heen zetten. De moordenaar (65) heeft geen bovengebit en is moeilijk te verstaan. Hij verhaspelt woorden en strooit met begrippen als ‘nooit-nie’ en ‘hunnie’. Van der Zee brengt het gesprek al snel op de eerste moord, op Cora Mantel (15), in 1971. Ze is een willekeurig slachtoffer, zegt Van Eijk. Hij vertelt dat hij in die periode vaak in zijn auto rondrijdt, in het donker, op zoek naar een liftster of een eenzame fietsster. Als hij haar ziet staan liften bij een bushalte in Amsterdam, grijpt hij zijn kans. Hij wurgt het meisje als blijkt dat ze geen seks wil.

Tegen Van der Zee zegt hij dat hij er sinds zijn jeugd van droomde een vrouw te verkrachten en haar te bewerken met een mes. Als de schrijver vraagt waarom hij Mantel niet heeft verminkt, zegt hij dat hij dat niet weet.

In 1974 vermoordt Van Eijk verpleegster Aaltje van der Plaat (44). Ze wordt gevonden in een maïsveld, in de buurt van de woonplaats van de moordenaar, het Zuid-Hollandse dorp Korteraar. Het slachtoffer heeft 27 steek- en snijwonden. Haar buik is opengereten, haar keel is doorgesneden en haar linkerborst is afgesneden.

‘Ze zei niks, gilde niet. Ze lag op de grond. Ik stak heel onverwachts. Eén keer regelrecht in haar hart. Ze was direct dood. Ik ben een jager, ik weet hoe ik moet steken... Ik heb haar buik opengesneden, maar ik heb niet haar darmen betast, zoals de politie later heeft gezegd.’

Van der Zee: ‘Dit is de enige moord waarover Van Eijk niet ontspannen kan praten. Deze zaak past niet in zijn verklaring dat de moorden ongelukjes waren die hem waren overkomen. Hij ziet zichzelf volgens mij als cleane killer, iemand die doodt zonder bloedvergieten. Ik denk dat hij zich voor deze moord een beetje schaamt.’

De auteur spreekt met politiemensen, kennissen en psychiaters van de moordenaar. In de jeugdjaren van Van Eijk kan hij niets vinden waardoor hij is ontspoord. Uit zijn gesprekken doemt het beeld op van een arbeidersjongen die het slecht doet op school, gepest wordt en uit stelen gaat. ‘Gekke Willempie’ was een onhandelbaar kind.

‘Zijn broers hadden hem al op zeven-, achtjarige leeftijd afgeschreven, weet een voormalige dorpsgenoot te vertellen, zo volstrekt gewetenloos zou hij in hun ogen zijn geweest, het vleesgeworden kwaad. Als hij jonge eendjes zag, schopte hij ze dood, en hij verdronk katten voor de lol.’

Of er psychisch iets mis is met Van Eijk, is nooit vastgesteld, zegt Van der Zee. ‘Hij heeft alleen in 1975 meegewerkt aan psychologisch onderzoek en hij weigert zijn hersens te laten onderzoeken.’

Dat is jammer: de eerste psychiater die hem onderzocht, acht het denkbaar dat Van Eijk op jonge leeftijd een hersenbeschadiging heeft opgelopen, bijvoorbeeld toen hij bijna stierf tijdens zijn geboorte. Tegen deze man zei Willem dat hij niet wist waarom hij twee vrouwen had vermoord: ‘Als je daar nu eenmaal zin in hebt, doe je het.’

Van Eijk wordt veroordeeld tot achttien jaar cel en tbr, het latere tbs. In 1990 besluiten zijn behandelaars in de Groningse Van Mesdagkliniek hem vrij te laten.

Van der Zee onderzoekt hoe dit kon gebeuren. Zijn conclusie: ‘Hulpverleners en psychiaters hebben gefaald. Zijn reclasseringswerkers hebben zich ingezet om hem vrij te krijgen en de Van Mesdagkliniek heeft toestemming gegeven, hoewel er goede redenen waren om dat niet te doen. Dit had nooit mogen gebeuren.’

Na zijn vrijlating vestigt Van Eijk zich in Harkstede, in de Groningse polder. Hij woont samen met zijn vrouw Adri, die hij via een contactadvertentie leerde kennen. Ze groeien uit elkaar en hij raakt aan lagerwal. In 1993 doodt hij prostituee Michelle Fatol (23), in 1994 wurgt hij Annelies Reinders (31) en in 2001 vermoordt hij Sasja Schenker (34). Ze wordt vlak bij zijn huis gevonden. Van Eijk wordt opgepakt en bekent drie moorden.

‘Ik kan je verzekeren dat het er niet meer dan vijf waren die ik in totaal pleegde. Twee toen en drie later, die ongelukken in Groningen. Ongelukken? Ja... Ze gebeurden zomaar, in een blackout.’

Bij de politie vertelt hij in 2001 dat hij na de moorden met bloed besmeurde kleding in plastic zakjes stopte, die hij verzwaarde met stenen en in het water gooide. Toen wist hij wel wat hij deed.

Justitie verdenkt Van Eijk van meer moorden. Daar zijn aanwijzingen voor, maar hij ontkent. Dat zal hij blijven doen, denkt Van der Zee. Volgens hem hoopt Van Eijk – tegen beter weten in – dat zijn levenslange gevangenisstraf wordt teruggedraaid naar 20 jaar. Dat wil hij bereiken door aan te tonen dat geen sprake was van voorbedachten rade. ‘Als hij toegeeft dat hij meer heeft gedaan, is de kans op gratie nul, en dat weet hij.’

‘Ik betrap mezelf erop dat ik steeds meer afkeer van Van Eijk voel... Hij lijkt op een gedresseerde aap die heeft leren praten, maar niet de diepere betekenis kan doorgronden van zijn woorden en daden.’

Van der Zee: ‘Het was elke keer een worstelpartij om hem aan het praten te krijgen over de moorden. Wat hij vertelde, was vaak gelogen. Ik werd moe van zijn geklaag over zijn gezondheid en het gezeur over dingen die ik moest uitzoeken.’

Na dertig gesprekken in de gevangenis ontstaat ruzie. De seriemoordenaar merkt dat de auteur niet van plan is informatie te verzamelen die Van Eijk kan gebruiken om strafverlaging te krijgen. De moordenaar wordt woedend en wil niets meer met de schrijver te maken hebben.

Nu is het boek klaar en moet Van der Zee afwachten hoe het wordt ontvangen. Wat zullen nabestaanden ervan denken? ‘Ik heb er een aantal gesproken. De meesten vinden het belangrijk dat dit boek er komt en dat de slachtoffers een gezicht krijgen. Maar ik ben ook beschuldigd van lijkenpikkerij, dat moet ik toegeven.’

Waarom koos hij ervoor om dit boek uit te brengen? ‘Ik ben schrijver; ik vertel verhalen. Dit vind ik een interessant onderwerp. Je geeft inzage in de denkwereld van zo iemand en laat mensen achter de schermen kijken bij de politie en de psychiatrie. Het is geen klakkeloze weergave van zijn verhaal.’

Of de zoektocht naar de reden van de moorden geslaagd is, wil hij aan de lezer overlaten. In elk geval heeft Van der Zee de moordenaar goed leren kennen. ‘Hij is een gewetenloze psychopaat die geen berouw heeft. Een marmot heeft meer gevoel dan deze man.’

Justitie verdenkt Van Eijk van meer moorden. Daar zijn aanwijzingen voor, maar hij ontkent. Hij hoopt op gratie.

----------------------------------------------------------------------

 

Seriemoordenaar had eerder gepakt kunnen worden Sytze van der Zee is ervan overtuigd dat seriemoordenaar Willem van Eijk eerder gepakt had kunnen worden. ‘In 1994 is een registratiesysteem van criminelen aangelegd bij de politie. Daarin stond Van Eijk vermeld als iemand die sneed in slachtoffers. Niet als wurger. Daarom kwam hij na de eerste twee moorden in Groningen niet in beeld.’ Dat veranderde, zegt Van der Zee, toen in de zomer van 1995 in Groningen het in stukken gesneden lijk werd gevonden van Antoinette Bont. ‘De politie belde toen met de plaatselijke tbs-kliniek, een standaardprocedure in dit soort zaken. Daar zei men dat ze wisten dat een oud-patiënt, Van Eijk, via zijn huisarts bij de Riagg terecht was gekomen. Hij had daar gezegd dat hij weer last had van zijn dromen over het snijden in vrouwen.’ Vervolgens nam de recherche contact op met de Riagg. ‘Die wilde eerst niets zeggen, misschien vanwege het beroepsgeheim. Na enig aandringen zeiden ze dat er niets aan de hand was met Van Eijk. Dat klopte niet, gaven ze pas veel later impliciet toe. Hierdoor is de politie de verkeerde kant op gestuurd. Anders had men zich ongetwijfeld al in 1995 verdiept in Van Eijk en was de moord in 2001 wellicht voorkomen.’ 

-----------------------------------------------------------------------

Een aantal vragen die na lezing ervan opkomen

 

Hoewel het boek van Sytze van der Zee al in oktober 2006 uitkwam en ik het meteen gekocht had, heb ik pas onlangs kans gezien het te lezen.

Willem van Eijk is een van de veroordeelden tot levenslange gevangenisstraf in Nederland en komt dus ook voor in mijn overzicht: Levenslange gevangenisstraf in Nederland

Het boek van Sytze van der Zee is tot stand gekomen nadat Sytze van der Zee 25 gesprekken met Willem van Eijk had gevoerd en zowel de rechtzaak in Groningen als het hoger beroep in Leeuwarden bijwoonde.

Sytze van der Zee heeft een bijzonder boeiend maar ook ontnuchterend boek geschreven. Vooral ontnuchterend omdat na lezing ervan de lezer achterblijft met de constatering dat de beschreven seriemoordenaar een eenzaam en verbitterd mens is en met alles en iedereen uiteindelijk ruzie maakt. Zoals ook met Sytze van der Zee tijdens de laatste ontmoeting met hem.

Na lezing van het boek blijven er naar aanleiding van alle ontwikkelingen een aantal te stellen vragen over.

Willem van Eyk, ook wel 'het beest van Harkstede' genoemd is uiteindelijk veroordeeld tot levenslang nadat hij in 1993 Michelle Fatol, in 1995 Annelise Reinders en in 2001 Sasja Schenker verkrachtte en om het leven bracht.

Maar dezelfde Willem van Eyk was al eerder veroordeeld tot 18 jaar gevangenisstraf en TBS voor de moord op de 15 jarige Cora Mantel in juni 1971 en meer dan 3 jaar later in 1974 voor de moord op de 44 jarige Aaltje van der Plaat. In 1976 wordt Willem van Eyk opgenomen in de 'hel van het Noorden', de Van Mesdagkliniek.

Daar weigert Van Eyk echter alle medewerking met zijn 'peuten' zoals hij ze noemt.

Via een contactadvertentie in het Nieuwsblad van het Noorden, in maart 1980 door Van Eyk geplaatst: 'Jonge man, 38 jaar, zoekt kennismaking met vrouw. Kinderen geen bezwaar', reageert een gescheiden vrouw die vijf kinderen heeft.

Na aanvankelijke aarzeling ontstond er een intensief contact dat uiteindelijk leidde tot een eerste bezoek aan Van Eijk in de van Mesdag. Op het einde van deze ontmoeting deelde Van Eyk haar mee dat hij voor iets heel ernstigs vastzat, de moord op twee vrouwen. Hoewel Sytze van der Zee beschrijft, dat de vrouw zich doodschrok, trouwt ze uiteindelijk toch in 1982 met Willem Van Eyk in de gevangenis. Ze houdt echter de werkelijke reden, waar Willem van Eyk voor was veroordeeld, geheim voor haar kinderen en familie(Toen dat uiteindelijk uitkwam(1988) trof de agressie van Van Eyk vooral de familieleden die hem om opheldering vroegen).

Door zijn huwelijk met Adri bouwde hij de schijn op dat hij maatschappelijk weer kon functioneren en zijn resocialisatie op de goede weg was.

Tijdens een besloten zitting van de rechtbank(1988), om vast te stellen of de TBS maatregel voor twee jaar moest worden verlengd, blijkt er echter maar een deskundige een kritische noot te kraken. Het is dhr Oppedijk die verklaart dat het langdurige verblijf in tbs-klinieken 'weinig concreet toetsbare handelingswinst' had opgeleverd. Dieper inzicht ontbrak in zijn persoonlijkheidsstructuur, fantasieën en delictgevaarlijkheid.

De hoop dat het beter zou gaan als hij was getrouwd, bleek ijdel. Weliswaar had zijn vrouw een matigende invloed, maar zodra het er echt om spande, stond ze achter hem. Zijn psychische evenwicht steunde enerzijds te zwaar op de relatie met haar. Zou daar een breuk in ontstaan, dan nam het delictgevaar in onverantwoorde mate toe, terwijl anderzijds zijn agressieve behoeften hem, in het kielzog van zijn vrouw, te veel van de samenleving zouden isoleren(pagina 180).

Oppedijk adviseerde dan ook om de tbs in ieder geval met de maximumtermijn van twee jaar te verlengen zoals ook op 28 oktober 1988 ook door het gerechtshof werd besloten( de procureur generaal had één jaar voorgesteld).

Maar wat bezield een vrouw om met iemand in het huwelijk te treden die twee vrouwen vermoordde en verkrachtte, waarvan de laatste zelfs op gruwelijke wijze(details zal ik een ieder besparen)?

Sytze van der Zee stelt dat Adri naar zijn idee lijdt aan het zogenaamde Florence Nightingale-sydroom. Een afwijking die vrijwel uitsluitend voorkomt bij vrouwen, die doorgaans in hun jeugd het slachtoffer zijn geweest van chronische verwaarlozing of seksueel misbruik.

Op hun beurt gebruiken de gedetineerden hun reddende engel vaak om extra privileges los te peuteren en met haar hulp sneller de gevangenis of tbs-kliniek te mogen verlaten(p94/95).

Door een innige correspondentie en vervolgens een relatie met een gedetineerde aan te gaan, hopen ze hem met hun liefde te genezen, dit ter compensatie van wat ze zelf als kind tekort kwamen.

Op 6 juni 1990 wordt geadviseerd de tbs van Van Eyk op te heffen, hoewel de psychiater stelt: ' dat de kern van zijn problematiek niet wezenlijk is behandeld' en 'zijn chaotische binnenwereld, de psychotische kern, is afgekapseld. Het blijft echter een zwakke plek'..

Uiteindelijk krijgt Willem van Eyk in 1990 toestemming om als vrij man zijn intrek te nemen met zijn vrouw in zijn boerderijtje in Harkstede. Bij zijn ontslag uit de TBS kliniek wordt gerapporteerd 'dat het risico voor de maatschappij tot een aanvaardbaar minimum is gereduceerd' . Alhoewel de psychiater vaststelt 'dat de kern van zijn problematiek niet wezenlijk is behandeld'. Zoals al eerder gesteld weigerde hij alle medewerking aan een poging tot behandeling.

Drie jaar daarna(1993) pleegde hij de moord op Michelle Fatol om in 1995 Annelies Reinders en in 2001 Sasja Schenker van het leven te beroven.

Opnieuw blijkt een eerder(1975) tot een gevangenisstraf van 18 jaar en tbs veroordeelde met geweld 3 mensen te hebben vermoord. Omdat het vaker voorkomt dat een eerder tot tbs veroordeelde opnieuw een zwaar misdrijf pleegt maakt dat de samenleving strengere straffen vraagt en dat die ook moeten worden toegepast. Sytze van der Zee noemt de moord op José Burbank die in oktober 1987 door een tbs 'er werd vermoord en op 10 maart 1988 de moord op de tweeëntwintigjarige Lucia Burgdorffer door een tbs 'er die op die avond op onbegeleid verlof was uit de Van Mesdag om een kerkelijke gespreksgroep bij te wonen. Het koste Lucia het leven.

Ik kan er zo een aantal tot tbs veroordeelden aan toevoegen die na hun veroordeling opnieuw zware misdaden pleegden.

  • De 41 jarige P.H. die na een jarenlange TBS behandeling de 15 jarige Melanie Sijbers vermoordde. Hij werd onlangs door de rechtbank te den Bosch veroordeeld voor deze moord tot 15 jaar gevangenisstraf en TBS. Na hoeveel jaar zal P.H. weer vrijkomen?

  • De 31-jarige Dawanpersad (Dawan) S. In 1990 is hij veroordeeld voor de verkrachting van een 11-jarig meisje en is geplaatst in een inrichting voor buitengewone behandeling.

    Nadat hij in juni 1992 vrijkwam heeft hij binnen een korte periode, te weten binnen 5 maanden, de heer [slachtoffer 2] verkracht en beroofd en in maart 1993 wederom een verkrachting gepleegd, ditmaal van zijn voormalige schoonzus.

    Tijdens zijn voorarrest voor dit laatstgenoemde feit gijzelde hij een bewaarster. Voor beide feiten, de verkrachting en de gijzeling werd hij veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf. Tot maart 1995 verbleef verdachte in verschillende gevangenissen.

    Slechts 5 maanden later (augustus 1995) pleegde verdachte een reeks delicten, ditmaal een poging tot verkrachting van een zwangere vrouw, diefstal met geweld, afpersing en bedreiging, en werd daarvoor veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf. Daarbij werd hem de maatregel tbs met dwangverpleging opgelegd. Tijdens zijn verblijf in de gevangenis voor deze feiten stak verdachte een medegevangene neer.

    Vanaf 1999 verbleef verdachte in een tbs-inrichting tot 16 december 2002, op die datum keerde hij niet terug van een proefverlof en pleegde vervolgens een waslijst aan zware misdrijven. Daartoe behoren moord en beroving van de 80-jarige Piet van Harpen, een poging tot doodslag, verkrachting van een zwakbegaafde en een gewelddadige overval op een juwelier. Dawanpersad (Dawan) S. wordt uiteindelijk op 19 december 2003 door de rechtbank te den Haag tot levenslang veroordeeld. Het gerechtshof te Den Haag veroordeelde Dawanpersad (Dawan) S. ook in hoger beroep tot levenslange gevangenisstraf. Maar gaat ook uitgebreid in op het feit waarom men tot dit oordeel is gekomen: 'Het hof heeft zich nadrukkelijk beraden over de thans resterende vraag of aan de verdachte een langdurige gevangenisstraf van tijdelijke aard dan wel een levenslange gevangenisstraf dient te worden opgelegd. Het hof heeft bij de beantwoording van deze vraag vooropgesteld dat de verdachte, ook bij zeer ernstige misdrijven als de onderhavige, uit humanitaire overwegingen in beginsel uitzicht behoort te hebben op een terugkeer in de samenleving. Het hof heeft in het bijzonder gelet op de vraag of te verwachten valt dat de verdachte, indien een gevangenisstraf van tijdelijke aard zou worden opgelegd, na zijn vrijlating wederom strafbare feiten zal gaan plegen. Het hof is, onder andere op grond van het rapport van het Pieter Baan Centrum d.d. 12 augustus 2005, alsmede op grond van verdachtes Justitiële Documentatie, van oordeel dat de kans op herhaling van soortgelijke ernstige dan wel andere strafbare feiten zeer groot is. De verdachte is in 1993 veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van drie jaren en in 1996 tot een gevangenisstraf voor de duur van zes jaren, met oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging. Het opleggen van langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraffen weerhoudt de verdachte er kennelijk niet van om wederom ernstige strafbare feiten te plegen. De kans op herhaling wordt naar het oordeel van het hof derhalve niet verminderd door het opleggen van een (langdurige) tijdelijke gevangenisstraf. Het onder 2 primair en 3 bewezen verklaarde kan de verdachte in enigszins verminderde mate worden toegerekend. Het onder 1 primair bewezen verklaarde, voor welk feit een levenslange gevangenisstraf kan worden opgelegd, kan aan de verdachte daarentegen volledig worden toegerekend. Al het bovenstaande in overweging genomen, is het hof van oordeel dat slechts een levenslange gevangenisstraf kan leiden tot preventie van soortgelijke delicten door de verdachte in de toekomst, tot adequate vergelding van de door verdachte begane misdrijven en tot effening van de schade die de verdachte door die feiten aan de rechtsorde heeft toegebracht. Het hof zal derhalve aan de verdachte een levenslange gevangenisstraf opleggen.

  • Aalt M. wordt voor de drievoudige moord in Hoeven tot 15 jaar cel en TBS veroordeeld.

    Tijdens zijn verblijf in de Van Mesdagkliniek is hij ook betrokken bij twee gijzelingen. Volgens deskundigen heeft de man een drievoudige stoornis die zelfs met medicijnen niet te verhelpen is.

    Tijdens proefverlof in 1997 brengt hij samen met zijn vriendin haar zoontje Buddy om het leven. Aanleiding voor het misdrijf was een telegram dat hij eerder die dag ontving van de Van Mesdagkliniek, waarin stond dat hij zich weer moest melden. De kliniek riep M. terug omdat het niet goed ging. De man zocht de schuld voor het telegram bij Buddy, die geklikt zou hebben over cocaïnefeestjes. In september 1997 door de rechtbank te Zwolle veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf. Het gerechtshof te Arnhem veroordeelde op 3 juni 1998 de toen 42 jarige A.M. tot achttien jaar gevangenisstraf.

De conclusie kan toch in ieder geval zijn, dat ten aanzien van het beleid met betrekking tot tbs veroordeelden, en hun eventuele vrijlating, zeer kritisch gekeken zal moeten worden, of het risico dat de samenleving blijkbaar loopt, nog wel geaccepteerd dient te worden.