We hebben 305 gasten online

Geschiedenis

Recensie 'Breuklijnen' Harry Stroeken (red)
25 aug 2018 09:24

De ondertitel van het boek 'Breuklijnen' vermeldt Priesters in overgangstijd. In 'Breuklijnen'vertellen negen (ex-) priesters hun verhaal. Zij hebben het grootseminarie veelal gedaan in de jaren vijft [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'Victoria Koningin' Julia Baird
05 feb 2018 14:25

Het is geen wonder dat deze biografie een vuistdik boek is. Een biografie van iemand die meer dan 60 jaar op de Britse troon zou zitten. En dat in een periode waarin Groot Brittanië bijna de zeggensc [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'De tolk van Java' Alfred Birney
02 juni 2017 08:52

Huiveringwekkend, autobiografische mokerslag, beschrijvingen die ten volle bij dit boek passen. De clichés over Nederlands-Indië worden verpulferd en hoe. Pas op 65 jarige leeftijd heeft Alfred Birn [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'Juliana' Vorstin in een mannenwereld Jol...
08 dec 2016 13:27

Deze biografie van Juliana is het lezen alleszins waard. Wat een prestatie eigenlijk. Want ga er maar even aanstaan om van deze Oranjetelg, die nadat haar moeder Wilhelmina vijftig jaar lang van 1898  [ ... ]

GeschiedenisVerder lezen
Recensie 'Wat kan ons gebeuren' Gerrit Hoogstraate...
17 nov 2016 12:58

In deze roman staat centraal het leven van een Amsterdamse politieman en is voor een deel gebaseerd op de familiegeschiedenis van de auteur. De roman speelt vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog en sc [ ... ]

Vervolging JodenVerder lezen

Deel 29 Oorlog door de Eeuwen heen

Gepost in Serie Oorlog door de eeuwen heen

 

De slag bij Agincourt 1415

Inleiding:

Columbus ontdekt Amerika

Varen naar Indië via de westelijke oceaan: Columbus volgde zijn droom met onwrikbare vasthoudendheid. Geweigerd aan de Portugese en Engelse hoven vond hij uiteindelijk steun bij de Spaanse koning. Zijn verklaringen waren gebaseerd op verdraaide feiten en falsificaties, maar bovenal op een droombeeld dat hem zijn hele leven zou blijven achtervolgen. Columbus twijfelde nooit vóór ook maar een moment aan zijn verwachtingen: achter de Atlantische Oceaan strekte zich de landenlegendarische landen van Indië, China en het eiland Cipangu, zoals beschreven door Marco Polo uit. Maar de expeditie die de kleine haven van Palos op 3 augustus 1492 verliet zou nooit de kusten van Azië bereiken.

Na vijf weken varen stuitte Columbus op het onbekende en nooit vermoede continent. de laatste hindernis werd bekend als Amerika en zijn ontdekking veranderde het aanzien van de planeet drastisch.( Hoewel de Vikingen al in vijf eeuwen voor Columbus al in Vinland waren beland leidden de pogingen tot kolonisatie niet tot een succes en werd de Nieuwe Wereld snel vergeten.

Europese kolonisatie in Noord Amerika.

Europese nederzettingen 1526-1642

Pas na 1600 werd de Spaanse suprematie in Amerika daadwerkelijk bedreigd. Gedurende de 17e eeuw stichtten bijna alle West Europese zeevarende staten plantages of kolonies in Noord-Amerika of West-Indië

Carolina: Gekoloniseerd sinds 1663. Verdeeld in twee kolonies (1713);

Connecticut Gekoloniseerd 1635-1638. Twee kolonies (Connecticut en New Haven) in 1665 verenigd.

Delaware: Sinds 1638 gekoloniseerd door Zweden. In 1704 afzonderlijke particuliere kolonie.

Maine: Gekoloniseerd in 1622. Vanaf 1651 in feite deel van Massachusetts Bay. Officieel geannexeerd in 1691.

Maryland Sinds 1632 gekoloniseerd; particuliere kolonie

Massachusetts Bay Sinds 1629 gekoloniseerd door Massachusetts Bay Co.

Newfoundland In 1497 door John Cabot voor Engeland opgeëist. Britse soevereiniteit erkend in 1713.

New Hampshire Deel van Maine sinds 1622. Afzonderlijke kolonie vanaf 1698.

New Jersey Deel van Nieuw Nederland. sinds 1664 particuliere Engelse kolonie

New York Sinds 1623 gekoloniseerd als Nieuw Nederland. in 1664 door Engelsen veroverd.

Nova Scotia Sinds 1604 gekoloniseerd door Fransen (als Acadia). In 1713 aan de Engelsen afgestaan

Pensylvania Sinds 1861 gekoloniseerd; particuliere kolonie

Rhode Island Sinds 1636 gekoloniseerd door sectariërs uit Massachusetts

Bay Bij gedeelten verenigd na 1664.

New York Sinds 1623 gekoloniseerd als Nieuw Nederland. In 1664 door Engelsen veroverd.

Rupertsland Belangrijke bonthandel. In 1670 opgeëist door Hudson Bay en Co. Eis in 1713 door Frankrijk erkend

Virginia Sinds 1607 gekoloniseerd door Virginia Co. Sedert 1624 kroonkolonie.

Franse gebieden

Louisiana Na de verkenning van de Mississippi door La Salle(1662) eiste Frankrijk het hele stroomgebied op. Van de Grote meren tot de Golf van Mexico werden op strategische punten versterkte handelsposten gesticht. Nieuw Frankrijk Gekoloniseerd ca. 1608.

Engelse koloniën

Ruim honderd jaar na de ontdekking door Columbus (1492), werd de oostkust van Noord-Amerika in bezit genomen door Engelse kolonisten. Er waren drie typen koloniën.

- In het noorden, in New England, ontwikkelden zich koloniën van hardwerkende en godvrezende protestanten: de puriteinen. Zij stonden in de tradi­tie van de legendarische Pilgrim Fathers, die er in 1620 met hun scheepje de Mayflower waren geland. Zij leefden van landbouw, visvangst, huisindustrie en handel.

- De zuidelijke koloniën bestonden na 1650 uit uitgestrekte landbouwgebieden. De oudste vestiging, Virginia, werd al in 1607 gesticht en ontwikkelde zich tot een kolonie van tabaksplanters. De boven­laag bestond er uit grootgrondbezitters, meest angli­canen, die honderden slaven op hun plantages lieten werken.

- De koloniën ertussen in boden onderdak aan groepen met diverse religieuze overtuiging, die in Europa wegens hun geloof werden vervolgd. Men leefde er voornamelijk van landbouw en veeteelt.

Europese nederzettingen 1742

Hoe verschillend onderling ook, de ruim drie miljoen kolonisten in de achttiende eeuw hadden met elkaar gemeen dat ze uit Europa waren gekomen om hun bestaansmogelijk- heden te verbeteren. Het gezag van het moederland Engeland drukte niet al te zwaar op hen. Ze hadden de steun van koning George III nodig ter verdediging tegen de dreiging van Frankrijk, dat zich meester had gemaakt van Canada en van de Mississippi- monding.

Frans-Britse oorlog 1754-1763

Toen Frankrijk zijn macht verder wilde uitbreiden, kwam het tot een oorlog met Engeland (French and Indian War, 1756-1763), die eindigde in een nederlaag voor de Fransen. In 1763 nam Engeland de Franse gebieden over.

War of Independence

Engeland was door de oorlog tegen de Fransen Europa en 'Amerika financieel uitgeput en begon de kolonisten allerlei belastingen en invoerrechten op te leggen.

De kolonisten, die in het Engelse parlement geen stem hadden, waren verontwaardigd. »No taxation without representation« was hun leus. Zij voelden niet langer de noodzaak van Britse bescherming. Bovendien had Engeland ter protectie van de Indianen en van de bonthandel, de kolonisten verboden zich in het op de Fransen veroverde gebied tussen de Appalachen en de Mississippi te vestigen

noord amerika 1763

Toen koning George III besloot aan de Engelse East India Company' een monopolie voor de thee verkoop te verstrekken, was het hek van de dam. Als indianen vermomde actievoerders gooiden in Boston de hele lading thee van compagnieschepen overboord (de 'Boston Tea Party', 1773). Hierop sloten de Engelsen de haven van Boston, zodat de handel weg kwijnde. Radicale leiders overtuigden inwoners van andere koloniën dat de ellende van Boston ook hun lot kon worden, en het verzet tegen de Engelse koning groeide.

In 1774 kwam in Philadelphia een Continentaal Congres van afgevaardigden bijeen, dat op grond van het natuurrecht zelfbestuur eiste en een boycot van Engelse goederen uitriep. In 1775 kwam het bij Concord en Lexington tot een gewapend treffen. Direct besloten afgevaardigden van een Tweede Continentaal Congres een leger te vormen om de Engelsen te bestrijden.

George Washington, een groot­grondbezitter uit Virginia, werd tot opperbevelhebber benoemd. De 'War of Independence', de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog of Vrijheidsoorlog(1775-1783) was begonnen. Een uiterst belangrijke en gedurfde stap werd gezet op 4 juli 1776, de datum die sindsdien geldt als de geboortedag van de Verenigde Staten. Toen werd door het Continentaal Congres de ‘Declaration of Independence' (onafhankelijkheidsverklaring) genomen, die vooral het werk was van de Verlichtingsfilosoof Thomas Jefferson uit Virginia.

13 kolonies

De verklaring werd later door andere volken over­genomen en speelde ook in de verdere Amerikaanse geschiedenis een rol als een soort morele code. In 1781 wisten de opstandelingen de Engelsen klem te zetten. Bij de vredesonderhandelingen in 1783 in Parijs wisten de Amerikanen, vooral door toedoen van Benjamin Franklin, niet alleen de onafhankelijk­heid door Engeland erkend te krijgen, maar zich ook zeker te stellen van het bezit van het gebied tussen de Appalachen en de Mississippi.

13 koloniën

In het noorden werd de grens met Canada, dat Brits bleef, bepaald door de St. Lawrence-rivier en de Grote Meren. Inmiddels hadden de dertien koloniën zichzelf tot 'staten' omgevormd, door het vervaardigen van 'constitutions', grondwetten, die nauwkeurig de macht van de gouverneurs omschreven en democra­tische verkiezingen mogelijk maakten. Het Continentaal Congres ontwierp in 1777 een grond­wet voor de hele Unie, de 'Articles of Confederation', die echter pas in 1781 door alle staten werd gerati­ficeerd. Het was als het ware een vriendschapsver­bond, dat een uiterst zwak uitvoerend gezag had. De nadruk lag op de soevereiniteit van elke staat. Deze 'losse' staatsstructuur bleek niet goed te werken. In 1787 kwamen 55 afgevaardigden uit de dertien staten in Philadelphia bijeen om een 'more perfect Union' te vormen. Deze zogenaamde Founding Fathers onder leiding van George Washington boekten resul­taat: na enkele maanden hadden zij de 'Constitu­tion' ontworpen die de grondslag vormt van het federale bestuur. Hiermee begint feitelijk de geschie­denis van de Verenigde Staten: een vrije republiek, bestaande uit dertien deelstaten.

De expanderende Frontier 1783 -1840

Uitbreiding van het grondgebied van de V.S.

the expanding frontier

Pas in 1781 was de tekst van de 'Artikelen van de Confederatie' '(1777), de eerste poging om de dertien lidstaten een soort grondwet te geven, door de lidstaten bekrachtigd. Dat de ratificatie zolang heeft aan­gesleept, had rechtstreeks te maken met een ernstig geschil over de toekomstige expansiemogelijkheden van de lidstaten. Een kleine lidstaat als Maryland bij voorbeeld, lag volledig ingesloten tussen de Atlantische Oceaan, Virginia, Pennsylvania en Delaware. Maryland had dus geen enkel uitzicht op expansie naar het westen. Virginia en andere lidstaten daarentegen konden nog grote stukken territorium tot aan de Mississippi in bezit nemen. Maryland verzette zich: het zou de grondwet enkel ratificeren, als het Congres de nieuwe terreinwinst van andere lidstaten tot het gemeenschappelijk eigendom van de Confederatie zou maken. Virginia gaf tenslotte toe: alle gebieden tussen de Ohio en de Grote Meren werden definitief toegewezen aan de Confederatie. Hoe zou de verkoop van nieuwe gronden aan het publiek georganiseerd worden? Hoe zouden deze ge­bieden bestuurd worden? Voor deze problemen vond men een goede oplossing in de 'Land Ordinance' van 1785 en de 'Northwest Ordinance' van 1787.

De Land Ordinance van 1785 die de grondverkoop regelde, was een combinatie van de gewoonte in New England om de wildernis in uitgestrekte townships te verdelen en de praktijk van het Zuiden om kleine stuk­ken te verkopen. Onbewoonde gebieden werden in vier­kante blokken van 10 op 10 kilometer verdeeld. Elk blok werd een township. De helft van zo'n 'township' werd dan verdeeld in 36 secties, die elk weer een blok van 256 hectare vormden en per opbod openbaar ver­kocht werden. Vier secties in elke 'township' werden gereserveerd voor de regering van de Verenigde Staten en één sectie voor de bouw van scholen

De Northwest Ordinance van 1787 regelde de wijze waarop het gebied tussen de Ohio, de Mississippi en de Grote Meren bestuurd werd: de Ordinance verdeelde het Noordwesten in territories. Elk territorium werd bestuurd door een gouverneur en drie rechters die door het Congres aangesteld werden. Wanneer vijfduizend stemgerechtigden zich in het territorium gevestigd hadden, mochten zij een plaatselijke wetgevende vergadering verkiezen om de lokale problemen aan te pakken én een afgevaardigde (zonder stemrecht) voor het Congres. Als de bevolking van het territorium 60.000 inwoners had, was de voorwaarde vervuld om een grondwet op te stellen (a state constitution). Nadat het Congres de tekst van deze constitutie had goedgekeurd, werd het territorium als volwaardige lidstaat in de Unie opgenomen. Twee voorwaarden werden gesteld: de lidstaat moest kiezen voor een republikeinse staatsvorm (de bevolking kiest haar regeerders) en de slavernij moest op het hele grondgebied van de lidstaat verboden zijn. Deze beslissing is te verklaren door twee factoren: het liberale idealisme van de revolutionaire periode en de economische omstandigheden in het Noorden, die slavernij niet rendabel maakten. Op dat moment was de snelle expansie van de katoenplantages nog niet op gang gekomen. In de lidstaten van het Zuiden bestond toen nog heel wat twijfel over de waarde en de rendabiliteit - op lange - termijn van de slavernij. De afgevaardigden van het Zuiden verzetten zich dan ook niet tegen de slavernij clausule van de Ordinance van 1787.

Op basis van de Northwest Ordinance kwamen al vlug de lidstaten Ohio, Indiana, Illinois, Michigan en Wisconsin tot stand. Geleidelijk groeiden de oorspronkelijke dertien staten uit tot de huidige vijftig. Er is in de geschiedenis geen voorbeeld te vinden van een de­mocratische kolonisatie waarbij moederland en kolonie binnen de kortste tijd op gelijke voet staan. Ondanks de wettelijke regeling veroorzaakte de expansie heel wat conflicten: zo kwam de slavernij toch in sommige nieuwe territoria voor.

In het najaar van 1801 vernam president Jefferson dat Napoleon in een geheim verdrag de Louisiana­gebieden had teruggekregen, die Frankrijk in 1763 aan Spanje had moeten afstaan. Voor de Amerikanen was dit onaanvaardbaar: een kwart van het Noordamerikaanse continent, dat het bezit van een zwakke natie geweest was, behoorde nu toe aan een sterke mogend­heid. Jefferson aarzelde dan ook niet: hij maakte da­delijk aanstalten om een bondgenootschap af te slui­ten met de Britse natie waarbij de Britse vloot voor een tegengewicht zou zorgen. Een Anglo-Amerikaanse alliantie was evenwel onaanvaardbaar voor Frankrijk, vooral omdat Napoleon inzag dat een hervatting van de oorlog tussen Engeland en Frankrijk dan onvermijdelijk was. In die omstandigheden zou New Orleans onverdedigbaar zijn. Intussen was James Monroe, als afgevaardigde van Jefferson, in Parijs aangekomen met: een dubbel doel: proberen Napoleon tot de verkoop van Louisiana te bewegen en met de Engelse ambassadeur in Parijs de voorbereidende gesprekken voor een alliantie met Engeland voeren.

De Franse Revolutie en de daarop volgende oorlogen in Europa boden de V.S. de gelegenheid hun grondgebied uit te breiden. Zowel Engeland als Spanje hadden hun handen vol aan de strijd tegen Frankrijk. Nadat Napoleon Spanje had veroverd en het had gedwongen Louisiana aan Frankrijk te geven, drong de Amerikaanse regering er bij de Franse op aan New Orleans af te staan. Tot verbazing van de Amerikanen bood Napoleon geheel Louisiana te koop aan. Napoleon wilde waarschijnlijk naast zijn Europese problemen niet ook nog met moeilijkheden in Amerika te maken krijgen. Zo kochten de V.S. voor $ 15 000 000 Louisiana (1803).

Toen Livingston, de Amerikaanse ambassadeur in Parijs, het verdrag ondertekende, zei hij: "Vanaf vandaag nemen de V.S. plaats onder de mogendheden van de eerste rang in de wereld." Napoleon was met de verkoop minder tevreden, zoals blijkt uit zijn brief aan Talleyrand: "Ik heb bewezen hoe belangrijk ik deze provincie vind, daar mijn eerste diplomatieke actie met Spanje er juist op gericht was om ze terug in handen te krijgen. Het is met zeer veel tegenzin dat ik ervan afzie... Deze gebiedsverwerving versterkt voor altijd de macht van de Verenigde Staten; daardoor heb ik Engeland een maritieme rivaal gegeven die vroeg of laat haar eigenwaan zal temperen.".

Enige jaren later veroverden de Amerikanen het noord-westen van Florida op de Spanjaarden die niet in staat waren weerstand te bieden. Kort daarop wisten de Amerikanen Spanje tot verkoop van de rest van Florida te bewegen voor $ 5 000 000.

Door de Louisiana Purchase werd duidelijk dat de Mississippi niet langer de grens was van de Amerikaanse ambities, maar het verkeerskanaal bij uitstek voor ver­dere exploratie en expansie westwaarts. Nog voor hij de aankoop van Louisiana afsloot, was Jefferson dan ook al druk bezig met de voorbereiding van een baan­ brekende exploratietocht onder leiding van Meriwether Lewis en Wlliam Clark. Via de Missouri en de Columbia bereikten zij Oregon en de kust van de Stille Oceaan. Na een reis van twee jaar kwamen zij in 1806 weer in St. Louis aan. Zij brachten de juiste loop van de Missouri en de passen doorheen de Rocky Mountains in kaart. Dank zij hun tocht hadden de Amerikanen nu ook een juist inzicht in de omvang van het continent en waren zij op de hoogte van het bestaan van nog talrijke grote Indianenstammen. The West was niet langer een fantasie, maar een realiteit, een gebied waarop de V.S. nu op gewettigde wijze aanspraak meenden te kunnen maken!

Al tegen het einde van de jaren 1780 vestigden zich jaarlijks 10.000 blanke settlers in de Ohio-vallei. Deze blanke pioniers hielden er helemaal geen rekening mee dat dit land in feite aan de Indianen toebehoorde. Zij gedroegen zich dus als de Engelsen, die door het Verdrag van Versailles al het land tussen de Appalachen en de Mississippi aan de Amerikanen overdroegen. Zo miskenden de Engelsen de Indianen, die hen in de strijd tegen de Amerikaanse kolonisten nochtans geholpen hadden. Geconfronteerd met de bestendige blanke immigratie verenigden de stammen die ten noorden van de Ohio leefden zich in een confederatie. Zij spraken af geen land aan de blanken te verkopen.

In 1794 diende generaal 'Mad Anthony' Wayne de In­diaanse confederatie een beslissende nederlaag toe in de Slag bij Pallen Timbers. In augustus 1795 werd daarop het Verdag van Greenville afgesloten met 92 voor­aanstaande stamhoofden. De Indiaanse weerstand in het Ohio-Michigan-Indiana-gebied was definitief gebroken. De 'North-West' lag nu open voor vestiging en ontginning door de blanken.

De opkomst van het 'Nieuwe Westen' is zonder twijfel de belangrijkste gebeurtenis uit deze tijd. Het Westen groeide onvoorstelbaar snel aan. Tijdens de eerste zesendertig jaar van de Republiek traden maar vijf nieuwe lidstaten toe tot de Unie, van 1816 tot 1821 waren er dit niet minder dan zes. Ook het zwaartepunt van de bevolking verschoof in westelijke richting: bij de ambtsaanvaarding van George Washington leefde minder dan zes procent van de bevolking ten westen van het Alleghany-gebergte en de Appalachen, maar omstreeks 1820 was dit al 27 procent. De bevolking van Ohio overtrof die van Massachusetts. Louisiana en Missouri, de meest westelijke staten, telden meer dan vijftigduizend inwoners. Sommige families ondernamen de 'trek' alleen, andere. reisden in karavanen van soms tweehonderd mensen. Vanuit Virginia en de Carolina's trokken mensen uit de zuidelijke staten naar Tennessee, Kentucky, Alabama, Mississippi en Louisiana, nog later naar Arkansas en Texas. Enkelen zochten het noordelijker en vestigden zich in zuidelijk Ohio, Illi­nois en Indiana. De rijke gronden van het Noord­westen trokken de inwoners van New England aan, die het harde werken op de magere gronden van Maine en Massachusetts meer dan beu waren: zij kwamen naar Ohio, Michigan, Noord-Indiana en Illinois, later naar Wisconsin.

Want uiteindelijk was dit de motor voor deze migra­tie: de hunker naar goed en goedkoop land. In het Westen vonden ze goed en goedkoop land. De 'Ordon­nanties' van 1785 en 1787 hadden de weg geëffend. In 1820 gaf een nieuwe wet de trek naar het Westen nog een stimulans: voortaan mochten de te koop aangebo­den stukken niet kleiner zijn dan 32 ha . De minimumprijs werd vastgesteld op 1,25 dollar per acre, maar tegelijkertijd werden gunstige kredietvoorwaarden uitgewerkt. Voor de migranten was het nu gemakkelijker om een landbouwbedrijf van een behoorlijke omvang te verwerven. Zij werden door de nieuwe wet ook beter beschermd tegen speculanten.

Goedkoop land was niet de enige drijfveer om naar het Westen te trekken. Als de industrie- en handelsste­den van het Oosten getroffen werden door een economische crisis of recessie, vertaalde zich dit onmiddel­lijk in een verhoogde migratie naar 'the West'. Dit was bijzonder opvallend in de jaren 1819-1821. Ook voor heel wat bescheiden mensen in het Zuiden was deze migratie een uitstekend middel om zich te onttrekken aan ~ de economische en politieke heerschappij van de rijke planters en zakenlui uit de kuststeden. Nu de bedrei­ging van de Indianen was afgenomen, durfden velen het avontuur aan. Niettemin bleven de Indianen de pioniers het leven zuur maken in een aantal kleinere, maar daarom niet minder bloedige achterhoedegevechten. Maar vanaf 1832 konden de settlers zich veilig voelen.

De vraag naar goede, gemakkelijke handelsroutes tussen de 'frontier' en het Oosten en de Atlantische kust lag voor de hand. Tussen 1811 en 1818 werd de Natio­nal Pike aangelegd, een nationale weg die zich uitstrekte van Cumberland in Maryland over Wheeling (aan de Ohio) en Columbus tot Vandalia in Illinois. Tussen 1817 en 1825 werd het Erie-kanaal gegraven: hierdoor werd New York - en dus Europa - verbonden met sterk groeiende steden als Buffalo, Detroit, Cleveland en Chicago aan de Grote Meren! De stoomscheepvaart op kanalen en rivieren vergemakkelijkte de migratie. De aanleg van spoorwegen vergrootte nog de mobili­teit van de talloze migranten die in de Atlantische havensteden aankwamen. Tussen 1783 en 1820 vestigden zich maar 250.000 Europese emigranten in de Verenigde Staten; van 1820 tot 1840 waren het er al 700.000! Zij waren ervan overtuigd dat Amerika het continent van de onbegrensde mogelijkheden was.

The Frontier betekende een steeds herhaalde con­frontatie met primitieve levensomstandigheden aan de rand van de nederzettingsgrens, een bestendige herhaling van de ontwikkeling van een eenvoudige beschaving naar een complexe, naarmate die grenslijn westwaarts werd verschoven. Deze jarenlange wedergeboorte van de civilisatie, dit jarenlange contact met primitieve levensomstandigheden deze jarenlange mobiliteit, heeft heel wat invloed op het erg specifieke temperament van Amerika en de Amerikanen. Naargelang 'the Frontier’ naar het Westen opschoof,werd dit temperament immers meer inlands, minder afhankelijk van intellectuele, religieuze en economische invloeden uit de Oude Wereld.

De oorlog van 1812

An Act Declaring War Between the United Kingdom of Great Britain and Ireland and the Dependencies Thereof and the United States of America and Their Territories.

Declaration of War against Britain 1812

Be it enacted by the Senate and House of Representatives of the United States of America in Congress assembled, That war be and the same is hereby declared to exist between the United Kingdom of Great Britain and Ireland and the dependencies thereof, and the United States of America and their territories; and that the President of the United States is hereby authorized to use the whole land and naval force of the United States to carry the same into effect, and to issue to private armed vessels of the United States commissions or letters of marque and general reprisal, in such form as he shall think proper, and under the seal of the United States, against the vessels, goods, and effects of the government of the said United Kingdom of Great Britain and Ireland, and the subjects thereof APPROVED, June 18, 1812

Declaration of war by James Madison

Welke redenen Madison had om deze oorlog te beginnen?

De Britse agressie op de Atlantische Oceaan. Na de Franse revolutie, was Groot-Brittannië in oorlog met Frankrijk. Napoleon had het plan opgevat Groot-Brittannië binnen te vallen, maar in de Slag bij Trafalgar werd zijn marine vernietigd. Hij besloot om de Britse handel te vernietigen door het insstellen van een blokkade van alle Britse handel in Europa. Op hun beurt, blokkeerden de Britten alle Franse handel. De Amerikanen eisten het recht ,als een neutraal land, om goederen uit alle landen te mogen vervoeren, maar veel van hun schepen werden aangevallen of van hun vracht werd oor door de Britten of de Fransen in beslag genomen.. Dit was schadelijk voor de Amerikaanse economie.

War of 1812

Ronseling van de Amerikanen in dienst op de Britse schepen. De Britten hadden een vloot van meer dan 1000 schepen enhadden daarvoor veel zeelieden nodig. Maar veel Britse matrozen werkten op Amerikaanse schepen, omdat de loon-en arbeidsvoorwaarden veel beter waren dan op de Britse schepen. Onder hen waren ook deserteurs uit de Britse marine. Indiaanse voedselvoorraden. De Slag van Tippecanoe wordt ook wel de "Opening Battle van 1812", omdat deze slag belangrijke gevolgen heeft gehad. Het is echter niet een veldslag tijdens de oorlog van 1812, omdat de oorlog op dat moment nog niet begonnen was.. Deze gevolgen waren:

- Hij dreef Tecumseh en zijn volgelingen in een alliantie met Engeland.
- Het overtuigde Britse officieren in Canada van de noodzaak van Indiaanse steun.
- West-Amerikanen hadden het gevoel gekregen dat ze nooit veilig zouden zijn en in staat om vrede uit te breiden zolang de Britse invloed op de Indianen bleef bestaan.


1.2. Belangrijkste veldslagen en campagnes van 1812 - 1815

War of 1812 Northern campaings

De Slag van Fort Detroit, 16 augustus 1812.

De eerste grote campagne van de oorlog eindigde in een ramp voor de Verenigde Staten. De Amerikaanse generaal William Hull en zijn leger van 2000 mannen marcheerde van Dayton Ohio, naar Detroit, Michigan, zeer dicht bij de Canadese grens. Op 5 juli bereikte hij Lente Wells van uit waaruit hij de Brits / Indiase legermacht kon zien op de andere kant van de Detroit River. Het oorspronkelijke doel was Fort Amherstburg , 20 mijl ten zuiden van Detroit, aan te vallen, maar de generaal Hull aarzelde. In de tussentijd was generaal-majoor Isaac Brock met versterkingen aangekomen in Fort Amherstburg. Hij waarschuwde generaal Hull dat hij een leger van 5000 Indiaanse bondgenoten bij zich had , die hij echter niet onder controle zou kunnen houden . In werkelijkheid had hij slechts 600, maar Hull geloofde hem en hij gaf de verdediging van Fort Detroit over aan Brock. Generaal Hull werd teruggeroepen naar de VS om voor de krijgsraad te verschijnen. De beschuldigingentegen hem waren lafheid en plichtsverzuim. Hij werd veroordeeld tot de dood door de kogel , maar op grond van zijn leeftijd (hij was 59), werd de straf kwijtgescholden en omgezet in ontslag uit het leger.

De Queenston Heights Battle, 13 oktober 1812.

monding Niagara rivier

Amerikaanse troepen, onder leiding van generaal Stephen van Rensselaer vielen Canada binnen door de Niagara River over te steken . Het doel was om een ​​indiening op de Canadese kant van de rivier een bruggehoofd te creëren. 500 manschappen staken de rivier over , om 3 uur in de ochtend, en wachtten daar op versterkingen. Deze kwamen niet omdat veel soldaten weigerden te dienen op vreemde bodem en dat was was hun grondwettelijk recht. Als gevolg daarvan slaagden Britten, Canadezen en Indianen erin het Amerikaanse leger te overweldigen en dit kon niets anders doen dan zich over te geven. Aan beide zijde waren er grote verliezen. Onder hen was generaal-majoor Isaac Brock, de Britse bevelhebber in Opper-Canada. Tot op de dag van vandaag beschouwen de Canadezen hem als een grote held.

De Amerikaanse aanval op York, 27 april 1813.

De Amerikanen hoopten Upper Canada te isoleren door het aanvallen van de Britse schepen in York, de hoofdstad van Upper Canada. Op 27 april, landen de Amerikaanse troepen onder het commando van generaal Zebulon Pike, ten westen van York, dat door 700 Britten en Indianen werd verdedigd onder het commando van generaal Sir Roger Sheaffe.Pike’s leger overweldigde hen. De Britten trokken zich terug, maar niet nadat ze eerst het munutiedepot van het ganizoen in brand hadden gestoken waarin zich enkele honderden vaten met buskruit bevond en een grote hoeveelheid munitie. De explosie veroorzaakte zeer veel slachtoffers waardoor legerartsen letterlijk in het bloed stonden bij de amputatie van armen en benen. Onder de slachtoffers was ook generaal Pike. Woedende Amerikanen stilden hun woede door een stad te plunderen. Veel openbare gebouwen werden in brand gestoken. De inname van York was belangrijk omdat essentiële apparatuur van het Britse eskader in beslag werd genoemen.

De strijd van de Thames (5 oktober 1813).

Battle of the Thames

The Battle of the Thames, or the Battle of Moraviantown as it is known to Canadians, marked an end to thirteen month of British domination of the Northwest frontier. The British-First Nations alliance had been able to repel American advances at Detroit, Frenchtown and Fort Meigs before their defeat at Moraviantown.

De Britse generaal-majoor Henry Procter leidde zijn Anglo-Indiaanse troepen oostenwaarts na de verovering van York. Ze verzamelden zich bij Moraviantown in Ontario. Tecumseh en zijn Indiaanse bondgenoten vormden de rechterflank. Hier werden ze aangevallen door de Amerikaanse generaal William Harrison en zijn leger. Proctor vluchtte toen duidelijk werd dat de strijd verloren was. De Indianen bleven zich verzetten tot Tecumseh werd gedood. Door een tekort aan voorraden werd generaal Procter gedwongen terug te keren naar Detroit dat hij bezette tot het einde van de oorlog. De opperhoofden ondertekende een staakt-het-vuren met generaal Harrison. De strijd van de Thames was belangrijk, want het betekende het einde van de Indiaanse Confederatie van Tecumseh.

De verovering van Washington, 24 augustus 1814.

Chesapeake Bay was aantrekkelijk voor de Britten want het stelde hen in staat hun macht op zee tot diep in de VS te verdedigen , want Washington ligt ongeveer 150 km verder aan de rivier de Potomac. Als Washington zou kunnen worden aangevallen , dan zou dat de overheid schade berokkenen, zou de regering vernietigen en twee belangrijke ijzergieterijen vernietigen. De Britse troepen onder bevel van generaal Robert Ross trokken op en gingen aan de wal in Benedictus - 40 mijl van Washington. Op de weg naar het noorden was er weinig weerstand. Er was een korte slag bij Bladensburg. De Amerikaanse troepen onder generaal William. H. Winder verloor deze strijd als gevolg van de onervarenheid en slechte organisatie. Washington had geen fortificaties, omdat volgens generaal Armstrong, die ook minister van oorlog was, Baltimore veel belangrijker was. De Britten marcheerden op naar Washington en brandden de meeste openbare gebouwen met inbegrip van de President’s House af, dat toen nog niet het Witte Huis werd genoemd.

Slag van New Orleans, 8 januari 1815.

Battle of New Orleans

Deze strijd was de laatste grote campagne van de oorlog. New Orleans was de grootste stad in het Zuiden. Men ondernam veel pogingen om aan land te gaan, maar het terrein was verraderlijk en bedekt met moerassen en cipressen bosjes. De enige toegang was via de rivier de Mississippi. De Britten, onder het commando van generaal-majoor Sir Edward Pakenham planden een verrassingsaanval op New Orleans maar een piraat, Jean Lafitte, waarschuwde de Amerikanen en generaal Andrew Jackson wasnu op de komst van de Engelsen voorbereid. In een half uur vielen 2.000 Britse slachtoffers, dood of gewond, terwijl de Amerikaanse troepen bijna geen verliezen hadden. Hoewel het Verdrag van Gent werd ondertekend op 24 december 1814 en de Slag van New Orleans heeft plaatsgevonden op 8 januari 1815, lijkt het erop dat de slag heeft plaatsgevonden nadat de oorlog was afgelopen. Dit is echter onjuist omdat beide kanten de overeenkomst bekrachtigden op 16 februari 1815.

the War against Britain 1812-1815

1.3. Zeeslagen


De eerste zeeslag van de oorlog van 1812 vond plaats op 19 augustus 1812 tussen het Amerikaanse schip Grondwet en het Britse schip Guerriere. Het vond plaats op ongeveer 200 mijl uit de Maine kosten. Binnen 30 minuten werd de Guerriere ontmast. Captain James Dacres van de Guerriere gaf zich binnen 3 uur over. Dit moet als een schok voor de Britten zijn overgekomen, die praktisch gezien decennia over de zeeën geregeerd hebben. Amerika had zich nooit als zeemacht bewezen, zoals nu. Hoewel men zou kunnen zeggen dat America er niet veel voor heeft hoeven te doen. De Britten waren waarschijnlijk overrompeld door Kapitein Isaac Hull met zijn schip The Constitution dat snel aanviel en ineens vanuit het niets was verschenen. James Dacres beweerde dat zijn nederlaag door pech was veroorzaakt. De Britse wonnen andere veldslagen, zoals de strijd tussen de Shannon en de Chesapeake op 1 juni 1813. Het Britse fregat Shannon lag op de uitkijk bij de haven van Boston. Toen de Chesapeake de haven uitzeilde zeilde viel het Engelse fregat Shannon aan. Captain James Lawrence van de Chesapeake werd dodelijk gewond. Stervende sprak hij de beroemde woorden: "Don't give up van the ship!"

Deze woorden werden opnieuw gebruikt tijdens de Slag van Lake Erie op 10 september 1813. Het is een van de meest beroemde zeeslagen in de oorlog, en zeker beslissend. Oliver Perry, commandant van het Amerikaanse schip Lawrence, vernoemd naar de beroemde held James Lawrence, daagde een Britse eskader van zes schepen uit, onder het commando van Robert Barclay. Na twee uur van gevechten waren twee Britse schepen en de Lawrence ernstig beschadigd. Perry weigerde op te geven en slaagde erin te ontkomen naar de andere boot, de Niagara (hij had dit van tevoren gepland). Hij nam hij het bevel ervan over en vernietigde de grotere Britse schepen. Door overwinning kreeg de Verenigde Staten de controle over Lake Erie. 1.4. Het einde van de oorlog


In het najaar van 1814 was de Britse regering moe van de Amerikaanse oorlog. Belastingen waren zeer hoog om de Amerikaanse campagne te kunnen betalen. Ook de Amerikanen waren ook bereid om de oorlog te beeindigen en in augustus 1814 begonnen de vredesonderhandelingen. Tijdens deze onderhandelingen waren de Indiaanse gebieden onderwerp van gesprek , en de loop van Canadese grens werd besproken. De oorlog eindigde toen het Verdrag van Gent - ook wel de Vrede van Kerstavond - werd ondertekend op 24 december 1814. Dit vredesverdrag herstelde de betrekkingen tussen de VS en Groot-Brittannië.


De Verenigde Staten kregen ongeveer 10.000.000 hectare (40.000 km2) terug van het grondgebied in de buurt van meren Superior en Michigan, in Maine, en aan de Pacifistische kust. Gebieden in West-Canada (het tegenwoordige Ontario ) werden teruggegeven aan de Britten.
Alle krijgsgevangenen gevangene werden teruggestuurd.
In Artikel 9 van het evrdrag verplichtte de VS zich om alle indianenstammen te herstellen naar hun status van 1811. Maar de VS negeerde dit artikel volledig en de Britten deden geen enkele poging om de VS er aan te houden.

Het lot van de Indianen

Van alles waar de Verenigde Staten prat op gaat, beleefden de Indianen het tegengestelde: voor hen werd gebiedsuitbreiding gebiedsbeperking, democratie tot tirannie, welvaart tot armoede en vrijheid tot gevangenschap.

veldslagen indianen

Voor 1600 woonden er ten noorden van de Rio Grande ca. 1 miljoen Indianen met 2000 verschillende talen. Ze leefden in kleine dorpen en voedden zich met maïs, wild en vis. Door de komst van de Europeanen kreeg de Indiaanse cultuur een nieuwe impuls. Aan de blanken danken de Sioux hun paarden, de Navajo's hun schapen, en de Irokezen hun wapens: maar ze gingen snel hun ondergang tegemoet. De door ziekten zwaar getroffen stammen van New England werden in de Pequoten oorlog(1636) en de King Philips War (1675/1676) uitgeschakeld. De grote Delaware stam werdin de Esopus oorlogen van 1660 door de Nederlanders verslagen, vervolgens door de Irokezen vernederd en door de Quakers bedrogen. De Delawares begonnen aan hun diaspora. Thans leven zij verspreid van Canada tot Texas. De stammen in het Zuiden wachtten een ander lot. Hun verwijdering werd geregeld in een wet, waarvoor planters onder leiding van Andrew Jackson hadden geijverd. Ondanks tegenstand van het Hooggerechtshof werden ongeveer 50.000 Cherokezen in concentratiekampen bijeengebracht en in de winter van 1838 tot een mars naar Oklahoma gedwongen. Velen kwamen daarbij om. Ook de Choctows, Creeks en Chickasaws ondergingen zware beproevingen. als enigen boden de Seminoles in de moerassen van Florida lange tijd weerstand.

De groei van de Verenigde Staten

In 1830 telden de 24 deelstaten van de Verenigde Staten samen bijna dertien miljoen inwoners. Een jeugdige bevolking: bijna de helft was jonger dan vijftien jaar. Omstreeks 1830 woonde ongeveer 90% van de Amerikanen op het platteland. In 1800 waren er nog maar 33 steden van meer dan 2500 inwoners, in 1860 waren dat er al bijna 400.

Op de kaart van Noord-Amerika was de groei van de Verenigde Staten spectaculair zichtbaar. In 1803 had president Jefferson Louisiana, het enorme gebied tussen de Mississippi en de Rocky Mountains, van Frankrijk gekocht voor het luttele bedrag van vijftien miljoen dollar. Deze Louisiana Purchase verdubbelde eensklaps het grondgebied van de Verenigde Staten. Meer dan een miljoen vierkante mijlen kwam erbij, inclusief de kostbare haven New Orleans aan de monding van de Mississippi. Onmiddellijk werd een geografische expeditie uitgezonden onder leiding van Meriwether Lewis en William Clark, de eerste Amerikanen die het continent dwars overstaken en de Stille Oceaan zagen. Met een schat aan gegevens keerden zij terug. Een geheel nieuwe wereld ging open, een eindeloos reservoir aan land strekte zich uit. Kort daarop werden forten gebouwd, onder meer langs de Mississippi, om de Amerikaanse aanspraken veilig te stellen.

Omstreeks 1830 was de frontier al opgeschoven tot het huidige Indiana en Illinois in het noorden en Louisiana en Arkansas in het zuiden.

Vanaf het jaar 1800 werd gebouwd aan de nieuwe hoofdstad, Washington D.e., aan de oevers van de rivier de Potomac, de grensrivier tussen Virginia en Maryland. Het stukje land dat beide staten hadden afgestaan werd het 'District of Columbia' genoemd. afgekort D.C. In deze moerassige omgeving verrees een planmatig opgezette stad, ontworpen door een Franse ingenieur, met onder meer het Capitool, waar het Congres zitting houdt en het Witte Huis, de ambtswoning van de president.

In 1844 werd James K. Polk tot president van de V.S. gekozen. Hij was een sterk voorstander van verovering van het wes­ten. Door met een oorlog te dreigen wist Polk Engeland ertoe te brengen in een verdrag afstand van Oregon te doen (1846). Toen was Mexico aan de beurt. Dat land had na het verwerven van de onafhankelijkheid alle Spaanse bezittingen in Noord-Amerika overgenomen. Het eerst werd Texas veroverd. Texas was sinds 1836 in handen van uit de V.S. geëmigreerde kolonisten. Deze waren na een conflict met de Mexicaanse regering in opstand gekomen (1833). Met hulp van vrijwilligers uit de V.S. werden de Mexicanen verslagen. De kolonisten riepen Texas uit tot een onafhankelijke staat. Mexico legde zich er stilzwijgend bij neer. Maar toen de V.S. in 1845 besloten niet alleen de Republiek Texas, maar ook een deel van Mexico te veroveren, bood Mexico wel verzet. De oorfog verliep succesvol voor de V.S. Al in 1845 werd Texas veroverd en na drie jaar strijd ook de rest van het westen ' an de huidige V.S. (op een klein gebied na dat in 1853 van Mexico werd gekocht). Mexico kreeg voor het eerste gebied $ 15 000 000 en voor het tweede $ 10 000 000.

Voor geld en met geweld leek alles te verkrijgen. Veel Amerikanen dachten, dat God het goed met de V.S. voorhad en zij werden In die opvatting gesterkt, toen negen dagen na het vredesverdrag met Mexico in Californië goud werd gevonden. En dat goud werd een nieuwe reden voor velen om naar het westen te trekken.

VS in 1840

Inmiddels kwamen steeds meer mensen uit Noorden West-Europa Amerika binnen. Engeland, Ierland en Duitsland leverden de meeste immigranten. maar ook uit Zwitserland, Nederland en Scandinavië kozen er velen voor een toekomst in de Nieuwe Wereld. Al met al stroomden er tussen 1815 en 1860 niet minder dan vijf miljoen mensen het land binnen. De immigranten reisden goedkoop maar zeer oncomfortabel, in schepen die katoen en hout van Amerika naar Europa transporteerden en op hun terugweg ruimte over hadden. De overgrote meerderheid van de nieuwkomers vestigde zich in het noordoosten, waar de steden snel in omvang toenamen. Vooral de Ieren bleven vaak steken in de oostelijke havensteden. Scandinavische en Duitse immigranten kozen veelal voor een boerenbestaan.

VS in 1850

In de jaren tussen 1840 en 1860 hadden talloze Ieren de overtocht gewaagd, vanwege een rampzalige hongersnood als gevolg van aardappelziekte.

In 1846 was na onderhandelingen met Engeland de grens met Canada vastgelegd langs de 49ste breedtegraad. Na de oorlog met Mexico werd in 1848 de zuidgrens grotendeels vastgesteld. Texas was enkele jaren eerder geannexeerd. Vanaf 1848 strekten de Verenigde Staten zich dus uit van de Atlantische tot de Stille Oceaan.

Zie voor deel 30 Oorlog door de Eeuwen heen