We hebben 91 gasten online

Noord en Zuid-Amerika

Deel 11 De Nieuwe Wereld in het Westen

Gepost in V.S.

 

1700

1700

In 1534, kwam Jacques Cartier aan, in wat nu Canada is en claimde het grondgebied voor de koning van Frankrijk, Frans I. De rijkdom die hij had verwacht te vinden was niet gemakkelijk toegankelijk, zodat hij terugkeerde naar huis. De Fransen keerden zo´n terug 70 jaar later terug in de persoon van Samuel de Champlain, en deze keer om er te blijven. Zij slaagden erin de controle van het grondgebied rond Quebec te verkrijgen, eerst via de oprichting van een bont-trading company, en vervolgens door middel van een door Louis XIV opgerichte regering. De Fransen vestigden een systeem van landrechten(seigneurial system), de Katholieke Kerk en een bloeiende bonthandel in het nieuwe verworven gebied.

De Franse controle van Canada eindigde in 1760 met de overgave van Montréal aan de Britten. Onder het Verdrag van Parijs, behielden de Fransen de controle over de visserijrechten in Newfoundland, de verleende titel aan Saint Pierre, Miquelon, en herwonnen de controle over de eilanden in West-Indië. Op het vasteland, vestigden de de Britten snel hun gezag, met name in de handelsstad Montreal, en men verwacht een toestroom van Britse kolonisten snel nadat nadat ze het egzag hadden overgenomen. Maar de kolonisten kwam niet. Uiteindelijk, overtuigde de Britse gouverneur van Quebec, Sir Guy Carleton, de Britse regering dat voor de bevolking - die overwegend van Franse komaf was - dat voor de hun vertrouwde wetten moetsten gelden. Als een direct gevolg daarvangevolg daarvan werd in 1774 hersteld de Quebec Act het Franse burgerlijke recht, behoud van Britse strafrecht, en vrijheid van godsdienst werd gegarandeerd voor rooms-katholieken. De wet, en het plaatsen van een dergelijke grote regio onder de jurisdictie van Quebec, wekte de woede op van kolonisten in de Amerikaanse koloniën. Propagandisten die vochten voor vechten voor de Amerikaanse revolutionaire zaak.

1775

 

1775

 

De kaart van Canada in 1775 toont ook "Indian Territory." Tijdens de zomer van 1763 overvielen inheemse inwoners, geleid door de Ottawaanse strijdheer Pontiac, handelsposten in een wanhopige poging om de Europese expansie te keren. Het Indiaase grondgebied was door George Washington gereserveerd als "een tijdelijke maatregel om de Indianen gunstig te stemmen". De Amerikaanse Revolutie eindigde met het Verdrag van Parijs in 1783, die de grens tussen Canada en de Verenigde Staten mede vaststelde. Het strekte zich uit van de Atlantische Oceaan naar Lake of the Woods, tot wat nu is de Manitoba-Ontario grens. Vluchtelingen uit de Verenigde Staten trokken naar het land van Quebec: ze hadden werktuigen nodig, rantsoenen en vee, die de Britse regering hen verstrekte. Tienduizend loyalisten, die loyaal aan de Britten waren gebleven tijdens de revolutie, gingen over tot het bouwen van huizen en boerderijen in de Niagara Escarpment en langs de Upper St. Lawrence rivier, en 30.000 anderen vestigden zich in de Maritimes. Pioniers gingen de bossen te lijf en stichtten boerderijen, en streden tegen het isolement, eenzaamheid en depressie, met gelijktijdige confrontaties over de godsdienst tijdens religiueze bijeenkomsten.

1791

 

1791.

 

De enorme toestroom van loyalisten veranderde de samenstelling van de bevolking van Quebec. Sir Guy Carleton, die had gepleit voor het herstel van het burgerlijk wetboek van Quebec, en andere Frankrijk gebaseerde regels in Quebec, omwille van de overwegend Franse bevolking, werd nu geconfronteerd met grote aantallen Britse kolonisten. Opnieuw stelde Sir Guy Carleton voor - die inmiddels Lord Dorchester was geworden - een verbetering voor, van de manier waarop het gebied werd bestuurd. Hij verdeelde Québec in Opper-Canada, die zou worden gemodelleerd tot een Britse samenleving, en Neder-Canada, die de Franse taal, burgerlijk recht en religieuze instellingen zou handhaven. Beide Canadas zouden gekozen assembly's hebben, een benoemd Hogerhuis of Raad en een uitvoerende macht, net als de Britse Commons, Lords en kabinet. Ambtenaren hoopten dat de bewoners van Neder-Canada overtuigd zouden zijn van de welvaart van Opper-Canada en zich zouden laten inspireren om de Britse stijl van regeren over te nemen. In plaats daarvan, groeide Neder-Canada zelfstandig verder. In 1760 waren er 60.000 inwoners; 1784 waren er 110.000; en rond 1812 was het aantal al opgelopen tot 330.000.

 

Grens wijzigingen

• 1798 kolonie van St. John's eiland hernoemd Prince Edward Island

• 1809 Labrador kust aan Newfoundland

• 1818 grens tussen Canada en de Verenigde Staten gevestigd op de 49e breedtegraad van Lake of the Woods aan de Rockies gehecht; Oregonterritorium gemaakt, gezamenlijk worden beheerd door Groot-Brittannië en de VS

• 1820 kolonie van Cape Breton gehecht aan Nova Scotia

1825

 

1825

 

Na de oorlog van 1812 ontstoond door immigratie naar Brits Noord-Amerika een meer gediversifieerde economie, met bosbouw, landbouw en scheepsbouw groeien in zowel in de kustgebeiden en in de Canadas. Maar in de jaren 1830 ontstond er veel onrust, onder andere als gevolg van economische nood, maar ook als gevolg van de culturele vooroordelen tegen de Franse Canadiens in Neder-Canada, en deels was dit te wijten aan het regeringssysteem, dat relatief weinig macht gaf aan de gekozen vergadering. In November 1837 leidde Louis-Joseph Papineau en zijn radicale Parti Patriote een opstand tegen deze oneerlijke regeringsstructuur, maar de rebellen waren niet goed georganiseerd en werden gemakkelijk verslagen door Britse troepen. Op dezelfde wijze gebeurde dat in Opper-Canada waar een opstand geleid door William Lyon Mackenzie, een kranteneigenaar en lid van de gekozen vergadering, ook werd neergeslagen. Maar door deze twee opstanden beseften Britse ambtenaren, dat het noodzakelijk was om het regeringssysteem te hervormen.

 

Groot-Brittannië hervormde de regering en besloot Upper en Lower Canada in 1841samen te voegen in de provincie van Canada. Britse kolonies genoten in die tijd, van een preferentiële handelsrelatie met het moederland, waarbij Groot-Brittannië lagere tarieven oplegde op goederen uit de koloniën. In 1846 begon Groot-Brittannië een beperkte vrije handel met de Verenigde Staten, beeindigde de preferentiële behandeling voor de koloniën en dwongen hen tot vrije handel met de Verenigde Staten en om de handel onderling te laten toenemen. Ondertussen werd in 1836 Canada's eerste spoorlijn geopend tussen St. Johns, Que., en La Prairie, Que. Groot-Brittannië breidde haar kolonies verder uit, bouwde Fort Victoria in 1843, om haar aanspraken op Vancouver Island kracht bij te zetten.
Grens wijzigingen

• 1840 de provincie van Canada is gemaakt door het verenigen van Opper-Canada en Neder-Canada (die omgedoopt tot Canada West en Canada Oost)

• 1849 grens langs de 49e breedtegraad is uitgebreid

1849

 

1849

 

In 1849, nam de regering van Canada de Rebellion Losses Bill aan, waarbij bewoners van Lower Canada gecompenseerd werden voor het land dat ze bij de opstanden van 1837 hadden verloren. Maar het wetsvoorstel maakte geen evrschil tussen tussen gewone mensen of rebellen,. Dit zette een een woedende menigte in Montréal er toe aan om de gebouwen van het Parlement af te branden. De wet werd niet ingetrokken, en het Parlement vergaderde nu afwisselend in Quebec City en Toronto tot de oprichting ervan in Ottawa op de laatste dag van 1857. Hoewel Upper en Lower Canada werden verenigd, de provincie van Canada was geenszins een uniforme regio. Het oude Neder-Canada behield haar eigen taal, burgerlijk wetboek en het seigneurial landsysteem . En hoewel het had ook bijna 40 procent meer inwoners had dan Opper-Canada , waren ze beiden gelijk vertegenwoordigd in de gekozen wetgevende vergadering . Ondanks hun verschillen ontwikkelden Upper en Lower Canada ontwikkelde een sterke handel, transport en politieke banden. In 1849, werd de grens tussen Canada en de VS, die liep langs de 49e breedtegraad, uitgebreid naar de Stille Oceaan.
Grens wijzigingen

• 1858 British stellen het vasteland kolonie van Brits-Columbia

• 1859 Britse bevoegdheid vastgesteld over "Noord-West Territory"

• 1862 'Stickeen Territory' ontstaat.

1862

1862

In de jaren 1860 waren kolonisten in Brits Noord-Amerika bezorgd dat de Verenigde Staten zouden proberen hun filosofie van 'manifest destiny'voort te zetten door de overname van alle gebieden in Noord-Amerika. De angst nam toe, tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, toen Groot-Brittannië het zuidelijke Confederale Legersteunde. Toen de noordelijke Yankees de oorlog wonnen, groeide de angst dat het noordelijke leger het Britse grondgebied binnen zou vallen.

In de jaren 1860, kon de wetgeving die was gevormd om de nieuwe provincie van Canada te regeren, niet langer functioneren. Geen enkele politieke partij kreeg genoeg steun van zowel de Franstaligen en de Engelstaligen om een meerderheidsregering te kunnen vormen ― een situatie dat tot 12 verschillende regeringen in 15 jaar leidde. Om de impasse te doorbreken stelden John A. Macdonald, samen George Brown en George-Etienne Cartier een grotere Unie van Brits Noord-Amerika voor. Een dergelijke Unie zou de bescherming verhogen tegen een Amerikaanse invasie, en ook handel tussen de kolonies makkelijker maken ― iets dat nog belangrijker werd in 1866, toen de Verenigde Staten de vrije handel met Canada beeindigde. De kolonies aan de Oostkust hadden al opgeroepen tot een conferentie omte komen tot een Unie van de Maritimes, en de Canadezen vroegen ook om te worden uitgenodigd. Op die conferentie in September 1864 kwamen de afgevaardigden overeen dat een Federatie van de provincie van Canada en de oostkust kolonies het beste alle belangen zouden dienen.

Na een tweede conferentie in Quebec in oktober 1864, werden de laatste details geregeld in Londen, Engeland, in 1866 - de federale regering zou defensie, handel en andere zaken van nationaal belang behartigen, en de provinciale regeringen zou macht hebben over lokale kwesties zoals wegen en onderwijs. De Britse regering steunde het initiatief en de British North America Act werd in maart 1867 aangenomen.
Op 1 juli 1867 werden de provincies van Nova Scotia, New Brunswick, Ontario (voorheen Canada West) en Quebec (voorheen Oost Canada), verenigd tot het Dominion van Canada.
Grens wijzigingen

• 1863 British Columbia uitgebreid tot de huidige grenzen (met uitzondering van Vancouver Island)

• Confederatie 1867: Het Dominion van Canada komt tot stand door de provincies New Brunswick, Nova Scotia en Canada te verenigen. Canada Oost en West Canada worden nu Quebec en Ontario-genoemd, een totaal van vier provincies.

1867

 

1867

 

Het Dominion van Canada probeerde snel naar mogelijkheden te kijken om uit te breiden, en, onder leiding van haar eerste Minister-president, John A. Macdonald, werd Rupert Land gekocht van de Hudson's Bay Company in 1869. De Métis, die in het Red River gebied van Rupertland leefden, werden niet geraadpleegd over de deal en keerden zich af de nieuwe luitenant-gouverneur toen hij probeerde om in de nederzetting binnen te gaan, voordat het grondgebied officieel van eigenaar was veranderd. Er was geen enkele legitieme regering in het gebied zodat de Métis, onder leiding van Louis Riel, Fort Garry in beslag namen en er een voorlopige regering opgerichtten. Zij eisten stemrecht, het officiële gebruik van zowel Engels en Frans, de mogelijkheid van zowel rooms-katholieke als protestantse scholing, en zij eisten wetgeving inzake het landeigendom. De lijst van eisen werd de basis van onderhandeling voor de provincie Manitoba om toe te treden tot de Confederatie.

In 1871 stemde Brits-Columbia er mee in toe te treden tot Canada nadat de federale regering had beloofd een transcontinentale spoorweg aan te leggen om de handel met het oosten te vergemakkelijken . In de tussentijd was Prince Edward eiland bijna failliet gegaan door het bouwen van bouwen van een dure spoorweg. Volgens Macdonald was dit een uitgelezen kans om hen te verleidentot toetreding in de Confederatie. Hij beloofde dat de federale regering de schuld op zich zou nemen, verleende een contante subsidie en beloofde een stoomboot dienstverlening tussen het eiland en het vasteland. P.E.I. werd de zevende provincie in 1873.
Grens wijzigingen

• 1870 Ruperts Land en Noord-West grondgebied worden overgebracht naar Canada. Ze zijn samengevoegd en omgedoopt tot Noordwest-gebieden. Groot-Brittannië behoudt bezit van de Arctische eilanden

• 1870 Manitoba opgericht als de vijfde Canadese provincie

• 1871 British Columbia Canada

* 1873 Prins Edwardeiland wordt toegevoegd en is daarmee de zevende provincie.