We hebben 215 gasten online

Recensie 'De Gedrevene' Joop den Uyl 1919-1987 Dirk Verkuil

Gepost in Geschiedenis

De gedrevene Joop den Uyl Dik Verkuil

Een biografie van Joop den Uyl. Hadden we daar niet al eerder een van gezien. Jazeker. Maar het kan geen kwaad om nog een biografie over deze hervormingsgezinde politicus te lezen. Het was Anet Bleich die al in 2008 een boek schreef Joop den Uyl 1919-1987 Dromer en doordouwer. In tegenstelling tot Anet Bleich kreeg Dirk Verkuil niet de medewerking van de familie. Volgens Verkuil had Bleich wel een erg 'aaibare Den Uyl'geschetst. Kritiek werd vrijwel direct verzacht. Ee andere tekortkoming vond Verkuil dat Den Uyl als machtspoliticus niet erg uit de verf kwam. Tevens is Verkuil van mening dat de ideeën van Den Uyl onvoldoende helder werden beschreven. Kortom alle reden voor Verkuil om zijn pogingen een biografie over Den Uyl te schrijven toch door te zetten. Verkuil is de mening toegedaan dat hij een nieuw en evenwichtig beeld heeft kunnen schetsen van Den Uyl. Een man met ontzagwekkende werklust en geldingsdrang.

Maar Den Uyl was ook een emotionele man die hartstochtelijk bezig was met de mensheid, maar vaak weinig tijd nam voor mensen. Een moralist, maar ook een gewiekst politicus met een sterke Wille zur Macht. Een man die vertedering wekte, maar ook een onuitstaanbare betweter, sociaal onhandig en een starre denker. Den Uyl had de pech dat tijdens zijn regering de oliecrisis ontstond waardoor uiteindelijk van zijn hervormingsvoorstellen niet veel terecht kwam. Dat uiteindelijk het tweede kabinet Den Uyl er niet kwam lag ook aan de manier waarop de PvdA was omgegaan met Van Agt tijdens de Menten affaire en de manier waarop Den Uyl zelf de 10 zetels winst tijdens de gehouden verkiezingen praktisch politiek wilde vertalen. Uiteindelijk kwam dat tweede kabinet Den Uyl er niet en de neergang van Den Uyl als politicus werd er eigenlijk door in gang gezet. Dat De Uyl zelfs nog ging deelnemen aan een kabinet onder Van Agt had hij beter niet kunnen doen. Het blijft boeiend om achteraf alle gebeurtenissen nog eens de revue te zien passeren. Ook de opkomst van Nieuw Links en hoe Den Uyl daarmee omging. Maar Den Uyl deed een en ander niet alleen en verzamelde zeer capabele mensen om zich heen. Maar men kan niet aan de indruk ontkomen dat het vooral door Ed van Tijn is geweest dat de PvdA er niet in slaagde om opnieuw een kabinet Den Uyl te formeren. Een ieder moet maar zijn eigen conclusies trekken. Deze biografie is van harte aanbevolen.