We hebben 382 gasten online

Studiehoek geschiedenis

Profielwerkstuk Politieke situatie van Nederland en België

Gepost in Praktische opdrachten

 

Politieke situatie van Nederland en België.

 

 

 

Frank Wijnands & Sarah Taidouch 6va

1. Hoe is de parlementaire democratie ontstaan in Nederland en België?

 1.1 Nederland                                                                                                                           

 1.1.1Opstand van de patriotten                                                                                                     

 1.1.2 De grondwet van 1848                                                                                                   

 1.1.3 Kiesrecht                                                                                                                            

 1.2 België

1.2.1 De Belgen in opstand                                                                                                        

1.2.2 De staatshervormingen                                                                                                       

 1.2.3 De Duitstalige gemeenschap                                                                                           

2. Welke partijen hebben hun aandeel gehad in de periode 1990-2010?

2.1. Partijen uit Nederland                                                                                                    

2.1.1 Het confessionalisme                                                                                                         

2.1.2. Liberalisme                                                                                                                            

2.1.3. Socialisme                                                                                                                               

2.1.4. Populisme                                                                                                                               

2.2. Partijen uit België

2.2.1 Vlaamse partijen                                                                                                                    

2.2.2. Waalse partijen                                                                                                                      

3. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Belgische politiek?

3.1 Brussel-Halle-Vilvoord

3.1.1 De taalwetten                                                                                                                        

3.1.2 Vastleggen van taalgebieden                                                                                                

3.1.3 Discriminatie bij Brussel-Halle-Vilvoorde                                                                           

3.1.4 Wel of geen splitsing van B-H-V?                                                                                        

3.1.5 Crises en onenigheden                                                                                                         

3.1.6 Oplossingen voor dit probleem                                                                                     

3.2 De bijzondere financieringswet

3.2.1 Het probleem van deze wet                                                                                               

3.2.2 Men wil verandering van de wet                                                                                        

3.3 Een onafhankelijk Vlaanderen                                                                        

3.3.1 Verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië                                                                      

3.3.2 Verdeeldheid over Vlaanderen                                                                                           

3.3.3 Argumenten voor onafhankelijk Vlaanderen                                                                    

3.3.4 Argumenten tegen onafhankelijk Vlaanderen                                                                  

3.3.5 Vlaanderen apart of toch met Nederland?                                                                 

4. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Nederlandse politiek

4.1 Politieke moorden              

4.1.1 Moord op Pim Fortuyn                                                                                                       

4.1.2 Gevolgen van de moord                                                                                                      

4.1.3 Moord op Theo van Gogh                                                                                                     

4.1.4 Gevolgen van de moord                                                                                                      

4.2

4.2.1 Het drama van Srebrenica                                                                                                  

4.2.2 De val van Srebrenica                                                                                                            

4.2.3 Val van kabinet Balkenende II                                                                                        

4.2.4 Val van kabinet Balkenende IV                                                                                           

Conclusie                                                                                                                                                              

Bijlages                                                                                                                                                           

Bronnenlijst en literatuurlijst                                                                                                                 

Voorwoord

Nadat we de opdracht kregen om een profielwerkstuk te maken, gingen we meteen op zoek naar een leuk onderwerp. We hadden al besloten dat we een onderwerp wilden, dat actueel was. We kwamen uiteindelijk op twee onderwerpen: de DSB bank en de politieke situatie in België en Nederland uit de afgelopen 20 jaar. Onze voorkeur ging uit naar de laatstgenoemde en tot onze tevredenheid zagen we dat dit het onderwerp werd voor ons profielwerkstuk.
Snel hierna hadden we ons eerste contactmoment met meneer Swaen en lieten we al wat informatiebronnen zien. Wel gaven we meteen aan dat het moeilijk was om informatie uit boeken te halen, omdat er weinig boeken beschikbaar waren over de afgelopen 20 jaar. Meneer Swaen had nog wat boeken kunnen vinden en zo konden we echt aan de slag. Tijdens ons tweede contactmoment met meneer Swaen hadden we de eerste twee hoofdstukken af. Daarna begonnen we aan de politieke conflicten uit België en Nederland. We hadden afgesproken dat Frank het deel van België deed en Sarah dat van Nederland. Wie hulp nodig had, kreeg natuurlijk hulp van de ander. Door privéomstandigheden haalden we echter niet de deadline voor het inleveren van het concept. De samenwerking verliep toch vrij aardig en de rolverdeling was goed verdeeld. Door ieder een eigen land te doen, kon je je goed concentreren op dat land en raakte je niet in de war met het andere land. Samen konden we op het einde onze informatie met elkaar uitwisselen en tot de conclusie komen. Het proces van het profielwerkstuk verliep naar onze mening zeer aardig, op een paar uitzonderingen daar buiten gelaten.

Inleiding

Voor ons profielwerkstuk hebben wij het onderwerp ‘Politieke situaties in België en Nederland’ gekozen. We hebben ons bezig gehouden met de gebeurtenissen van de afgelopen 20 jaar. Met onze hoofdvraag: Zijn de politieke situaties in België en Nederland te vergelijken? Deze hoofdvraag willen we beantwoorden door middel van 4 deelvragen. De eerste deelvraag is: ‘Hoe is de parlementaire democratie ontstaan in Nederland en België’? In dit hoofdstuk gaan we in op hoe de democratie is ontstaan in de landen zoals we het nu kennen. In hoofdstuk 2 Welke partijen hebben hun aandeel gehad in de periode 1990-2010? worden de partijen behandeld die in de afgelopen 20 jaar een rol hebben betekend in de politiek van België of Nederland. Ook wordt er zo duidelijk welke politieke stromingen er zijn en wat dit voor conflicten kan oplopen. In hoofdstuk 3 Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Belgische politiek?  geven we de belangrijkste problemen weer van de Belgische politiek. In hoofdstuk 4 beantwoorden we de deelvraag Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Nederlandse politiek? In hoofdstuk 5 beantwoorden we de hoofdvraag en geven we onze eigen conclusie. Elk hoofdstuk heeft tussenkopjes, zodat het overzichtelijk wordt voor de lezer. Na de beantwoording van de hoofdvraag ziet u de bronnen die we hebben gebruikt en bijlagen. We hopen dat de informatie duidelijk is en dat u genoeg geïnformeerd zult worden

1. Hoe is de parlementaire democratie ontstaan in Nederland en België?

Inleiding

In Europa is de parlementaire democratie minder dan een eeuw oud.  In dit hoofdstuk bespreken wij het ontstaan van de parlementaire democratie in Nederland en in België. Bepaalde gebeurtenissen hebben er voor gezorgd dat Nederland en België de landen zijn geworden die ze nu zijn. Ook wordt er een vergelijking gemaakt van de twee landen. Er wordt gekeken of sommige gebeurtenissen allebei de landen beïnvloedt hebben. En of de veranderingen in het ene land invloed heeft op het andere land.

1.1 Nederland

In 1780 was er nog geen Nederlandse staat, maar een samenwerkingsverband dat de Republiek werd genoemd. De Republiek bestond uit zeven grotendeels zelfstandige staatjes: de gewesten Holland, Zeeland, Utrecht, Gelderland, Overijssel, Groningen en Friesland. De steden hadden binnen de gewesten veel zelfstandigheid. Doordat in alle steden een paar families die dienst uitmaakten, werd de Republiek een oligarchie genoemd. De Prins van Oranje was de machtigste figuur in de Republiek. Hij was stadhouder met een groot aantal bevoegdheden zoals het opperbevel over de krijgsmacht. De Prins van Oranje en zijn aanhangers deden een geslaagde greep naar de macht in 1747.

1.1.1Opstand van de patriotten

Er werd altijd aangenomen dat God bepaalde over het lot van de mensen. Hij stelde vorsten en regeringen aan. Maar de verlichte denkers dachten hier anders over. Volgens hen waren alle mensen van nature vrij en gelijk. Voor iedereen moest dezelfde rechten en plichten gelden. Ze moesten ook worden vastgelegd  in een grondwet. Vanaf 1750 werden aan aantal verenigingen opgericht waarin de burgers de nieuwe denkbeelden met elkaar bespraken. Ook maakten ze gebruik van pamfletten en tijdschriften om de verlichtingsideeën te verspreiden. Dat was het begin van een nationale publieke opinie. In 1770  kwamen de Engelse kolonies in Noord-Amerika in opstand tegen hun moederland. Ze verklaarden zich onafhankelijk onder de naam Verenigde Staten. De Amerikaanse Revolutie was de eerste poging om op basis van de verlichte principes een democratische samenleving op te bouwen. In de Republiek ontstond er een situatie die veel weg had van een burgeroorlog. In de samenleving stonden twee kampen fel tegenover elkaar : de Patriotten en de Oranjegezinden. De Patriotten hadden de macht in het bestuur in een groot aantal steden overgenomen. Dit gebeurde ook geleidelijk in de gewestelijke besturen, zoals in de staten van Holland. In 1787 kwam het leger van de Pruisische koning de stadhouder te hulp. Door middel van deze buitenlandse hulp lukte het Willem V om zijn macht te herstellen.  Maar dat zou niet lang duren, want in 1792 verklaarde Frankrijk de oorlog aan stadhouder Willem V. Franse patriotten trokken na de Franse Revolutie  de Republiek binnen in 1795 waarop burgercomités de Bataafse Republiek uitriepen.

In 1796 hieven de Staten-Generaal zich op en schreven verkiezingen uit voor een Nationale Vergadering. Alle volwassen mannen mochten stemmen met uitzondering van bedienden en mannen die weigerden een eed op de volksoevereiniteit af te leggen. De eerste Nederlandse Volksvertegenwoordiging kwam op 1 maart 1796 voor het eerst bijeen.
Een taak van de Nationale Vergadering was om een grondwet op te stellen. In 1814 werd Willem I de eerste koning der Nederlanden van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. De Staten-Generaal werden opnieuw ingevoerd als tegenwind  voor de koning. De Provinciale Staten werden eveneens hersteld en die kozen de leden van de Staten-Generaal uit.  De Staten zelf werden samengesteld uit vertegenwoordigers van de adel, de steden en het platteland. In 1815 werd er weer een nieuwe grondwet ingevoerd, omdat de grote mogendheden de Zuidelijke Nederlanden( België) zich bij het koninkrijk voegden. Er was een belangrijke wijziging in de grondwet. De wijziging hield in dat de Belgische adel tegemoet kwam. Er werd namelijk een tweekamerstelsel ingevoerd. De leden van de Eerste Kamer werden door de koning benoemd en de leden van de Tweede Kamer werden gekozen door de Provinciale Staten.

1.1.2 De grondwet van 1848

De grondwet van 1848 zorgde er voor dat er directe verkiezingen voor de Tweede Kamer en volledige ministeriële verantwoordelijkheid kwamen. Thorbecke, de maker van de grondwet, legde de ministeriële verantwoordelijkheid vast in de formulering : “de koning is onschendbaar, de ministers zijn verantwoordelijk”. De ministeriële verantwoordelijkheid legde de basis voor het parlementaire stelsel: het zwaartepunt van de macht kwam bij de volksvertegenwoordiging te liggen. 

1.1.3 Kiesrecht

Thorbecke bracht in 1850 een nieuwe kieswet tot stand. Er kwam een districtenstelsel. Het land werd in districten opgedeeld. Nederland was echter nog steeds geen democratie, want niet iedereen mocht stemmen. Er was namelijk een censuskiesrecht. Daar kwam in 1870 verandering  in, want het censuskiesrecht ging uit de grondwet en daarvoor in de plaats kwam het caoutchouc artikel. Kiezers moesten volgende de nieuwe grondwet “kentekenen van geschiktheid en maatschappelijke welstand”hebben.  In 1890 kwam het een andere kwestie over het kiesrecht aan het woord : het vrouwenkiesrecht. In die tijd werd politiek gezien als mannenwerk. Vrouwen hadden dus geen kiesrecht. Maar mede door de opkomst van het feminisme kwam daar later verandering in. Op 12 december 1917 werd het algemeen mannenkiesrecht ingevoerd. Een paar jaar later werd het passief vrouwenkiesrecht ingevoerd dat inhield dat vrouwen wel gekozen konden worden, maar zelf niet mochten stemmen. In 1919 werd het actief vrouwenkiesrecht ingevoerd. En dit zorgde ervoor dat Nederland voortaan een parlementaire democratie wa

1.2 België 

1.2.1 De Belgen in opstand

De Belgen waren geïnspireerd door de Fransen in 1830 om zelf ook in opstand te komen . De Fransen kwamen namelijk in opstand tegen de vorstelijke macht en maakten een einde aan de autoritaire macht. In Brussel en Luik kwamen de Belgen in opstand met als eindresultaat de vestiging van een Belgische staat . Op 4 oktober  1830 verklaarde België zich onafhankelijkheid. De grote mogendheden erkenden de scheuring, maar pas in 1839 werd België pas erkend door Nederland als een onafhankelijk koninkrijk. Leopold van Saksen-Coburg-Gotha werd op 4 juni 1831 door het Congres tot staatshoofd gekozen. En op 21 juli legde hij de eed af als eerste koning van de Belgen.

 België werd een parlementaire monarchie, met directe verkiezingen en ministers die verantwoording schuldig waren aan het parlement. Maar de problemen begonnen zich al op te stapelen na de onafhankelijkheid. De Nederlandse taal bleef in België ondanks dat het onafhankelijk was geworden. Maar de Franstalige bourgeoisie vond het een minderwaardige taal, omdat ze de taal gelijkstelde aan de dialecten van het volk. In de nieuwe Belgische grondwet stond: “Het gebruik van de in België gesproken talen is vrij”, maar dat veranderde op 26 november 1830 waar het Frans als enige officiële taal werd besloten. Als argument werd gebruikt dat het Nederlands en het Duits verschillen van provincie tot provincie en soms van district tot district waardoor het dus onmogelijk is om een officiële wettekst in het Nederlands of in het Duits uit te brengen. Het Nederlands werd gezien als een hoopje van dialecten. Dit allemaal leidde tot het ontstaan van de Vlaamse beweging. Zij wilden er voor zorgen dat de Nederlandse taal een gelijkwaardige positie kreeg in de samenleving. In 1898 werd het Nederlands de tweede officiële taal van België.

1.2.2 De staatshervormingen:

·  1970 eerste staatshervorming: In 1970 had men nog niet voor ogen om van België een federale staat te maken. Ze wilden alleen een oplossing vinden voor de bestaande problemen. Daarom werd er besloten om een nieuw evenwicht te installeren in de nationale instellingen. Na verzoek van de Vlamingen kwam er autonomie op het vlak van taal en cultuur,  doordat er cultuurgemeenschappen werden opgericht. En om Wallonië ook tegemoet te komen ( zij wilden namelijk sociaaleconomische bevoegdheden) werden de gewesten in de Grondwet opgenomen. Daarbij werd vermeld dat de bevoegdheden later geregeld zouden worden.

· 1980 tweede staatshervorming: De cultuurgemeenschappen, die tijdens de eerste staathervorming opgericht zijn, werden omgevormd tot Gemeenschappen met als gevolg dat hun bevoegdheden ook werden uitgebreid. Na aandringen van de Walen werd  in de Grondwet opgenomen dat in een bijzondere wet de inrichting en bevoegdheden van de Gewesten geregeld gaat worden. De Walen wilden drie gewesten met de bevoegdheid om beslissingen te nemen, maar daar gingen de Vlamingen niet mee akkoord. Hun reden was,  omdat ze anders op twee niveaus in de minderheid gesteld konden worden. Uiteindelijk kwamen er 2 gewesten, het Vlaamse en het Waalse. Door deze hervorming kregen de Gemeenschappen hun eigen regering, los die van de nationale regering.

·  1988-198 derde staatshervorming : Tijdens deze hervorming werd vooral het Brussels Stedelijk Gewest grotendeels gevormd. Het gewest kreeg net als de twee andere eigen instellingen, een raad en een eigen regering. De Gemeenschappen kregen tijdens de derde staatshervorming ook meer bevoegdheden. De Gemeenschappen kregen het onderwijs toegewezen en de gewesten kregen de bevoegdheid over vervoer en openbare werken

·  1993 de vierde staatshervorming : België werd een federale staat. De Gemeenschappen en gewesten kregen al hun bevoegdheden toegewezen. Een belangrijk bevoegdheid die ze kregen was de bevoegdheid om verdragen te sluiten die betrekking hadden met hun bevoegdheden.  De eerste zin van de eerste artikel in het grondwet werd veranderd van : 'België is ingedeeld in provincies' veranderde in: 'België is een federale staat, samengesteld uit de gemeenschappen en de gewesten'

· 2001-2003 vijfde staatshervorming: Lambermont - & Lombardakakkoorden

Het Lambermontakkoord zorgde ervoor dat de gewesten en gemeenschappen bepaalde bevoegdheden kregen. De gemeente- en provinciewet werd een regionale bevoegdheid, maar landbouw, zeevisserij en buitenlandse handel behoorden voortaan ook tot het regionale bevoegdheid.

Het Lombardakkoord zorgde voor een wijziging van de werking van de Brusselse instellingen. Sindsdien worden de zes Brusselse leden van het Vlaams Parlement rechtstreeks gekozen. Ook zorgde het akkoord ervoor dat er een verandering kwam in de zetelverdeling tussen beide taalgroepen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement.

1.2.3 De Duitstalige gemeenschap

De akkoorden die tijdens de hervormingen werden bereikt gingen vooral over de onenigheden tussen de Vlamingen en Walen. Maar dit betekende niet dat de Duitstalige gemeenschap niet mee groeide met de andere gemeenschappen. Zij kregen namelijk dezelfde bevoegdheden als de andere gemeenschappen.  De Duitstalige gemeenschap werd alleen niet opgenomen in het Bijzonder Wet op de Hervormingen van de Instellingen, want hun situatie lag niet zo gevoelig als die van de Vlamingen en Walen.

Tot op de dag van vandaag is er nog geen duidelijkheid of er ooit een scheiding komt tussen Wallonië en Vlaanderen.

Conclusie

 Zoals uit gegevens hierboven blijkt, zijn er zowel  verschillen als overeenkomsten tussen beide landen.   Er zijn bepaalde gebeurtenissen geweest die een belangrijke invloed hebben gehad op het totstandkoming van de parlementaire democratie in beide landen. In België was het belangrijkste gebeurtenis de scheuring met Nederland en de onafhankelijkheid. En in Nederland de afsplisting van Spanje waardoor Nederland ook onafhankelijk werd.  De landen hebben beide een ander kiesstelsel.

 België is een federale staat met een districtenstelsel. Dat komt omdat in België verschillende taalgroepen zijn namelijk Franstalige, Vlaams en Duitstalige. België heeft echter net als Nederland vertegenwoordigende organen die op grond van een stelsel van evenredige vertegenwoordiging gekozen worden. Terwijl er in Nederland een hevige strijd was ontstaan over het kiesrecht, was er in Belgie een hevige strijd aan de gang over de officiele taal van het land met als gevolg de 5 staatshervormingen.

2. Welke partijen hebben hun aandeel gehad in de periode 1990-2010?

Inleiding

In Nederland zijn er vele politieke partijen. Die politieke partijen hebben niet allemaal dezelfde standpunten, ze baseren die vanuit verschillende politieke stromingen. De belangrijkste stromingen in Nederland zijn het confessionalisme, het liberalisme en het socialisme. Ook is er een opmars te zien van het populisme, dat meer een politieke stijl is dan een ideologie. In België is er ook sprake van verschillende stromingen, maar daar komt nog een ander probleem bij: het feit dat er zowel Vlaamse als Waalse partijen zijn. Belangrijk om te weten is dat Vlamingen alleen op Vlaamse partijen mogen stemmen en de Walen alleen op Waalse partijen mogen stemmen. In dit hoofdstuk bespreken we de partijen die de afgelopen twintig jaar belangrijk waren in de politiek

2.1. Partijen uit Nederland

2.1.1 Het confessionalism

De grootste partij uit deze stroming is het CDA, het Christen-Democratisch Appèl.  Deze partij is in 1980 officieel opgericht na een fusie van drie confessionele partijen, namelijk de Christelijke Historische Unie, De Anti-Revolutionaire Partij en de Katholieke Volkspartij. De CDA is te beschouwen als een centrumrechtse partij(zie bijlage 1a).  Het CDA heeft vier kernwaarden, vooral gebaseerd op de Bijbel, die ze erg belangrijk vinden. Het gaat hier om de begrippen: gespreide verantwoordelijkheid, gerechtigheid, solidariteit en rentmeesterschap. Behoudens de twee paarse kabinetten tussen 1994 en 2002 is het CDA altijd vertegenwoordigd geweest in de regeringen van 1990 tot 2010.(zie bijlage 2a)
De andere confessionele partij die zijn aandeel heeft gehad in de afgelopen twintig jaar, is de ChristenUnie. Deze partij werd opgericht in 2001, nadat de Reformatorische Politieke Federatie en het Gereformeerd Politiek Verbond besloten te fuseren.  De ChristenUnie wordt beschouwd als een orthodox-protestantse partij, maar is in sommige standpunten links. Zo wil het bijvoorbeeld verhoging van het bedrag aan ontwikkelingshulp en wil het iets doen aan de grote verschillen van de inkomens in het land. De standpunten van de partij zijn veelal gebaseerd op de Bijbel. Het hoogtepunt van de ChristenUnie was tijdens de verkiezingen van 2006 waar het 6 zetels haalde en uiteindelijk een plek in de coalitie kreeg met de CDA en de PvdA. 

2.1.2. Liberalisme

De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie(VVD) werd opgericht in 1948. Deze liberale partij kwam nadat vrijzinnige-democraten zich niet thuis voelden in de zogenaamde ‘doorbraakpartij’ PvdA. De ‘doorbraakgedachte’ was een politieke beweging die ontstond na de Tweede Wereldoorlog. Met de doorbraakgedachte wilde men een einde maken aan de grote politieke verdeeldheid in het land en één progressieve partij maken.  De doorbraak lukte niet en de vrijzinnige-democraten worden medeoprichters van de VVD.  De VVD kan je indelen onder de rechtse partijen in Nederland.  Bij de VVD gaat het om de waarden vrijheid, verantwoordelijkheid, verdraagzaamheid, sociale rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid. Ze willen dat de overheid zich zo min mogelijk bemoeit met de burgers en willen een vrijhandel van de economie. In de periode 1990 tot heden zat de partij vaak in de coalitie. Alleen in Lubbers III en Balkenende IV ontbrak de partij in de regering.
Ook D66 kan gezien worden als een liberale partij. In tegenstelling tot het conservatieve VVD, wordt D66 gezien als een progressief liberale partij. D66 streeft naar een participatiedemocratie, dat duidelijk wordt met verschillende standpunten. Met de participatiedemocratie wil D66 de burger actief betrekken bij beslissingen in de politiek. Dit willen ze bereiken door bijvoorbeeld de gekozen burgemeester en premier, het districtenstelsel en het gebruik maken van het referendum. D66  was een coalitiepartij in de kabinetten Kok I, Kok II en Balkenende II.

2.1.3. Socialisme

De PvdA, Partij van de Arbeid,  is de belangrijkste partij vanuit het socialisme. Deze partij werd in 1946 opgericht in een poging om sociaaldemocraten, vrijzinnig-democraten en christendemocraten te verenigen in een ‘doorbraakpartij’. De PvdA had een moeilijk begin, maar daarna ontwikkelde de partij zich als een belangrijke partij in de Nederlandse politiek. De partij wordt gezien als centrumlinks. De PvdA heeft er mede voor gezorgd dat Nederland zich een verzorgingsstaat kan noemen. De PvdA komt extra op voor de zwakkeren in de samenleving en wil dat iedereen volwaardig aan de samenleving kan deelnemen. De PvdA was vooral belangrijk in de jaren 90, waar het in drie regeringen zat.
Zoals de naam het al zegt, behoort de Socialistische Partij tot de stroming van het socialisme. De SP zit vanaf 1994 in de Tweede Kamer, maar heeft nog niet in de regering gezeten. De ideeën vanuit het communisme zijn wat afgezwakt, maar de partij heeft nog steeds flinke kritiek op het kapitalisme. Andere speerpunten zijn menselijke waardigheid, solidariteit en democratisering van de maatschappij. De partij kreeg een steeds grotere aanhang, met als grootste succes de verkiezingen van 2006, het behaalde 25 zetels. 

2.1.4. Populisme

Pim Fortuyn zorgde met zijn eigen partij Lijst Pim Fortuyn(LPF) voor een nieuw soort politiek bedrijven. Fortuyn werd bij zijn voormalige partij Leefbaar Nederland ontslagen vanwege een interview in de Volkskrant.  Hij ging op een felle manier de discussie aan en draaide niet om bepaalde onderwerpen heen. Zo was hij zeer kritisch over de islam. Ook was hij totaal niet eens met het beleid van de paarse kabinetten onder leiding van Wim Kok. Kort voor de verkiezingen werd Fortuyn vermoord door Volkert van der Graaf, een milieuactivist. Ondanks het verlies van hun boegbeeld behaalde de LPF 26 zetels. De LPF ging regeren, samen met de VVD en het CDA in kabinet Balkenende I.  Drie maanden na de beëdiging was Balkenende I alweer gevallen. LPF zou hierna nooit meer grote successen behalen en werd op 1 januari 2008 landelijk opgeheven.
Een andere partij die je onder het kopje populisme kan scharen is de Partij van de Vrijheid. Deze partij is opgericht door Geert Wilders, die zich had afgescheiden van de VVD en zo een
eenmansfractie werd. De PVV staat bekend om zijn strijd tegen de islamisering van Nederland en het beperken van de immigratie. Ook wil het bezuinigen op gebieden als ontwikkelingshulp, klimaat en defensie. Daarvoor moet de gewone burger, liefkozend Henk en Ingrid genoemd door Wilders, fatsoenlijke sociale zekerheden voor krijgen. Na de laatste verkiezing in 2010 werd de PVV de derde partij van Nederland met 24 zetels en kwam het na een lange formatie terecht als gedoogpartij van het kabinet Rutte I

2.2. Partijen uit België

2.2.1 Vlaamse partijen

De CD&V, Christendemocratisch en Vlaams(zie bijlage 1b), kan gezien worden als een belangrijke Vlaamse partij. De CD&V wil de toegenomen individualisering beperken en streeft naar een warme, respectvolle samenleving. Op het gebied van welzijn en zorg hebben ze conservatieve standpunten. Het CD&V, voorheen CVP, heeft de laatste 40 jaar bijna altijd in de nationale regering gezeten, met als uitzondering de kabinetten Verhofstadt I en Verhofstadt II.(zie bijlage 2b)
De Open Vlaamse Liberalen en Democraten is een liberalistische partij. Met het woord open benadrukken ze dat ze streven naar een open samenleving. Elk individu heeft haar eigen leven en kiest de eigen route. Elke burger is volgens het Open VLD verantwoordelijk voor zichzelf en zijn omgeving. De jaren ’90 leek een decennia te worden zonder maar een keer Open VLD in de nationale regering, maar daar kwam met Verhofstadt I een einde aan. Vanaf dat moment zit Open VLD onafgebroken in de nationale regering.
Ook de SP.a(Socialistische Partij Anders) is een Vlaamse partij die vaak in het kabinet zat de afgelopen 20 jaar. Zorg voor kinderen, kwetsbare mensen en ouderen is van groot belang volgens het SP.a. Andere speerpunten van het SP.a zijn de zorg voor het milieu en de rol van Europa te vergroten.
De N-VA, Nieuw-Vlaamse Alliantie, is een partij die in 2001 ontstond na verschillende breuken vanuit de Volksunie na onenigheid over de staatshervorming. Deze Vlaams-nationalistische partij gelooft in een Vlaamse natie en streeft dan ook naar een onafhankelijk Vlaanderen. De partij wordt ook wel gezien als een liberale-conservatieve partij, met als belangrijke punten eigen verantwoordelijkheid, respect voor de gemeenschap en respect voor het milieu. Bij de laatste verkiezingen werd de N-VA de grootste partij van Vlaanderen.
Ook het Vlaams Belang streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen. Behalve een onafhankelijk Vlaanderen strijdt het Vlaams Belangook tegen het vermeende oprukken van de islam en het moslimfundamentalisme. Het Vlaams Belang is een rechtse partij en wordt door haar tegenstanders zelfs als extreemrechts bestempeld. Het Vlaams Belang kan je ook als populistisch beschouwen.
 In 2004 boekte het haar grootste winst, waar ze de grootste partij werden in het Vlaamse Parlement.

2.2.2. Waalse partijen

Het Centre Démocrate Humaniste, CDH, is een christelijke humanistische partij. De standpunten zijn gebaseerd op het christendom en het humanisme. Het CDH wil een samenleving met respect voor iedereen waar iedereen de kans krijgt om zich in de samenleving te werken. De gezondheidszorg moet voor iedereen bereikbaar zijn en het onderwijs moet gestimuleerd worden volgens het CDH. De
partij heeft dezelfde geschiedenis als de CD&V in de nationale regering.
De PS is een socialistische Waalse partij die ontstaan is na de breuk van de Belgische Socialistische Partij in de PS en SP. De PS is vaak vertegenwoordigd geweest in de nationale regering en heeft over het algemeen dezelfde standpunten als SP.a. Iedereen moet zeker zijn van een menswaardig bestaan, waar de overheid een rol in moet spelen.
De Mouvement Réformateur, MR, is een liberale partij die ontstaan is na een fusie van vier Waalse partijen. Net zoals het Open VLD wil de MR dat de overheid zich zo min mogelijk bemoeit met de burger. Daarbij vormt MR een kartel met de Brusselse partij FDF, een partij die op komt voor de rechten van de Franstaligen rondom Brussel.

Conclusie

Zowel België als Nederland hebben te maken met partijen die totaal van standpunten verschillen. Een kabinet formeren is voor beide landen zeer moeilijk, omdat men tegenwoordig niet meer graag met een tegenstander samen wil werken in een coalitie. In Nederland is er sprake van een groot contrast tussen de linkse en rechtse partijen, waarvan de standpunten vaak recht tegen over elkaar staan. De polarisatie tussen de partijen wordt steeds groter, dat betekent dat de tegenstellingen steeds groter worden. Coalities zijn steeds moeilijker te maken en haast niemand wil meer met iemand van de andere kant praten. Dit zorgt uiteraard ook voor een verdeeldheid in de politiek, dat nooit goed kan zijn voor een land. In België is er behalve de verschillende partijen ook nog de verdeling van Vlaamse en Waalse partijen. Steeds meer Vlaamse partijen streven naar een onafhankelijk Vlaanderen, dat voor argwaan zorgt bij hun Waalse collega’s. Ook in België wordt de polarisatie steeds groter tussen de politieke partijen. België valt steeds meer uit elkaar in Vlaanderen en Wallonië, en de politiek draagt daar graag zijn steentje bij. Een ander belangrijk discussiepunt in België is de kwestie over Brussel en het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde. In het volgende hoofdstuk kunt u lezen waar het nu eigenlijk over gaat bij het probleem van Brussel-Halle-Vilvoorde.
Een overeenkomst is dat beide landen een partij hebben die de strijd is begonnen tegen de islamisering, de PVV in Nederland en het Vlaams Belang in België.(zie bijlage 3) Beide partijen kunnen op een vrij grote aanhang rekenen. Zowel voor Nederland als België geldt dat de vele verschillende politieke partijen voor onrust en verdeeldheid zorgen. Er is totaal geen eenheid meer te vinden in de landen, de tweedeling neemt steeds meer toe.

3. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Belgische politiek?

3.1 Brussel-Halle-Vilvoorde

Inleiding

België is zoals bekend verdeeld in drie taalgebieden: een Nederlandstalig, een Franstalig en een Duits taalgebied. Het Duitse taalgebied is vrij klein en heeft haast geen oorzaak in de conflicten in de Belgische politiek. Het noorden van België is Nederlandstalig en staat bekend onder de naam Vlaanderen. Het zuiden van België is Franstalig en wordt Wallonië genoemd. Net boven de scheidingslijn tussen Vlaanderen en Wallonië ligt de hoofdstad Brussel. In Brussel spreken ze niet alleen Nederlands, maar ook Frans. België heeft 10 provincies die tijdens de verkiezingen weer worden verdeeld in kieskringen. Deze kieskringen komen bijna allemaal overeen met de provincies, behalve in de provincie Vlaams-Brabant waar de hoofdstad zich bevindt. Hier ontstaat de kwestie van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde dat al jarenlang een discussiepunt is tussen de Vlamingen en de Walen.

3.1.1 De taalwetten

De strijd tussen de Franstaligen en Nederlandstalige kent zijn begin al voor het moment dat België onafhankelijk werd in 1830. Voordat België onafhankelijk raakte van Nederland, waren de Fransen al druk bezig met het verfransen van bepaalde gebieden in de Zuidelijke Nederlanden. Vooral de bovenste lagen in de samenleving gingen de Franse taal spreken. Later werd het Frans nog belangrijker op bepaalde gebieden. Bijvoorbeeld in het onderwijs was de voertaal Frans, net zoals dat het geval was in het parlement en in het leger. Het beleid om de Franse taal steeds verder in de samenleving te brengen, zorgde voor kritiek bij een groep intellectuele Vlamingen. De grondwet gaf wel taalvrijheid toe, maar het Frans was op dat moment de enige erkende officiële taal in België. Vanaf 1840 wilden de Vlamingen het Nederlands meer invoegen in de samenleving, bijvoorbeeld onderwijs en justitie in het Nederlands. Vlamingen gingen zich in politieke partijen vestigen en probeerden zo invloed uit te oefenen op de taalkwestie. Het resultaat hiervan was echter zeer gering, daarbij voelden de Vlamingen zich niet serieus genomen door de Franstalige. Door deze factoren kwam er rond 1860 het Vlaams volksnationalisme op. De Vlaamse Beweging ging zich inzetten voor gelijke kansen van de Vlamingen. Het eerste streven van deze beweging was het vernederlandsen van het onderwijs en het gebruik van het Nederlands in het dagelijks leven. Tijdens de regeerperiodes van katholieke regeringen kwamen 4 taalwetten tot stand. De belangrijkste wet van deze 4 was de laatste die werd ingevoerd in 1898. Dit was de Gelijkheidswet waar het Nederlands werd erkend als officiële taal en gelijk stond tegenover het Frans. Hiervoor was onder andere al bereikt dat onderwijs in het Nederlands mocht en werd Nederlands de hoofdtaal bij strafzaken

3.1.2 Vastleggen van taalgebieden

De Franstaligen waren uiteraard niet blij met de taalwetten. De Franstaligen zagen de naderende splitsing van hun land en vreesden voor het lot van Wallonië. Er kwamen steeds meer Vlamingen richting het zuiden van België, die door de Gelijkheidswet vrij waren om ook in dit gebied Nederlands te spreken. De Franstaligen waren bang dat de Vlamingen de Franse cultuur daar zouden verpulveren en dat het Nederlands ook in hun gebied de overhand zou nemen. De Belgische bevolking kwam voor een keuze: of een land waar ieder Nederlands dan wel Frans overal kan praten of een land dat verdeeld zou worden in twee taalgebieden. Kort samengevat is dit de keuze tussen het personaliteitsbeginsel en het territorialiteitsbeginsel. Bij het personaliteitsbeginsel kan de burger zich in beide talen uiten tegen de overheid zonder rekening te houden met de plaats waar hij zich op dit moment bevindt. Bij het territorialiteitsbeginsel wordt er gekeken naar de plaats waar je je bevindt en zul je dus moeten communiceren met overheidsinstellingen in de taal die opgelegd is voor dat gebied. Zoals je al kan verwachten, kozen de Franstaligen voor het territorialiteitsbeginsel, zij zagen immers de invloed van het Nederlands steeds meer toenemen. Op deze manier konden ze in ieder geval in hun eigen gebied het Frans behouden. Vanaf 1846 werd er om de 10 jaar een talentelling gedaan om te meten hoeveel mensen welke talen spraken in de verschillende gemeentes. Vanaf 1932 werden deze gegevens gebruikt om te bepalen welke taal de meerderheid had in dit gebied en zo werd bepaald wat de officiële taal van een gemeente was. Volgens de mening van Vlamingen klopte dit systeem niet. Volgens hen pasten Franstaligen zich niet aan in een Nederlandstalige gemeente, terwijl Nederlandstalige dat wel zouden doen. Dit zorgde er dan ook voor dat op den duur Nederlandstalige gemeenten veranderden in Franstalige. De onvrede onder de Nederlandstalige nam toe, dat uiteindelijke resulteerde in een wet gemaakt in 1962. In deze wet werd vastgelegd welke gemeente nu tot welk taalgebeid behoord. De meeste provincies werden eentalig, behalve de provincie Brabant.  Omdat het maar niet lukte om deze provincie eentalig te maken, kwam er in 1995 het besluit om Brabant op te splitsen in Vlaams-Brabant en Waals-Brabant. Als onderdeel van de taalwet van 1962 kwamen er ook faciliteitengemeentes. Deze gemeentes beschikken over een taalminderheid die hoger ligt dan 30% van de totale bevolking. De taalminderheid kan een aantal voorzieningen in haar eigen taal verwachten zoals kleuter- en lager onderwijs en bestuurlijke zaken. De faciliteitgemeentes liggen rond de taalgrens en rondom Brussel. 
Er kwamen geen controles meer om de 10 jaar, alleen via een wetswijziging kon je nog veranderen van taalgebeid. België werd opgedeeld in vier taalgebieden: een Nederlands, een Frans , Duits en het Frans/Nederlandse gebied Brussel-hoofdstad. In 1970 bij de eerste staatshervorming werden de taalwetten opgenomen in artikel 4 van de grondwet en was een verandering van taalgebied alleen nog mogelijk via een bijzonder wetsvoorstel. De staatshervormingen hebben zoals in hoofdstuk 1 is uitgelegd gezorgd dat België een federale staat werd met drie verschillende gemeenschappen.

3.1.3 Discriminatie bij Brussel-Halle-Vilvoorde

In 2002 komt er een nieuwe kieswet onder kabinet Verhofdstadt I. Door deze wet komen er provinciale kieskringen, in plaats van de kieskringen bestaande uit gebieden van voorheen. De verdeling wordt overal toegepast, maar de kieskringen Brussel-Halle-Vilvoorde en Leuven vallen er buiten. Vooral de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde blijkt een probleemstuk te zijn. De kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is een samengang van Brussel hoofdstedelijk gewest en de kieskring Halle-Vilvoorde. Deze kieskring ligt in het noorden van het land, het Vlaamse gewest. Het spreekt dan voor zich dat de mensen hier Nederlands praten. Zoals al eerder is verteld, wonen er in Brussel zowel Franstaligen als Nederlandstalige. Brussel is dus een uitzondering in de praktijk in het geval van de taalgrens. Behalve de Franstaligen in Brussel vestigen zich ook veel van hen net buiten de hoofdstad. Zo komen er steeds meer Franstaligen in een Vlaams gebied te wonen, dat voor grote onenigheid zorgt. Het geval is zo dat tijdens verkiezingen Franstalige inwoners uit de kieskring Halle-Vilvoorde op Franstalige partijen uit Brussel kunnen stemmen. Erg vreemd als je weet dat Halle-Vilvoorde nog steeds tot het Vlaamse gebied behoort. Vlamingen voelen zich dan ook gediscrimineerd, omdat zij deze privileges niet hebben in een Waals gebied. Behalve dat de Vlamingen het systeem rondom het kiesdistrict discriminerend vinden, zijn ze ook bang voor de verfransing van hun gebied. Steeds meer Franstalige vertrekken naar plaatsen net buiten de stad in het Vlaamse gebied, maar kunnen wel gewoon blijven stemmen op Franstalige politici. De faciliteitengemeenten rondom Brussel worden ook steeds meer bewoond door Franstaligen, waardoor er nog meer mensen vanuit Vlaanderen op Franstalige politici kunnen stemmen.  Het Arbitragehof is het eens met het standpunt van de Vlamingen en sprak uit dat de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde onwettig is. Het vond dat alle kieskringen dezelfde criteria moesten hebben, iets wat nu duidelijk niet was. Ook voegde het Arbitragehof daarbij toe dat wanneer het probleem over de kieskring tijdens de federale verkiezingen van 2007 niet opgelost was, het de verkiezingen ongrondwettelijk zou verklaren. 

3.1.4 Wel of geen splitsing van B-H-V?

De federale verkiezingen van 2007 werden dus als deadline gebruikt om van het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde af te raken. De kieskring werd ineens heel actueel en politieke partijen gingen dit vraagstuk als belangrijk item in haar verkiezingsprogramma zetten. Voor de verkiezingen voor het Vlaams Parlement in 2004 gaven alle Vlaamse partijen aan een splitsing te willen zien van Brussel-Halle-Vilvoorde. Na de verkiezingen werd dit voorstel meteen opgenomen in het regeerakkoord. De Vlaamse partijen wilden dit zo snel mogelijk toepassen in de praktijk, maar de Franstaligen hadden natuurlijk ook nog wat te zeggen. Omdat het Vlaamse parlement niet wettelijk bevoegd is, moet de Waalse regering ook zijn goedkeuring geven aan een bepaald voorstel. De Vlamingen hebben dan wel een meerderheid in het federale parlement, maar de Waalse partijen zouden zich kunnen beroepen op het belangenconflict en de communautaire alarmbelprocedure. Met het eerst genoemde begrip wordt bedoeld dat door een bepaalde wet toe te passen dit tot schade kan lijden voor een bepaald gebied. De communautaire alarmbelprocedure zorgt ervoor dat één taalgroep alleen een wetsvoorstel kan doordrukken. Als je kijkt naar de meerderheid van de Vlamingen in het federale parlement zou je denken dat de wet er wel doorkomt, maar door de communautaire alarmbelprocedure wordt dit voorkomen. Er wordt dan aan de regering advies gevraagd, maar vaak zal dit leiden tot het ontslag van de regering omdat de regering nu eenmaal uit meerdere taalgroepen bestaat. Waar de Vlamingen voor een splitsing waren, gingen de Franstaligen daar niet zomaar mee eens. De Franstaligen behouden graag de huidige situatie of een uitbreiding van het Brussel hoofdstedelijk gewest. Door terug te keren naar de oude kieskringen kan volgens Franstalig België de huidige situatie behouden worden. Een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zal er voor zorgen dat de rechten die de Franstaligen nu hebben zullen verdwijnen, aldus de Franstaligen. Verder denken Franstaligen dat door een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde de gemeentes rondom Brussel in het bezit van Vlaanderen komen.

3.1.5 Crises en onenigheden

Het kabinet Verhofstadt overlegde in 2006 over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. De verschillende standpunten kwamen op tafel en er werd gezocht naar een passende oplossing. Het resultaat bleef echter uit. De onderhandelingen kwamen definitief ten einde nadat regeringspartij Spirit uit de onderhandelingen stapte. Zij waren het niet eens met de ideeën van de Franstaligen die volgens Spirit alleen maar uit waren op het uitbreiden van het gebied voor de Franstaligen in Brussel en de Vlaamse randgemeenten. Doordat een regeringspartij uit de onderhandelingen was gestapt, kon een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde pas komen na de federale verkiezingen van 10 juni 2007. Het Arbitragehof had immers in 2003 besloten dat er voor het einde van de regeerperiode van Verhofstadt II een oplossing gevonden moest zijn. Er zat voor Verhofstadt niets anders op dan de federale verkiezingen van 2007 naar voren te plaatsen, zodat er nieuwe regeringspartners kwamen die wel open stonden voor onderhandelingen over Brussel-Halle-Vilvoorde. Na de verkiezing werd het formeren van een nieuw kabinet nog moeilijker door dit probleemstuk.
Er kwam dan eindelijk een splitsingsvoorstel vanuit Vlaamse kant. Dit voorstel moest behandeld worden door de commissie Binnenlandse Zaken van de Kamer. De commissieleden van Vlaamse kant gingen, behalve de vertegenwoordigster van Ecolo/Groen, akkoord met het voorstel. De Franstaligen waren al voor de zitting uit protest vertrokken. Zij waren het niet eens met de manier waarop de Vlamingen haar numerieke  meerderheid gebruikten om een wetsvoorstel door te krijgen. Voordat de definitieve beslissing kon komen, werd er door de Franse Gemeenschap een beroep gedaan op het belangenconflictprocedure. Er werd in zes maanden gezocht naar een beter alternatief, maar er kon geen overeenstemming gevonden worden over een nieuw voorstel. Na deze periode van advies winnen, leek het Vlaamse parlement klaar om de splitsing in de praktijk toe te passen.  De Franse Gemeenschap had al aangegeven niet opnieuw een beroep te doen op een belangenconflictprocedure, dus niks stond de Vlamingen meer in de weg. Echter riep vlak voor de stemming de Franstalige partijen uit de raad van de Franse Gemeenschapscommissie van Brussel een belangenconflict. Weer werd de stemming over het voorstel uitgesteld en gingen er maanden voorbij. In oktober 2009 was de overlegperiode voorbij zonder resultaat en kort daarna gebruikte het parlement van de Duitstalige gemeenschap het belangenconflict. Ze gaven hierbij wel aan dat het niet om haar eigen belang ging, maar dat men keek naar het landsbelang en daar bezorgd om was. Zo werd het plan om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen  steeds maar uitgesteld, wat voor irritatie zorgde bij de Vlamingen.
Eind november 2009 zorgde van Rompuy voor nog meer onrust in het land door ontslag te nemen als premier, zodat hij de eerste president van Europa kon worden. Yves Leterme werd aangewezen als opvolger van van Rompuy. Koning Albert II stelde Jean-Luc Dehaene aan als informateur en moest samen met de regeringspartijen plus de oppositiepartijen Groen! en Ecolo naar een oplossing zoeken voor het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde. Onder de regering van Dehaene werd België een federale staat en was hij zeven jaar lang burgemeester van Villevoorde. Dehaene kreeg als deadline Pasen 2010 om het probleem opgelost te hebben. De onderhandelingen liepen echter uit op een fiasco en de deadline werd niet gehaald ondanks dat die zelfs al verschoven was. Op 22 april 2010 gaf regeringspartij Open VLD aan uit de regering te stappen.  De partij was teleurgesteld over het feit dat er geen oplossing gevonden kon worden over de zaak Brussel-Halle-Vilvoorde voor de afgesproken deadline. De kieskring wordt dus steeds belangrijker in de hedendaagse Belgische politiek en wordt zelfs een issue voor verschillende partijen om nog verder te willen regeren.  De kwestie bleef belangrijk tijdens onderhandelingen. Zo kon preformateur Elio Di Rupo geen akkoord bereiken met de partijen over onder andere Brussel-Halle-Vilvoorde en biedt Di Rupo op 29 augustus zijn ontslag aan bij de koning. Koning Albert weigert dit ontslag, dus Di Rupo moet het nog proberen. Een onmogelijke opdracht blijkt, op 3 september biedt hij weer zijn ontslag aan en de koning kan niet nog een keer weigeren. Op 21 oktober werd Johan Vande Lanotte aangesteld als bemiddelaar. Hij ging een nota schrijven waar ook een oplossing moest komen voor Brussel-Halle-Vilvoorde. Vande Lanotte zal pas in 2011 komen met de definitieve nota, waardoor we nu stoppen met dit deel. De verwachtingen op een akkoord zijn niet al te hoog, daarvoor heeft de Belgische politiek al te vaak voor problemen gezorgd. Toch zullen ook de politici beseffen dat er niet veel keus meer is, het land zit al bijna 200 dagen zonder regering, een onacceptabele situatie.
De kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde zorgt nog steeds voor veel onrust en conflicten in de hedendaagse politiek en het lijkt ook nog lang te duren voordat er een oplossing komt waar iedereen mee akkoord gaat.

3.1.6 Oplossingen voor dit probleem

Dat er nog steeds geen oplossing is gevonden voor het probleem, hoeft natuurlijk nog niet te betekenen dat er geen acceptabele oplossingen zijn. De politici in België zijn nou eenmaal te koppig om een compromis te sluiten met de tegenstanders. De meest logische oplossing zou zijn om Brussel en Halle-Vilvoorde van elkaar te splitsen. Halle-Vilvoorde zal dan toegevoegd worden aan Vlaams-Brabant en Brussel zal een eigen kieskring blijven. Fransen zullen dan niet meer in een Vlaams woongebied kunnen stemmen en Vlamingen zullen zich niet meer gediscrimineerd voelen. Ook zal de verfransing van een Vlaams gebied beperkt blijven. In Brussel kunnen de Vlamingen dan op Vlaamse politic stemmen en de Franstaligen op de Franstalige politici. Franstaligen zullen hier echter nooit mee akkoord gaan, omdat veel Franstaligen verhuisd zijn naar eentalige Vlaamse steden rondom Brussel. Franstalige politici en burgers willen het voorrecht dat ze nu bezitten natuurlijk behouden, terwijl het eigenlijk discriminerend is tegenover de Vlamingen. Een beetje politici zou een goed teken geven door tegen de ongelijkheid in te gaan, maar dat zal waarschijnlijk een utopie blijven. Een andere oplossing zou een deling zijn in drie kieskringen, namelijk Brussel, Vlaams-Brabant en Waals-Brabant. Er zou dan een lijstverbinding mogelijk zijn waar Vlaamse partijen uit Brussel in contact staan met partijen uit Vlaams-Brabant en Franstalige partijen uit Brussel met die uit Waals-Brabant. Dit voorstel wordt gesteund door de Vlamingen, maar ze lijken er niet over eens te kunnen raken met de Franstalige. Alle andere voorgestelde oplossingen lijken onhaalbaar, omdat geen enkele partij iets wil inleveren. Bij het ene voorstel vind de tegenstander dat ze grond moeten inleveren, het andere voorstel is weer ongrondwettelijk en weer een andere voorstel zorgt alleen maar voor meer problemen. De bovenstaande eerst genoemde oplossingen lijken voor ons de beste voorstellen, maar in België willen ze daar maar niet over eens raken. Een probleem dat eigenlijk helemaal niet zo’n groot probleem hoeft te zijn, zorgt al jaren voor een grote crisis in de Belgische politiek.

3.2 De bijzondere financieringswet

Inleiding

Op 16 januari 1989 werd de Bijzondere Financieringswet officieel in België. Deze wet bepaalt hoe de Belgische gemeenschappen aan hun inkomen komen om de bevoegdheden uit te kunnen oefenen. Voordat deze wet er was, was er in België sprake van de wafelijzerpolitiek. Dit beleid betekende dat wanneer bijvoorbeeld Wallonië geld van de overheid kreeg voor een groot project, Vlaanderen eenzelfde bedrag moest krijgen om ook een vergelijkbaar project te kunnen financieren. Dit werd gedaan, omdat er geen idee mocht komen dat een van hen zou worden achtergesteld door de overheid.  Hiermee werd jarenlang overbodige projecten gefinancierd door de overheid, waardoor de staatsschuld maar bleef stijgen. De wafelijzerpolitiek kreeg steeds meer kritiek en na de derde staatshervorming in 1988 was er haast geen sprake meer van de wafelijzerpolitiek in België, uitzonderingen daar buiten gelaten.

3.2.1 Het probleem van deze wet

In de Bijzondere Financieringswet wordt geregeld hoe de geldstromen in België lopen. Het bepaalt hoe en hoeveel de gemeenschappen geld krijgen van de overheid. Het geld dat de overheid uitgeeft, komt vanuit haar inkomsten. De gemeenschappen ontvangen een deel van de inkomsten uit personenbelasting, dit deel is al van tevoren vastgelegd. Dit bedrag hangt af aan de economische groei van het gewest.  Ook krijgen de gemeenschappen een deel van de btw(belasting over toegevoegde waarde) opbrengsten. Dit bedrag wordt onder meer bepaald door de verandering  van het bevolkingsaantal in een bepaalde gemeenschap. De Vlamingen zijn het echter niet eens met deze wet, zij vinden de wet oneerlijk. Ze vinden dat er sprake is van consumptiefederalisme. De gemeenschappen mogen zoveel geld uitgaven als ze willen, maar hoeven daar geen verantwoording voor af te leggen. Wanneer je het als gemeenschap goed voor elkaar hebt financieel gezien, krijg je minder subsidie van de overheid. Zo wordt je dus eigenlijk nooit beloond wanneer je een goed beleid voert. Je wordt eigenlijk gestraft wanneer je goed bezig bent, door een inperking van je subsidie. De Walen en Brussel hebben ergens dus niet zoveel problemen dat ze er economisch minder voor staan, ze krijgen nu meer geld van de overheid.

3.2.2 Men wil verandering van de wet

De grote winnaars van de federale verkiezingen van 2010, Elio Di Rupo van PS en N-VA politica Bart de Wever, beloofden voor de onderhandelingen nog dat ze niets aan de financieringswet zouden doen. Ze dachten dat via een staatshervorming de oplossing voor dit probleem wel gevonden zou worden. De staatshervorming kwam er niet, waardoor er toch echt gepraat ging worden over een aanpassing van deze bijzondere wet. In augustus 2010 wordt er een principeakkoord bereikt over de financieringswet. In deze wet werd er uitgegaan van 12 beginselen. De belangrijkste zaken zijn: deelstaten krijgen een grotere fiscale autonomie, meer marge om te zorgen voor eigen inkomsten en de solidariteit moet behouden worden.  Met solidariteit wordt bedoeld dat Vlaanderen jaarlijks zo’n 1 miljard aan Wallonië en Brussel betaald afkomstig uit de verdeling van de personenbelasting. Deze solidariteit komt terecht bij gebieden waar de personenbelasting lager ligt dan het gemiddelde. Zo hoeven zij niet te vrezen voor een kloof met de rest van het land. Vijf dagen na het principeakkoord over de financieringswet neemt Di Rupo ontslag als informateur, het principeakkoord lijkt niets meer waard te zijn. Koning Albert accepteert het ontslag echter niet en dwingt Di Rupo om door te gaan met de onderhandelingen. Di Rupo had ontslag genomen, omdat hij vond dat sommige partijen maar geen compromissen wilden sluiten, dat tot de ondergang van België zou leiden. Vol goede moed begint Di Rupo weer aan zijn opdracht, maar binnen twee weken gooit hij de handdoek weer in de ring. De financiering van Brussel en de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde zorgden ervoor dat hij niet tot een akkoord kon komen. Koning Albert heeft hierna nog twee informateurs benoemd, Bart de Wever en Johan Vande Lanotte, maar ook zij hebben tot op heden nog geen akkoord kunnen bereiken. In de nota van Vande Lanotte, genoemd in het hoofdstuk van Brussel-Halle-Vilvoorde, wordt ook ruim aandacht geschonken aan het probleem van de financiering. Wat het resultaat gaat worden is nog niet bekend. De aanpassing van de financieringswet laat dus nog steeds op zich wachten. 

Conclusie

De Vlamingen voelen zich onjuist behandeld door de huidige financieringswet. Zij vinden dat ze niet genoeg worden beloond door de overheid, ondanks dat ze er financieel beter op staan dan de Walen. In het systeem van de financieringswet, krijg je meer subsidie wanneer het slechter met je economie gaat. Dit vinden de Vlamingen oneerlijk, zij vinden dat je juist beloond moet worden voor goed beleid. Ook willen de Vlamingen niet dat Wallonië en Brussel langer zo financieel afhankelijk is van Vlaanderen. Doordat Vlaanderen steeds geld moet pompen in deze gebieden, gaat dat ten koste van hun eigen Vlaanderen. De Walen vinden dit echter niet meer dan logisch, zij gaan uit van het solidariteitsprincipe. De Walen vinden dat de Vlamingen nu ook solidair moeten zijn met het armere Wallonië, want in de tijd dat Wallonië economisch beter was, kon Vlaanderen ook rekenen op de steun van Wallonië. De standpunten van de partijen staan ver van elkaar, waardoor een snelle oplossing niet te verwachten is.

3.3 Een onafhankelijk Vlaanderen

3.3 Inleidin

Al vanaf het moment dat België een onafhankelijk land is, zijn de Vlamingen en Walen grote tegenstanders van elkaar. Snel na het uitroepen van een eigen staat, ontstond de Vlaamse Beweging die streefde naar gelijke rechten voor de Nederlandstalige. De Vlamingen voelden zich minder waardig behandeld dan de Walen en probeerden door verschillende acties hun positie te verbeteren. Heden kunnen we stellen dat Vlaanderen zich heeft ontwikkeld tot een welvarender gebied dan Wallonië. Wallonië is zelfs op bepaalde gebieden afhankelijk van de steun van Vlaanderen. De verschillen tussen beide gebieden worden echter steeds groter en vanuit Vlaanderen gaan er steeds meer stemmen op om zich los te maken van Wallonië en België. Een eigen staat is voor veel Vlamingen de beste oplossing voor de vele problemen in het land. 

3.3.1 Verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië

Dat Vlamingen en Walen twee totaal verschillende groepen zijn, zal niemand ontkennen. Behalve het taalverschil verschillen ze totaal in hun doen en laten. Door het taalverschil hebben ze te maken met andere media, onderwijs en hebben te maken met andere culturele rituelen. Ook het feit dat de Vlaanderen een stuk welvarender zijn dan Walen zorgt voor scheve gezichten bij de Walen. Zij zorgden vroeger nog voor de welvaart van België, maar zijn nu afhankelijk van de financiële steun van Vlaanderen. De cijfers spreken boekdelen, de werkloosheid is in Wallonië meer dan het dubbele vergeleken met Vlaanderen. Het BNP ligt in Vlaanderen een stuk hoger dan in Wallonië. In 2007 lag het BNP 37% hoger dan dat in Wallonië. In de politiek geraken beide partijen tegenwoordig maar zelden eens met elkaar, omdat de belangen voor eigen partij te groot zijn om in te leveren voor de ander. Vanuit de kant van Vlaanderen wordt de scheiding van Vlaanderen van België en Wallonië als enige juiste oplossing gezien. Door vele factoren zien zij Vlaanderen graag onafhankelijk worden. Lukt dit niet, dan willen ze op zijn minst meer bevoegdheden voor Vlaanderen.

3.3.2 Verdeeldheid over Vlaanderen

De wens van Vlamingen voor onafhankelijkheid komt door verschillende factoren. Vanuit de politiek is het Vlaams Belang de grote voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Ook  het N-VA ziet een onafhankelijk Vlaanderen wel zitten, maar wil daar eerst een overgangspositie in zitten. De kwestie over een onafhankelijk Vlaanderen heeft 4 verschillende groepen met een bepaald standpunt. Deze 4 groepen zijn te verdelen in de belgicisten, federalisten, confederalisten en de nationalisten. De belgicisten zijn van mening dat België weer terug moet naar de staat die het voorheen was, dus een land zonder verschillende gemeenschappen. België moet weer een unitaire staat worden. Een onafhankelijk Vlaanderen zien zij dus absoluut niet zitten. Deze groep heeft echter maar een kleine groep aanhangers in België en boekt tijdens verkiezingen weinig succes. Een terugkeer naar het België zonder aparte gemeenschappen lijkt dus haast onmogelijk. De federalisten willen dat de gemeenschappen bevoegdheden hebben, maar dat de staat België soeverein blijft. Aanhangers van federalisten kun je terugvinden bij de politieke partijen Sp.a en Groen! De huidige situatie is dus een idee van de federalisten, waar geen sprake is van een onafhankelijk Vlaanderen. Maar door een nieuwe staatshervorming willen ze de gemeenschappen meer bevoegdheden geven, waardoor Vlaanderen wel meer dingen zelfstandig kan beslissen. Onafhankelijk zullen ze echter niet worden onder de federalisten, omdat zij graag een sterke overheid zien waar de gemeenschappen door een goede samenwerking elkaar helpen en waardoor iedereen beter wordt.  De macht moet wel bij de staat zelf liggen.
Confederalisten willen juist dat gemeenschappen soeverein worden. De macht moet bij de gemeenschappen zelf liggen. De confederalisten willen Vlaanderen en Wallonië tot een soevereine deelstaat maken. Voor de Duitse gemeenschap denken ze aan een eigen deelstaat, een eigen provincie worden van de deelstaat Wallonië of een deel zijn van de provincie Luik. De deelstaten kunnen dan zelf bepalen welke bevoegdheden ze toevertrouwen aan de ander. Een kanttekening moet wel geplaatst worden: voordat België een confederale staat wil worden, moeten Wallonië en Vlaanderen om worden gevormd van deelstaat naar een staat. In de Belgische politiek zijn Open VLD, CD&V en Lijst DeDecker voorbeelden die voor een confederale staat zijn.
De stroming die voor een onafhankelijk Vlaanderen is wordt het Vlaams-nationalisme genoemd. Deze stroming is ontstaan vanuit de Vlaamse Beweging, die streed voor de emancipatie van de Vlamingen. Door verschillende gebeurtenissen verschoof het standpunt van gelijke rechten voor de Vlamingen naar een eigen onafhankelijke staat voor de Vlamingen.

3.3.3 Argumenten voor onafhankelijk Vlaanderen

Maar wat zijn nu de beweegredenen voor een onafhankelijk Vlaanderen? België is volgens de voorstanders nooit één volk geweest.  Volgens hen bestaat er geen Belgisch volk. Het zijn gewoon drie groepen die toevallig in een land wonen. De groepen verschillen van taal en cultuur, maar toch wordt van hen verwacht dat ze fatsoenlijk samen kunnen leven. Een ander irritatiepunt bij de Vlamingen is dat de Franstaligen zich superieur wanen tegenover de Vlamingen. Wanneer de taalwetten er niet waren geweest, was alleen het Frans een officiële taal in België. De Vlamingen voelden zich in de beginjaren van België ondergeschikt aan de Fransen en hadden niet het gevoel dat ze serieus werden genomen door de Walen. Ze hebben jarenlang moeten strijden om wat meer rechten te krijgen,  ondanks dat ze de meerderheid zijn in het land. Nog steeds strijden de Vlamingen tegen de verfransing van bepaalde gebieden. Zoals eerder verteld zijn veel Vlaamse gebieden rondom Brussel bewoond met Franstaligen die vaak niet de moeite willen nemen om zich aan te passen aan de Vlamingen. Daar waar de Vlamingen zich naar hun mening wel zo veel aanpassen in het leefgebied van de Franstaligen.  Doordat de Franstaligen zich steeds meer gaan vestigen in en rondom de hoofdstad, wordt Brussel steeds meer een vesting voor de Franstaligen. Dit zorgt natuurlijk voor grote onvrede bij de Vlamingen, Brussel ligt tenslotte op Vlaams gebied en het zou nogal vreemd staan als een hoofdstad eentalig wordt in een land waar drie gemeenschappen aanwezig zijn.  Doordat Vlamingen en Walen totaal van elkaar verschillen is samenwerken haast onmogelijk. Ze kijken anders tegen bepaalde dingen aan, hebben andere belangen en kijken vooral eerst wat het beste is voor eigen partij. De Vlamingen hebben een betere economie dan de Walen, België bestaat in de meerderheid uit Vlamingen, maar toch kunnen de Vlamingen moeilijk een wetsvoorstel door zetten. De Walen kunnen zich dan weer beroepen op bijvoorbeeld het belangenconflict of de alarmbelprocedure. Een goed voorbeeld hiervan is de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde. Ook dit is een hevige strijd tussen de Vlamingen en de Walen. De situatie is al in het vorige hoofdstuk uitgelegd, waar de Vlamingen graag een verandering zien in de kieskring. Een splitsing leek dichtbij, maar de Walen beriepen zich twee maal tot het belangenconflict waardoor het voorstel werd uitgesteld. Zo kan de ene groep een belangrijk wetsvoorstel uitstellen of afwijzen, omdat het zelf schade kan oplopen door die wet. Een ander argument ligt bij de financiële kant. Lang was er in België sprake van de wafelijzerpolitiek. Hier bedoelt men de financieringsregeling die tot ongeveer 1988 in België gold. De wafelijzerpolitiek zorgde ervoor dat wanneer Vlaanderen een groot project kreeg toegewezen, de Walen dan eenzelfde bedrag kregen om ook zo’n project te kunnen financieren.
Ook al had Wallonië dit dan niet nodig, toch kregen ze geld om een project klaar te krijgen. Deze regeling was er alleen maar om de andere partij tevreden te houden,  zodat ze niet het gevoel konden krijgen dat ze niet gelijk werden behandeld. Door geld uit te geven aan projecten die eigenlijk helemaal niet noodzakelijk zijn, steeg de staatsschuld aanzienlijk.(zie bijlage 2) Dit beleid wordt dan ook verantwoordelijk gezien als de oorzaak van de grote staatsschuld. De derde staatshervorming in 1988 zorgde ervoor dat de gemeenschappen zelf verantwoordelijk waren voor hun uitgaven, waardoor de wafelijzerpolitiek zo goed als verdwenen was. De staatsschuld is vanaf deze tijd aardig gaan dalen, maar toch wordt er nog soms een beroep gedaan op de wafelijzerpolitiek. Een voorbeeld komt uit het jaar 2008. Vanuit de politiek kwam het voorstel om overheidsgeld toe te kennen aan KBC, een bankverzekeringsmaatschappij. Hierop kwam vanuit de kant van de Franstalige een verzoek van compensatie aan de Waalse vliegtuigenbouwer SONACA. Zij waren van mening dat KBC een Vlaamse onderneming was en dat de Walen dan ook recht hadden op overheidsgeld. Dit verzoek werd echter niet geaccepteerd en zo moest het Waalse gewest zelf investeren in SONACA om ze te helpen uit de economische crisis. Sowieso moet Wallonië, maar ook Brussel, de laatste decennia het hebben van financiële hulp van buitenaf. Jarenlang waren zij toonaangevend voor de welvaart van België, maar de industrie is minder bepalend geworden voor de economie van België. De economie wordt omhoog gehouden door de diensten, die vooral vanuit Vlaanderen komen. De N-VA had een schatting gemaakt naar de geldstromen van Vlaanderen naar Wallonië en dachten aan een bedrag van zo’n 10 miljard euro per jaar. De tegenstanders vonden deze schatting veels te overdreven en spraken zelfs over racisme.  Op verzoek van veel Vlamingen voerde de Vlaamse regering zelf een
onderzoek aan in samenwerking met ABAFIM, Administratie Budgettering, Accounting en Financieel Management. 
De berekeningen werden gebaseerd op de geldstromen via de sociale zekerheid, de federale begroting en de financiering van  financiering van deelstaten. Het ABAFIM kwam uiteindelijk op een bedrag uit van 6,6 miljard euro per jaar. Een groep Vlamingen vindt dat ze dit bedrag beter kunnen investeren in hun eigen gemeenschap in plaats van een gebied te financieren dat niets terug kan geven. Volgens de Vlaams-nationalisten zal de economie van Vlaanderen nog meer verbeteren, wanneer ze weg kunnen raken van Wallonië. De Walen gebruiken het solidariteitsprincipe om zoveel mogelijk geld te kunnen ontvangen van de Vlamingen. De bovenstaande argumenten worden door de voorstanders van een onafhankelijk Vlaanderen gebruikt om hun standpunt meer kracht te geven, maar wat vinden de tegenstanders van een onafhankelijk Vlaanderen?

3.3.4 Argumenten tegen onafhankelijk Vlaanderen

Natuurlijk is lang niet iedereen voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Een enquêteonderzoek van Het Laatste Nieuws in 2007, een Belgische krant, wees uit dat nog 44% voor een onafhankelijk Vlaanderen was, nog niet eens de meerderheid. In 2008 wezen nieuwe onderzoeken van Het Laatste Nieuws uit dat 49,7% voor het uiteenvallen van België was,  45,6% tegen deze stelling en het overige aantal gaf geen antwoord. Er is dus nooit echt een absolute meerderheid voor een bepaalde stelling, ook hierin is het land verdeeld over. De argumenten tegen een onafhankelijk Vlaanderen liggen op meerdere plekken. Een eerste argument is dat Vlaanderen solidair moet zijn met Wallonië, ook nu het al een tijdje wat minder met het gebied gaat. Vlaanderen was zelf lang het zorgenkindje van België en moest verzorgd worden door Wallonië, dus enigszins begrip zou er wel moeten zijn vanuit Vlaamse kant. In de tijden dat Vlaanderen het moeilijk had, liet Wallonië ze ook niet in de steek. Wanneer Vlaanderen Wallonië wel in de steek zal laten, zal Wallonië diep wegzakken en wordt het leven in Wallonië nog somberder. Juist om nu Wallonië te steunen, kan je er later profijt van hebben door een betere economie te hebben over het gehele land gezien. Van de culture verschillen zou juist voordeel uit moeten gehaald worden, in plaats van constant de tegenstellingen te zien. Door informatie uit te wisselen, wordt iedereen er slimmer van en komt er meer begrip voor de argumenten van de ander. Nu kijken de partijen argwanend naar elkaar, zonder erachter te komen wat nu de achtergronden zijn van de standpunten van elkaar. Ook het koningshuis zal wegvallen door de scheiding van Vlaanderen van België. Het koningshuis is iets om trots op te zijn en het straalt iets uit richting de rest van de wereld. Met een splitsing zal Vlaanderen waarschijnlijk geen koningshuis hebben, waardoor je toch een stukje uitstraling zal missen. Het moet iets zijn wat het volk met elkaar bindt. Wanneer Vlaanderen dan toch onafhankelijk is geworden, moeten ze het nog maar eens worden over de hoofdstad Brussel. De partijen N-VA en Vlaams Belang hebben in hun partijprogramma staan, dat wanneer Vlaanderen onafhankelijk wordt, Brussel dan onder Vlaamse grond blijft. Dit zal natuurlijk voor veel tegenstand zorgen bij de Walen, die niet zomaar haar hoofdstad zullen weggooien. Brussel ligt dan wel op Vlaams gebied, maar de meerderheid van de bewoners is Franstalig. In 2006 spraken 56,8% alleen maar Frans en sprak maar 7% alleen de Nederlandse taal.(zie bijlage 3) De wens van de twee partijen lijkt dus haast onhaalbaar. Ook vinden de tegenstanders van een onafhankelijk Vlaanderen dat België een voorbeeld moet zijn voor andere Europese landen. Als medeoprichter van de Europese Economische Gemeenschap(nu Europese Unie) in 1958 moet het niet zorgen voor politieke onrust door een splitsing van een eigen land. Brussel is het bestuurscentrum van de EU en België wil uitstralen dat ze het waard zijn om het centrum van Europa te zijn. Als Vlaanderen en Wallonië gaan strijden om wie nou het recht heeft op Brussel, zal het niet lang meer duren voordat Brussel deze belangrijke functie kwijt zal raken.  Door de toenemende europeanisering moet België proberen deze situatie te behouden, want hierdoor kun je nog ergens een belangrijke rol spelen in het beleid van de hoge heren. Als je niet oppast, zul je in de toekomst weinig nog te zeggen hebben in Europa. Nu komt de president van Europa zelfs uit België, Herman van Rompuy, dit soort voorrechten moet je proberen te behouden en dat gaat niet lukken met een splitsing van Vlaanderen ten opzichte van België en Wallonië.

3.3.5 Vlaanderen apart of toch met Nederland?

Op 13 december 2006 leek het dan eindelijk voorbij. Aan de lange strijd tussen de Vlamingen en de Walen kwam een einde: Vlaanderen werd onafhankelijk. Althans, dat meldde het Franstalige RTBF in een extra journaal. Alles leek afgerond te zijn, er waren beelden te zien onderhandelde Vlaamse politici en koning Albert II zou na de onafhankelijkheidsverklaring het land al hebben verlaten met het vliegtuig. Het bleek echter allemaal in scene gezet te zijn. Vele kijkers waren geschokt door het nieuws en belden de omroep. De bedoeling van deze nepuitzending was om de inwoners van België te laten realiseren dat de toekomst van België op het spel stond bij de komende verkiezingen. Ze hadden de indruk dat de Franstalige weinig behoefte hadden aan de federale verkiezingen en dat ze niet beseften dat het zomaar voorbij kon zijn na de verkiezingen voor België. De Franstalige politici waren niet blij met deze uitzending. Minister president van Wallonië, Elio di Rupo, vond dat de RTBF er voor zorgde dat de journalistiek ongeloofwaardig werd. Andere Franse politici spraken er ook schande van. De Waalse minister van Cultuur en de directeur van RTBF moest zich melden bij de Franse Gemeenschap, maar kwamen er zonder straf van af. Het extreemrechtse Front National dient zelfs een klacht in tegen de RTBF wegens ‘aanzetten tot rassenhaat tussen twee gemeenschappen in ons land’. In het Vlaamse kamp waren de meningen een stuk verdeelder. De partijen N-VA en Vlaams Belang vonden het wel een goede uitzending en keken er met plezier na. Bart de Wever, de partijvoorzitter van de N-VA, zei dat hij er met genoegen naar keek en vond het maar wat jammer dat het een nepuitzending was. De N-VA werd echter teruggeroepen door de CD&V en nuanceerde zijn uitspraken door te melden dat deze uitzending aantoonde dat er dringend vraag was naar een oplossing voor de staatshervorming. Het overige deel van de Vlaamse politieke partijen konden niet om de nepuitzending lachen en noemden het onverantwoordelijk in een tijd waar de Belgische politiek al niet al te stabiel was. De roep om een onafhankelijk Vlaanderen werd door deze uitzending wel weer groter. De uitzending kreeg wereldwijd aandacht en ook in Nederland kwam de kwestie weer ter sprake. Het idee om Vlaanderen toe te voegen aan Nederland werd zelfs weer actueel. Dit idee bestaat al vanaf het begin van België als zelfstandig land, maar werd door de gebeurtenissen in België weer actueel. Het idee om Vlaanderen toe te voegen bij Nederland wordt ook wel grootneerlandisme genoemd. Er zouden meer overeenkomsten tussen Vlaanderen en Nederland zijn, dan tussen Vlaanderen en Wallonië. Ze spreken dezelfde taal, de mentaliteit ligt dichterbij elkaar dan met de Walen en samenwerking in tal van verschillende takken. Zo zijn er de GENT-akkoorden, dat een Nederlands-Vlaams verdrag is over de samenwerking in het onderwijs. Ook in de media is er sprake van samenwerking tussen Vlaamse en Nederlandse omroepen. De NOS en de VRT hebben BVN, waar Belgische en Nederlands in het buitenland toch naar hun programma’s kunnen kijken uit hun moederland. Uit de politiek zijn/waren bekende aanhangers van deze theorie onder meer: Geert Wilders, Frits Bolkestein, Filip de Winter, Jan Terlouw en Hilbrand Nawijn. Volgens de aanhangers van het grootneerlandisme kent deze fusie ook heel wat voordelen. Geert Wilders gaf in een interview aan de Telegraaf in mei 2008 aan dat hij een fusie met Vlaanderen wel ziet zitten. Als voordelen gaf hij onder meer de haven van Antwerpen, de lagere belastingen, het goede schoolsysteem, verbeterde werkgelegenheid en een extra luchthaven. Behalve dat het economisch goed is voor beide landen, liggen de Nederlanders bij de Vlamingen beter dan dat de Walen dat doen. De samenvoeging van Vlaanderen met Nederland kan op twee manieren gebeuren. Vlaanderen kan de dertiende provincie worden van Nederland en gewoon dezelfde rechten en plichten hebben als de twaalf bestaande provincies van Nederland. Maar er kan ook nagedacht worden om Vlaanderen en Nederland tot een confederale staat om te vormen. Zowel Vlaanderen en Nederland zullen dan onafhankelijk zijn, maar hebben een verdrag getekend om een staat te vormen. Ze zullen zelf soeverein zijn, maar zullen op bepaalde gebieden samenwerken. Uit onderzoek van TNS NIPO blijkt dat een groot deel van de Nederlanders een verbeterde samenwerking met Vlaanderen zeer zien zitten. Ongeveer 66% van de ondervraagden laat zelfs weten wel wat te zien in een fusie met Vlaanderen. Zo’n 25% van de Nederlanders vindt dat er een scheiding moet komen tussen Vlaanderen en Wallonië. In Nederland wordt het idee om Vlaanderen toe te voegen door een meerheid toegejuicht, maar in België zelf weten ze het allemaal niet meer zo. De ruzies tussen de Walen en Vlamingen blijven maar doorgaan, maar tot een concrete oplossing kunnen ze maar niet komen. De roep om een eigen staat voor de Vlamingen zal voort blijven duren,  maar dat er binnenkort een oplossing komt voor lijkt haast onwaarschijnlijk. De belangen staat recht tegenover elkaar en niemand lijkt water bij de wijn te willen doen. Steeds meer mensen vrezen voor het einde België zoals we het nu kennen en misschien is dat wel de enige juiste oplossing. De situatie waar België zich nu in bevindt is onhoudbaar en kan nooit goed zijn voor het imago van het land, met alle gevolgen van dien.

Conclusie


Het gaat niet goed in de Belgische politiek. Volgens velen komt het einde van België steeds dichterbij. En dat is ergens ook wel logisch. Het land wordt gek van de conflicten, meestal een tussen de Walen en de Vlamingen. Misschien horen ze gewoon niet in een land thuis en moeten ze van elkaar worden gescheiden. Het huwelijk tussen de Walen en de Vlamingen is er nooit een geweest om naar huis te schrijven. Een groep Vlamingen staat al te popelen om op eigen kracht verder te gaan, maar de Walen zien de bui al hangen. Zonder de financiële steun van Vlaanderen zal de economie in Wallonië nog verder dalen en wordt het leven er niet makkelijker op in de zuidelijke helft van België. De discussie over Brussel-Halle-Vilvoorde lijkt nooit te eindigen, waar het eigenlijk maar een klein probleempje hoeft te zijn. Brussel zelf veroorzaakt ook zo haar problemen, beide partijen menen recht te hebben op de hoofdstad. Logisch natuurlijk, het is immers de hoofdstad, die ga je niet zomaar cadeau geven aan de concurrent. België zal waarschijnlijk nog lang het strijdtoneel zijn van de Walen tegen de Vlamingen en het heeft er totaal geen schijn van dat dit snel zal veranderen.

4. Welke conflicten zijn er in de afgelopen 20 jaar geweest in de Nederlandse politiek?

Inleiding

De afgelopen jaren is er nog veel gebeurd in de Nederlandse samenleving dat de Nederlandse politiek beïnvloed heeft.  Een politicus werd vermoord, omdat hij werd gezien als een gevaar voor de samenleving. Een film regisseur werd vermoord, omdat hij bepaalde uitspraken deed over de islam. Mensen begonnen zich af te vragen of Nederland wel een democratisch land is. De vrijheid van meningsuiting is namelijk essentieel  in een democratie. En nu werd er een beeld geschetst dat zodra je iets fout zegt, je moet vrezen voor je leven. 

4.1.1 Moord op Pim Fortuyn

De ideeën en uitspraken van Pim waren niet bij iedereen geliefd. Op 6 mei 2002 werd Pim Fortuyn vermoord op het Media Park in Hilversum. Hij werd vermoord door milieuactivist Volkert van der Graaf.Hij schoot hem op de parkeerplaats door het hoofd, hals en rug. Volkert van der G.  werkte voor het Wageningen Milieu-Offensief en zette zich in voor dierenrechten.  Door zijn daad kreeg het Milieu-Offensief een zeer slechte naam, ondanks dat het afstand nam van zijn daad.

Ondanks dat hij schuld bekende wilde Van der G. niet bekend maken wat zijn motieven waren. Later gaf hij aan dat hij vond dat Pim Fortuyn een steeds grotere bedreiging werd voor de samenleving. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 jaar. . Pim Fortuyn werd op 10 mei begraven op de begraafplaats Westerveld in Driehuis. Op 20 juli werd zijn lichaam herbegraven in Provesano in Italië, waar hij een vakantiehuis bezat.

Pim Fortuyn voelde zich geroepen om de politiek in te gaan en in 2001 werd hij lijsttrekker van Leefbaar Nederland, een nog voor vele onbekende partij. Het aantal zetels van de partij steeg toen Pim Fortuyn lijsttrekker was. Maar nadat hij zich niet aan de afspraken had gehouden bij een interview werd Pim Fortuyn aan de kant geschoven. Hij had zich onder andere uitgesproken over de islam. Hij vond namelijk dat het een achterlijke cultuur was. Na dit gebeuren besloot Pim  om een eigen partij op de richten, genaamd Lijst Pim Fortuyn (LPF).Het gemis van Pim bij Leefbaar Nederland was te merken, want het aantal zetels daalde sterk na zijn vertrek. Veel kiezers gingen met hem mee van Leefbaar Nederland naar LPF. Een groot aantal van de kiezers was het met hem eens over de allochtonenproblematiek  en andere kwesties.

4.1.2 Gevolgen van de moord

De moord op Pim Fortuyn zorgde voor veel geschokte reacties en geweld. Er gingen veel mensen de straat op om te protesteren. En in Den Haag ontstonden er rellen waarbij een auto in een parkeergarage in de brand werd gestoken. Er waren zelfs sommigen die zeiden dat het “linkse blok” er mee te maken hadden. Ze gaven de regering ook de schuld dat ze hem niet genoeg beschermd hadden. De moord werd vooral gezien als een moord op de democratie. Het motief was namelijk niet democratisch. Van der G. dacht dat hij invloed op het beleid uit kon voeren door de vertegenwoordiger te vermoorden. Hij dacht hiermee de mening van de samenleving te beinvloeden. Het is echter democratisch dat iedereen zelf kan en mag beslissen op wie hij stemt. Van der G.heeft met geweld geprobeerd de macht over het beleid te krijgen i.p.v door te stemmen, net als ieder ander.

Na de dood van Pim Fortuyn ontstond er een machtsruzie tussen de aanvoerders van de partij. Er ontstond een onhoudbare situatie die zowel door problemen rondom de leiding van de partij als leden van het kabinet kwam. Dat was ook de reden waarom Kabinet-Balkenende I maar 86 dagen geregeerd heeft. Bij de volgende verkiezingen zakte de LPF naar 8 zetels en kwam daardoor in de oppositie terecht.

4.1.3 Moord op Theo van Gogh

Theo van Gogh werd op 2 november 2004 vermoord door de Islamitische fundamentalist, Mohammed Bouyeri. Hij was op zijn fiets onderweg naar huis toen hij door Mohammed B onder vuur werd genomen. Terwijl hij zich probeerde te redden werd hij door acht kogels getroffen. Mohammed raakte ook twee omstanders met zijn kogels, maar zij overleefden de aanslag. De 26-jarige dader sneed hierna met een mes de hals van Theo v. Gogh door en stak daarna het mes diep in zijn lichaam. Met een andere kleinere mes stak hij een briefje gericht aan Ayaan Hirsi Ali op het lichaam van Van Gogh. Na zijn daad probeerde Mohammed B. te vluchtten maar werd echter als snel door de politie  opgepakt. Later verklaarde hij dat hij liever door de politie was neergeschoten. De politie pakte ook acht andere mensen op i.v.m de zaak. Mohammed B. en de anderen werden er onder andere van verdacht dat ze deel uit maken van een terroristische organisatie, genaamd de Hofstadgroep. Mohammed werd door de Rechtbank in Amsterdam op 26 juli 2005 schuldig bevonden aan moord en werd veroordeeld tot levenslange gevangenissstraf. 

4.1.4 Gevolgen van de moord

De rede waarom Mohammed B. Theo van Gogh heeft vermoord is dat hij het volk bang wilde maken. Hij wilde hiermee de spanningen in de maatschappij vergroten. Hij gaf in de rechtbank aan dat hij geen spijt had van zijn daden en dat als hij vrij zou komen hij het zo weer zou doen. Sinds zijn aanslag is er in Nederland meer aandacht voor terrorisme in Nederland. Zo houdt de AIVD de Hofdstadgroep al een lange tijd in de gaten. Het gerechtshof heeft recent bepaald dat de Hofstadgroep wel degelijk een organisatie was die terreurdaden wilde plegen. Aan een aantal leden van de Hofstadgroep zijn straffen opgelegd tot 13 jaar voor bijvoorbeeld voor het plannen van aanslagen.

Om dergelijke situaties tegen te gaan werd besloten om er iets tegen te gaan doen. Er zijn een aantal maatregelen genomen:

·  De geheime dienst kreeg extra geld om naar onder meer haatzaaiende imams en radicaliserende moslims op te speuren

.  Migranten die de staatsbelangen schaden konden hun Nederlandse nationaliteit kwijt raken

· Moskeeën die een broedplaats van radicalisme zijn werden gesloten

· Er is ook gepleit om geen buitenlandse imams meer toe te laten

· Harde optreden teren websites die het moslim-extremisme propageren

· En het niet toelaten van internatinale islamitische televisiezenders die oproepen tot haat tegen joden en christenen

De moord op Theo van Gogh heeft er ook voor gezorgd dat de vrijheid van meninguiting is aangetast. De moord werd gezien als een aanslag op het vrije woord. Er werd iemand vermoord voor het hebben van een eigen mening. Er werd namelijk gedacht dat hij werd vermoord omdat hij felle uitspraken deed over moslims en omdat hij meewerkte aan de film Submission van Hirsi Ali.  Het is ook aan aanval geweest op de democratie, want in een democratie is de vrijheid van meningsuiting erg belangrijk. 

Na de moord op Theo van Gogh ontstonden er onrustige situaties in het hele land. Een paar voorbeelden hiervan zijn:

·  De brandstichting van een islamitische basisschool in Ude. De brand werd aangestoken door jongeren uit de buurt. Op de muren stonden kernachtige zinnen opgeschreven zoals “Theo R.I.P” en “kut-moslims”. Een reactie op de brandstichting was een stille tocht die de volgende dag werd gehouden ter afkeuring van de daad.

.  Een aantal aanslagen op moskeën in het land zoals in Venray en Helden.

Naar aanleiding van de moord werd het debat over de intergratie van allochtonen, veiligheid van politici en het bestaansrecht van de dubbele nationaliteit  heftiger. Deze onderwerpen zorgde voor heftige discussies in de Tweede Kamer.

Conclusie:

De bovengenoemde moorden hebben een groot invloed gehad op de Nederlandse samenleving en met name op de democratie.  De gevolgen van de moorden zijn hedendaags nog te zien. De kloof tussen moslims en Nederlanders is de laatste jaren  sterk gestegen. En er zijn steeds meer incidenten die laten zien hoe ernstig de situatie is. Mensen hebben geen vertrouwen meer in de democratie, want als je namelijk al dood geschoten wordt voor het uiten van je mening, dan heb kun je niet meer spreken van een democratie. De angst voor een terroristische aanslag wordt ook met de dag groter.

Inleiding

Nederland heeft de afgelopen jaren vele kabinetten geteld. Mede door politieke conflicten werden sommige kabinetten gedwongen om hun ontslag te nemen. Een aantal van deze conflicten gaan we in dit hoofdstukje dieper op in. Het zijn zowel conflicten die zich in het buitenland afspelen als conflicten in eigen land zelf. Hedendaags zijn er nog steeds vragen of Nederland, met name de Dutchbatters, schuldig zijn aan de dood van 8000 moslimmannen in Srebrenica. En of er uitzonderingen gemaakt moeten voor een Kamerlid indien zij gelogen heeft over haar verleden om het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit.

4.2.1 Het drama van Srebrenica

Srebrenica is een stad in Bosnië-Herzegovina. Toen in Bosnië en Herzegovina de spanningen tussen de Serviërs en de moslims opliepen, lag Srebrenica op de grens van de bevolkingsgroepen. In 1993 werd Srebrenica door de Verenigde Naties uitgeroepen tot de eerste “safe area” in het Bosnische conflict. Dat kwam mede doordat Servische eenheden erg werden bedreigd. De moslims uit de regio zochten in dit gebied een veilig thuisfront, wat er voor gezorgd heeft dat er een overbevolking kwam en een tekort aan voedsel en medische zorg.

De Servische troepen vielen onder leiding van generaal Ratko Mladíc met tranks de stad binnen. Ze deporteerden en vermoordden ongeveer 8000 moslimmannen en jongens. Op dat moment waren de Nederlandse troepen van Dutchbat (De naam Dutchbat werd gebruikt voor Nederlandse bataljons die tijdens verscheidene VN missies werden uitgezonden) daar aanwezig om de mannen/ jongens te beschermen. Maar dat was in praktijk onmogelijk. Ze hebben wel een aantal tanks beschoten, maar door bedreigingen werd er geen sterkere tegenaanval ingezet. Ze gingen er vanuit  als de Nederlandse militairen zich hadden verzet er duizenden extra doden zouden vallen als gevolg.  Een andere theorie was dat als de Dutchbat III wel met geweld de invasie van de Bosnische –Serviërs had weerstaan, het Ministerie van Defensie zich bij de VN hard zou hebben gemaakt voor luchtsteun en zo de slachting van de moslimmannen had kunnen voorkomen.

Een van de oorzaken voor het niet-ingrijpen van de Dutchbat bij de genocide was volgens Bec-Nuemann het gebrek aan respect onder de Dutchbat voor de lokale bevolking. . "Van meet af aan vertoonde Dutchbat een soort neerbuigend gedrag naar mensen die arm waren en vluchtelingen in eigen land. Die al jaren niet fatsoenlijk te eten hadden. Neerbuigend gedrag dat allengs ontaardde in een soort racisme. De graffiti op de muren van d compound in Potocari: “My ass is like the locals. It's got the same smell." Of: “No teeth...? A moustache...? Smell like shit…? Bosnian girl!”"    ( bron: wikipedia)

4.2.2 De val van Srebrenica

Dutchbat III werd geleid door luitenant – kolonel  Thom Karremans. Karremans sloeg alarm toen de Serviërs Srebrenica naderden. Hij heeft viermaal om luchtsteun gevraagd , op , maar die werden geweigerd door generaal Nicolaï, omdat ze niet voldeden aan de gemaakte afspraken voor het aanvragen van luchtsteun. Er waren toen namelijk nog geen directe aanvallen.

Op 8 juli waren er gevechten tussen Servische en moslimstrijders in de buurt van een observatiepost. Toen een Servische pantservoertuig door de moslim-linies brak, kwam de post in de vuurlinie te liggen. De militairen van Dutchbat werd geacht binnen tien minuten de post te verlaten. Bij het vertrek kwamen ze een barricade van moslimstrijders tegen die merkten dat door de overname van de observatiepost de Serviërs gebiedswinst hadden.

Op 11 juli had generaal Nicolaï de aanvraag van Karremans voor luchtsteun doorgegeven aan Janvier. Hij had de aanvraag geweigerd. Maar de tweede aanvraag werd wel geaccepteerd. Twee Nederlandse F-16’s hadden een uiteindelijk een luchtaanval uitgevoerd, maar zonder succes. Een groep Amerikaanse vliegtuigen  waren de weg kwijt. De aanval werd stopgezet, omdat naar verluid de Servische militairen hadden gedreigd de Dutchbatters te vermoordden.

De jongens en mannen die bij Dutchbat met hun families veiligheid zochten werden op 13 juli door Servische militairen, onder leiding van Ratko Mladic,  afgevoerd. Ze bleken later vermoord of vermist te zijn.  In 2002 waren er nog maar 60 van de lichamen teruggevonden. In 2005 zijn er meer dan 1500 lichamen geïdentificeerd.

Om te kijken wat voor een rol de Dutchbatters hebben gespeeld in de val van Srebrenica, had de Nederlandse regering in 1996 het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie opdracht gegeven om onderzoek te doen naar de gebeurtenissen voor, tijdens en na de val van Srebrenica.  Het eerste officiële Nederlandse rapport was in 1998. Maar het rapport bevatte weinig duidelijke feiten. Het definitieve onderzoeksrapport werd op 10 april in 2002 aan het kabinet gepresenteerd. Het rapport bevatte een hoofdrapport van 3 delen “Srebrenica, een “veilig gebied”- Reconstructie, achtergronden, gevolgen en analyses van de val van de safe area Srebrenica" en een aantal deelstudies. Op 16 april in 2002 viel het gehele kabinet Kok II als gevolg van de kabinetcrisis over het Srebrenicadrama. Premier Wim Kok gaf destijds aan dat de Nederlandse regering wel de verantwoordelijkheden voor de gebeurtenissen op zich nam, maar niet de schuld. Die moest volgens hem meer internationaler gezocht worden. Excuses voor het Srebrenicadrama zijn echter nooit gegeven door de Nederlandse regering.

In 2007 werd de Staat der Nederlanden aangeklaagd door de nabestaanden van de slachtoffers. Zij verweten de Nederlandse Staat namelijk onder meer het zenden van een bataljon die niet op zijn taak berekende. Maar ook omdat ze niet optraden tegen de Servische aanval, het niet beschermen van de burgerbevolking en het actief tegenwerken van luchtsteun.

4.2.3 Val van kabinet Balkenende II

De aanleiding van de val van het kabinet Balkenende II was de kabinetscrisis over het functioneren van minister Verdonk. Het werd ook wel de Ayaan-Crisis genoemd. Dat kwam, omdat Ayaan Hirsi Ali een belangrijke rol speelde bij de crisis. De crisis vond in juni 2006 plaats. Dit allemaal kwam op gang nadat het televisieprogramma Zembla een documentaire had uitgezonden over het Nederlanderschap van het kamerlid Ayaan Hirsi Ali. In de documentaire kwam namelijk naar voren dat Hirsi Ali bij haar naturalisatie in 1997 had gelogen over een aantal zaken zoals over haar achtergrond, dat ze een valse naam had opgegeven en een foutieve geboortedatum had doorgegeven. Ze had ook verzwegen dat ze voordat ze naar Nederland kwam 12 jaar in Kenia en in Duitsland heeft gewoond. Kenia werd destijds beschouwd als een veilig land.  Ayaan Hirsi Ali verklaarde later dat zij uit angst haar identiteit had veranderd. Ze was namelijk bang dat haar echtgenoot of wraakzuchtige familieleden haar konden opsporen.

Rita Verdonk, destijds de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, besloot na de uitzending van de documentaire over Hirsi Ali om opnieuw een onderzoek in te stellen of Hirsi Ali wel terecht haar Nederlandse nationalieit heeft gekregen.  Op basis van een uitspraak van de Hoge Raad werd besloten dat Hirsi Ali alsnog de Nederlandse nationaliteit niet had gekregen. Op aandringen van de Tweede Kamer ging minister Verdonk verder met de studie naar de juisthuid van deze conclusie. Als het mocht blijken dat Hirsi Ali inderdaad de Nederlandse nationaliteit niet heeft gekregen, dan moest minister Verdronk alsnog naar mogelijkheden gaan zoeken dat Hirsi Ali dit alsnog zou krijgen.

Minister Verdronk gaf als conclusie  op 27 juni dat Hirsi Ali Nederlander mocht blijven, omdat ze op basis van Somalisch naamrecht het recht had om haar grootvadersnaam Ali te gebruiken. Om alles geregeld te krijgen werd van Hirsi Ali verlangd om een verklaring te tekenen waarin zij toegaf dat zij minister Verdronk op het verkeerde beentje heeft gezet.

Op 28 juni was er een debat waarin onder meer over de situatie van Ayaan Hirsi Ali werd gediscussieerd. Een van de coalitiepartijen, D66, maakte tijdens dit debat bekend dat zij de motie van afkeuring steunde die door GroenLinks was ingediend. Maar de motie werd door een kamermeerderheid verworpen. D66 fractievoorzitter Lousewies van der Laan gaf premier Balkenende een ulimatim: Verdronk of D66.

Op 29 juni werd unaniem bekend gemaakt dat er geen reden was om Verdronk te vervangen, omdat de motie was verworpen. D66 deed wat zij eerder bekend heeft gemaakt indien de premier voor Verdronk koos en zegde de steun aan het kabinet op.

4.2.4 Val van kabinet Balkenende IV

Kabinet Balkenende IV was een kabinet dat bestond  uit de politieke partijen CDA,VVD en Christen-Unie. Jan-Peter Balkenende was destijds de premier van het kabinet. Na drie kabinetten mocht het ook niet baten dat kabinet Balkenende IV zou slagen. Op 20 februari 2010 viel het kabinet naar aanleiding van de besluitvorming over de militaire missie in Uruzgan. De PvdA boodt haar ontslag aan. De twee christelijke partijen bleven aan als demissionair kabinet voor de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni 2010. Na de beëdiging van het nieuwe kabinet-Rutte op 14 oktober 2010, kwam er een einde aan kabinet Balkenende IV.

Zoals hierboven al vermeld was de oorzaak van de val de besluitvorming over een eventuele verlenging van de Nederlandse militaire missie in de Afgaanse provincie Uruzgan.

In 2006 begon de militaire missie in Uruzgan. Het was een opbouwmissie met de bedoeling dat het een looptijd zou hebben van 2 jaar. Later werd het verlengd tot eind 2010. In dat zelfde jaar werd er besproken over er geen mogelijke verlenging kon komen van de missie, maar hier was de PvdA het niet mee eens. Hierdoor stonden de PvdA en de CDA lijnrecht tegenover elkaar, want de CDA wilde alle opties open houden dus ook een verlenging van de missie. Het debat werd nog hefitger nadat er een officeel verzoek van de NAVO bij de Nederlandse regering binnen kwam om de missie te verlengen. Er werd namelijk gespeculeerd dat de destijds minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, achter de rug van de PvdA om de NAVO heeft verzocht om een verzoek te brengen op verlenging van de missie.

Op 19 februari, na een lange beraad, maakte Jan-Peter Balkenende om 4.15 ’s nachts bekend dat de PvdA haar ontslag heeft ingediend en dat hij dat aan de koningin zou voorleggen. De CDA en ChristenUnie boden hun portefeuilles, ambten en functies aan. Op 12 maart 2010 maakten Eimert van Middelkoop ( demissionaire minister van Defensie) en Maximen Verhagen bekend dat ze geen antwoord zouden geven op het verzoek van de NAVO. Ze zouden het overlaten aan het volgende kabinet.

Conclusie:

Ui t de bovenstaande gegevens kunnen we concluderen dat zowel situaties in het binnenland als in het buitenland een invloed kunnen hebben op een val van het kabinet. Het belangrijkste in het kabinet blijkt wel het vertrouwen hebben in een partij. Zodra er maar een beetje wantrouwen ontstaat, zorgt dat voor grote problemen. Doordat er zoveel verschillende partijen afkomstig zijn uit verschillende stromingen, wordt het steeds moeilijker om een stabiel kabinet te vormen. De tegenstellingen tussen rechts en links in de politiek worden steeds groter en de partijen willen steeds minder water bij de wijn doen bij bepaalde kwesties.

Hoofdvraag:

Zijn de politieke situatie in België en Nederland met elkaar te vergelijken?

De politieke situaties in Nederland en België zijn op bepaalde punten vergelijkbaar. Beide landen hebben dezelfde stromingen namelijk het confessionalisme, liberalisme, socialisme en populisme. In België gaat het probleem alleen een stapje hoger aangezien daar een taalprobleem is. Het land heeft twee verschillende taalpartijen, namelijk de Franstalige en de Nederlandstalige. Een ander vergelijkingspunt is dat zowel in Nederland als in België twee groepen tegen over elkaar staan. In België staan de Walen tegenover de Vlamingen en in Nederland is het links dat tegenover rechts staat. De partijen staan bij belangrijke kwesties lijnrecht tegenover elkaar en willen niet zomaar toegeven aan de ander.  Doordat de kloof steeds groter wordt, wordt het steeds moeilijker om een kabinet te vormen en akkoord te gaan met andere ideeën. In Nederland halen links en rechts ongeveer evenveel zetels, waardoor er twee grote winnaars uit de verkiezingen ontstaan die het niet zien zitten om samen te werken in de coalitie. Moeilijke formaties en onstabiele kabinetten zijn hier het gevolg van. In België moeten de Waalse en Vlaamse partijen samen de federale regering vormen. Qua politieke stroming zijn er wel overeenkomsten tussen de Walen en Vlamingen, maar vaak lopen ideeën stuk omdat ze kiezen voor hun eigen belang in plaats van het belang voor het hele land. Belangrijke wetsvoorstellen kunnen tegen worden gehouden door bijvoorbeeld het belangenconflict, waar een partij het gevoel heeft dat het schade zal oplopen door de komende wet.
In Nederland is het vooral de vrijheids van meningsuiting en het wantrouwen in de partijen een groot probleem. Bij vrijheids van meningsuiting speelt de laatste jaren de islamisering een belangrijke rol. Frits Bolkestein sprak al in de jaren ’90 over het gevaar van de islam, in de 21ste eeuw kwamen daar nog Pim Fortuyn en Geert Wilders bij vanuit de politiek. Steeds meer mensen zagen een gevaar in de islam en begonnen zich anders op te stellen tegenover  de moslims. De kloof tussen autochtoon en allochtoon Nederland werd steeds groter.  Ook in België was er een politici die zijn onvrede uitsprak over de islam, namelijk Filip de Winter van het Vlaams Belang. Deze laatste drie genoemde politici hadden veel aanhang, maar ook net zoveel tegenstanders. Voor sommige moslims zijn de uitspraken van enkele politici en andere erg beledigend, waardoor ze drastische maatregelen nemen. Deze maatregelen zorgen weer voor angst in het gehele land.
Een idee van ons om de formaties wat makkelijker te maken in Nederland is om partijen samen te voegen. Doordat er nu zoveel partijen ontstaan, wordt het moeilijker om de meerheid te kunnen vormen. Na de verkiezingen van 2010 kwam dit weer in de praktijk uit. Links moest met 5 partijen regeren om een meerheid te kunnen vormen, rechts kwam met een gedoogregering en een middenkabinet zag niet iedereen zitten.
In België lijkt de strijd tussen de Vlamingen en de Walen maar niet op te houden. Vooral de kwesties Brussel-Halle-Vilvoorde en de wens van sommige Vlamingen om Vlaanderen onafhankelijk te maken zorgt voor veel onrust tussen de twee groepen. Behalve de wens van een onafhankelijk Vlaanderen zijn er ook mensen die graag Vlaanderen bij Nederland zien komen. De situatie in Nederland mag dan wel soms zorgelijk zijn, de kloof tussen links en rechts lijkt al maar groter te worden, het kan allemaal nog veel erger. Dat bewijst België al jarenlang. Naar onze mening kan het zo in ieder geval niet langer in België. De oplossing op de huidige problemen lijkt ver weg en er is geen partij die denkt aan België in het geheel. Het is niet voor niets dat de partijen er al langer dan een jaar over doen om een federale regering te kunnen vormen.

Bijlage 1a Overzicht belangrijkste partijen Nederland 1990-2010

Partij

Politieke stroming

Links/Rechts/Centrum

CDA

Confessionalisme

Centrum rechts

VVD

Liberalisme

Rechts

PvdA

Socialisme

Links

D66

Liberalisme

Centrum

ChristenUnie

Confessionalisme

Centrum links

LPF

Populisme

Rechts

PVV

Populisme

Rechts

 

 

 

 

 

Bijlage 1b Overzicht belangrijkste partijen België 1990-2010

Partij

Politieke stroming

Links/Rechts/Centrum

Waals/Vlaams

CD&V

Confessionalisme

Centrum rechts

Vlaams

Open VLD

Liberalisme

Rechts

Vlaams

SP.a

Socialisme

Links

Vlaams

Vlaams Belang

Populisme

Rechts

Vlaams

CDH

Humanisme/Socialisme

Centrum links

Waals

PS

Socialisme

Links

Waals

MR

Liberalisme

Rechts

Waals

Bijlage 2a Kabinetten afgelopen 20 jaar in Nederland

Kabinet

Minister-President

Coalitiepartijen

Begin regeerperiode

Einde regeerperiode

Lubbers III

Ruud Lubbers(CDA)

CDA/PvdA

7-11-1989

22-8-1994

Kok I

Wim Kok(PvdA)

PvdA/VVD/D66

22-8-1994

3-8-1998

Kok II

Wim Kok(PvdA)

PvdA/VVD/D66

3-8-1994

22-7-2002

Balkenende I

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/LPF/VVD

22-7-2002

27-5-2003

Balkenende II

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/VVD/D66

27-5-2003

7-7-2006

Balkenende III

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/VVD

7-7-2006

22-2-2007

Balkenende IV

Jan-Peter Balkenende(CDA)

CDA/PvdA/CU

22-2-2007

14-10-2010

Rutte

Mark Rutte(VVD)

VVD/CDA

14-10-2010

Heden

 

Bijlage 2b Regeringen afgelopen 20 jaar van België

Kabinet

Premier

Coalitiepartijen

Begin regeerperiode

Einde regeerperiode

Martens VIII

Wilfried Martens(CVP)

CVP/PSC, SP/PS, VU

9-5-1988

29-9-1991

Martens IX

Wilfried Martens (CVP)

CVP/PSC, SP/PS

29-9-1991

7-3-1992

Dehaene I

Jean-Luc Dehaene(CVP)

CVP/PSC, SP/PS

7-3-1992

23-6-1995

Dehaene II

Jean-Luc Dehaene(CVP)

CVP/PSC, SP/PS

23-6-1995

12-7-1999

Verhofstadt I

Guy Verhofstadt(VLD)

VLD/PRL-FDF-MCC, SP/PS, Agalev/Ecolo

12-7-1999

11-7-2003

Verhofstadt II

Guy Verhofstadt( VLD)

VLD/MR, SP.a-Spirit/PS

11-7-2003

21-12-2007

Verhofstadt III

Guy Verhofstadt(VLD)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

21-12-2007

20-3-2008

Leterme I

Yves Leterme(CD&V)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

20-3-2008

30-12-2008

Van Rompuy I

Herman van Rompuy(CD&V)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

30-12-2008

25-11-2009

Leterme II

Yves Leterme(CD&V)

CD&V/cdH, VLD/MR, PS

25-11-2009

 

Bijlage 3: Populisme in Nederland en België. 'België en Nederland lijden aan populisme'

ANP − 05/09/10, 10:46 bron Volkskrant

België en Nederland lijden aan een ziekte die populisme heet.

Dit heeft het Franse dagblad Le Monde zondag in een commentaar op de mislukking van de kabinetsformaties geschreven. ‘De beide Europese democratieën ondergaan een ongekende crisis’, stelde de krant vast.

 Protestpartijen
In België en Nederland hebben traditionele partijen populistische protestpartijen laten opbloeien en zich er zelfs mee ingelaten. Le Monde noemde de Vlaamse christendemocraten die destijds onder leiding van Yves Leterme ‘de boodschap van de radicale Vlaamse separatisten legitimeerden, maar nu door hen worden verslonden’.

‘De christendemocraten en liberalen hebben in Nederland gepoogd een pact met de duivel te sluiten, dat wil zeggen met extreem rechts van de islamofobe raddraaier Geert Wilders’. Maar die heeft volgens Le Monde vrijdag ‘het kaartenhuis zelf al weer omver geblazen’.

Zondebok

De Lage Landen waren volgens het commentaar ooit ‘een voorbeeld van de kunst van het compromis met drie klassieke stromingen, sociaaldemocraten, christendemocraten en liberalen’. Maar de politiek versplintert en ‘protestpartijen bedreigen het evenwicht’. En in Nederland ‘hebben de traditionele partijen de dreiging van het anti-islampopulisme, dat van iedere buitenlander een zondebok maakt, volstrekt niet zien aankomen’.

‘De media, gulzig naar nieuwigheden’, hebben volgens Le Monde ‘de stem van het egoïstische en anti-Europese populisme versterkt en daarmee geloofwaardigheid gegeven’. Zo is het parlement er, mede door het proportionele kiesstelsel, ‘een echo geworden van karikaturale visies op belangrijke politieke vraagstukken’, stelde Le Monde ongerust vast.

                                            Literatuurlijst

Witte, E. Craeybeckx, J & Meynen, A., : Politieke geschiedenis van België, van 1830 tot heden                                                                               

Oostveen, A. & Dekkers C.,  : Geschiedenis van de democratische rechtsstaat in Nederland

Slotboom, R & Verkuil, D : De Nederlandse politiek in een notendop

                                                                            Bronnenlijst

Bronnenlijst
Hoofdstuk 1ho
http://nl.wikipedia.org/wiki/Staatshervorming_(België)
Politieke Geschiedenis van België: van 1830 tot heden
Feniks hoofdstuk 4: Geschiedenis van de democratische rechtsstaat in Nederland
http://nl.wikipedia.org/wiki/Politiek_en_overheid_in_Nederland

Hoofdstuk 2
http://nl.wikipedia.org/wiki/Christen-Democratisch_App%C3%A8l
http://www.vvd.nl/over-de-vvd/detail/17/liberale-beginselen
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nederlandse_kabinetten_sinds_de_Tweede_Wereldoorlog
http://nl.wikipedia.org/wiki/Democraten_66#Standpunten
http://nl.wikipedia.org/wiki/Partij_van_de_Arbeid_(Nederland)
www.pvda.nl
http://www.09788.07sc.thinkquest.nl/partijen.html#ontstaan%20en%20standpunten
Feniks hoofdstuk 5: Geschiedenis van de democratische rechtsstaat in Nederland
http://nl.wikipedia.org/wiki/Centre_Democrate_Humaniste
http://www.vld.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Open_Vlaamse_Liberalen_en_Democraten
http://www.s-p-a.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Socialistische_Partij_Anders
http://www.n-va.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nieuw-Vlaamse_Alliantie
http://www.vlaamsbelang.org/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaams_Belang
http://www.cdenv.be/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Christen-Democratisch_en_Vlaams
http://nl.wikipedia.org/wiki/Parti_Socialiste_(Belgie)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Mouvement_R%C3%A9formateur

Hoofdstuk 3
BHV
www.kuleuven.be/.../MEERVLAANDEREN211206/identiteit-Vlaanderen- Wallonie%20(prof.%20W.%20Dewachter)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussel-Halle-Vilvoorde
http://www.law.kuleuven.be/jura/art/42n4/lindemans.html
http://www.haviko.org/teksten/BHVuitgelegd.htm
http://vorige.nrc.nl/nieuwsthema/belgie/article1871702.ece/De_kwestie_Brussel-Halle-Vilvoorde
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G1E2OUVAS
http://www.youtube.com/watch?v=U54cIPLsZVI
http://nl.wikipedia.org/wiki/Taalwetgeving_in_Belgi%C3%AB
http://nl.wikipedia.org/wiki/Taalstrijd_in_Belgi%C3%AB
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaamse_Beweging
http://asp.gva.be/dossiers/-k/kieswet/brussel.asp
http://www.brusselsjournal.com/node/1865
http://www.docu.vlaamserand.be/ned/webpage.asp?WebpageId=291&MenuId=45
http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/vijftien-vragen-over-bhv.aspx
http://www.ikhebeenvraag.be/vraag/945
http://www.hbvl.be/nieuws/binnenland/video/extern-alarmbelprocedure-bhv-van-de-baan.aspx
http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid880248/herman-van-rompuy-wordt-europees-president.aspx
http://nos.nl/artikel/151693-wat-is-bhv.html
Bijzondere financieringswet
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bijzondere_Financieringswet
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GGM2UEUB4
http://www.n-va.be/citaten/financieringswet-niet-toevallig-zo-ingewikkeld
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/politiek/1.850626
http://vtm.be/nieuws/binnenland/46262-wat-is-de-financieringswet
http://biwako.skynetblogs.be/archive/2010/09/23/financieringswet-voor-dummies.html
http://nos.nl/artikel/182531-di-rupo-biedt-koning-ontslag-aan.html
http://nos.nl/artikel/180440-principeakkoord-in-formatie-belgie.html
Vlaanderen onafhankelijk
http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaamse_onafhankelijkheid
http://members.multimania.nl/vlaamssiteje/mainpage.htm
http://www.vlaamseonafhankelijkheid.be/
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/7909-vlaanderen-onafhankelijk.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Staatsschuld#Staatsschuld_in_Belgi.C3.AB
http://nl.wikipedia.org/wiki/Wafelijzerpolitiek
http://www.bplus.be/NL/Citaten-43.php
http://nl.wikipedia.org/wiki/Confederatie
http://nl.wikipedia.org/wiki/Federalisme
http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussels_Hoofdstedelijk_Gewest
http://nl.wikipedia.org/wiki/Belangenconflict_(Belgisch_staatsrecht)
http://www.unionbelge.be/?page_id=2
http://nl.wikipedia.org/wiki/RTBF-uitzending_over_de_onafhankelijkheid_van_Vlaanderen
http://lvb.net/item/4015
http://nos.nl/artikel/59578-rel-over-belgische-tvgrap.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Grootneerlandisme
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=dmf12052008_008
hoofdstuk 4

http://nl.wikipedia.org/wiki/Theo_van_Gogh_(regisseur)

http://www.kennislink.nl/publicaties/nederland-na-fortuyn-de-politiek-polariseert-de-samenleving-niet

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/43451-de-islamisering-in-nederland.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Moord_op_Theo_van_Gogh

http://nl.wikipedia.org/wiki/Pim_Fortuyn

http://nl.wikipedia.org/wiki/Moord_op_Pim_Fortuyn

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_I

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_III

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_II

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabinet-Balkenende_IV

http://www.parlement.com/

PO Staatsinrichting klas 3

Gepost in Praktische opdrachten

Deze taak moet gemaakt worden in ca. 10 lessen door een tweetal leerlingen

Algemeen : Je werkt samen in een tweetal. Samen ben je verantwoordelijk voor het eindproduct. Als je vindt dat je partner niet goed zijn best doet dan moet je dit zo snel mogelijk zeggen tegen je leraar.  Je krijgt een eindcijfer waarin ook de onderlinge samenwerking meetelt. 

Tijd: Je krijgt ca.  5 weken voor deze taak.  Inleverdatum:

Taak:

De taak bestaat uit een aantal verplichte (onderstreepte) en een aantal keuzeopdrachten. Het eindwerkstuk is een uitgetypt verslag waarbij je uitgebreid de mogelijkheid krijgt om dmv extra werk een hoger punt te behalen.

-          Je behandelt alle verplichte vragen.

-          Van  de keuzeopdrachten maak je er 4 .

      Deze 4 keuzeopdrachten horen bij 4 van de 7 onderwerpen ( a t/m g)

Punten:

Basisscore: 10 punten

Verplichte opdrachten: 66 punten

Er zijn 22 verplichte opdrachten: per opdracht kun je max. 3 punten verdienen.

      -    0 punten: antwoord ontbreekt of is zeer onder de maat

-          1 punt is onvoldoende

-          2 punten is voldoende. Je hebt precies de vraag beantwoord)

-          3 punten is goed. ( Je hebt je extra verdiept in de vraag en zo mogelijk meer bronnen voor geraadpleegd bijv. internet, handboeken, kranten etc.)

Keuzeopdrachten: 16 punten

Jullie moeten 4 keuzeopdrachten  maken. Hiervoor kan je telkens 4 punten behalen

      -    0 punten: je hebt een keuzeopdracht niet of zeer onder de maat gemaakt.

-          1 punt : onvoldoende

-          2 punten: redelijk, maar er werd meer verwacht

-          3 punten: voldoende

-          4 punten: goed ( je hebt meer gedaan dan verwacht !)

Verzorging van het geheel : 6 punten

Voldoende:   2 punten

Goed:           4 punten

Uitstekend : 6 punten

Op tijd inleveren: 2 punten: op de afgesproken dag. Elke dag later gaat er een punt af

( 3 schooldagen te laat is dus –1)

Fraude: het blijkt duidelijk dat je info hebt overgenomen van een andere leerling uit een andere derde klas. Hiervoor wordt een evenredige aftrek van punten gegeven.

Totaal aantal punten : 5 = groepseindcijfer: Dit wordt over de 2 leerlingen verdeeld. Indien men goed heeft samengewerkt krijgt ieder groepslid de helft van het aantal punten. Indien niet goed is samengewerkt worden de punten anders verdeeld.

Opdrachten:

   A.  Politieke stromingen

1    Welke 3 politieke stromingen zijn er in Nederland.   Leg uit in welke opzichten  ze van elkaar verschillen.

2    Welke partijen uit de Tweede Kamer horen bij deze hoofdstromingen. Leg uit waarom .

3    Kies een politieke partij uit en geef een overzicht van de belangrijkste         
      programmapunten van deze partij. Knip bovendien artikelen uit over hoe  

      de partij de laatste tijd in het nieuws is gekomen.

B.  Gemeentebestuur

4    Leg uit hoe het gemeentebestuur in elkaar zit. Welke organen en welke personen zijn erbij betrokken. Wat zijn hun taken en hoe lang zitten zij in het bestuur.

5    Leg uit hoe in dit gaat in je eigen  gemeente. Zoek tevens uit welke partijen en welke personen betrokken zijn bij het gemeentebestuur.

6    Zoek tenminste 3 zaken waar het (bij 2 onderzochte) gemeentebestuur zich de laatste tijd mee heeft bezig gehouden. Zoek hier krantenartikelen over.

7    Schrijf een verslag over een bezoek aan een gemeenteraadsvergadering.

8    Hou een interview met een gemeenteraadslid of een wethouder over zijn taak.

C.  De regering regeert

9    Hoe komt in Nederland een regering tot stand. (kernwoorden : verkiezingen, kabinetsformatie,koningin,regeerakkoord)

10  Waarom noem je ons land een constitutionele monarchie en welke rol speelt de koningin ?

11  Zoek uit uit welke partijen onze regering bestaat en welke ministers en 

      staatssecretarissen deze partijen leveren. Vermeld de namen met 

     ministerie.

12  Hoe machtig is de regering? ( Let hierbij op de macht van het parlement, de ambtenaren, media, actie en belangengroepen)

13  Geef een beknopt overzicht van de geschiedenis van de constitutionele  

      monarchie waarbij je aandacht besteedt aan de volgende

      jaartallen:1814,1815,1818,1917 en een overzichtje maakt van de 

      verschillende vorsten die ons land hebben bestuurd.

14  De laatste jaren woedt er een discussie over de macht van onze koning(in).

      Zoek hierover informatie op en maak een kort verslag.

15  Maak een kort verslag over de plannen van de regering op Prinsjesdag. Bespreek ook hoe de politieke partijen hierop hebben gereageerd.

       D .  Het parlement controleert.

16  Leg zo uitgebreid mogelijk uit wat de/het verschil(len) zijn tussen de Eerste en de Tweede Kamer.

17  Welke fracties zitten er momenteel in de Tweede Kamer, hoe groot zijn ze en hoe heet de fractievoorzitter. Welke zijn regeringspartij en welke zijn oppositiepartij.

18  Op welke manier controleert de volksvertegenwoordiging? M.a.w. welke rechten heeft ze ?

19  Kies een regeringspartij en leg uit waarom het eens is met het regeringsbeleid.

20  Kies een oppositiepartij en leg uit waarom het oneens is met het regeringsbeleid.

    E.  Rechtspraak

21  Waarom is onze rechtspraak onafhankelijk is en moet zijn?

22  Wat is strafrechtspraak. Leg uit welke partijen erbij betrokken zijn ?

23  Wat is burgerlijke rechtspraak. Leg uit welke partijen erbij betrokken zijn.

24  Welke rechtbanken zijn er in Nederland en waar houden zij zich mee bezig ?

25  Verzamel over tenminste 3 strafprocedures  artikelen  en maak erover

      een korte samenvatting met uitleg.

    F.  Overheidsfinanciën

26  Leg het verschil uit tussen een nachtwakersstaat en een verzorgingsstaat.

27  Hoe is de verzorgingsstaat ontstaan.

28  Welke betekenis heeft prinsjesdag voor de overheidsfinanciën

29  Zoek over de laatste rijksbegroting uit welke accenten het zittende kabinet wil leggen als het gaat om overheidsfinanciën.

    G.  Europese Unie

30  Hoe is de Europese Unie stapsgewijs ontstaan?

31  Welke landen maken op dit moment deel uit van de Europese Unie ?

En welk van die landen heeft momenteel de Euro?

32  Hoe zit het bestuur van de Europese Unie in elkaar ?

Leg daarbij de taak uit van de Europese commissie en die van de Raad van Ministers en van de Europese Raad (Eurotop)

33  Wat zijn de taken van het Europese parlement ?

34  Welke informatie weet je te vinden over de komende uitbreiding van de Europese Unie?

 

PO Geschiedenis van de Twintigste Eeuw

Gepost in Praktische opdrachten

 prime minster israel

Praktische opdracht geschiedenis van de twintigste eeuw Inhoudsopgave:

Handleiding bij praktische opdracht geschiedenis 5 VWO

Onderwerpen praktische opdracht geschiedenis 5 VWO

Structuurbegrippen in het geschiedenisonderwijs

Logboek praktische opdracht geschiedenis van de twintigste eeuw

Beoordelingsmodel praktische opdracht geschiedenis van de twintigste eeuw

 

  ho shi min

mao

soekarno



 

HANDLEIDING BIJ PRAKTISCHE OPDRACHT GESCHIEDENIS 5 VWO

Een onderdeel van het schoolexamen geschiedenis van 5 VWO is de Praktische Opdracht. Uit de verstrekte gegevens heb je kunnen lezen dat deze praktische opdracht een waardering geeft van 20. Dus evenveel als een te maken proefwerk van een hoofdstuk van de methode Feniks Je dient aan de volgende aandacht te besteden:

1) Het is de bedoeling dat je een keuze maakt uit de onderwerpen waarover je de praktische opdracht wilt maken. Er wordt een lijst toegevoegd van onderwerpen waaruit je een keus kunt maken. Zorg dus dat je snel bent. Wie het eerst komt heeft de eerste keus.

2) Na goedkeuring door de docent kies je een vraagstelling die je wilt beantwoorden. Maak daarbij gebruik van de toegevoegde lijst: Structuurbegrippen in het geschiedenisonderwijs. Deze vraagstelling dient altijd te worden goedgekeurd door de docent.

3) Tegelijk met de praktische opdracht hou je een dossier bij van informatie die je verzamelt, informatie die je kopieert, uittreksels die je maakt en internetgegevens die je raadpleegt. Dit dossier zal ook worden beoordeeld.

4) Van begin tot het einde hou je een logboek bij waarin je alle werkzaamheden met betrekking tot je historisch onderzoek dient te noteren.

5) Na goedkeuring van je onderwerp en vraagstelling door de docent ga je aan het werk en zoekt naar bronnen die je voor je onderwerp kunt gebruiken. Zie voor Bron de toegevoegde lijst: Structuurbegrippen in het geschiedenisonderwijs.

6) Vervolgens schrijf je een antwoord op de door jou gekozen vraagstelling aan de hand van het bronnen materiaal. Let daarbij op de onderdelen die door de docent beoordeeld zullen worden. Zie daarvoor het toegevoegde beoordelingsmodel Praktische Opdracht voor Geschiedenis.

7) De praktische opdracht zelf dient uit ongeveer 10 pagina’s te bestaan. Kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit. 8) Houd je aan het door de docent gemaakte tijdpad. Bij bijzondere omstandigheden neem je altijd contact op met de docent. 9) Tijdpad praktische opdracht

TIJDPAD    
WEEK 40 UITREIKING MATERIAAL PRAKTISCHE OPDRACHT GESCHIEDENIS 20E EEUW DOOR DOCENT
WEEK 42 GOEDKEURING GEKOZEN ONDERWERP VERANTWOORDELIJKHEID LEERLING
WEEK 42 GOEDKEURING VRAAGSTELLING EN TE GEBRUIKEN BRONMATERIAAL VERANTWOORDELIJKHEID LEERLING
WEEK 43 TOT EN MET 47 MAKEN VAN SAMENVATTINGEN VERANTWOORDELIJKHEID LEERLING
WEEK 47 TOT EN MET WEEK 4 SCHRIJVEN PRAKTISCHE OPDRACHT VERANTWOORDELIJKHEID LEERLING
WEEK 5 INLEVEREN PRAKTISCHE OPDRACHT VERANTWOORDELIJKHEID LEERLING

ONDERWERPEN PRAKTISCHE OPDRACHT GESCHIEDENIS 5 VWO

1)     Russisch-Japanse 1904-1005

2)     Revolutie van 1905 in Rusland.

3)     Revolutie van 1911 in China.

4)     Boerenoorlog in 1902

5)     Entente Cordiale in 1905

6)     Bloedige zondag in St Petersburg 1905

7)     Het ontstaan van de  Triple Entente in 1907

8)     Bosnische crisis in 1908

9)     Balkanoorlogen 1912-1913   

10) Spoorwegstaking in Nederland 1903   

11) Marokkocrisis 1911   

12) Moord op de kroonprins van Oostenrijk Hongarije te Sarajewo 1914

13) Het von Schlieffenplan

14) Slag aan de Marne 1914

15) Slag bij Verdun 1916

16) Slag bij de Somme 1916

17) De onbeperkte duikbotenoorlog

18) De feb/maart revolutie Rusland 1917

19) De okt/nov revolutie Rusland 1917

20) Terugkeer Lenin naar Rusland 1917

21) Moord op Raspoetin

22) De ‘voorlopige’regering Kerenski maart 1917 – oktober 1917

23) De vrede van Brest-Litowsk maart 1918

24) De tweede slag aan de Marne.

25) Deelname V.S. aan de Eerste Wereldoorlog

26) Duitse novemberrevolutie 1918

27) Veertien punten plan van Wilson

28) Dictaat van Versailles

29) Cordon sanitair

30) Ineenstorting Turkse Rijk

31) De Volkenbond

32) De Russische burgeroorlog 1918-1920

33) Het Marxistisch - Leninisme.

34) De Nep Politiek 1921-1928

35) De strijd om de macht tussen Stalin en Trotski

36) De collectivisatie van de landbouw in de Sovjet Unie

37) Gosplan en de vijfjarenplanning

38) Boecharin en Stalin.

39) De moord op Kirov

40) De terreur van Stalin

41) De Goelag archipel

42) Kunst en partijpolitiek in de Sovjet Unie

43) Fascisme en Volksfronttactiek

44) ‘The roaring twenties’

45) De drooglegging

46) The great red scare: de angst voor links in de V.S.

47) De beurskrach van 1929

48) F.D.Roosevelt en de New Deal

49) Isolationisme V.S. in het Interbellum

50) De aanval op Pearl Harbour

51) Het Atlantic Charter

52) Einde Chinese Keizerrijk 1911/1912

53) Soen Jat Sen en zijn invloed op China

54) De Warlords

55) De Lange Mars

56) Eerste en tweede Eenheidsfront in China

57) Japan en China

58) Mao en het Maoisme

59) Tsjiang Kai-sjek en de strijd tegen het communisme

60) De Chinese Burgeroorlog 1945-1949

61) De Grote Sprong Voorwaarts

62) De Culturele Revolutie

63) De Bende van Vier

64) Communistisch China en Nationalistisch China

65) Opkomst Fascisme in Italië

66) Mussolini en ‘Mare Nostrum’

67) De mars naar Rome

68) De moord op Matteotti

69) De Romeinse kwestie

70) De invoering van het corporatief stelsel in Italië

71) Italië en Abessinië

72) Mussolini en Oostenrijk

73) De as Rome-Berlijn

74) Italië en de verovering van Albanië

75) De Spaanse Burgeroorlog

76) De Internationale Brigades

77) Franco en het fascisme

78) Guernica

79) De Republiek van Weimar

80) Spartacus opstand

81) Erfüllungspolitiek

82) Kapp-Putsch

83) Verdrag van Rapallo

84) Bezetting Duitse Ruhrgebied in 1923

85) Verdrag van Locarno

86) Het Briand-Kellogpact

87) De machtigingswet in de Weimar Republiek

88) Hitler en het Nationaal-Socialisme

89) Rijkskanslier von Papen en zijn rol in 1933

90) De machtsovername van Hitler in 1933

91) De Reichstag brand

92) De nationaal-socialistisch gelijkschakeling

93) De Neurenburger wetten

94) Intocht in het Rijnland

95) De Anschluss

96) De conferentie Van Munchen 1938

97) De Reichskristallnacht

98) Bezetting Tsjecho-Slowakije maart 1939

99) Von Ribbentrop - Molotov pact 1939

98) Fins - Russische oorlog

90) De revolutiepoging van Troelstra

100) De nacht van Kersten

101) De Muiterij op de Zeven Provinciën

102) Colijn en de gouden standaard

103) De invloed van de Blitzkrieg

104) The ‘Phony War’

105) Ontstaan West Front 1940

106) Vichy Frankrijk

107) Het ‘wonder’ van Duinkerken

108) Seys Inquart en Nederland

109) De Battle of Brittain

110) Operatie Barbarossa

111) De slag bij El Alamein

112) De slag bij Stalingrad

113) Geallieerde aanval op Italië

114) Bevrijding Mussolini

115) Conferentie van Teheran 1943

116) Operatie Overlord

117) De aanslag van Von Stauffenberg

118) Het Ardennenoffensief

119) Monty en de slag om Arnhem

120) Conferentie van Jalta

121) Conferentie van Potsdam

122) Duitsland en de Koude Oorlog

123) Ontstaan Volksdemocratieën

124) De Wannsee Conferentie

125) Himmler en de SS

126) De stoottroepen van de SA

127) De nacht van de Lange Messen

128) Collaboratie en Nederlanders

129) De Nederlandse en het Nationaal Socialisme

130) Anton Mussert

131) Rost van Tonningen

132) De Nederlandse regering in Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog

133) De Nederlandse Unie

134) De Binnenlandse Strijdkrachten

135) De Februaristaking

136) De april - mei staking van 1943

137) Dolle Dinsdag

138) Hongerwinter

139) Japan en Ned-Indië

140) Slag in de Java zee

141) Soekarno en de Japanners

142) Truman en de atoombom

143) Onvoorwaardelijke overgave Japan

144) Conferentie van San Francisco

145) De communistische staatsgreep in Tsjecho-Slowakije 1948

146) De blokkade van Berlijn

147) De Griekse Burgeroorlog

148) De Trumandoctrine

149) Het Marshallpla

150) Oprichting OESO

151) Oprichting NATO

152) De Korea oorlog

153) Het McCarthyisme

154) Oprichting Warschaupact

155) Oostenrijk en de Geallieerden

156) De Hongaarse Opstand

157) De Suezcrisis

158) Het Twintigste Partijcongres in de Sovjet Unie159) Chroesjtsjow en de Russische landbouwpolitiek

160) Vreedzame Coëxistentie

161) De Spoetnik

162 Breznjew en de akkoorden van Helsinki

163) Breznjew doctrine

164) Praagse Lente

165) Solidarinoz

166) Ost Politiek

167) Salt akkoorden

168) Cuba crisis

169) Bouw Berlijnse muur

170) Rusland en Afghanistan

171) Praagse herfst

172) De val Van Ceaucescu

173) Gorbatsjov

174) 40 jaar DDR

175) Glasnost en Perestrojka

176) Reaganomics

177) Einde van de Sovjet Unie

178) Kohl’s Tien Punten Plan

179) De Duitse eenwording

180) Dien Bien Phoe

181) Conferentie van Genevé

182) Golf van Tonkin Incident

183) Het Tet Offensief

184) De Parijse akkoorden

185) De Viet Cong

186) Ho Tsji Min

187) Kerstbombardementen

188) Viëtnamisering van de oorlog

189) Agent Orange

190) Cambodja en de Rode Kmer

191) Dominotheorie

192) Pentagonpapers

193) Communistische staatsgreep in Indonesië

194) Soekarno

195) Politionele acties

196) De Verenigde Staten van Indonesië

197) Containment politiek

198) Roll Back policy

199) New Frontier

200) J.F.Kennedy’s presidentschap

201) R.M.Nixon en Watergate

202) Iran contra schandaal

203) Militaire Staatsgreep in Chili

204) De V.S.en de eigen achtertuin

205) Little Rock

206) Busboycot Montgomery

207) Mars op Washington

208) M.L.King

209) Supply Side Economy

210) Evil Empire

211) De V.S. en Iran

212) De Theocratie van Iran

213) Nasser en het Arabisch Socialisme

214) Sadat en Israel

215) De Camp David akkoorden

216) De junioorlog van 1967

217) De Yom Kippoer oorlog van okt 1973

218) De Arabische wereld en het ‘oliewapen’

219) Jasser Arafat

220) Sykes Picot verdrag

221) Balfourdeclaration

222) Israel 1948

223) Intifadah

224) Nelson Mandela

225) Uiteenvallen Joegoslavië

STRUCTUURBEGRIPPEN IN HET GESCHIEDENISONDERWIJS

A: BRON EN VRAAGSTELLING

1. BRON Een bron kan een reconstructie geven van het verleden. We maken een onderscheid tussen ongeschreven en geschreven bronnen. Ongeschreven bronnen zijn alle overblijfselen en geschreven bronnen worden alle door de mens geschreven bronnen gerekend Daarnaast wordt er onderscheidt gemaakt tussen primaire bronnen en secundaire bronnen. Primaire bronnen zijn bronnen uit de eerste hand en die een bepaalde gebeurtenis zo direct mogelijk weergeven. Secundaire bronnen zijn bronnen uit de tweede hand. Daarnaast wordt er nog onderscheid gemaakt tussen bewust en onbewust vastgelegde bronnen. Bewust zijn die bronnen waarbij de maker er van uit ging dat deze een bron van informatie zou zijn.

2. VRAAGSTELLING Naast bronnen spelen vraagstellingen een belangrijke rol in het historisch onderzoek.

Er zijn verschillende soorten vragen:

q De beschrijvende vraag: dit soort vragen richt zich voornamelijk op kenmerken ( en relaties tussen) bepaalde verschijnselen;

q De verklarende vraag: bij dit soort vragen gaat het om het ontstaan en de ontwikkeling van kenmerken van ( en relaties tussen) bepaalde verschijnselen;

q De voorspellende vraag: deze vraag richt zich op de ontwikkeling van kenmerken van ( en relaties tussen) verschijnselen in de toekomst;

q De probleemoplossende vraag: door middel van probleemoplossende vragen worden de verschillen tussen de bestaande en de gewenste situatie in het daglicht gesteld en gezocht naar een eventuele oplossing;

q De evaluatieve vraag: deze vragen gaan in op de waardering van kenmerken van ( en relaties tussen) bepaalde kenmerken

Naast deze vraagstellingen kennen we ook nog de HYPOTHESE: Dat is een onbewezen stelling vooraf formuleren.

B: VERANDERING, CONTINUITEIT EN DISCONTINUITEIT

De geschiedenis zit vol van veranderingen of discontinuïteit. Deze veranderingen kunnen geleidelijk of schoksgewijs optreden. Tegenover vele veranderingen staat dat er ook veel niet of nauwelijks verandert. Dit wordt in de geschiedschrijving continuïteit genoemd.

C: OORZAKEN EN GEVOLGEN

Historische verschijnselen of gebeurtenissen staan vrijwel nooit op zich, maar zijn het gevolg van eerdere gebeurtenissen of ontwikkelingen. Bovendien zijn ze vaak zelf de oorzaak van andere gebeurtenissen. Historische verschijnselen zijn nooit te verklaren uit een enkele oorzaak maar uit een complex van oorzaken. Oorzaken zijn dus vermoedelijke redenen waarom iets is gebeurd. Men kan de oorzaken ook indelen in politieke, economische, sociale en culturele oorzaken. Gevolgen kunnen worden ingedeeld in directe gevolgen: gevolgen op korte termijn; en in indirecte gevolgen: gevolgen op langere termijn. Gevolgen kunnen ook worden ingedeeld in bedoelde en onbedoelde gevolgen

D: INLEVING EN STANDPLAATSGEBONDENHEID

Het denken en doen van een persoon wordt voor een groot deel bepaald door zijn persoon en zijn omstandigheden. Dit noemt men standplaatsgebondenheid Met inleving bedoelen we de eigen ideeën en opvattingen uitschakelen en zich proberen te verplaatsen in de gedachtenwereld van die tijd of periode.

F: FEIT EN OBJECTIVITEIT Een feit ‘ staat vast’, hoe je het ook wendt of keert. Een feit is als zodanig objectief. Een mening daarentegen staat niet vast en is subjectief. Over een mening zijn bij wijze van spreken, de meningen verdeeld.

E: INTERPRETATIE Iedere reconstructie van het verleden is niet meer dan een interpretatie van het bronnenmateriaal dat is overgeleverd. Het verleden zelf bestaat immers niet meer. Door middel van probleem- of vraagstellingen proberen we een bepaalde samenhang te creëren en verbanden te leggen tussen verschillende bronnen. Een interpretatie hangt nauw samen met iemands standplaatsgebondenheid. Men gaat uit van de eigen gedachtewereld als men selecteert, formuleert en bronnen interpreteert. Men kan dus met hetzelfde bronnenmateriaal tot een andere conclusie komen. Voorbeeld: zowel de Joden als de Arabieren vinden dat Palestina op historische gronden hen toekomt, vandaar dat het conflict zo moeilijk is op te lossen.

LOGBOEK PRAKTISCHE OPDRACHT GESCHIEDENIS 20E EEUW
ONDERDEEL Activiteiten Paraaf docent Datum Bestede tijd Totaal tijd
Keuze onderwerp          
Vraagstelling praktische opdracht          
Te gebruiken bronmateriaal          
Maken van samenvattingen          
Het schrijven van het werkstuk          
Beoordelingsmodel Praktische Opdracht
Docent: drs J.W.Swaen
Leerling: Klas: Eindcijfer:
Presentatievaardigheid slecht Onvol-doende Vol- doende Goed Zeer goed
Heeft de leerling het logboek voldoende uitgewerkt 1 2 3 4 5
Heeft de leerling het dossier voldoende uitgewerkt 1 2 3 4 5
Heeft de leerling eigen woordgebruik toegepast 1 2 3 4 5
Zijn spelling en interpunctie correct 1 2 3 4 5
Is het gebruik van het begrippenkader consistent 1 2 3 4 5
           
Vakinhoudelijke vaardigheden          
Toont de leerling voldoende historisch besef 1 2 3 4 5
Heeft de leerling de vraagstelling juist uitgewerkt 1 2 3 4 5
Beheerst de leerling de begrippen continuiteit en verandering 1 2 3 4 5
Formuleert de leerling zijn of haar beeld rekening houdend met de standplaatsgebondenheid 1 2 3 4 5
Heeft de leerling de bronnen goed geïnterpreteerd 1 2 3 4 5
Heeft de leerling oorzaak en gevolg goed onderscheiden 1 2 3 4 5
Heeft de leerling onderscheid gemaakt tussen subjectiviteit en objectiviteit 1 2 3 4 5
Heeft de uitwerking voldoende diepgang/niveau 1 2 3 4 5
Beoordeling 1= slecht het aspect is niet aanwezig, of zeer gebrekkig uitgewerkt 2= onvoldoende het aspect is weliswaar aanwezig, maar summier uitgewerkt 3= voldoende het aspect is aanwezig en redelijk uitgewerkt 4= goed het aspect is aanwezig en naar tevredenheid uitgewerkt 5= zeer goed het aspect is aanwezig en naar volle tevredenheid uitgewerkt Minimale score is 13 Maximale score is 65 Cesuur is 38,
Aantal punten Cijfer Aantal punten Cijfer Aantal punten Cijfer Aantal punten Cijfer Aantal punten Cijfer    
13 1.0 23 2.7 33 4.5 43 6.2 53 7.9 63 9.7
14 1.2 24 2.9 34 4.6 44 6.4 54 8.1 64 9.8
15 1.3 25 3.1 35 4.8 45 6.5 55 8.3 65 10.0
16 1.5 26 3.3 36 5.0 46 6.7 56 8.4    
17 1.7 27 3.4 37 5.2 47 6.9 57 8.6    
18 1.9 28 3.6 38 5.3 48 7.1 58 8.8    
19 2.0 29 3.8 39 5.5 49 7.2 59 9.0    
20 2.2 30 3.9 40 5.7 50 7.4 60 9.1    
21 2.4 31 4.1 41 5.8 51 7.6 61 9.3    
22 2.6 32 4.3 42 6.0 52 7.8 62 9.5    

 

 

PO De WIC en de slavenhandel

Gepost in Praktische opdrachten

 

klas 2 PO over de WIC en de slavenhandel

wic

 

Leerdoelen : ll. moeten kennis vergaren over de West Indische Compagnie en kunnen aantonen wat de WIC te maken had met slavenhandel en slavernij

ll. moeten de gegevens verwerken in een verslag

Taakeisen:

Wat: - Informatie over WIC selecteren en verzamelen mbv video, leerboek leestekst

Waarom: -WIC is economisch belangrijk geweest voor de Nederlandse Republiek in de 17e en

18e eeuw, maar tevens vormde het door haar betrokkenheid met de slavenhandel een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Nederland

- Oefenen in het maken van een klein verslag

Hoe: - In drie lessen (en evt. thuis) met tweetal een verslag maken waaruit blijkt dat de info door de leerlingen is verwerkt (netjes geschreven)

Beoordeling : Verzorging verslag (titelblad, reflectie, lay-out, netheid,

eigen woorden) 15 pnt

Beantwoording van de vragen 35 pt

(Maximale score bedraagt 50 pnt)

(Deze score verdubbelen en vervolgens delen door 10 is je score !)

Het punt telt mee als een SO

Inleveren : - aan einde 3e les

Instructie

Verslag maken over de WIC en slavenhandel. Het verslag bestaat uit :

1 Een titelblad : - titel van verslag, namen van ll, datum, en een passende afbeelding/tekening

2 Antwoorden formuleren op de vragen van de zes thema’s (zie taakblad)

3 reflectie : (wat vindt je van deze taak en wat heb je ervan geleerd, wat ging goed en wat ging niet zo goed e.d.

Informatie

Informatieve tekst over WIC en slavenhandel

Videoserie over slavernij in Suriname

 

De West Indische Compagnie en de Slavenhandel

 

Inleiding

Ruim 500.000 Afrikaanse mannen, vrouwen en kinderen zijn door de Nederlanders als slaaf naar de Amerikaanse koloniën overgebracht. Meer dan de helft van deze slaven werden verscheept door de West-Indische Compagnie (WIC), die daarmee de belangrijkste Nederlandse organisatie was die zich met de slavenhandel bezig hield. Maar hoe verliep een slavenreis nu eigenlijk?
Aan de hand van één van de slavenreizen van de WIC met haar schip ‘De Nieuwe Post’ wordt hiervan een beeld geschetst. Van de planning van de reis door de WIC tot en met het verblijf en de verkoop van de slaven op Curaçao en de opstand van enkele van hen.
Er zijn authentieke teksten opgenomen en ook enkele fragmenten uit de autobiografie van de slaaf Equiano, die als kind omstreeks het midden van de achttiende eeuw de reis naar de Nieuwe Wereld maakte met een Engels slavenschip.

De West-Indische Compagnie

De Tweede of Nieuwe West-Indische Compagnie was evenals haar in 1674 failliet gegane voorgangster, de in 1621 opgerichte Eerste WIC, georganiseerd in vijf kamers: Amsterdam, de Maze (Rotterdam), Zeeland, het Noorderkwartier (Hoorn en Enkhuizen) en Stad en Lande (Groningen).
De vijf kamers vaardigden gezamenlijk volgens een vaste verdeelsleutel negen vertegenwoordigers af die samen met een afgevaardigde van de Staten-Generaal het hoogste bestuurscollege, de Heren Tien, vormden.
De tien bewindhebbers kwamen in de regel slechts eenmaal per jaar bijeen en stelden dan voor ieder van de vijf kamers het aantal uitredingen (scheepsreizen) vast, de zogenaamde 'toerbeurten'. Deze betroffen zowel slavenreizen als andere handelsmissies.

wic plaatsen

Kaart van de WIC nederzettingen rond de AtlantischeOceaan (1640-1650)

Er werd daarbij precies bepaald welke waarde de mee te nemen handelsgoederen (het cargasoen) zouden hebben, hoeveel slaven dienden te worden ingekocht, waar dit op de Afrikaanse kust moest gebeuren en uiteindelijk waar in Amerika het slaventransport (het armasoen) moest worden afgeleverd.
De slavenhandel vormde een belangrijke activiteit van de WIC. Bijna de helft van het totale aantal schepen dat de Compagnie tussen 1674 en 1740 uitreedde was bestemd voor slaventransport. Tot 1730 bezat de WIC in de Republiek het monopolie op de slavenhandel. Particuliere schepen die dit monopolie ontdoken, zogenaamde "lorrendraaiers", werden wanneer zij werden betrapt opgebracht en met hun lading verbeurd verklaard..

De slavenhandel van de WIC

De slavenvaart was een onderdeel van de zogenaamde driehoekshandel. Koopvaarders voeren van Europa naar Afrika, de eerste zijde van de driehoek, waar meegebrachte Europese producten werden geruild tegen slaven. De reis met slaven van Afrika naar een bestemming in Amerika vormde de tweede zijde van de driehoek, die in het Engels als de "middle passage" (middenpassage) wordt aangeduid. De terugreis naar Europa van het schip, nu geladen met tropische producten, vormde de laatste zijde van de driehoek. De slavenvaart was in de eerste plaats handel en eventueel menselijke leed was van ondergeschikt belang.

D.H. Gallandat rechtvaardigde in zijn handboek voor slavenhandelaren het bedrijf als volgt:

"Alleenlijk zal ik hier aanmerken, dat ‘er vele bedryven plaats hebben, welke ongeoorloofd zouden schynen, indien ‘er geen byzonder voordeel in te vinden was. Getuige zy hier van de Slavenhandel, dien men alleen al door het voordeel, ‘t welke dezelve aan de kooplieden toebrengt, van onwettigheid kan vryspreken."

De aankoop van de slaven

De WIC kocht slaven in verschillende gebieden op de Afrikaanse kust. De belangrijkste waren: de Goudkust, de daaraan grenzende Slavenkust en het gebied ten noorden van de monding van Kongo dat werd aangeduid als Loango-Angola. De WIC had in de twee eerstgenoemde gebieden vestigingen in de vorm van forten of handelsposten.

De hoofdvestiging was in Elmina. Vanuit de forten en handelsposten werden de slaven ingekocht via Afrikaanse makelaars. Dit gebeurde ook wanneer er geen slavenschepen lagen te wachten.
In afwachting van hun transport werden de slaven opgesloten. In Elmina was een kerker die enkele honderden personen kon herbergen. Op andere plaatsen werd de menselijke koopwaar opgesloten in 'tronken', door palissaden omgeven terreinen.
Waar de Compagnie geen vestiging had, zoals in Loango-Angola, werden de slaven vanaf de schepen ingekocht.

Voor het transport van de slaven werden gewone koopvaarders gebruikt die tijdelijk werden aangepast voor het vervoer van grote aantallen mensen.

De grootte van de ingezette schepen varieerde al naar gelang de bestemming in Amerika. De grootste schepen, die tot 500 of 600 slaven aan boord hadden, werden ingezet in de slavenvaart op Curaçao.
Onder de overloop (het laagste dek) werd een 'diep verdeck' of 'koebrug' geconstrueerd. Zowel op de overloop als op de koebrug werden slaven ondergebracht.
Het ruim was niet voor menselijk vervoer maar alleen voor de voorraden water, voedsel, brandhout en eventuele verdere lading.
De WIC maakte gebruik van zowel eigen schepen als van gehuurde vaartuigen. De grootte van de ingezette schepen varieerde al naar gelang de bestemming in Amerika. De scheepstypen gebruikt in de vaart op Curaçao waren fluiten, pinassen en fregatten, schepen met een lengte van 100 tot 120 voet (28 tot 34 m) en een bemanning van 45 tot 60 koppen.

De schepen voeren langs de kust totdat een makelaar van slaven op het strand verscheen. Het kon weken of zelfs maanden duren voordat een armasoen compleet was en de oversteek van de Atlantische Oceaan kon worden aangevangen.
De aangeboden slaven bestonden vooral uit in oorlogen tussen Afrikaanse staten gemaakte krijgsgevangenen, maar het konden ook mensen zijn die als slaaf geboren waren of die door een misdaad of schuld in slavernij waren gekomen.
Daarnaast konden zij het slachtoffer zijn van georganiseerde slavenraids in het binnenland. Nadat de slaven waren aangekocht door de WIC, werden zij gebrandmerkt en geregistreerd.

Het leven aan boord van een slavenschip

De schippers van de slavenschepen van de Compagnie ontvingen instructies hoe zij hun levende lading dienden te behandelen. Nauwkeurige bepalingen waren opgesteld over onder meer het te verstrekken voedsel, de medische zorg, hygiëne aan boord en het gelegenheid geven aan de slaven tot regelmatige lichaamsbeweging.
Er dienden zelfs trommels te worden meegenomen om de slaven tot dansen te kunnen aanzetten.
Het verblijf van de slaven aan boord duurde maanden, soms wel langer dan een half jaar. De omstandigheden waren benauwd, de sanitaire voorzieningen primitief en velen werden ziek. Gemiddeld stierf 16 tot 17% van de slaven tijdens de reis. De voornaamste doodsoorzaken waren dysenterie, pokken. tuberculose en scheurbuik

Naar mate er gedurende het verblijf aan de Afrikaanse kust meer en meer slaven aan boord werden gebracht moeten de omstandigheden steeds benauwder zijn geworden. De slaven lagen in rijen naast elkaar en boven elkaar op van planken getimmerde "beddings". De ruimte was zo beperkt dat zitten nauwelijks mogelijk was. De atmosfeer kon op sommige schepen door gebrek aan ventilatiemogelijkheden soms letterlijk verstikkend zijn.

Er waren sanitaire voorzieningen aan dek in de vorm van getimmerde "gemakken" en in de kwartieren benedendeks stonden emmers of tonnen. De stank in de "slaavegaten", zoals de ruimten waar de slaven verbleven veelal werden aangeduid, moet verschrikkelijk zijn geweest.
Het is gezien de omstandigheden aan boord niet verwonderlijk dat op vrijwel alle schepen de slaven ernstig te lijden hadden van infectieziekten, met name dysenterie. De 'loop' of 'rode loop', zoals deze ziekte werd aangeduid, maakte de meeste slachtoffers.
De haard van de besmetting kan heel goed in het op de Afrikaanse kust ingenomen drinkwater hebben gezeten. Bovendien bedierf het water gedurende de reis door verrotting van dode insecten en ander organisch materiaal dat in de vaten terecht was gekomen.

Door de voortdurende deining zullen velen zeeziek zijn geweest. Diarree, braken en hevige transpiratie in de bedompte kwartieren benedendeks veroorzaakten enorm vochtverlies terwijl de slaven gemiddeld niet meer dan ongeveer een liter water per etmaal kregen. Het water werd tweemaal per dag verstrekt bij een maaltijd die bestond uit gort of paardebonen met spek, palmolie en pepers.

Uitdroging moet een belangrijke, maar niet onderkende doodsoorzaak zijn geweest.
(Er werd aantekening gehouden van de slaven die tijdens de reis overleden.
De angst onder de slaven door alles wat zij meemaakten en ook voor alles wat zij vreesden dat hun nog zou overkomen, was enorm.

Bij de bemanning bestond er tegelijkertijd een voortdurende angst voor opstand, hetgeen weer kon leiden tot hard en wreed optreden. En gestelde regels over het optreden van de bemanning tegenover de slaven konden hen uiteindelijk niet volledig vrijwaren van willekeur, mishandeling en incidenteel ook verkrachting.

Separatie/Verkoop

Na aankomst op Curaçao werden de slaven "gesepareerd", een selectieprocedure waarbij de oude of gebrekkige slaven (de manquerons) en de zieken werden gescheiden van de jonge, gezonde slaven of piezas de India


Vervolgens ontvingen alle slaven van het transport een zelfde brandmerk, een volgnummer of een letter, waarmee hun lot (verkoop of overlijden) in de administratie kon worden gevolgd. De manquerons en de zieken werden daarna zo snel mogelijk openbaar per opbod verkocht. De piezas de India werden meestal afgevoerd naar een van de plantages van de WIC in afwachting van hun verkoping. Voor hen werd een vaste prijs gerekend.

De separatie werd uitgevoerd door een commissie waarin meestal zowel Compagnies dienaren als particuliere kooplieden waren vertegenwoordigd.
Bij de brandmerking werden aanvankelijk nummers gebruikt, maar nadat nummer '100' was bereikt stapte men over op de letters van het alfabet. Daarbij werden alle letters gebruikt met uitzondering van de 'U' en de 'J' om verwarring met de 'V' en de 'I' te voorkomen.

Er waren twee redenen om tot een snelle verkoop van de zieken en manquerons over te gaan: de kans op verliezen door verslechtering van de gezondheidstoestand en sterfte moest zo klein mogelijk worden gehouden en de onderhoudskosten dienden zoveel mogelijk te worden beperkt.

Het aantal zieken, manquerons en piezas verschilde sterk van armasoen tot armasoen. Gemiddeld was ongeveer een derde ziek of manqueron en tweederde pieza.
De prijs voor een volwassen zieke of manqueron bedroeg gemiddeld 55 tot 60 pesos op (1 peso = 2 gulden) en voor een kind werd gemiddeld ongeveer 45 pesos betaald.
Maar de prijzen konden enorm variëren al naar gelang de vraag en de conditie van de aangeboden slaven.

De piezas werden niet bij opbod verkocht, maar tegen een vastgestelde prijs. Deze bedroeg voor een volwassen man of vrouw 100 pesos, later verhoogd tot 108 pesos. Kinderen kostten naar gelang hun leeftijd 1/3 of 2/3 van een volwassene.
De piezas konden in afwachting van kopers op verschillende plaatsen worden ondergebracht: achter fort Amsterdam of op een of meer van de plantages van de WIC rond Willemstad, vanouds veelal op plantage Hato


Leven op de plantages

Op de plantages konden de slaven enigszins van de reis herstellen, al werden zij daar ook aan het werk gezet. Om hun conditie op peil te brengen kregen zij wel vlees en vers fruit, maar het standaard voedsel bestond voornamelijk uit "kleine maïs" (Sorghum).
Een medicinae doctor en diverse chirurgijns waren door de Compagnie met de medische zorg van de slaven belast. Daarnaast waren ook de vaste slaven van de WIC onontbeerlijk bij de opvang en verzorging van de nieuwkomers.
Op haar plantages op Curaçao en ook op Bonaire had de WIC begin achttiende eeuw totaal zo'n 500 tot 600 vaste slaven tewerkgesteld bij de verbouw van kleine maïs en het hoeden van vee. Dit was van groot belang voor de voedselvoorziening van de slaven die als "handelsvoorraad"op het eiland verbleven.

Een regelmatig terugkerend probleem was echter dat de regentijd vaak te laat inzette of dat er te weinig regen viel. Een slechte oogst of een misoogst was dan het gevolg, terwijl ook veel vee door de droogte omkwam.
Dan moest regionaal voedsel worden ingekocht of met grote spoed vanuit de Republiek worden aangevoerd. Vlees en vers fruit werd gedurende de eerste tijd na aankomst wel aan de slaven verstrekt, maar het is de vraag of dit ook het geval was wanneer zij onverhoopt langer in ‘depot’ verbleven door gebrek aan vraag.
De kosten van onderhoud mochten niet te hoog oplopen. Aan slechts enkele van de vaste slaven van de WIC werd regelmatig vlees gegeven. De meesten ontvingen niet meer dan een rantsoen kleine maïs.

Sedert de zeventiende eeuw had de WIC een universitair geschoold arts, een medicinae doctor, op Curaçao in dienst. Daarnaast stonden er een aantal chirurgijns op de loonlijst. Deze uitgebreide medische staf was er in de eerste plaats voor de negotieslaven (de slaven die voor de handel waren bestemd).
Er was een vaste chirurgijn gestationeerd op plantage Hato, waar ook een aparte ziekenbarak was. Er waren ook enkele slaven van de Compagnie door de chirurgijns opgeleid om medische handelingen te kunnen verrichten.
Tenslotte waren er ook vier slaven, twee oorspronkelijk afkomstig van de kust van Guinee en twee uit het Loango-Angola gebied, die niets anders deden dan zich met de opvang van en het toezicht op de nieuw aangekomen slaven bezig houden. Aan hun diensten werd veel belang gehecht door de Compagnie

Slaven in opstand


Het was zeker niet zo dat de slaven onder alle omstandigheden hun situatie maar lijdelijk accepteerden: zij liepen weg, saboteerden werkzaamheden of gingen over tot gewelddadig verzet.
In het jaar 1716 kwamen Maria, Agathia, Aka, Apary, Catabary, Cocra, Gesa, Jantje, Meihouw, Ocla, Sae en Tromp in opstand. Op 9 november 1716 werden deze slaven buiten Willemstad onder het fort Schrikkenburg gebracht, om daar op gruwelijke wijze te worden terechtgesteld.
Zij waren schuldig bevonden aan het smeden van een komplot om een algehele opstand op Curaçao te ontketenen en aan de moord op enkele Compagnies dienaren. De mannen waren precies 11 maanden eerder door de WIC vanuit Afrika aangevoerd met het schip de ‘Nieuwe Post’ om op de Curaçaose slavenmarkt te worden verhandeld.

 

Taakblad (let op : voor vraag 9 en 16 kun je 4 punten verdienen !)

I WIC

1 Wat voor soort onderneming was de WIC?

2. Hoe lang heeft de WIC bestaan ?

3 Hoe kwam de WIC aan het kapitaal om haar activiteiten uit te voeren?

4 In welke werelddelen was de WIC actief ?

5 Maak een lijst van vijf verschillende beroepen waar de WIC werk voor

zorgde

II WIC en de slavenhandel

6 Waaruit blijkt dat de slavenhandel van de WIC belangrijk was?

7 Wat betekende het dat de WIC het monopolie had op de slavenhandel?

8. Leg uit of dat betekende dat ook alleen de Hollanders aan slavenhandel deden

9. Leg uit wat de driehoekshandel inhield (4 pnnt !)

10 Leg uit of slavernij voor de Afrikanen iets nieuws was voordat de blanken kwamen Video

11 Wat veranderde er wel door de komst van de blanken? Video

12 Noteer drie gebieden in Afrika waar men de slaven kocht

13 Hoe heette de hoofdvestiging van de WIC in Afrika?

14 De WIC kocht de slaven van zogenaamde slavenmakelaars.

Hoe kwamen deze makelaars aan die slaven ? Video

15 Noem 4 manieren waarop men slaaf kon worden. Video/tekst

III WIC en de slavenschepenl

16 Beschrijf het leven aan boord van een slavenschip. (4 pnnt

!) Video/tekst

17 Waar was de behandeling van de slaven aan boord op gebaseerd? Video/tekst

(waar ging het de kapitein vooral om)

18 Hoeveel slaven stierven er gemiddeld tijdens een reis Video/tekst

en hoe kwam het dat er zoveel slaven stierven?

IV WIC en de verkoop van slaven

19 Op wat voor manier werden de slaven verkocht Video/tekst

en waar lijkt dat eigenlijk wel wat op?

20 Waar letten de kopers van de slaven vooral op voordat zij een slaaf kochten? Video/tekst

21 Waarom moesten de zieke slaven zo snel mogelijk verkocht worden.?

V WIC en de plantages

22 Op welke twee eilanden had de WIC eigen plantages?

23 Slaven die in Suriname op de plantages terechtkwamen waren soms in Afrika

ook al slaaf geweest. Toch was het leven in Suriname als slaaf meestal heel

anders.

Noem minstens twee belangrijke verschillen

VI Verzet en afschaffing van de slavernij

24. Wat deden sommige slaven die zich niet in hun ellendige lot wilden berusten

(noem drie dingen)?

25 Geef een voorbeeld van een slavenopstand.(land en jaartal)

26 Slaven probeerden regelmatig om weg te lopen van de plantages. Video

Waarom lukte dat in Suriname vaak beter dan op de eilanden van de Antillen?

27 Waarom sloten de Hollanders in Suriname vrede met de Marron ? Video

28 Wanneer schafte Nederland de slavernij af ?

29 Waarom staat er in je boek dat de slavernij “eindelijk”werd

afgeschaft?

 

Praktische Opdracht VOC

Gepost in Praktische opdrachten

De VOC

Leerdoelen :

Leerlingen moeten kennis vergaren over de Verenigde Oostindische Compagnie.

Leerlingen moeten snel gerichte informatie kunnen zoeken op internet

Leerlingen moeten de gegevens verwerken in een verslag

Taakeisen:

Wat: - Informatie over VOC zoeken, selecteren en verzamelen mbv leerboek en internet

Waarom: - VOC is economisch zeer belangrijk geweest voor de Nederlandse Republiek in de 17e en

18e eeuw.

- Oefenen in het maken van een klein verslag

Hoe: - In twee lessen in het computerlokaal met tweetal een verslag maken waaruit blijkt dat de info door de lln. is verwerkt (netjes geschreven of in Word)

Het is belangrijk dat je antwoorden geeft in je eigen woorden !

- Als huiswerk (voor de 2e les) moeten jullie het titelblad maken en de vraag over de

voorkennis beantwoorden

Beoordeling:- het punt voor het verslag telt als een ½ SO

Inleveren : - aan einde 2e les of aan begin van daaropvolgende les

Verslag maken over de VOC. Het verslag bestaat uit:

1 Een titelblad : - titel van verslag, namen van ll, datum, en een passende afbeelding/tekening

2 Antwoorden formuleren op de vragen van de vier thema’s (zie taak bladen)(Door goed op deze sites te zoeken en door te linken kun je alle antwoorden vinden)

3 evaluatie/reflectie : (wat vindt je van deze taak en wat heb je ervan geleerd, wat ging goed en wat ging niet zo goed en dergelijke.

(Het is de bedoeling dat je het verslag maakt in je eigen woorden, dus je niet van internet knippen en in je verslag plakken. Je moet zelf informatie samenvatten tot antwoord op de vragen).

Beoordeling :

Verzorging verslag (titelblad, reflectie, lay-out, netheid, eigen woorden) 15 pnt

Beantwoording van de vragen 35 pnt. (Maximale score bedraagt 50 pnt) (Deze score verdubbelen en vervolgens delen door 10 is je cijfer !)

Informatie

Leerboek Sprekend Verleden deel 2 Hoofdstuk 4:

De Nederlanden: Van Republiek tot Parlementaire Democratie

Site www.blikopdewereld.nl 

Met vraag 11 en 22 kun je maximaal 5 punten verdienen, voor de overige vragen 1 punt !!

1 Voorkennis over de V.O.C.

1 Geef aan wat je al weet van de VOC voordat je aan deze opdracht begint.

2 Achtergronden van de V.O.C.

2) Wat is een (voor)compagnie ?

3) Wat was uiteindelijk het grootste belang van de expedities van deze voorcompagnieën ?

4) In welk jaar werd de VOC opgericht en in welk jaar werd de VOC weer opgeheven ?

5) Waarom werd de VOC eigenlijk opgericht ?

6) Welke rol speelde de Staten-Generaal bij die oprichting van de VOC ?

7) Wie of wat was die Staten-Generaal toen ?

In de tekst op de site van kenniscentrum kun je lezen dat er veel documenten van de VOC in buitenlandse bibliotheken liggen.

8) Maak een lijst met vijf in de tekst genoemde landen, die volgens jou in aanmerking komen.
9) Maak nu een top drie van landen die volgens jou de meeste documenten hebben.

(Tip : kijk goed aan welke landen aandacht wordt besteed in de tekst)

I Jakarta

A Verversingspost

II Portugal

B Centrum

III Zuid-Afrika

C Nootmuskaat

IV Molukken

D Oorlog

10 Maak goede combinaties.

3 Organisatie van de V.O.C.

11) Hoe zat de organisatie van de VOC in Nederland in elkaar ?

12) Waarom zou Amsterdam zo’n grote invloed in die VOC gehad hebben ?

4 Schepen van de V.O.C.

In 1628 voer het schip “de Batavia” weg uit de haven van Enkhuizen. Zeven maanden later al voer het schip te pletter op de riffen.

Aan het einde van de vorige eeuw is het schip weer exact als toen nagebouwd. Nu is het schip als museum te bezichtigen op de Bataviawerf te Lelystad..

Zoek informatie over het VOC-schip “de Batavia” en beantwoord de volgende vragen :

13) Wat waren de afmetingen (lengte, breedte en hoogte) van de Batavia ?

14) Hoeveel bemanningsleden waren er aan boord ?

15) Noem 5 verschillende functies (bijv. kapitein) van die bemanningsleden.

5 Rechtspraak van de V.O.C.

Lees welke straffen aan boord van een VOC-schip uitgevoerd werden.


16) Noem vijf verschillende straffen die aan boord van de schepen konden worden toegepast.

17) Welke straf lijkt je het ergste?

6 Producten van de V.O.C.

18) Noem 5 verschillende producten die de VOC verhandelde en zet er ook achter waar ze die producten voornamelijk vandaan haalden.

19) Wat betekent het dat de VOC een monopolie had op de handel in sommige producten.

20) Noem twee producten die de VOC vervoerde die je zelf nog dagelijks gebruikt.

6 Handelsgebied van de V.O.C.

21) In welke werelddelen was de VOC actief ?

De VOC had in het Verre Oosten een intra-Aziatisch handelsnetwerk opgezet

22) Leg in het kort uit hoe dat in elkaar zat en waarom de VOC dat zo deed..

In je leerboek staat geschreven over de slachtpartij van Jan Pieterszoon Coen op het eiland Banda.

23) Op welke van de zeven kaarten van de site (www.voc-kenniscentrum.nl) staat dit eiland ?

24) Wat is het grootste eiland op deze kaart ?

Lees de informatie over Kaap de Goede Hoop (Gewesten)

25) Waarom zouden er zoveel Hollandse namen in dat gebied zijn en geef een voorbeeld ?

26) Wat was de voornaamste functie van dat gebied voor de VOC ?

27) Waarom kwamen de “Boeren” van Zuid Afrika in conflict met de Bantu stammen ?

16-10-2005 drs. J.W.Swaen www.blikopdewereld.nl

 

 

De Theocratie in Iran Hoofdstuk 7 en Conclusie

Gepost in Praktische opdrachten

Theocratie in Iran

Hoofdstuk 7 Iran en de toekomst

Wat de toekomst brengt weet niemand, de betrekkingen tussen Oost en West zullen nog verder verslechteren of juist verbeteren. Dit zal liggen aan de ontwikkeling van beide machten.

Hoe zal de relatie tussen Iran en het Westen zich gaan ontwikkelen en wat verandert er in Iran op zich?

§ 7.1 Veranderingen binnen het land zelf

De grondwet in Iran lijkt vreemd voor de Westerse gebruiken, maar er is veel ruimte voor democratie en daardoor ook voor vreedzame veranderingen. Het enige wat hiervoor in de weg staat is de rol van de opperste leider, hij kan democratische besluiten namelijk terugdraaien. Hervormers hebben vaak gezegd dat het hun doel is op langere termijn democratisch verkozen partijen aan de macht krijgen. Dit zou betekenen dat het land niet langer door één man bestuurd kan worden en veranderingen niet meer kunnen worden tegengehouden. De Iraanse bevolking is jong: in 2004 was 70% van de bevolking jonger dan 30 jaar. Veel van hen verlangen naar hervormingen. Maar de regering weet opstanden en protesten keer op keer neer te slaan en zo worden de hervormers teruggedrongen. Het is niet zeker of Iran probeert atoomwapens te ontwikkelen, maar de technologie waarmee ze bezig zijn duidt er wel op. Hoewel de Iraanse regering in alle toonaarde ontkent.

Demonstrerende studenten eisten in 2004 dat de hervormingen sneller worden doorgevoerd

§ 7.2 Ontwikkelingen in de betrekkingen met het Westen

In zijn toespraak over de 'As van het Kwaad' verwees president Bush naar de banden van Iran met terroristische organisaties. Het is alleen onwaarschijnlijk dat Iran steun verleent aan soennitische organisaties als Al Qaida. De ontwikkelingen in Iran en de houding van de Verenigde Staten zullen heel erg belangrijk zijn voor de ontwikkelingen in de toekomst. Een belangrijk probleem is de groeiende onzekerheid in de Verenigde Staten over de nucleaire plannen van Iran. Dit kan in de toekomst leiden tot een groot conflict.

De huidige president Ahmadinejad heeft de afgelopen jaren al enkele staatsbezoeken gebracht aan westerse landen om de banden te versterken. In Nederland lijkt de relatie met Iran de laatste weken achteruit te gaan na de ophanging van de Nederlands-Iraanse Zahra Bahrami.

Conclusie

Voor de relatie tussen Iran en het Westen zou de komst van een democratie in Iran een erg gunstige verbetering zijn. Maar hoe snel dit ingevoerd zal gaan worden en of er in de tussentijd al ernstige conflicten op zullen waaien is afhankelijk van de toekomst. Nu er in Egypte en Tunesië de roep om meer inspraak de laatste paar weken erg actueel is, kun je misschien rekenen op een kettingreactie in andere landen in het Midden-Oosten. De ontwikkeling van atoomwapens vormt echter een grote dreiging voor het Westen, wanneer Iran deze tot zijn beschikking krijgt en problemen op wil lossen door ze misschien in te zetten zal de onderlinge verhouding zoveel schade oplopen dat er een tweedeling zal ontstaan in de wereld. Wie weet ontstaat er weer een soortgelijke situatie als tijdens de Koude Oorlog? Ook het terrorisme is een punt waarop het wantrouwen in de westerse wereld steeds groter wordt, er moet een vertrouwelijke band geschept worden om dit wantrouwen wat weg te nemen. Een nieuwe aanslag zal echter het tegenovergestelde effect veroorzaken. De toekomst zal uitwijzen of de band verbeterd, dan wel slechter wordt.

Conclusie

De relatie tussen het Westen en Iran blijkt een erg ingewikkelde. Tijdens het maken van dit verslag ben ik daar goed achtergekomen. Aan de hand van mijn hoofdstukken kan ik een persoonlijk antwoord vormen op mijn hoofdvraag: Hoe verloopt de verhouding tussen de Westerse wereld en Iran in de loop van de geschiedenis?

Het Perzische Rijk was vroeger erg rijk en machtig, de Grieken en Romeinen in het westen waren hier op uit. Alexander de Grote wist de macht op de Perzen over te nemen. De Grieken en Romeinen maakten graag gebruik van de enorme welvaart die in het Perzische Rijk te vinden was en de droom van de Romeinen om over een groot rijk te heersen kwam zo ook dichterbij. Het Oosten ging zich hierdoor afzetten tegen de westerse grootmachten, hiervoor gebruikten ze onder andere de islam maar ook andere zaken. Deze gebeurtenis in de oudheid staat aan het begin van meerdere conflicten tussen beide werelden die in de toekomst plaats zullen vinden. Met de komst van de sjah enkele honderden jaren later zagen de westerse machten enkele nieuwe voordelen. Ze waren nog steeds uit op de natuurlijke bronnen in het land, zoals olie, en het imperialisme speelde ook een grote rol. Het Westen ging de sjah steunen in strijd tegen de acties van de oppositie. Er werden bondgenootschappen gesloten en vieze spelletjes gespeeld om de sjah in zijn macht te beperken. Hij liet alles toe, er vanuit gaande dat hij zijn macht kon behouden. In feite had het Westen hem in zijn greep, waardoor hun macht alleen maar groeide en ze konden doen en laten wat ze wilden. Toen de sjah werd verdreven tijdens de Islamitische Revolutie door de oppositie traden er veranderingen op, de Islamitische Republiek werd uitgeroepen. De grootste verandering kwam voor de Verenigde Staten, zij verloren hun trouwe bondgenoot, de sjah. Khomeiny kwam aan de macht en verbrak het militaire verdrag met de VS, hij zag hen als grote vijand. Voor de Europeanen waren er weinig veranderingen, zij behielden het goede contact met Iran. Het Westen koos, door het verbreken van het militaire verdrag en de gijzelingsactie in Teheran, tijdens de Irak-Iranoorlog de kant van Irak. Naar eigen zeggen bleven ze neutraal, maar de wereld wist wel beter. De relatie tussen Oost en West liep hierdoor extra deuken op. Als gevolg hiervan groeide de angst en onvrede tussen beide werelden sterk na 1988, het einde van de oorlog. Toch ging Europa daar anders mee om dan de Verenigde Staten. De Amerikanen werden door de Iraanse bevolking als grote vijand gezien en wilden het liefst al het contact met het land stopzetten. Vandaar de gijzelingsactie in Teheran, waarin Khomeiny ook nog eens de revolutionairen steunde. De verhouding had ondertussen het 0-punt bereikt, waardoor beide landen elkaar steeds weer uit gingen dagen. Denk aan 'het As van het Kwaad' en de blokkade van de import door de VS. Amerika wilde van buitenaf dingen veranderen en hun voorrechten weer terugwinnen. Dit lijkt alleen averechts te werken, Europa echter probeerde juist van binnenuit een goede band met Iran op te bouwen. Door het beïnvloeden van de juiste bevolkingsgroepen in het land en zo hun ideeën door te voeren. Uiteindelijk hebben beide manieren nog weinig opgeleverd, de kloof tussen Oost en West is groter dan ooit en vanuit beide kanten lijkt het wantrouwen met de dag te groeien. Denk aan beschuldigingen van terrorisme uit het Westen en de recente ophanging van een Nederlands-Iraanse vrouw in Iran.

Of de relatie in de toekomst beter wordt hangt af van Oost en West. Hopelijk wordt het Midden-Oosten moderner in de loop der tijd en krijgen de burgers meer vrijheden, zo zou de band weer wat sterker kunnen worden. Dan zou er over enkele jaren een democratische regering aan de macht kunnen komen, die bereid is om met het Westen te overleggen over een betere relatie. Maar ook de westerse houding ten opzichte van het Oosten zal moeten veranderen. We zullen ons open moeten stellen voor het land en minder uit zijn op puur economische belangen en macht. Terrorisme en atoomwapens zorgen nu voor een groot wantrouwen, wanneer er steeds meer terroristische acties zullen plaatsvinden ben ik bang dat dit wantrouwen alleen maar groter wordt en er op den duur een tweedeling ontstaat in de wereld: Oost & West. Wie weet komt het ooit nog wel zover tot oorlog? Ik kan hier alleen maar over speculeren, de toekomst zal uitwijzen hoe de relatie zich zal ontwikkelen. Zal de wond helen? of gaan we een nieuwe Koude Oorlog tegemoet?

Bronnenlijst

  1. 1.King, John (2006). Iran en de Islamitische Revolutie. Effen-Leur: Ars Scribendi.
  2. 2.Jafari, Peyman (2009). Het andere Iran: van de revolutie tot vandaag. Amsterdam: Ambo.

 

 

De Theocratie van Iran Hoofdstuk 5 en 6

Gepost in Praktische opdrachten

Theocratie in Iran

Hoofdstuk 5 Iran en de Verenigde Staten

De relatie Iran-VS is door de eeuwen heen sterk veranderd. In de tijd van de sjah had de VS een trouwe bondgenoot aan Iran en profiteerde daar ook goed van. Met de komst van de revolutionairen brokkelde deze band af en ontstond er een vijandige houding ten opzichte van Iran. Deze werd door verschillende gebeurtenissen steeds groter.

Hebben deze gebeurtenissen bijgedragen aan het beëindigen van het bondgenootschap tussen Iran en de VS?

§ 5.1 De bezetting van de Amerikaanse ambassade

Op 4 november 1979 bezette een menigte van demonstranten de Amerikaanse ambassade in Teheran, alle hoop op een goede relatie tussen Iran en de Verenigde Staten ging verloren. De groep die de ambassade bezette noemde zichzelf een groepering van revolutionaire studenten. Ze protesteerden tegen de beslissing van de Amerikanen om de sjah naar de VS te laten reizen zodat hij behandeld kon worden in een Amerikaans ziekenhuis, en eisten dat de Amerikanen de sjah uit zouden leveren zodat zij hem konden berechten. Bovendien wilden ze ervoor zorgen dat de relaties tussen hun islamitische leiders en de VS slechter zouden worden. Khomeiny wist van tevoren niets van de gijzeling, maar sprak later zijn goedkeuring uit over de aanval door in een toespraak"De Amerikanen kunnen niets doen!'n te roepen. De Amerikaanse diplomaat Harold Saunders beschreef hoe de Amerikanen hierop reageerden: 'de Amerikaanse reactie was verontwaardigd, door de fanatieke Iraanse gezichten die dagelijks op elk televisiescherm hun dreigende haat toonden'. De bevolking was woedend en voor het eerst gebruikten de VS sancties tegen Iran om de gijzelaars vrij te krijgen. Uiteindelijk werden de gijzelaars 444 dagen vastgehouden. Khomeiny ging een persoonlijke strijd aan met president Carter, hij zou de gijzelaars pas vrijlaten als president Reagan, Carters opvolger, zijn plaats in had genomen.

§ 5.2 1987: Botsing tussen Iran en de Verenigde Staten

Iran en de VS raakten opnieuw met elkaar in conflict in de Perzische Golf, toen de Amerikaanse marine probeerde om neutrale schepen te beschermen tegen de Iraanse strijdkrachten. In oktober 1987 werden de sancties opgevoerd, president Reagan besloot alle import uit Iran stop te zetten. Volgens de VS had Iran geweigerd om te voldoen aan een resolutie van de Veiligheidsraad van de VN, waarin werd opgeroepen om de oorlog tussen Irak en Iran te beëindigen. Ook beschuldigden ze Iran ervan het internationale terrorisme te steunen. Er waren verschillende redenen voor de botsing tussen Iran en de VS:

Amerikaanse diplomaten worden gegijzeld in de Amerikaanse ambassade in Teheran

• De VS bekritiseerde de mensenrechtensituatie in Iran.

• Het land had kritiek over de rol Iran speelde in het conflict tussen Israël en Palestina.

• Iran vormde een bedreiging voor de olietoevoer van de VS vanuit de Golf, waar Iran zijn marine aan het uitbreiden was.

• VS geloofden dat Iran massavernietigingswapens probeerde te ontwikkelen.

§ 5.3 De "As van het Kwaad"

Op 11 september 2001 vlogen twee passagiersvliegtuigen in de wolkenkrabbers van het World Trade Center in New York. Een ander vliegtuig stortte neer op het Pentagon in Washington en een vierde vliegtuig heeft zijn doel nooit bereikt. De houding van de VS ten opzichte van het Midden-Oosten veranderde drastisch. De fundamentalistische islamitische terroristenleider Osama bin Laden was verantwoordelijk voor de aanslagen. Al snel vielen de Amerikanen zijn bases in Afghanistan aan. President George W. Bush verklaarde de oorlog aan krachten in het Midden-Oosten die zich vijandig opstelde tegenover de VS, de 'Strijd tegen de Terreur'. In zijn State of the Union toespraak in 2002 zei Bush dat drie staten deel uitmaakten van de 'As van het

Kwaad': Irak, Iran en Noord-Korea. Iran en de VS waren al sinds 1979 met elkaar in conflict. Bush leek zich vooral te richten op de dreiging van het Iraanse nucleaire programma, en het vermoeden dat het land atoomwapens zou gaan maken. Bovendien zou Iran banden hebben met terroristen. Door zijn toespraak werd de vijandelijke politiek t.o.v. Iran verder opgevoerd. Iran werd als kwaadaardig beschouwd.

§ 5.4 Iran, de VS en atoomwapens

Al lange tijd voor de Islamitische Revolutie ontwikkelt Iran nucleaire technologieën. Dit is een belangrijke reden geworden voor het conflict tussen de VS en Iran. Na de revolutie werd besloten om het nucleaire programma voort te zetten, wat leidde tot de vrees dat het land atoomwapens zou gaan ontwikkelen. Iran wil graag energie opwekken door middel van nucleaire technieken, waarbij uranium wordt gebruikt Dit leidt tot grote internationale aandacht. Veel landen eiste regelmatige controles van de IAEA. Iran was bereid om de inspecteurs tot de nucleaire locaties toe te laten en begon een reeks van onderhandelingen met 3 EU-landen (ENG, DU, FRA) en de VS. Hun eis was 'stoppen met alle activiteiten voor uraniumverrijking'. Iran was het hier niet mee eens maar stopte toch. In de tussentijd werden echter de spanningen tussen Iran en het Westen steeds groter en de onderhandelingen verliepen moeizamer. Het gevaar van oorlog hing in de lucht en in de media verschenen aanwijzingen dat de Amerikaanse regering zich militair voorbereidde.

De wortels van het conflict tussen de VS en Iran gaan veel verder terug dan het begin van het nucleaire programma. In 1979 verloor de VS met de sjah een belangrijk bondgenoot in de regio. Sindsdien heeft de Islamitische Republiek zich onafhankelijk van de VS opgesteld. De enorme oliereserves spelen niet alleen een belangrijke rol als de brandstof voor de Amerikaanse economie, maar de controle daarop verschaft de VS een strategisch voordeel t.o.v. economische concurrenten zoals Europa en China. Iran neemt in de regio een bijzondere plaats in: het heeft de op een na grootste oliereserves in de wereld, bovendien is het van grote geopolitieke waarde door zijn lange kust aan de Perzische Golf en zijn ligging aan de olierijke Kaspische Zee (RUS) 

Conclusie

Van de goede band die de sjah met de Verenigde Staten had is weinig overgebleven nadat hij is afgetreden. De revolutionairen zagen het land als grote vijand en wilden zo snel mogelijk al het onderling contact stopzetten. Met de gijzeling van de ambassade hebben ze een erg grote stap daartoe gezet. Het is niet bevorderlijk geweest voor de onderlinge relatie dat Khomeiny de VS in de steek liet en de actie van de revolutionairen steunde, maar aangezien hij ook schoon genoeg had van de Amerikanen is het een logische reactie. Tijdens de Irak-Iranoorlog verslechterde de situatie nog verder, vooral door het grote wantrouwen van de VS ten opzichte van Iran. Wanneer de Amerikanen zich meer beziggehouden hadden met de onderlinge banden na de gijzelingsactie juist te versterken, hadden ze nu misschien hun oude voorrechten terug op het gebied van bijvoorbeeld handel. Echter gebeurt de laatste jaren het tegenovergestelde. Door Iran in 'het As van het Kwaad' te plaatsen en hen te verdenken van het ontwikkelen van een nucleair programma verloopt de relatie moeizaam. De kloof tussen oost en west lijkt groter dan ooit. Het westen voelt zich bedreigd en het oosten zich beschuldigd. Er zullen goede afspraken moeten worden gemaakt tussen beide landen om in de toekomst een vreedzamere, vertrouwelijke relatie op te bouwen en het vertrouwen terug te winnen.

Hoofdstuk 6 Iran en Europa

Iran had een goede relatie met een aantal Europese landen, dit komt vooral voort uit de tijd van de sjah en daarvoor. De landen in de Europese Unie maakten zich deels net zoveel zorgen als de Verenigde Staten, maar besloten met andere middelen veranderingen af te dwingen.

Waarin verschilde de aanpak van de Europeanen met die van de Amerikanen om Iran te beïnvloeden?

De Europese regeringen keken toe hoe de Verenigde Staten en Iran continu conflicten met elkaar hadden. Ze wisten dat de gijzelingscrisis en de confrontatie tussen de VS en Iran voor grote problemen tussen beide landen hadden gezorgd. Maar de meeste Europese landen vonden dat ze weinig te maken hadden met die conflicten en hielden zich afzijdig. De Europese Unie legde Iran geen sancties op, zoals de VS had gedaan. Zij wilden geen problemen met Iran en probeerde de betrekkingen met het land zo min mogelijk aan te tasten. Vooral Duitsland wilde voorkomen dat de relatie met Iran werd aangetast, Groot-Brittannië en Frankrijk steunden de Duitsers hierin.

De leiders van de Europese landen wisten dat er gematigde groeperingen in Iran waren, die probeerden meer macht te krijgen. Deze groeperingen wilden een andere, minder agressieve houding aannemen tegenover de binnenlandse en buitenlandse machten. In plaats van sancties op te leggen besloten de Europese leiders om samen te gaan werken met de Iraniërs, de gematigden welteverstaan. Hun doel was om hen te ondersteunen en aan te moedigen en op die manier Iran van binnenuit te veranderen.

In 1997 trad Rafsanjani af en kwam Khatami aan de macht in Iran. De Europese staten hoopten dat zij nu een kans hadden om een betere band met Iran op te bouwen, maar in feite werd de kloof tussen Oost en West steeds groter.

Conclusie

Waar de Amerikanen het liefst de relatie met Iran op alle mogelijke manieren probeerde te verslechteren, wilde Europa op een vreedzamere manier veranderingen doorvoeren in het land. Je kunt stellen dat Amerika graag van buitenaf dingen probeerde te veranderen. Ze beschuldigde Iran van tientallen kwesties, blokkeerde de import en door Iran in het 'As van het Kwaad' te plaatsen wilde ze het beeld van het land veranderen ten opzichte van de rest van de wereld. Maar op deze manier hadden de Iraniërs zich afgekeerd van het Amerikaanse volk en zagen ze de VS als hun grootste vijand. Europa echter speelde een slimmer spel, door het land van binnenuit te beïnvloeden. Zij zorgden ervoor dat ze de juiste bevolkingsgroepen in Iran steunden en op die manier hun ideeën door konden voeren. Uiteindelijk hebben beide aanpakken weinig opgeleverd, Iran duidde geen inspraak en verzette zich steeds meer tegen de grootmachten. Zo zou de bevolking zien dat Iran tegen het Westen durft op te staan en groeide het vertrouwen in het eigen land.

Zie voor hoofdstuk 7 en Conclusie: De Theocratie in Iran Hoofdstuk 7 en Conclusie

De Theocratie van Iran Hoofdstuk 3 en 4

Gepost in Praktische opdrachten

Theocratie in Iran

Hoofdstuk 3 De Islamitische Revolutie

Toen de sjah in 1979 van zijn troon werd gestoten door de bevolking keerde Khomeiny terug uit ballingschap. Op 30 maart 1979 werd er een referendum gehouden waarin de bevolking koos voor de stichting van de Islamitische Republiek. In december van dat jaar werd de nieuwe islamitische grondwet van Iran aangenomen. Ayatollah Khomeiny werd in 1981 gekozen tot president, het land was nog erg instabiel met verschillende groeperingen die streden om de macht. De eerste taak was om Iran te reorganiseren volgens de islamitische beginselen, deze periode noemen we de Islamitische Revolutie.

Veroorzaakte de Islamitische Revolutie veranderingen in de relaties met het buitenland?

§ 3.1 De nieuwe Islamitische Republiek

Het was erg moeilijk om een grondwet op te stellen voor de Islamitische Republiek Iran. Nog nooit eerder had een staat een regering gehad die gebaseerd was op de islamitische beginselen. De religieuze elementen in de grondwet zorgden ervoor dat Iran bestuurd werd volgens deze beginselen. Khomeiny werd de hoogste leider, hij had de belangrijkste religieuze functie en de hoogste autoriteit in alle andere zaken. Toen hij nog in ballingschap zat sprak hij: `7k moet de islam en de natie Iran dienen en ik ben het verplicht om mijn heilige en geestelijke taak te vervullen''. Hij stelde ook nieuwe religieuze raden en commissies in. Toch was Iran na de Islamitische Revolutie democratischer dan veel andere landen in het Midden-Oosten. De islam was de hoogste macht en de opperste leider had altijd het laatste woord, maar veel zaken werden in het parlement beslist. Vrouwen hadden kiesrecht en sommigen waren zelfs lid van het parlement. Joden, christenen en de mazdeïsten kregen 268 zetels in het parlement om te verdelen.

Het nieuwe systeem van besturen hield in:

• De Iraniërs besloten dat de verantwoordelijkheid voor het land lag bij God, en niet bij de bevolking. De regering was een afgevaardigd orgaan van God op aarde.

• De Islamitische Revolutie moest worden geëxporteerd naar andere moslimlanden.

• De steun voor de Islamitische Republiek was afkomstig van de geestelijken, de mensen op het platteland en de arbeiders in Teheran.

• De Republiek controleerde streng de gedragingen van de burgers.

§ 3.2 De Islamitische Republiek en de buitenwereld

De Islamitische Republiek Iran werd al gauw erkend als een officieel land. Voor de revolutie hadden de sjah en de Verenigde Staten een erg goede band. De revolutionairen waren om die reden niet erg blij met de VS. Khomeiny had een grote hekel aan hen, maar in de eerste maanden van de Islamitische republiek uitte Iran weinig kritiek. De nieuwe regering verbrak uiteindelijk het militaire verdrag dat de sjah met de Amerikanen gesloten had. Desondanks dacht president Carter dat de banden met Iran in tact konden blijven gehouden. Buiten de VS had Iran ook culturele en economische banden met Europa, die wilden ze graag behouden. De Arabische staten rond de Arabische Golf werden opgeschrikt door de revolutie in Iran. Het was een machtige en bedreigende staat en hun doel om de islamitische revolutie naar andere moslimlanden over te brengen zorgde voor een gevaarlijke spanning. In het Midden-Oosten zorgde de Iraanse revolutie ervoor dat de banden tussen Israël en Iran werden verbroken, nu ging het Palestina steunen.

Conclusie

Door de val van de sjah en de stichting van de Islamitische Republiek, met zijn nieuwe regering en grondwet veranderde er voor het ene land meer dan voor het andere. De grootste verandering was voor de Verenigde Staten, zij verloren een trouwe bondgenoot, namelijk de sjah. Hij verschafte de VS veel voordelen in Iran en andersom. Toen Khomeiny het militaire verdrag verbrak hoopte ze nog dat hun band zou blijven, maar dat verliep anders. Voor Europa veranderde er weinig, zij behielden de goede band met Iran. Uiteindelijk hebben ook de Arabische Staten niet veel last gehad van de Islamitische Revolutie, er was slechts even een dreiging. In het Midden-Oosten was het echter een verschil van dag en nacht. In plaats van Israël te steunen, ging Iran over op het steunen van de vijand, Palestina. je kunt dus concluderen dat de Islamitische Revolutie duidelijk zijn sporen heeft achtergelaten.

Hoofdstuk 4 Oorlog tussen Iran en Irak

Al snel ontstonden er voor de Islamitische Republiek conflicten met het buurland Irak. Het liep uit op een oorlog, deze begon in september 1980 toen Iraakse troepen het zuidwesten van Iran binnenvielen. De oorlog zou acht jaar duren.

Wie steunde het Westen in de oorlog en wat had dit tot gevolg? § 4.1 De langste oorlog

In 1979 waren er niet alleen in Iran regimeveranderingen, maar ook in het westelijke buurland Irak. Hier had Saddam Hoessein de macht overgenomen. Hij zag de chaos die in Iran heerste na de revolutie als een goede kans om een reeks van langlopende conflicten op te lossen en het machtsbalans met het buurland te veranderen. Irak startte om verschillende redenen een oorlog:

• Het wilde meer gebruik maken van de Sjat el-Arab rivier, die in het zuiden de grens tussen beide landen markeert.

• Irak claimde de aan het land grenzende Iraanse olierijke provincie Khuzestan.

• Saddam Hoessein vreesde dat Iran de Iraakse sjiitische bevolking, meer dan de helft van de totale bevolking van Irak, zou opstoken om in opstand te komen.

Hoessein dacht ook dat de Iraanse strijdkrachten, opgebouwd door de sjah en bewapend en getraind door de Amerikanen, misschien niet voor Khomeiny wilde vechten. Op 22 september 1980 viel hij het land binnen, maar Iran vocht terug en wist snel grondgebied in Irak te veroveren. Hoewel het Iraakse leger professioneel, goed getraind en sterk bewapend was raakte het al snel in moeilijkheden. Iran had het voor elkaar gekregen een groot volksleger te vormen. In de Iraanse sji'itische cultuur, waar martelaren geëerd werden, waren de mensen bereid om naar het front te gaan om te vechten en te sterven. Daarnaast haatte het Iraanse religieuze leiderschap het Iraakse regime, dat zij als de vijand van de islam beschouwden.

Iraanse vrijwilligers aan hetfront uiten hun woede aan de Irakezen

Het Westen hield vol dat ze neutraal was, maar in de realiteit klopte dit niet. In de oorlog werd Irak gesteund door de Verenigde Staten. Verder waren de VS en Europa bereid om de andere kant op te kijken als Hoessein chemische wapens inzette. De gijzelingscrisis in 1979 had ervoor gezorgd dat Iran als een bedreiging voor het Westen werd gezien. Bovendien was de VS bang dat Iran gebieden en oliebronnen in de oliestaten in de Golfregio zouden veroveren.

§ 4.2 Het einde van de oorlog

De oorlog tussen Irak en Iran was lang en wreed. Na een Iraanse aanval op de belangrijke Iraakse stad Basra sloegen de Irakezen terug en de Iraniërs werden teruggedrongen van het Iraakse grondgebied. Beide partijen vuurden langeafstandsraketten af op steden en brachten elkaars schepen tot zinken. Desondanks had geen van beide partijen in 1988 een grote winst behaald. De verliezen in de oorlog waren groot, het aantal doden wordt geschat tussen de 500.000 en 1 miljoen. De kosten voor de economieën waren ook verschrikkelijk, de olie-industrie werd in beide landen zwaar getroffen. Iran kon op deze manier geen olie verkopen aan het buitenland, waardoor het snel geld tekort kwam.

In 1988 vroeg Hoessein om een wapenstilstand. Op 20 juli 1988 werd er door middel van een VN-resolutie een wapenstilstand besloten, een maand later eindigde de oorlog. In 1990 werd de relatie tussen Irak en Iran weer hersteld.

Conclusie

Tijdens de oorlog tussen Irak en Iran bleef het Westen, naar eigen zeggen, buiten beeld. In feite was dit niet zo. Het Westen steunde de vijand. Hierdoor verslechterden de betrekkingen tussen Oost en West, de Iraanse vijandigheid ten opzichte van de VS werd alleen maar erger. Toch is de steun niet ' verrassend. Iran had bijvoorbeeld door de gijzelingsactie en het verbreken van het militaire verdrag de banden met de VS al sterk verslechterd. Het zou behoorlijk vreemd zijn geweest als ze na die gebeurtenissen Iran steun zouden betuigen, tenzij ze de relatie wilde herstellen. Het gevolg was dat de onvrede en angst tussen beide landen sterk groeide na 1988.

Zie voor Hoofdstuk 5 en 6 De Theocratie van Iran Hoofdstuk 5 en 6