We hebben 118 gasten online

Deel 2 Korea na Vietnam ook herenigd

Gepost in Praktische opdrachten

Profielwerkstuk VWO Wout van den Eijnden & Tom Swaen

Hoofdbegeleider: Dhr. Oostveen Geschiedenis

Medebeoordelaar: Dhr. Wijers Maatschappijleer

25 maart 2005 

koreaoorlog

Deel 2 Korea na Vietnam ook herenigd

Hoofdstuk 2 Vietnam

2.1 Geschiedenis van Vietnam tot de Vietnam-oorlog

De vroege geschiedenis

In 208 voor Christus stichtte de opstandige Chinese generaal Trieu Da een onafhankelijke staat. Hij noemde het rijk Nam Viet (= ‘Land van het Zuiden’.) Het grondgebied omvatte delen in het zuiden van China en het noorden van het huidige Vietnam. Ondanks een herbezetting door de Chinezen die vele eeuwen duurde groeide het nationale gevoel van de Viet. Aan het einde van de tiende eeuw worstelden zij zich los van de Chinese bezetters en vormden een onafhankelijk koninkrijk. Met de komst van het keizerrijk brak een gouden eeuw aan voor de kunst en literatuur.

ho chi min

In de zestiende eeuw verzwakte de dynastie echter. Het kwam zover dat twee rivaliserende groepen de macht overnamen: de Trinh in het noorden en de Nguyen in het centrum van het land. Deze rivaliteit zorgde ervoor dat het land in twee stukken uiteen viel.
In de zeventiende eeuw zetten de Portugezen als eerste Europeanen voet aan Vietnamese wal en stichtten meteen handelsposten. De missionarissen volgden in hun spoor en boekten vooral succes bij de arme plattelandsbevolking, ondanks vaak felle tegenstand van de heersende klasse.
Rond 1770 kregen de Fransen een stevige voet aan de grond op het hele Indo-Chinese schiereiland. De Fransen hadden veel invloed op de politiek en verspreidden het christelijke geloof. Ze kregen steeds meer aanhangers. De keizer had dit in de gaten en wilde hier een einde aan maken. Daarom gingen zij over tot vervolging en executie van katholieken. Slachtoffer waren zowel Vietnamese als Franse katholieken. Voor de Franse regering was de vervolging van haar onderdanen aanleiding tot militair ingrijpen. In 1859 veroverden Franse troepen Saigon. In de jaren daarop viel de rest van het zuiden in Franse handen en werd het als kolonie ingelijfd. Later brachten de Fransen ook Annam in het midden en Tonkin in het noorden van Vietnam onder hun bescherming als "protectoraten". Op deze manier trachtten ze hun belangen in de regio veilig te stellen en de groeiende invloed van de Engelsen een halt toe te roepen.

Ho Chi Minh
Het optreden van de Fransen leidde tot ontevredenheid onder de Vietnamezen en zorgde voor het opkomen van nationalistische bewegingen. Het waren enkele kleine bewegingen die niet veel teweeg konden brengen. Dit veranderde echter toen Ho Chi Minh (foto) in 1925 zijn Revolutionaire Jeugdliga oprichtte. Hun belangrijkste doel was onafhankelijkheid. Verschillende opstanden werden door de Fransen genadeloos beëindigd. Vele Vietnamezen stierven een gewelddadige dood, waaronder veel leiders van de opstand. Ho Chi Minh werd in 1931 in Hongkong gearresteerd. De volgende vijf jaar werden ongeveer 10.000 Vietnamese communisten gevangengezet. Indo-China bleef gewoon een Franse kolonie.
Jaren later, nadat hij vrijgelaten was, gaf Ho Chi Minh het nog steeds niet op. Hij heroprichtte zijn Revolutionaire Jeugdliga eigenlijk en noemde het de Viet Minh. Deze keer waren Ho Chi Minh en zijn beweging wel succesvol. De Viet Minh vocht een guerrillaoorlog tegen de Japanners die het land tijdens de Tweede Wereldoorlog bezet hielden met toestemming van het koloniale Franse bestuur.

Begin september 1945 riepen zij de onafhankelijke Democratische Republiek Vietnam uit met Ho Chi Minh als president en premier. De oprichting van een onafhankelijk Vietnam ging echter niet zonder slag of stoot. De Fransen wilden de controle over het zuiden niet uit handen geven en al spoedig brak er een oorlog uit. Toen de communisten in China in 1949 aan de macht kwamen veranderde de zaak aanzienlijk. Ho Chi Minh kreeg direct militaire steun van zowel China als de Sovjet-Unie.

Fransen in problemen

Door de Chinese en Russische steun aan Ho Chi Minh kregen de Fransen het moeilijk. Ze vroegen Amerika om hulp. Dit was het teken voor de Amerikanen om zich ermee te gaan bemoeien en de Fransen te steunen. Amerika was bang voor de dominotheorie. Ze geloofden dat zodra een (Aziatisch) land communistisch werd, het waarschijnlijk buurlanden mee zou slepen en zo een kettingreactie zou veroorzaken.

Er ontstond een strijd tussen de Vietnamezen en de Fransen/Amerikanen. De Vietminh was bevoordeeld doordat ze op bekend terrein vochten en de bevolking achter hen hadden staan. De VS bood van 1950 tot 1954 $ 2,6 miljard aan voor militaire en economische steun. Dit baatte niet echt veel. De Vietminh bleek sterker dan de Fransen en de Europeanen voelden er steeds minder voor om door te vechten. Ze kwamen er langzamerhand achter dat ze aan het eind van de oorlog ongetwijfeld Vietnam kwijt zouden raken aan de VS. Voor de Fransen was er niets meer te halen in Vietnam en ze besloten dat er zo snel mogelijk een einde moest komen aan dit rampzalige en bloederige conflict. Toch werd er een verdrag gesloten tussen Frankrijk en Amerika, ze zouden samen tegen de communisten vechten tot de overwinning was behaald.

Giap (de Vietnamese legerleider ) trok met zijn strijdkrachten in ‘53 naar het hoogland in het noordwesten, alsof ze van plan waren Laos aan te vallen. Frankrijk wilde dat voorkomen en besloot haar verdediging te concentreren op de basis Dien Bien Phoe. Giap bracht bijna zijn hele strijdmacht in het veld tegen Dien Bien Phoe. De Vietminh had besloten alles op alles te zetten om te verhinderen dat de Fransen het noordwesten weer in bezit namen en om aan het front de overwinning te behalen. De slag bij Dien Bien Phoe zou de felste slag van de hele oorlog worden.
De Vietminh viel gedurende drie maanden op verschillende plaatsen in Vietnam aan met de bedoeling om het Franse leger uiteen te rafelen. De Fransen lagen voortdurend zwaar onder vuur en hadden hun voornaamste bastions verloren. Ze konden niet meer rekenen op enige hulp van buiten. Op 7 mei capituleerde het Franse leger. Op 4 juni 1954 verklaarde Frankrijk de Staat Vietnam onafhankelijk, de Fransen hadden verloren.

De Amerikaanse regering was hier natuurlijk niet blij mee want het communisme zou een stap vooruit doen. In de Amerikaanse regering bestond onenigheid over wat er verder gedaan moest worden. President Eisenhower twijfelde. Onder andere vice-president Nixon en de minister van buitenlandse zaken Dulles pleitten voor ingrijpen. Maar de leiders van Huis en Senaat voelden niets voor Amerikaans optreden. Eisenhower besloot het Amerikaanse ingrijpen afhankelijk te maken van Engelse steun. Omdat de Engelsen hier niets voor voelden werd het militaire optreden uitgesteld

Conferentie van Genève

Nog voordat Frankrijk Vietnam onafhankelijk had verklaard waren er al afspraken gemaakt over een conferentie in Genève. Hier zou Frankrijk proberen een overeenkomst te sluiten met de Vietnamezen. Dit was nu eigenlijk niet meer nodig, maar toch ging de conferentie door. Dit tot ontevredenheid van Ho Chi Minh en de Vietminh.

kaart zuid oost azie

Op de conferentie werd onder andere besloten dat Vietnam in tweeën werd gedeeld (zie kaartje) tot de vrije verkiezingen 2 jaar later. Ook kwam er een onmiddellijk staakt-het-vuren met als gevolg dat alle troepen zich zouden moeten terugtrekken naar de hun toegewezen gebieden. China, de Sovjet-Unie, Engeland, Frankrijk en de Vietminh stemden in met het verdrag, de Verenigde Staten en de regering van Bao Dai uiteraard niet. Volgens president Eisenhower zouden vrije verkiezingen zeker leiden tot een grote overwinning voor de communist Ho Chi Minh, en dat was in de tijd van de Koude Oorlog ondenkbaar. De Amerikanen zetten alles op alles om een communistische opmars tegen te houden.

Diem

ngo dinh diemIn Zuid-Vietnam was inmiddels de felle anticommunist Diem aan de macht gekomen. De Verenigde Staten hadden Diem nog tijdens de conferentie aangesteld. Hij regeerde met harde hand en het leek erop dat hij het voor elkaar kreeg om het zuiden ‘te bevrijden. Dit voornamelijk door de Amerikaanse steun. Diem gebruikte wel harde middelen. Hij voerde een schrikbewind tegenover zijn politieke tegenstanders en de bevolking. Er werden meer dan 50000 mensen omgebracht.

De aanstelling van de anticommunistische Diem had nog een ander gevolg. De tegenstelling tussen het communistische noorden en niet communistisch zuiden zorgde namelijk voor een grote volksverhuizing. Een miljoen vluchtelingen vluchtten uit het communistische noorden naar het anticommunistische zuiden. Ongeveer 100.000 mensen maakten de omgekeerde weg.

Het leek allemaal precies zo te verlopen als Diem wilde. Maar in de loop van 1961 bleek dat in werkelijkheid het Zuid-Vietnamese regime in grote moeilijkheden zat.

Het beleid van Diem in het zuiden had er ook voor gezorgd dat er van de Vietminh-guerrilla niet veel meer over was en daarvan profiteerde het noorden. Vanaf 1960 werden er vanuit het noorden veel manschappen en materiaal naar het zuiden gedirigeerd en daar werd ook het Nationale Bevrijdingsfront opgericht, het NLF, bestaande uit een coalitie van communistische, niet-communistische, katholieke en boeddhistische nationalisten. Diem noemde deze guerrillastrijders Viet Cong of Vietnamese Communists. Vanaf deze tijd kregen de Amerikanen serieus schrik voor de communistische opkomst en hielden ze zich zeer actief bezig met de strijd in Vietnam.

Amerika in problemen

De kersverse president van de Verenigde Staten Kennedy stond dan ook voor een probleem: Wat moesten de Verenigde Staten doen om een volledige ineenstorting in Vietnam te voorkomen". Kennedy besloot om nog eens 14000 adviseurs naar Zuid-Vietnam te sturen, dit had weinig effect.

Het Zuid-Vietnamese leger bracht er in de confrontaties met de Vietcong niet veel van terecht. Dat was voor de militaire adviseurs aanleiding om al in 1962 om uitbreiding van hun militaire mogelijkheden te vragen. De Vietcong zou effectiever bestreden kunnen worden als het door hen geadviseerde Zuid-Vietnamese leger de beschikking kreeg over napalm, ontbladeringsmiddelen en straaljagers. De effecten waren opnieuw teleurstellend.

De situatie van Zuid-Vietnam verslechterde en Amerika besloot op 1 november 1963 Diem van de hand te doen. Hij werd vermoord. Hierdoor verbeterde de situatie niet. De militaire junta die Diem opvolgde liet de situatie van het land nog erger verslechteren. De situatie in Zuid-Vietnam was triest en er leek geen verbetering in zicht…

Aanleiding

Nadat in november ’63 Kennedy was vermoord was Johnson kanshebber om zijn opvolger te worden. Hij vertelde het Amerikaanse publiek wat het horen wilde en won: geen Amerikaanse jongens een zinloze dood insturen, maar wel Vietnam tegen het communisme beschermen. Maar zelf had hij andere plannen.

De dag van 3 augustus 1964 is de aanleiding van de Vietnamoorlog: de dag van het Tonkin-incident. Een vergeldingsactie van de Amerikanen op Noord-Vietnamese havens betekende de oorlog. Deze vergeldingsactie was echter op leugens gebaseerd. Johnson hield het land voor dat Amerikaanse boten in de golf van Tonkin gebombardeerd waren door Noord-Vietnamesen, er werd echter geen enkele Amerikaanse boot geraakt. De Amerikaanse president kreeg toch een blanco volmacht van het Congres om op grote schaal Amerikaanse grondtroepen naar Vietnam te sturen en het land te bombarderen. ‘Pas’ op 13 februari was het echt zover: Johnson besloot Noord-Vietnam permanent te gaan bombarderen.

Dieperliggende oorzaken

stalinDe oorlog in Vietnam kwam voort uit de grote angst voor het Communisme, die terug te voeren is tot de Tweede Wereldoorlog. In die tijd besloten de Geallieerden (waaronder de VS) samen te werken met Rusland tegen de gezamenlijke vijand: Nazi-Duitsland. In allerlei vergaderingen werd onderling besloten wat er met Duitsland moest gebeuren na de oorlog.
Roosevelt, Churchill en Stalin (foto) besloten Duitsland op te delen in een westelijk deel (onder leiding van de geallieerden) en een Russisch deel in het oosten. De hoofdstad Berlijn werd op vergelijkbare wijze verdeelt.
Toen Truman, de opvolger van Roosevelt, met Stalin onderhandelde over wat te doen in Oost-Europa, ontstonden de eerste onenigheden tussen de VS en Rusland.
Oost-Europa was nog steeds onder Russisch bewind. Had Stalin, die bekent stond als tiran en onderdrukker, Polen en de andere landen nu bevrijd of bezet? Truman deed er alles aan om de landen te ‘bevrijden’ maar Stalin weigerde simpelweg om Polen op te geven.
Van enige vriendschap was na dit incident totaal geen sprake meer. Net na de Tweede Wereldoorlog ontstond alweer een nieuw conflict: De Koude Oorlog. De 2 grootste landen van de wereld (Verenigde Staten en de Sovjet-Unie) bewapenden zich tot de tanden toe. Beide landen wilden invloed hebben over het grootste gebied. Het had niet veel gescheeld of de wapenwedloop was op een kernoorlog uitgelopen. In 1946 werd Europa in tweeën gedeeld door het ijzeren gordijn. Enerzijds het Amerikaanse en democratische deel en anderzijds het Russische en communistische deel. Hierdoor raakten de twee kemphamen meer en meer van elkaar vervreemd.
In 1947 ontstond de ‘containmentpolitiek’: Amerika probeerde de communistische invloeden zoveel mogelijk in te perken.

Amerika was duidelijk bang en zag het communisme als een gevaar voor de wereld. Dat twee jaar later de Sovjet-Unie de atoombom in handen kreeg en China communistisch werd versterkte deze angst alleen maar. In 1950 was de angst inmiddels zo groot dat men in Amerika zelfs bang was voor Amerikaanse communisten. Onder leiding van een Senator genaamd Joseph McCarthy begon een ware klopjacht op vermeende communisten in Amerika: het McCarthyisme. Dit duurde 4 jaar lang totdat men erachter kwam dat McCarthy gewoon in het wilde weg mensen beschuldigde.
Een conflict met Stalin over de positie van Berlijn en de oorlog in Korea (waar elders in dit werkstuk nog op wordt ingegaan) waren de eerste testen voor ‘de containment.’ Toen de communisten in Vietnam aan de macht kwamen was dit het teken voor Amerika om zich ook hierin te mengen. ‘de containmentpolitiek’ was de oorzaak voor een verschrikkelijke oorlog die voor een ontelbaar aantal mensen de dood betekende…

doodschieten vietcong strijderNa het Tonkin-incident stuurde Johnson zijn troepen in groten getale naar Vietnam. De Amerikaanse bevelhebber Westmoreland, die van ’64 tot ’68 bevel had over de troepen, vroeg snel om meer manschappen. In april werden er nog 20.000 manschappen gestuurd en mochten de mariniers nu ook offensief optreden. Sindsdien werd de troepenmacht voortdurend vergroot en was het hek definitief van de dam. In januari 1968 waren er een half miljoen (!) Amerikaanse soldaten in Vietnam.
De taak van de Amerikaanse troepen kwam erop aan het gezag van Saigon op het platteland te vestigen of te herstellen en de Vietcong te beletten om de ‘bevrijde’ dorpen te heroveren. Westmoreland pakte het iets anders aan. Hij legde zijn troepen op om zoveel mogelijk tegenstanders te doden. De soldaten waren tevens verplicht om bij te houden hoeveel vijanden zij omgebracht hadden. Hier werd natuurlijk wel mee gesjoemeld om het allemaal wat rooskleuriger over te laten komen. Eind ’67 legde Westmoreland een uiterst geruststellende verklaring af: ”Tijdens mijn jaren in Vietnam ben ik nog nooit zo optimistisch geweest.” De legerstaf verkondigde dat de overwinning spoedig een feit zou zijn. De Vietcong had andere plannen…

De Amerikaanse overwinning bleek alles behalve dichtbij. Via een verrassende aanval wist de Vietcong Amerika een overweldigende klap uit te delen
Op de dag van het Vietnamese nieuwjaar (Tet) werd normaal niet gevochten. Op die dag ontketendebombardement vietnam het Bevrijdingsfront in geheel Zuid-Vietnam een algemeen offensief dat uiterst zorgvuldig voorbereid was.
Tijdens het ‘Tet-offensief’ werden tientallen steden aangevallen; Hue, Saigon, Cholon werden bezet. De Amerikanen en de Zuid-Vietnamesen raakten grote delen land kwijt. In Saigon wist een zelfmoordcommando van de Vietcong de Amerikaanse ambassade binnen te dringen. Amerika reageerde met overdonderende bombardementen. Er ontstonden ware veldslagen om de steden Cholon en Hue. De Vietcong bood echter hardnekkig tegenstand.
Na deze bombardementen werd het de Amerikanen duidelijk dat deze oorlog alles behalve een succes was. Het geloof van de Amerikaanse onoverwinnelijkheid had onherstelbare schade opgelopen, het moreel brak definitief. Zowel het aantal toetredingen tot het Bevrijdingsfront en de ‘opzeggingen’ uit het Zuid-Vietnamese leger namen toe. Amerika weigerde echter nog om zich definitief terug te trekken. Wel kondigde Johnson op 31 maart 1968 aan om de bombardementen te staken en zou proberen om tot een oplossing van het conflict te komen door middel van onderhandelingen. Ook zou hij zich niet herkiesbaar stellen voor een nieuwe ambtstermijn.
Het leek erop dat er nu echt een einde zou komen aan de Vietnamoorlog.

Maar toen Johnson stopte als president gaf zijn opvolger Nixon al te kennen door te willen gaan met de oorlog. Zijn doel was het Bevrijdingsfront te vernietigen. Zijn aanpak was wel anders. Nixon introduceerde de ‘Vietnamisering.’

napalm kinderenDe vietnamisering hield in dat Amerikaanse grondtroepen geleidelijk teruggetrokken werden en het Zuid-Vietnamese leger het zelf moest zien te klaren. Ze kregen wel Amerikaans materiaal en de Amerikanen zouden door blijven gaan met luchtaanvallen. De vietnamisering bereikte het doel, de toestand in Zuid-Vietnam stabiliseerde zich en een overwinning van de Vietcong was voorlopig van de baan.
De bombardementen gingen gewoon door. Het doel was niet meer het vernietigen van gebouwen maar het doden, verwonden en demoraliseren van mensen. Eind december 1972 stopten de Amerikanen met de bombardementen omdat ze zware verliezen leden. Op 23 januari 1973 werd een wapenstilstand overeen gekomen. De Vietnamoorlog was ten einde. In augustus ’73 staakten de Amerikanen alle militaire acties in Zuid-Oost Azië, ze zaten immers nog in Cambodja. In april 1975 gaf Zuid-Vietnam zich over aan de communisten.

Deze oorlog stond vooral bekend door de vele luchtaanvallen die uitgevoerd werden. Napalm zou hét symbool worden van de oorlogsvoering in Vietnam. Deze bommen bestaan uit benzine in geleivorm en maakten ontzettend veel burgerslachtoffers. Over heel de wereld werd met afschuw kennis gemaakt met deze brandbommen. Ook werd een ontbladeringsmiddel in de strijd gebruikt: Agent Orange. Zo zouden de Vietcongstrijders beter te ontdekken zijn. De Vietcong had een groot voordeel in de oerwouden, door de goede schuilplaatsen waren ze onzichtbaar voor de Amerikanen. De tactiek met het ontbladeringsmiddel werkte niet maar het Vietnamese ecologisch systeem werd wel ernstig aangetast. Agent Orange bleek achteraf kankerverwekkend te zijn.

Om de bevolking te beschermen werd een uitgebreid stelsel van loopgraven en ondergrondse gangen aangelegd. Het verbond schuilkelders met tunnels zuid vietnamelkaar maar ook ondergrondse fabrieken, dorpen en scholen. Het leven kon eigenlijk tamelijk normaal doorgaan.
Ook de Vietcong maakte handig gebruik van tunnels. Zij maakten gebruik van een 265 kilometer lang gangenstelsel, de Cu Chi Tunnels. Er lagen commandoposten, veldhospitalen, wapenfabrieken, keukens, leslokalen en woningen aan de tunnels. De tunnels werden zowel gebruikt als schuilplek als om de Amerikanen onverwachts aan te kunnen vallen. Het tunnelstelsel is nu een van de toeristische trekpleisters van Vietnam.

Vanaf het moment dat de Amerikaanse strijdkrachten in 1965 rechtstreeks aan de strijd in Vietnam gingen deelnemen waren er mensen die fel tegen de oorlog waren. In de eerste jaren waren dat vooral studenten, intellectuelen en kunstenaars.
Zij hadden een aantal belangrijke redenen om tegen de oorlog te zijn:
1. De massale bombardementen op Noord en Zuid-Vietnam. Waarbij veel burgerslachtoffers vielen.
2. De chemische strijdmethoden die door de Amerikanen werden gebruikt; vooral de ontbladering van grote gebieden, de napalmbombardementen en het verspreiden van ziektekiemen.
3. Het directe geweld dat tegen de Vietnamese bevolking werd gebruikt. Dit bestond uit lichamelijke en geestelijke mishandeling van personen en groepen mensen en uit vernietiging van dorpen, voedselvoorraden en akkers.
4. Ook was er kritiek op de motivering die de Amerikaanse regering gaf voor haar aanwezigheid in Vietnam.

Vanaf 16 oktober 1965 werden allerlei betogingen tegen de Vietnampolitiek gehouden. Met absolute hoogtepunten: de demonstratie in New York waar 125.000 mensen deelnamen en een protestmars van ruim 100.000 mensen naar het Pentagon. Een stormloop op het gebouw ‘om de oorlogsmachine buiten werking te stellen’ werd afgeslagen. Hierbij werden 700 deelnemers werden gearresteerd.
De aankondiging van Johnson dat hij de bombardementen op Vietnam zou staken, vredesonderhandelingen zou beginnen en zich niet herkiesbaar zou stellen voor een nieuwe ambtstermijn, had voor enige rust gezorgd onder de demonstranten

Nadat Johnson van het politieke toneel was verdwenen en Nixon zijn beloofde ‘vrede met ere’ niet zo snel kon verwezenlijken, laaide in de Verenigde Staten de tegenstand weer op. Op 15 oktober gaven ongeveer een miljoen jongeren gehoor aan de oproep die dag in actie te komen tegen de Nixons oorlog. De acties bestonden uit teach-ins, protestvergaderingen en marsen. Veel demonstranten weigerden aan de dienstplicht te voldoen en riepen de bevolking massaal op om hetzelfde te doen. De regering had de keus om dienstweigeraars te negeren of om hen gevangen te zetten. Dit werden er op den duur tienduizenden.
Ouders braken de wet door hun kinderen te adviseren om dienst te weigeren en het weigeren van het betalen van hun belastingen.

Honderdduizenden keerden zich in hun hart tegen hun land, ze geloofden dat de oorlog zinloos en wreed was. Ze concludeerden dat de Amerikaanse democratie een schande was als zij geen alternatief bood voor een politiek waar zo’n brede oppositie tegen was. Ze werden zich ervan bewust dat de Verenigde Staten een wreed imperium was dat alleen geïnteresseerd was in geld en macht en dat alleen gesteund werd door militair geweld.

spotprent nixonIn juni 1969 kondigde Nixon aan dat de dienstplicht zou worden afgeschaft. Door deze maatregel namen de demonstraties onmiddellijk af. De oppositie was namelijk erg afhankelijk van de inbreng van studenten, die er niets voor voelden in Vietnam te dienen.

Ondanks de verzekering van Nixon dat hij een eervolle vrede had weten te bereiken, leden de Amerikanen in Vietnam de grootste nederlaag uit hun geschiedenis. Na jarenlange inspanningen ging Zuid-Vietnam toch verloren aan de communisten.

spotprent johnson Spotprent over Johnsons beleid in Vietnam

Als je de geschiedenis van beide landen vergelijkt, zie je al snel dat er overeenkomsten zijn. Deze zijn al te zien in de vroege geschiedenis van beide landen. Zo valt bijvoorbeeld op dat China in de historie van beide landen een belangrijke rol heeft gespeeld. Ook blijkt dat buitenlandse invloeden voor elk van de landen de historie drastisch hebben veranderd. Hoewel ook de historie van meer dan duizend jaar geleden vergeleken kan worden zullen we in dit hoofdstuk vooral de 20ste eeuw als uitgangspunt nemen.

Aan het begin van de 20ste eeuw ontstaat in Vietnam grote ontevredenheid over de invloed van de Fransen op het land. Er komen nationalistische bewegingen en opstanden, waarbij vele mensen stierven. In Korea is er een vergelijkbare situatie met de Japanners. Japan onderdrukt het land wat ook hier tot verzet leidt. In Vietnam begint nu al het communisme op te komen, in Korea is dit pas later het geval.

Nadat WO2 is ingegaan wordt ook Vietnam bezet door de Japanners. Op dat moment staan zowel Korea als Vietnam onder de macht van Japan. Als er een eind komt aan WO2 komt er ook een einde aan deze overheersing

Maar de landen zijn nog niet van de buitenlanders af. Vietnam verklaart zich onafhankelijk maar krijgt weer te maken met de opstandige Fransen die de controle over het zuiden niet uit handen willen geven. Uiteindelijk gaan China en de Sovjetunie zich met het Vietnam bemoeien. De Amerikanen springen hierop in omdat zij bang zijn voor het communisme. Na vele problemen over en weer wordt het land uiteindelijk tijdelijk opgedeeld in een noordelijk en zuidelijk deel.

In Korea ging het er na WO2 vergelijkbaar aan toe. Maar meteen vanaf het einde van WO2 bemoeien de kapitalisten en communisten zich al met het schiereiland. Omdat de Sovjetunie het noorden al had ingenomen stellen de Amerikanen een deling van het land voor. Deze deling wordt geaccepteerd. Net als in Vietnam zorgt de strijd tussen de Amerikanen/kapitalisme en de Sovjetunie/communisme voor een deling van het land.

In Korea leidt de opdeling van het land al snel tot oorlog. Het communistische noorden valt in 1950 het zuiden aan. De Amerikanen en Chinezen gaan zich bemoeien met de oorlog die uiteindelijk eindigt met een wapenstilstand met opnieuw exact dezelfde grens als voor de oorlog. De deling blijft een feit.

Ook in Vietnam komt het tot oorlog. Ook hier leidt de strijd tussen de aanhangers van het kapitalisme en communisme tot de oorlog. Het duurt wel langer voordat de oorlog begint. In 1964 start de oorlog. De Amerikanen hebben weer een zeer grote rol en zijn volop aanwezig bij het oorlog voeren. Maar nu komt het belangrijkste verschil tussen Korea en Vietnam aan de orde. Vietnam wordt namelijk wel weer herenigd. Want in 1975 geeft Zuid-Vietnam zich over aan de communisten en is de hereniging een feit.

Als je beide oorlogen vergelijkt valt het dus op dat de VS aan beide oorlogen deelneemt. De manier waarop de VS bij de oorlogen verzeild raakte is echter heel verschillend.

Bij de Koreaanse oorlog raakt de VS zeer doelbewust betrokken. Om de communisten te stoppen vraagt het hulp aan de VN en omdat men dit op een sluw moment doet (de Sovjetunie boycotte op dat moment de veiligheidsraad) krijgt het deze hulp ook toegezegd.

Bij de Vietnam oorlog staat Amerika er alleen voor. Hier wordt er niet direct gekozen voor een oorlog. Amerika raakt er juist langzaam bij betrokken. Het land raakt steeds meer verzeild in verschillende situaties totdat er geen uitweg meer is. Dit is dus een opvallend verschil met de Koreaanse oorlog.

Hereniging

De overeenkomsten tussen de landen zijn zeer duidelijk. Beide hebben geleden onder de invloed van de koude oorlog en zijn gebruikt door de aanwezige grootmachten in de wereld. De koude oorlog heeft de landen veranderd. In het geval van Korea is een wapenstilstand en opdeling het resultaat. In Vietnam is het hele land uiteindelijk communistisch geworden. De vraag is nu waarom Zuid- en Noord-Korea nooit zoals Vietnam zijn herenigd. Eigenlijk heeft dit gewoon te maken met het verloop van de oorlogen in beide landen. Door de tussenkomst van China was een hereniging van Korea in 1953 niet meer mogelijk. In Vietnam heeft het verloop van de oorlog bepaald dat de Amerikanen zich begonnen terug te trekken en de communisten het land in handen konden nemen.

Ook bij de terugtrekking van de VS uit Vietnam had China invloed. De VS had namelijk onderhandeld met China. Nixon was zelfs naar China afgereisd. In China onderhandelde hij over de door Chinezen gewenste zetel in de veiligheidsraad. Dit werd ook wel de pingpongdiplomatie genoemd. Ook met de Sovjetunie ging Nixon onderhandelen en samenwerken. Hierdoor kregen de Noord-Vietnamensen het gevoel geïsoleerd te raken en besloten toch maar om naar de onderhandelingstafel te gaan.

Je kunt dus zeggen dat China grote invloed heeft gehad op het einde van beide oorlogen. Dit is dus weer een overeenkomst tussen beide landen.

Verdere opvallende overeenkomsten tussen beide landen hebben onder andere te doen met de bevolking. In beide landen is er sprake van een zeer vasthoudende, kritische bevolking. De burgers komen veel in opstand. Dit heeft ook vaak tot vele slachtoffers geleden.

Als je het huidige Noord-Korea en Vietnam vergelijkt zijn er ook nog overeenkomsten. Het zijn twee van de weinige communistische landen ter wereld. Beiden hebben het moeilijk op economisch gebied en de vraag is of het communisme het volhoudt.

De geschiedenis van Korea en Vietnam in de 20ste eeuw laten dus vele en vaak opvallende overeenkomsten zien. De huidige situatie is echter zeer verschillend.

Zie verder deel 3 Deel 3 Korea na Vietnam ook herenigd