We hebben 223 gasten online

Videobeelden dvd nr.37 en nr. 38 De Korea Ooorlog The Unknown War

Gepost in Inhoudsopgave Videobeelden DVD´s

nr. 37 en 38 A documentary about the Korean War by Thames Television that aired in the Summer of 1988 and in the US in August 1990 through WGBH Boston. Including interviews with participants from both the United Nations (USA, UK), South Korea and North Korea, the documentary was fraught with issues concerning content that might "offend" the American received wisdom concerning the war. Written by Mark Lovmo

Composed of 6 one-hour episodes, "KOREA-THE UNKNOWN WAR" is the only Korean War documentary to date that includes over 100 interviews with participants from both sides of the Korean War. The Thames documentary episodes from the Summer of 1988 are as follows:

1. "Many Roads to War" (Origins of the Korean War: World War II, Occupation and division of Korea, Cheju Uprising, Yosu Rebellion, political violence in the South)

2. "An Arrogant Display of Strength" (Beginning of the war, US involvement, fighting on the Pusan Perimeter, beginning of air campaign)

3. "There is No Substitute for Victory" (Inchon Landing, the crossing of the 38th parallel by UN forces, advance to the Yalu River, 10th Corps landing at Wonsan)

4. "An Entirely New War" (Chinese intervention, UN retreat from North Korea, Communist and UN Atrocities, the Air Campaign against North Korea, Atomic Bomb considerations, MacArthur Fired)

5. "The Battle for Minds" (Prisoners of War: UN and Communist side, Armistice Talks, Bombing Campaigns, Germ Warfare)

6. "Armed Truce" (Eisenhower visits Korea-1952, Truce Talks, Trench Warfare, Signing of Truce, the two Koreas since the end of the fighting) Written by Mark Lovmo

The original Thames Television version of this documentary is clearly the best of the Korean War documentaries. It is much more engaging and informative than both "Fire and Ice" and "The Forgotten War." This amazing documentary, "The Unknown War", includes interviews with over 100 participants and eyewitnesses in the war: Many important soldiers, civilians, historians and policy-makers from the USA, UK, Australia, North and South Korea, China, the Soviet Union and Eastern bloc. This documentary follows the chronology of military events, interspersed with important issues and controversies that make the Korean War a fascinating subject. It is composed of 6 one-hour episodes that were initially shown on BBC's Channel 4 on the following dates:

Episode 1: "Many Roads to War" June 18, 1988 Episode 2: "An Arrogant Display of Strength" June 25, 1988 Episode 3: "There is No Substitute for Victory" July 2, 1988 Episode 4: "An Entirely New War" July 9, 1988 Episode 5: "The Battle for Minds" July 16, 1988 Episode 6: "Armed Truce" July 30, 1988

After much revision and editing of its original content by WGBH/Boston, it was shown on PBS in the USA two years later. Thanks to some intense lobbying efforts, it went on the air with no sponsor, just the support of "PBS viewers like you."

The historical consultants felt that both the Thames and WGBH versions were deficient on the significance of NSC 68, considered by some to be the most important American Cold War document. NSC 68 put forth a policy of direct military confrontation, through massive capital outlays to either contain America's enemies, or eliminate them altogether. It laid the basis for the great expansion of the military and military industrial complex in the USA, one that still takes a huge percentage of the US federal budget. The Korean War was the event that inaugurated this policy change.

While the Thames version makes some astounding suggestions about the Truman-MacArthur controversy (probably the most interesting event of the war to American audiences), the WGBH version waters them down. The Thames version suggested that the Truman Administration wanted to attack China with atomic weapons, and that the firing of MacArthur was not just about civilian supremacy (as the Truman people insisted), but also an effort to get a reliable field commander in place had the president decided to implement his plans to nuke China.

The US version did expand the segment on the Incheon landing and extended the segment on African Americans in the US military in Korea. The WGBH version also added more of the South Korean's viewpoints on the war and subtracted from the North Korean's views relative to the Thames version. That neither of the Korean sides honors the complete truth of the war, or both claim exclusive possession of the truth, was not taken into consideration by the people at WGBH.

On the whole, the Thames version is better, but both versions are extremely important additions to the documentary treatment of the Korean War.

by mlovmo-2(Fri Feb 15 2008 20:58:10)

Regarding the US decision to divide Korea at the 38th Parallel in 1945 (a decision accepted by the Russians):
"The mistake was we did not lay the proper grounds to occupy Korea jointly with the Soviet Union. And one of the reasons we didn't do that was the residual fear of Soviet advantage through cadres, which we did not have."
-Gregory Henderson (US Vice Council, Korea 1948-1950)

Regarding the consideration of using the atomic bomb in the Korean war:
"As far as North Korea itself was concerned, there were no atomic targets. We were bombing with conventional weapons everything that moved in North Korea, every brick standing on top of another, so we didn't need the atomic bomb as far as North Korea was concerned." [This segment was edited from the version shown in the USA by PBS]
-Dean Rusk (Colonel in US Army, 1945 and Assistant Secretary of State 1950-1952)

On the effectiveness of the bombing campaign over North Korea:
"The terrible irony of the bombing of North Korea is that it didn't affect the war effort, and it didn't pulverize or destroy their society. We never found a way to stop their supply lines, for example. These little guys with A-frames on their backs carrying several hundred pounds of supplies simply couldn't be hit by bombing. The reason for this is very simple. It goes back to the Bombing Survey of World War Two: That German morale was not hurt by the bombing, so much as stiffened. That German industrial production went up rather than down in the context of the bombing. Bombing is not an effective strategy for ending a war, or stopping supply lines. It IS an effective strategy for tearing up cities."
-Bruce Cumings, Author: "The Origins of the Korean War"

MacArthur to Truman at the Wake Island conference (BEFORE the Chinese intervened):
"We are no longer fearful of their [China's] intervention. Now that we have bases in Korea, if the Chinese tried to get down to Pyongyang, there would be the greatest slaughter."

On the "Limited" nature of the Korean War and the US public's ideas of "winning" a war:
[Narrator]- "Secretary of Defense George Marshall believed that in a war with limited objectives, old ideas of winning and losing were, perhaps, no longer relevant. But he felt that the American public would not understand."
[Secretary of the Army, Frank Pace Jr]- "But I said, 'General Marshall, a great deal of water has gone under the dam since World War Two.' I said, 'Would you say I was naive if I said the American public had learned their lesson?' And he looked at me with his cold, blue eyes and he said, 'No Pace, I wouldn't say you were naive, I'd say you were incredibly naive.'"

On the effect of American firepower on the Korean civilian population:
"I often thought to myself that the North Koreans were like ghosts: They passed over the countryside and left no mark on it, in many ways. But when you use the rock-crusher techniques of an American army, you hurt your friends. That was true of Vietnam as well as in Korea."
-General Edwin Simmons, US Marines

On atrocities in the Korean War:
"In the West, we think that the North Koreans were the most atrocious, the South Koreans were bad, and the Americans didn't do anything. But in fact, all three parties committed unforgiveable atrocities." [This segment was edited from the version shown in the USA by PBS]
-Bruce Cumings, Author: "The Origins of the Korean War"

"Everybody has their youth, which is precious and important. My youth is gone with 36 operations. I had a face, which could smile, and many hopes for the future. I had hands which could play the accordian. All these that napalm bomb took away from me." [This segment was edited from the version shown in the USA by PBS]
-Pak Jong-dae, Farmer in North Korea during the war and napalm victim.

Long-time General and former Deputy Under-secretary of Defense (1981-1985) Richard Stilwell wrote to the PBS flagship, WGBH Boston, to comment on the content of the British version of "Korea-The Unknown War." In a critique dated January 15, 1989, Stilwell stated that "the series, in present form, is not appropriate for an American audience." According to sources at WGBH, Stilwell had scared off the original sponsors from backing the airing of the documentary on PBS, and had effectively dictated changes to the US producer, Austin Hoyt. As a result, the US version was edited of content relating to the bombing campaign in North Korea, any mention of atrocities, the US administration's (and not just MacArthur's) willingness to attack China with atomic weapons, and interviews with North Koreans; including the survivor of a US napalm bombing.


After the Second World War, Korea was liberated from the Japanese only to be partitioned into United States and Soviet occupied zones. From these, two sharply different societies emerged. By the summer of 1950 they were on course for a war which was to involve 20 nations and millions of casualties.

The war involved armed forces from 19 nations. Despite reinforcements from the US, Britain, Australia and other nations in the summer of 1950, UN and South Korean forces were forced to retreat to a small bridgehead around the port of Pusan. By mid-September the prospect of defeat confronted the UN armies. The film uses the testimonies of witnesses intercut with archive footage.

On 15 September 1950, UN forces led by General Douglas MacArthur, staged a successful landing at Inchon. Outflanked and outnumbered, the North Koreans were forced to retreat. The UN armies surged north to Yalu and the Chinese border; then the forces of the People's Republic of China intervened, heralding an entirely new war.

In the early winter of 1950, UN forces in N. Korea were in retreat following China's entry into the conflict. The programme follows the plight of the US Marines, isolated in arctic conditions at the Chosin Reservoir; the second capture of Seoul by the communists; and the secret policy battle within the UN command that culminated in President Truman's dramatic sacking of General MacArthur.

A year after the beginning of the Korean War it reached stalemate. American bombers devastated N. Korea and the conflict entered the international political arena. Prisoners of war on both sides became the subject of intense propaganda as riots broke out in the UN prison camps, and US pilots in communist hands confessed to carrying out germ warfare.

By 1952 the great powers were beginning to accept a stalemate in Korea, which the new US President, Eisenhower, visited in December. Stalin's death and Mao's awareness of a huge death toll contributed to a ceasefire and the exchange of prisoners. However, the demilitarised zone is the most armed frontier in the world, with North and South Korea's contrasting societies whose people still long for reunion.

De Korea-oorlog, 1950-1953

Na de Tweede Wereldoorlog werd besloten een nieuw land te maken: Korea. Tijdens de onderhandelingen van Jalta was afgesproken dat de troepen van de VS en de Sowjet Unie Korea zouden bezetten in afwachting van de totstandkoming van een onafhankelijke, democratische Koreaanse regering. De scheidingslijn tussen de bezettingskrachten liep langs de 38e breedtegraad. Tot september 1948 bezette de Sowjet Unie Noord Korea, waarna zij de macht overdroeg aan de pasgevormde Koreaanse Volksrepubliek. Kim il Song werd de leider van de nieuwe regering. In Zuid Korea werd de macht, nadat de VN verkiezingen had laten houden in dit gebied - de Sowjet Unie had zich verzet tegen verkiezingen in Noord Korea -, overgedragen aan de Koreaanse Republiek onder president Syngman Rhee, die zich al snel ontpopte als een ware dictator. Pogingen om hem later te vervangen door een democratischer president mislukten alle, ook al probeerde de CIA menig complot of aanslag tegen hem te beramen.

Beide republieken eisten de soevereiniteit over het gehele land voor zich op. Overmoedig geworden door uitspraken door de Amerikaanse minister voor Buitenlandse Zaken Acheson, die aan Zuid Korea voor de VS geen strategisch belang hechtte, vielen de Noord Koreanen Zuid Korea binnen. In drie dagen was Seoel onder de voet gelopen en binnen afzienbare tijd was bijna geheel Zuid-Korea veroverd. De VS doen een beroep op de Verenigde Naties. Op voorstel van de VS besloot de Veiligheidsraad dat de leden van de VN troepen mochten sturen om de Zuid Koreanen te steunen. Vijftien landen voldeden aan deze oproep. Truman besluit om direct troepen naar Korea te sturen. De Sowjet Unie liet merken het niet eens te zijn met deze maatregel aangezien zij er alle belang bij hadden om het communisme uit te breiden. Het inmiddels communistische China was het met de Sowjet Unie eens. De Amerikaanse generaal MacArthur kreeg het opperbevel over deze VN-troepen omdat hij al veel ervaring had opgedaan in de Tweede Wereldoorlog als opperbevelhebber van de troepen in het Verre Oosten. Dit betekende dat de VS de militaire en politieke gang van zaken kon dicteren. Toch stonden de VN-troepen voor een zeer moeilijke opgave, dit werd verergerd omdat de Verenigde Staten- en met name het Congres - niet geneigd waren grondtroepen in te zetten tegen de Noord Koreanen. MacArthur nam aan dat hij met slechts het afsnijden van de aanvoerlijnen van de Noord Koreanen een overwinning bereiken kon. Bombardementen op hun bases in Noord-Korea zouden hierbij noodzakelijk zijn. De Koreaanse oorlog was vrij dynamisch; het front schoof meerdere malen naar het noorden en het zuiden. Het werd duidelijk dat op de huidige manier de oorlog niet overtuigend beslecht kon worden.

Door tweehonderd mijl ten Noorden van de bedreigde havenstad Pusan een amfibielanding bij de plaats Inchon te laten plaatsvinden wist MacArthur de Noord-Koreanen in het defensief te dwingen. Zij moesten zich nu zo snel terugtrekken dat de VN-troepen op 24 oktober 1950 het plaatsje Chosan aan de Yalu rivier bereikten. Deze rivier vormt de grens met Mantsjoerije. Van de oorspronkelijke bedoelingen om de oorspronkelijke grens te herstellen was dus niets overgebleven.

Ondanks waarschuwingen van de Chinese premier Chou En-lai en door onderschatting van de kracht van het Chinese leger, bleven de Amerikanen doorgaan met aanvallen op Noord Koreaanse bodem en bereikten vervolgens op meerdere plaatsen de Chinese grens. China wist dat de Amerikaanse troepen heel goed de bedoeling konden hebben om door te stoten naar China. Deze bedreiging was reëel genoeg om een militair ingrijpen serieus te overwegen. Het bereiken van de Yalu rivier was voor de Chinezen het moment om in te grijpen. Op 25 oktober werden de eerste troepen ingezet om de Noord Koreanen te helpen. De Chinese hoofdmacht kwam twee dagen later in actie en raakte in gevecht met een Turkse brigade van de VN bij Wavon, zonder direct over te gaan tot een offensief. Uiteindelijk zette China 180000 man in en riep ook nog eens 100000 reservisten op. Toch waren zij bereid in te gaan op een bemiddelingspoging van de VN, hoewel China niet in de VN-veiligheidsraad mocht toetreden, over zowel Taiwan als Korea. Dit was niet naar de zin van noch Truman noch MacArthur die het een oorlog tegen het communisme goed uitkwam. Een groot offensief werd op gang gebracht en de Chinese delegatie werd in New York geconfronteerd met krantenkoppen waarin MacArthur beloofde dat onze jongens met Kerstmis thuis zouden zijn, nadat zij weer aan de Yalu-rivier hadden gestaan. Het offensief mislukte echter en de overmacht aan mankracht van China wordt de VN-troepen bijna te machtig. MacArthur roept op om nu China de oorlog te verklaren. Truman schrikt hiervoor terug, bevreesd voor een mogelijk oorlog met China én Rusland. MacArthur bleef met het idee spelen om China aan te vallen en opperde zelfs om een aantal atoombommen op Chinese steden te gooien. Truman wist dat als dat zou gebeuren de Sowjet Unie zou ingrijpen en de oorlog zou verklaren aan de Verenigde Staten wat een catasrofale afloop zou verzekeren. De Europese bondgenoten en vooral Premier Attlee van Groot-Brittanië was furieus over de opperingen van MacArthur.

Truman en Acheson probeerden door een versnelling van hun politieke programma de tegenstanders de wind uit de zeilen te nemen. Eind januari 1951 waren ze zo ver, dat Truman de hele natie in termen van de Koude Oorlog liet denken en werken. Hij had uitgebreide volmachten gekregen van het Congres, de defensiebegroting bedroeg nu $ 50 miljard, twee extra divisies werden naar Europa gestuurd, bases in Marokko, Libië en Saoedi Arabië, uitbreiding van het leger met 50% tot 3,5 miljoen manschappen, een eenzijdig vredesakkoord met Japan; hulp aan Frankrijk in hun strijd tegen de Vietminh, toelating van Griekenland en Turkije tot de NAVO en zelfs hulp aan Franco in ruil voor militaire bases in Spanje. Op deze manier kon hij zeer snel beslissingen nemen over uitbreidingen en versterkingen van het leger op verschillende gebieden.

MacArthur neemt geen genoegen met de bevelen die hij krijgt van bovenaf. Hij gaat in januari 1951 in het offensief en heeft de Chinezen en Noord Koreanen in maart al tot aan de 38e breedtegraad teruggedreven. De regering van de VS wil dan wel gaan onderhandelen maar MacArthur saboteert de pogingen om te komen tot een wapenstilstand en zet zijn offensief door boven de 38e breedtegraad. Hij gaat zelfs zo ver dat hij onvoorwaardelijke overgave eist. Deze wens kostte MacArthur de kop. In april wordt hij door Truman ontslagen.

In het politieke debat in de VS ging het niet alleen om de suprematie van het politieke boven het militaire, maar ook om welke richting de regering moest aanhouden in de buitenlandse politiek: nadruk op Azië of op Europa? Toch waren het zijden van dezelfde medaille: de indamming van het communisme. MacArthur ging veel verder dan indammen. Voor veel Amerikanen had Truman de overwinning laten glippen. Toch was het doel van Truman steeds opnieuw beheersing van het probleem, zowel in Azië als in Europa. Opmerkelijk is daarbij dat het grootste gedeelte van het geld dat het Congres besteedde aan defensie niet naar Korea ging maar naar NAVO,dus Europa ,terwijl de meeste Amerikanen dachten dat dit aan de oorlog in Korea werd besteed. Indien de oorlog in Korea tot een abrupt einde zou komen dan zou Truman zijn alibi verliezen om zijn bewapeningsprogramma door te zetten. Vandaar dat Truman het aanbod voor een simpele militaire wapenstilstand van de kant van de Sowjet Unie afwees. Blijkbaar had Stalin de macht om aan China en Noord-Korea dit voorstel op te leggen, daarmee bevestigde hij indirect het monolithische karakter van de communistische beweging in die jaren of zoals de Republikein Dewey zei: "Every time the Soviets make a peace move, I get scared ... Every time Stalin smiles, beware." De oorlog wordt dan ook voortgezet en met heel veel moeite en veel onderbrekingen worden er onderhandelingen gevoerd vanaf 10 juli 1951. Rond de 38e breedtegraad stabiliseren de fronten zich en het aantal Amerikaanse slachtoffers daalt naar een "acceptabel" niveau. De oorlog en de bewapening worden voortgezet. Truman krijgt gelijk, zelfs in de publieke opinie. De Koude Oorlog zou gevoerd worden aan de randen van beide imperia, waarbij de grootmachten zo min mogelijk zelf direkt betrokken waren. Was Truman zijn presidentschap begonnen als leider van een land dat zich verre wilde houden van de wereldpolitiek, aan het einde van zijn bestuursperiode was de USA de politieagent van de wereld geworden en op elk continent aanwezig. Het militair industrieel complex komt onder zijn bewind tot grote bloei.  Thinkquest.nl