We hebben 365 gasten online

Liber amicorum: Over mijn vriend Jo

Gepost in Over mijzelf

liber amicorum klein

 

Denkend aan Jo schiet me een karakteriserend anagram te binnen. Het is te vinden in de Latijnse vertaling van het Nieuwe Testament. Pilatus vraagt aan Jezus: "Quid est veritas"? Het antwoord luidt: "Est vir qui adest", vrij vertaald: de waarheid staat voor u.

Elke vergelijking tussen de personen Jezus en Jo gaat natuurlijk mank, maar de uitspraak van Jezus zou zo maar uit de mond van Jo hebben kunnen komen. Zelden in mijn leven heb ik iemand ontmoet die zo overtuigend voor zijn mening uitkomt; zelden ook heb ik iemand ontmoet die zijn mening zo weet te documenteren. Daarbij komt dat hij alles wat hij als onjuist of onterecht oordeelt tot op het bot ontleedt en niet rust voordat hij de waarheid heeft boven gehaald.

Wie eenmaal door dit virus is aangetast komt er achter dat lang niet iedereen gediend is van de waarheid. Dat weten we allebei. Ik heb altijd in Jo bewonderd dat hij desondanks bleef volhouden als hij er zeker van was het bij het rechte eind te hebben. Het maakte niet uit of het dan ging om zijn vak of om zogenaamde onderwijskundige vernieuwingen. Nog meer heb ik bewonderd dat hij zich nooit gedroeg als een triomfator wanneer men hem gelijk moest geven. Hij had geen beloning nodig, hij kende de voldoening van de aangewende energie.

In de voetsporen van anderen lopen is niet mijn sterkste kant. Daarom ga ik niet nog eens opsommen wat Jo allemaal voor fantastische dingen heeft gedaan en nog doet. Er blijven voldoende onderwerpen in het persoonlijke vlak over. Zijn onwaardeerlijke vriendschap op de eerste plaats. Heidi en ik hebben die ten diepste ervaren op momenten dat we steun nodig hadden. Er zijn nu eenmaal momenten in het leven die je dreigen te isoleren. Maar juist op zo'n moment was en is daar Jo. En Els, haast ik mij eraan toe te voegen. En dan komt vanzelf dat andere gevoel boven: de bewondering voor de manier waarop het gezinsleven zich afspeelt. Voor de buitenwereld lijkt het soms zo beredeneerd wat er gebeurt, maar gelukkig krijg je ook wel de kans te zien hoe echt de bezorgdheid is, met hoeveel medeleven - zeg maar gewoon liefde - Jo spreekt over Els en de kinderen. Het is steeds weer een feest om te zien en te voelen wat voor onderlinge band er bestaat.

Voor mij waren er dan ook nog de momenten van discussie, van standpunten aftasten, argumenten vinden. Kortom, het intellectuele spel. Jo is daar een meester in.

Heidi en ik hebben altijd genoten van het gezelschap van Jo en Els en doen dat nog. Van hun kinderen ook, maar die vlogen snel uit. Het is goed om daar weer bij stil te staan als je een tekstje als dit aan het schrijven bent. Dan besef je opnieuw de waarde van een leven met goede mensen om je heen.

Bert Beulens

Oud-collega, docent Nederlands