We hebben 145 gasten online

Liber amicorum: Integer en recht door zee

Gepost in Over mijzelf

liber amicorum klein

Integer en recht door zee

Veel is er over Jo te vertellen, veel zullen anderen over hem zeggen en schrijven. Hierbij mijn overwegingen bij het einde van de schoolloopbaan van Jo.

Ruim dertig jaar geleden kwam Jo naar het Peelland College als leraar geschiedenis. Ik kan me daar nog wel iets van herinneren en als mijn geheugen tekort schiet, dan kan ik me het nog wel voorstellen. Een grote forse man kwam binnen met een open, verwachtingsvol en vriendelijk gezicht, nog voorzien van een gezonde haardos en een overweldigende handdruk. Zo\'n handdruk vergeet je nooit meer, mijn eigen toch niet zo kleine hand verdween helemaal in jo s knuist.

Lang en vaak hebben we met elkaar gesproken , vooral in de pauzes, maar ook wel daarbuiten. Verhalen had Jo genoeg. Hij had een bewogen voorgeschiedenis achter de rug. We hebben het gehad over zijn bijzondere schoolloopbaan, zijn seminarietijd bij de broeders, zijn schildersvakopleiding, zijn militaire dienstplicht die hij bij de gravendienst verrichtte. Het behalen van het staatsexamen atheneum kwam ter sprake, zijn geschiedenisstudie aan de universiteit van Utrecht, waar ikzelf ook gestudeerd heb. Dat gaf lotsverbondenheid en vele (te controleren) sterke verhalen. Dit is niet de meest gangbare weg voor het docentschap. Steeds waren het gesprekken op niveau, daar zorgde hij wel voor. Het ging lang niet altijd over het onderwijs, zijn belangstelling strekte zich veel verder uit. Hoe vaak hebben we het niet gehad over de rechtspraak, de verblinding van rechters en foutieve oordelen. Steeds bleek Jo\'s betrokkenheid met de medemens en natuurlijk vooral met de leerlingen. Als onderwijsman in hart en nieren stelde hij het belang van de leerlingen voorop. De leerling had recht op goed onderwijs. Wanneer structuurveranderingen afbreuk deden aan dat goede onderwijs, stond Jo pal en verzette zich met woord en geschrift. Dat betekende dan soms dat er spanningen ontstonden tussen de schoolleiding en Jo / sectie geschiedenis. Meestal kwam er dan wel een oplossing. Hoe het ook zij, Jo \'s eindexamenresultaten waren altijd uitstekend en boven het landelijke gemiddelde. Dat hij daar trots op was is volkomen terecht. Het gaf hem ook recht van spreken.

Al die jaren heb ik Jo ervaren als een integer man, die recht door zee was, open stond voor andermans mening, maar ook voor zijn eigen mening uitkwam. Het idee dat Jo de zaak zou beduvelen, is nooit bij mij opgekomen. Helaas bij enkele anderen wel. Hij is soms ten onrechte gewantrouwd. Ik beschouw dat als gebrek aan mensenkennis.

Hij gaat het Peellandcollege verlaten. Telkens wanneer een goede docent een school verlaat, is dat een gemis en in zekere zin ook een verarming. Jo\' s vertrek durf ik een aderlating voor de school te noemen. Klinkt dit pathetisch? Ja, maar het is oprecht gemeend. Goede docenten zijn altijd broodnodig. Meestal lukt het jongere docenten het stokje over te nemen en ook te zorgen voor goed onderwijs. Moge dat nu ook zo gaan.

Dat de komende jaren in alle opzichten mooie jaren mogen worden voor Jo, Els en hun kinderen is niet alleen mijn, maar onze vurige wens,

Alfred en Willemijn Smeur, Oud-collega, docent klassieke talen