We hebben 372 gasten online

Liber amicorum: Bericht uit een Spaanse hangmat

Gepost in Over mijzelf

liber amicorum klein

Bericht uit een Spaanse hangmat

liber Spaanse hangmat

Het verzoek om een bijdrage aan dit vriendenboek is de beste manier om mij weer bij de les te krijgen. Rian en ik zijn nu al vele weken op reis met ons Volkswagenbusje door Spanje, dat zich zo te zien aan de financiële crisis weinig gelegen laat liggen. Maar natuurlijk is dat schijn, zoals het ook schijn is dat de reiziger niets uitvoert. Hij reist namelijk niet alleen, maar registreert ook, begrijpt en slaat op.

Hij ziet scholen 's morgens beginnen en tegen de avond weer uitgaan. Hij mist namelijk de school. Jarenlang wist hij zijn leerlingen te boeien met zijn slimme uitleg en zijn boeiende verhalen en ineens is hij monddood, wordt er amper nog naar hem geluisterd, hoewel zijn reisgenote erg haar best doet. In Nederland begon het hem al op te vallen dat mensen op hun horloge keken als hij aan het vertellen sloeg, dat hij op verjaardagspartijtjes steeds vaker alleen zat. Zelfs zijn dierbaarste vrienden, ja zijn eigen vrouw en kinderen, werden zijn uitleg en zijn verhalen beu.

Hij bestudeert de uniformen der leerlingen. Vindt ze de meisjes leuk staan, de jongens potsierlijk; is er om die wat bedenkelijke reden op tegen als in het Nederlandse onderwijs het schooluniform zou worden ingevoerd. Probeert Baskisch te praten met de bakker, wat nog oneindig veel moeilijker is dan Spaans, wat ook al niet zo goed lukt, ook al heeft hij, vanwege pech met zijn oude VW-bus, een paar keer een dringend beroep op louter Spaans sprekende garagisten moeten doen. Hoe heerlijk hij het ook vond in zo'n exotische garage eindelijk iets moeilijks uit te kunnen leggen zodat iedereen het snapt, hij verstond de taal niet en die Spaanse automonteurs worden wat ongeduldig bij al dat geblader in het woordenboek. Beste Jo, als jij - en nu heb je er immers de tijd voor - ooit met Els dit prachtige land gaat bezoeken, met name het noordwestelijke deel, let dan overal op, zoals je gewend bent. Maar stoor je niet aan de vele molshopen. (Zelfs op bovenstaande foto zijn ze als je goed kijkt te zien) Het zijn er namelijk geen.

Je kent ongetwijfeld het verhaal van de oude koning Midas, of, om precies te zijn, dat over zijn kapper, de enige die wist dat de dwaze vorst door Apollo gestraft was met ezelsoren maar met dat geheim niet kon leven. En wat deed de slimme coiffeur? Hij groef ergens een kuil, vertelde zijn geheim aan het gat en gooide het weer haastig dicht. Precies zo doet de gepensioneerde docent die iets ingewikkelds tegenkomt, iets wat niemand snapt behalve hij. Hij begraaft zijn interessante verhalen, hij stopt zijn uitleg diep onder de grond.

Jouw grond is jouw site, Jo. Jouw interessante verhalen, jouw boeiende uitleg, kun je daaraan kwijt. Ach, wat ben jij daarmee te benijden! Ik wens je toe dat je jouw blik op de wereld blijft verscherpen. De wereld als een klas vol aandachtige pubers, geuniformeerd of niet, wat wil een gepensioneerde schoolmeester nog meer!

Het ga je goed,

Paul Meeuws.

Oud-collega,docent Nederlands