We hebben 143 gasten online

De vijf engeltjes van Millingen 2 nov 1966

Gepost in Gezinsdoding

 

De Vijf engeltjes van MillingenBron Eindhovens Dagblad 27 november 2010 auteur Geert Willems .

Op 2 november 1966 vermoordde Wendy Olde Olthof-Kersten een zorgzame moeder van 35, haar vijf kinderen met een bijl. Dorpsgenoten uit Millin en aar de Rijn herinneren zich het drama tot op de dag van vandaag exact. Vader en echtgenoot Johan Olde Olthof heeft na 44 jaar zijn Stilzwijgen verbroken. Kunt u even komen? Er is iets ergs gebeurd'.Met die woorden belt Wendy Olde Othof-Kersten haar huisarts Ton van de Langerijt, enkele uren nadat ze haar vijf kinderen om het leven heeft gebracht.

Het Gelderse dorpje Millingen aan de Rijn, ingeklemd tussen Rijnen Duitse grens, wordt op 2 november 1966 overspoeld door politiemensen en journalisten. In de loop van de dag wordt de geschokte inwoners stukje bij beetje duidelijk.

Welk drama zich heeft afgespeeld.In de kranten wordt gedetailleerd bericht over wat zich op de eerste verdieping van het huis aan de Prinses Irenestraat 22 om halfzeven in de ochtend heeft afgespeeld. Rond dat tijdstip liggen de kinderen Clara (7), Lucia (5), de tweeling Thomas en Johannes (bijna 4) en Theresia (2) nog in diepe slaap als ze door. hun moeder met bijlslagen om het leven worden gebracht.

Niemand begrijpt wat de vrouw heef bezield. In het dorp staat ze juist bekend als een zorgzame moeder. Al vrij snel valt de term Congo drama. De moeder en haar vijf kinderen stonden op het punt zich te herenigen met echtgenoot en vader Johan Olde Olthof die in Zuid-Afrika een schoenenfabriek runt. De familie woonde er al eerder, maar was, na ook nog een tussenverblijf in Australië, teruggekeerd naar Nederland. Eerst kwam de moeder met de kinderen naar een huis in Millingen, daarna ook haar man. Die was op het moment van het drama weer vertrokken.

De moeder verklaarde na haar daad dat zij erg bang was naar Zuid-Afrika te gaan. Bij haar eerdere verblijf was ze tijdens een opstand van de zwarte bevolking bedreigd. Ze vreesde voor het leven van haar kinderen. Om hen voor nare ervaringen te behoeden, zou zij ze alle vijf hebben vermoord. Als sterkgelovige katholiek moet Wendy Olde Olthof er ook van overtuigd zijn geweest dat de kinderen iets goeds te wachten staat in het hiernamaals. De vader komt er niet goed van af in de meeste krantenartikelen uit die tijd en ook niet in de herinneringen van veel Millingenaren. Dat komt mede door de verhalen die Wendy zelf heeft verteld. Hij zou zijn gezin in armoe laten leven en hen hebben gedwongen naar Zuid-Afrika te komen. Hij zou zelfs zijn oudste dochter Clara hebben misbruiktJohan Olde Olthof, die na de begrafenis voor verdere afwi kkeling naar Nederland kwam, sprak decennia niet over het drama. Totdat journalist Jan Bouwhuis- op bezoek komt om een reportage te maken over succesvolle mensen uit Overijssel in het buitenland.

Olde Olthof komt van oorsprong uit Borne. „Hij vertelde zijn levensgeschiedenis, maar ik merkte dat er iets ontbrak", vertelt Bouwhuis, wiens verhaal over Olde Olthof gepubliceerd is in het Millings jaarboek, dat deze week verscheen. „Toen ik hem daar op aansprak, barstte hij in huilen uit. Hij nam me mee naar zijn kantoor, waar hij uit een bureaulade knipsels en andere paperassen tevoorschijn haalde."Bouwhuis keerde diverse keren terug bij de vader en kreeg steeds meer details te horen.

„lk was de enige met wie hij er over sprak. Ik heb hem alle prangende vragen voorgelegd", zegt Bouwhuis over zijn ontmoetingen met Olde Olthof, die inmiddels ver over de 80 is. ‘Van misbruik is helemaal geen sprake. Wendy leed aan waandenkbeelden en was al jaren onder behandeling bij een psychiater. Hij heeft me nota's laten zien. Ook liet hij zijn vrouw en kinderen in Nederland niet aan hun lot over. Hij maakte 600 gulden per maand over."Olde Olthof beschrijft hoe hij verliefd wordt op het uitbundige meisje dat schoenen komt kopen in de winkel van zijn vader in Borne. Voordat ze gaan trouwen, waarschuwt haar vader hem dat ze net zo wispelturig is als haar moeder. Volgens Olde Olthofis het juist zijn vrouw die telkens wil verhuizen, ook weer van Millingen naar Zuid-Afrika.

Hij beschrijft ook hoe hij in Australië een leeg huis aantreft, nadat zijn vrouw onverwacht met de kinderen is vertrokken. Berooid, zonder meubels en kleren, met de jongste dochter in een weekendtas. Zo ziet Millingen haar in 1965 in het huis aan de Prinses Irenestraat trekken. „Ze kreeg hulp en spullen uit het hele dorp", herinnert overbuurvrouw Leentje Heil zich. „Speelgoed, kleertjes. Ik heb ook wel eens brood en sigaretten voor haar gekocht. Dan viel ze op de knieën van dankbaarheid. in het begin was er geen stroom in het huis. Dan liep ze 's avonds met een zaklamp door het huis. Maar ik heb ook gezien dat ze veel geld haalde op het postkantoor. Het was een mooie dame. Mijn man zei dat ik me niet te veel met haar moest bemoeien. Ze had het over vrijmetselarij en zo. Ze was ook heel gelovig. Pastoor Van Asten kwam er regelmatig. Met hem had ze echt een vertrouwensband."

De huidige Millingse pastoor Erik Smits kent het drama uit de overlevering en uit het eigen parochiearchief. De namen van de kinderen vallen nog regelmatig in gesprekken. De kindermoord is het meest trieste wat er in het dorp is gebeurd. Vijf van die kleine engeltjes! Met Allerzielen, op 2 november, zetten we als parochie nog altijd een bloemstukje op het graf. Eerder dit jaar hebben vrijwilligers het nog helemaal opgeknapt."Het kindergraf op de oude katholieke begraafplaats is voor sommigen nog steeds een soort bedevaartsoord. Onbekenden leggen er regelmatig verse rozen op. Ook 44 jaar later maakt het drama nog steeds emoties los in het dorp.

`Het heeft op mij zoveel indruk gemaakt, dat ik er af en toe nog aan denk, en met kippenvel', reageert een lezeres op het nieuws op de website van De Gelderlander dat vader Johan Olde Olthof zijn zwijgen heeft verbroken. `Clara was een klasgenoot van me. Nog regelmatig denk ik aan haar en aan de begrafenis met de kleine kistjes. Het grijpt me aan dat er nu opnieuw over wordt geschreven, waar jarenlang alleen gezwegen is', aldus een ander. En ook: `Ik heb er nachten slecht van geslapen en nachtmerries over gehad'.Niet alleen de gewone dorpsbewoners hebben het er moeilijk mee gehad. Huisartsen, politiemensen en zelfs de gelouterde patholoog-anatoom Jan Zeldenrust hebben ooit laten weten dat de gebeurtenis op 2 november 1966 het ergste is dat ze ooit hebben meegemaakt.

Buurjongen Jan Hesseling, nu hoofd van de Pius X-school in het Achterhoekse Varsselder, was 11 jaar oud in 1966. „Een aantal jaren geleden kwamen bij mij allerlei vragen op. Ik vroeg me ineens af waarom ze het gedaan heeft en hoe iemand tot zoiets in staat is. Ik herinner me dat Clara en Thomas de avond ervoor nog bij ons op de bank tv zaten te kijken. We kenden elkaar omdat kinderen altijd buiten speelden. Ik had zo'n blauwe skelter, waar ze altijd graag op reden."Het huis aan de Irenestraat stond na het drama lange tijd leeg en brandde uiteindelijk af.

De moeder kreeg bij de rechtszaak geen gevangenisstraf, maar kwam in een psychiatrische inrichting terecht. Later pleegde ze zelfmoord. Johan Olde Olthof kreeg toestemming van de paus om te scheiden. Hij hertrouwde en kreeg nog een zoon en een dochter.