We hebben 383 gasten online

Vader Umit T. had liever een jongetje gehad Oppertuun Juli 2013

Gepost in Kinderdoding

Vijfeneenhalve maand mocht zijn dochtertje Mirella maar worden. Toen vermoordde Umit T. de baby die hij zo hartgrondig haatte in koelen bloede. Ovj Teuntje Gudde kwam met een zware strafeis, die de rechtbank in Breda ook honoreerde. Een eis die zij had geformuleerd in een creatief en glashelder requisitoir dat door merg en been ging…

Rechtbank Zeeland-West-Brabant, dinsdag 29 januari 2013. De Tilburger Umit T. (23 jaar) moet zich verantwoorden voor de wrede moord op zijn bloedeigen dochtertje Mirella, een baby van nog geen half jaar oud. De sfeer in de rechtszaal is geladen. Agressief bij vlagen, met name in de families van de verdachte en van Mirella’s moeder. In deze hectische omstandigheden begint openbaar aanklager Teuntje Gudde haar requisitoir, zoals zij dat al kort na de ontdekking van de verschrikkelijke moord op de baby in gedachten had.

GEDICHT VOOR EEN DOOD KINDJE

Suja suja slaap maar zacht

Door de lange stille nacht

Doe je oogjes nu maar toe

Want je bent zo moe, zo moe

Suja suja slaap maar zacht

Want de engeltjes houden de wacht

Doe je oogjes nu maar toe

Want je bent zo moe zo moe

Muisstil is het na het declameren van het

gedichtje. Beangstigend stil. In het publiek

spelen zich emotionele taferelen af.

De indringende woorden van de ovj zijn nog maar de prelude op een felle aanklacht tegen de Tilburger. Hard en gedetailleerd schetst zij het drama dat zich precies een jaar daarvoor, op 30 januari 2012, heeft afgespeeld in het huis van Umit T. en zijn vaste partner M. Baby Mirella wordt die dag dat haar moeder op haar werk is en pa oppast zo zwaar mishandeld, dat een dag later in het Nijmeegse Radboudziekenhuis slechts haar dood kan worden vastgesteld. De diagnose: het veelvuldig door elkaar schudden en dichtknijpen van het keeltje hebben hersenschade en hematomen op diverse plaatsen in het lichaampje veroorzaakt. Ook latere sectiebevindingen zijn alle suggestief voor fatale kindermishandeling.

Voor het veroorzaken van de schokkende tragedie vordert ovj Gudde een celstraf van acht jaar plus tbs met dwangverpleging en daarnaast toekenning van een schadeclaim van Mirella’s moeder. Een citaat uit de aanklacht:

“Er bestaat een reëel gevaar voor herhaling bij deze verdachte, die in detentie al heeft aangegeven dat hij de moeder van het kindje mákkelijk ook iets kan aandoen als hij vrijkomt…”

 Op 12 februari 2013 vonnist de rechtbank exact conform de eis van de officier. Passage uit de uitspraak: “De omstandigheid dat de vader van Mirella, iemand die haar juist had moeten beschermen, het kind het leven heeft ontnomen maakt dit misdrijf zo mogelijk nog erger.” Er wordt 5000 euro aan immateriële schade toegekend. 

Op het parket in Breda blikt aanklager Teuntje Gudde, met aan haar zijde haar parketsecretaris, vijf maanden na de veroordeling van de babymoordenaar terug op de navrante Shaken Baby Syndrome-case. In een zorgvuldige, in bescheidenheid uitgesproken analyse zijn haar bevlogenheid in deze zaak en de verontwaardiging over de schanddaad van T. te proeven. ‘Je kind vermoord door de eigen vader… Ongeveer het ergste dat een moeder kan overkomen. Alle leden van ons fantastische team dat meteen aan een grootschalig onderzoek begon, waren zeer betrokken bij dit misdrijf. En gaandeweg werd de zaak alleen maar gruwelijker. Al snel bleek dat verdachte T. Mirella’s hele léventje niet had gewenst… Hij was niet blij met de zwangerschap van zijn vriendin. Was hij wel de vader? Hij had liever een jongetje gehad. Hij kon niet tegen het huilen van de baby en was jaloers

op de aandacht die het kind kreeg. Kortom, T. haatte het kind en koesterde ook zoveel haat jegens de familie van zijn partner dat hij Mirella dood wilde hebben. Ik moest van haar af, want dat was er tenminste één B. – de achternaam van Mirella en haar moeder, red. – minder. Dit was de kans om die familie terug te pakken, bekende T. in een van zijn verklaringen.’

Zij pauzeert even, lijkt naar de juiste woorden te zoeken. Dan hervat Teuntje Gudde haar betoog.

‘Al tijdens ons onderzoek vatte ik het plan op om mijn aanklacht met het gedichtje te beginnen. Ik wilde een soort monumentje oprichten voor dit kind. Hoe had het toch zo uit de hand kunnen lopen in een gezin dat nota bene in een hulpverleningstraject zat.Waarin

zelfs video-opnamen waren gemaakt in het kader van een opvoedingondersteunend project? Ik besloot deze zaak in duidelijke en harde taal te brengen. Met permanent de afweging: vertel ik deze gruwelijke details wel of niet? Niet eenvoudig in een publiek waarin je de vijandigheid kon zien en voelen… Er werd op het kogelwerende glas gebonkt, er werden over en weer gebaren van de keel doorsnijden gemaakt…’

‘Ik sta volledig achter mijn aanpak van dit misdrijf. Ik heb mijn best gedaan, vind ik,’ verklaart de ovj. ‘Hard misschien, maar evenzeer goed en respectvol naar iedereen toe.

Ik heb verdachte T. zelfs in de gelegenheid gesteld afscheid te nemen van het kind dat hij vermoordde. Terwijl ik van mening ben dat hij de naam vader niet waardig is. Te veel eer voor hem, want vader is toch een soort geuzennaam.

Uit de rapportages blijkt dat het gaat over een persoon met borderline-verschijnselen en antisociale en narcistische persoonlijkheidstrekken.

Een zorgmijder die dus zelfs achter de tralies zijn woede niet kan beheersen. Een verminderd toerekeningsvatbare verdachte. Gelukkig maar eigenlijk, want deze moord zou nog érger zijn geweest als T. bij volle bewustzijn had gehandeld.’

Teuntje Gudde, voor het eerst deze middag met een glimlach op haar gezicht, over het vonnis:

‘Het recht heeft gezegevierd. Voor mij was er geen andere, passender straf denkbaar. Mijn eis was afgewogen en er is ook afgewogen gevonnist. Hier op het parket, waar de betrokkenheid, ook van de superieuren, groot is, was men ook tevreden. Net als de kinderarts van het Radboud-ziekenhuis die met de al comateuze baby werd geconfronteerd. Overigens was het kind ook al comateus in het Tilburgse ziekenhuis waar het eerst naartoe was gebracht. En daar in Tilburg is Mirella eerder ook al een keer opgenomen geweest. Nadat zij “was gevallen”.

Afschuwelijk toch? Deze T. behandelde zijn baby als een ding, een lastig ding. Je moet het als vader toch al heel bont maken wanneer werkmensen die in je huis bezig zijn via hun baas een melding van kindermishandeling doen…’

In haar dagelijkse OM-werk wordt de aanklager regelmatig geconfronteerd met de vreselijkste, soms ondenkbare delicten tegen kinderen. Dat moet loodzwaar zijn voor een moeder van drie nog jonge kinderen. ‘Alle zaken waar kinderen bij betrokken zijn, zijn heftig, maar ook zinvol. Je moet sterk in je schoenen staan, want zo’n misdaad vergt privé ook heel veel van je,’ is haar reactie. ‘Ik denk aan een zaak van een meisje dat twee zwangerschappen verborgen hield voor haar ouders. Zij werd betrapt toen zij in bad van haar tweede baby moest bevallen. Het eerste kindje had zij verstopt in een koffertje op zolder. Ik heb toen het gemummificeerde lijkje gezien en was bij de sectie. Als je dan ’s avonds thuis met je eigen baby in de armen zit, ja, dan is dat erg heavy… Momenteel werk ik aan een case waarin een kind van vijftien maanden mishandelingen heeft overleefd. Het is helaas blijvend blind en halfzijdig verlamd, maar het ís gered. In tegenstelling to Mirella.’

‘Moreel verwerpelijk’

De eerste keer dat Umit zijn moeder te hulp riep, mocht zij niet naar de baby kijken. Maar na haar tweede bezoek nam oma het al slappe, bijna levenloze kind mee naar haar huis. De baby werd getemperatuurd en hoewel de thermometer 32 graden Celsius aangaf en het kind ook koud aanvoelde, ging oma zelfs nog bij haar in bed liggen. Met de woorden “het zal wel bijtrekken, net als de vorige keer…” leverde zij het mishandelde kindje weer bij haar zoon af.

‘Moreel verwerpelijk noemde ik haar gedrag,’ aldus ovj Gudde. Ik heb lang nagedacht over een

succesvolle vervolging van deze oma, maar technisch-juridisch bleek dat lastig.’ De aanklager voelde wel de dringende behoefte Umits moeder een sneer mee te geven. Terecht te wijzen. ‘Dat móest gebeuren,’ stelt zij gedecideerd. “Ik kan er nog boos om worden. Want als de oma medische hulp had ingeroepen, had – ook volgens een deskundige van het NFI – erger letsel bij het kind wellicht kunnen worden voorkomen.