We hebben 535 gasten online

Levenslang Frenky Peeters Deel 6

Gepost in Levenslang gestraften

 

  • Verdachte zeven moorden imiteert Robert de Niro;
  • Twaalf jaar tegen lid Bende van Venlo;
  • Aantal slachtoffers 'bendevanVenlo' nog onduidelijk;
  • 'Bende van Venlo' claimt te veel moorden;
  • De bloedige klusjes van de bendevanVenlo;
  • 'Bende krijgt geen eerlijk proces';
  • Advocaten BendevanVenlo boos wegens informatiestop verdachten;
  • Meer moorden bende van Venlo;
  • Je geld en je leven; Frenkie, Sanny en De Bende van Venlo;
  • Vijftien personen verdacht van plegen zeven moorden;
  • Politie pakt bende op wegens vier moorden.
  • De bende van Venlo Seriemoord om de kick

Verdachte zeven moorden imiteert Robert de Niro

NRC Handelsblad 24 MEI 1995

Met gevoel voor spektakel komt Frenkie P. (22), leider van de 'bende van Venlo' en verdachte van ten minste zeven moorden, de rechtszaal binnen. Zwarte broek, zwart vest met daaronder een schreeuwerig overhemd. Hij ploft neer op zijn stoel en staat pas op als de president van de rechtbank daar voor de tweede keer om vraagt. Het tafereel zal zich nog twee keer herhalen. "Waarom moet ik staan, ik kan toch veel beter zitten?"

Gisteren en vanmorgen is op pro forma-zittingen voor de rechtbank van Roermond de voorlopige hechtenis van 13 van de 23 verdachten van de bende van Venlo verlengd, vier anderen leden komen later aan de beurt.

Vanmorgen veroordeelde de rechtbank al het jongste lid van de bende, wiens zaak achter gesloten deuren is behandeld. De vijftienjarige Dennis P., de jongere broer van Frenkie, krijgt een buitengewone behandeling in een psychiatrische kliniek opgelegd tot zijn 21ste jaar wegens moord op een onbekend persoon. Het openbaar ministerie beschuldigt hem van de moord op drie onbekende illegale Turken, de rechtbank acht één van die moorden bewezen.

Niet bekend

Frenkie kijkt lachend naar de mensen achter zich wanneer de officier een kleine greep uit de tenlastelegging voorleest: "Wat een onzin, hè?" Zijn favoriete rol, die van Tony Montana uit de film Scarface, heeft hij vandaag verruild voor die van de charismatische psychopoaat Cady uit 'Cape Fear'. Frenkies imitatie van Robert de Niro is verdienstelijk: het hoofd een beetje schuin, dezelfde grijns, een zwarte pukkel op de juiste wang.

Als de verdachte ten slotte het woord krijgt, gaat hij er eens goed voor zitten. "Ik zou de officier eens willen vragen wie hier eigenlijk de verklaringen maakt, de politie of de verdachte, want er komt steeds iets anders in te staan dan ik gezegd heb. Dit onderzoek stinkt van voor tot achter. Er klopt geen flikker van." "Dat bespreken we op 18 augustus wel," kapt de president hem af. De zaak wordt aangehouden, totdat de voornaamste verdachten in het Pieter Baancentrum zijn geobserveerd. Frenkie wordt afgevoerd, nog steeds met een spottende grijns.

Volgens officier van justitie K. Janssen is er genoeg bewijs voorhanden om behalve de moord op het echtpaar Van Rijn, de alleenstaande man J. Wissink en de Turkse coffeeshopmedewerker I. Karaca ook de moord op "meerdere onbekende personen" te kunnen aantonen. Voorlopig zijn dat er drie, maar de officier sluit niet uit dat in een later stadium bewijsmateriaal naar boven komt voor nog meer moordzaken. Diverse leden van de bende hebben elkaar beticht van achttien moorden, maar van een aantal is vast komen staan dat ze niet gepleegd kunnen zijn. Andere gevallen kunnen wegens gebrek aan tijd en mankracht nu niet worden onderzocht, aldus de persofficier van het Roermondse parket, mr. D. van Delft. Het rechercheteam is inmiddels teruggebracht tot zestien leden.

Van de drie onbekende slachtoffers, vermoedelijk illegaal in het land verblijvende Turken die getuige waren van de moord op Karaca, zijn slechts in één geval de stoffelijke resten teruggevonden. Dat gebeurde met hulp van specialisten van de Koninklijke Landmacht, die in totaal 27 door de verdachten aangewezen plaatsen hebben doorzocht. De militairen maakten volgens de persofficier gebruik van de "meest geavanceerde apparatuur". Maar politiemensen die gisteren in de zaal aanwezig waren, hadden een ander verhaal. Er is vooral gezocht met lange prikstokken die anderhalve meter in de grond werden gestoken en vervolgens "gewoon met de neus" werden gecontroleerd.

Het eigenlijke proces tegen de 23 verdachten begint op 18 augustus en zal vermoedelijk elf zittingsdagen in beslag nemen. Van de belangrijkste verdachten moet nog een psychiatrisch rapport worden opgesteld. Van de zeventien verdachten die tot gisteren in voorarrest zaten, is er één vrijgelaten, omdat er naar het oordeel van de rechtbank geen reden was hem nog langer vast te houden.

Twaalf jaar tegen lid Bende van Venlo

NRC Handelsblad 4 mei 1995

De procureur-generaal bij het hof in Den Bosch heeft twaalf jaar gevangenisstraf geëist tegen een man uit Venlo voor de moord in december 1993 op zijn 51-jarige Turkse landgenoot M.U. De rechtbank veroordeelde de 33-jarige verdachte vorig jaar tot tien jaar cel wegens moord. De man ging in beroep. Hij is tijdens zijn voorlopige hechtenis in het huis van bewaring aangehouden op verdenking lid te zijn van de 'Bende van Venlo'. Justitie verdenkt de bende van ten minste acht moorden en circa 250 andere misdrijven.

 

Aantal slachtoffers 'bende van Venlo' nog onduidelijk

Volkskrant 25 februari 1995

Justitie heeft nog steeds geen duidelijkheid over het precieze aantal slachtoffers van de 'bende van Venlo'. Dat bleek vrijdag op een pro forma-zitting van de rechtbank in Roermond. Verdere details over het onderzoek wilde justitie niet kwijt. Het voorarrest van de verdachten is opnieuw met drie maanden verlengd.

De afronding van het onderzoek naar de moordzaken zal nog wel een half jaar vergen, zo is de verwachting. Vooralsnog staat vast dat leden van de bende vier moorden hebben gepleegd: de roofmoord op een man in Reuver vorig jaar januari, die op carnavalsdinsdag 1994 op het bejaarde echtpaar Van Rijn in Venlo, en de executie van een Turkse jongeman na een ruzie in het Venlose drugsmilieu.

Over vier of vijf mogelijke andere gevallen, die alle afrekeningen in het door Turkse dealers gedomineerde Venlose drugsmilieu zouden betreffen, heeft justitie tot dusverre slechts merendeels vage verklaringen van niet al te betrouwbare getuigen, zonder dat er duidelijk bewijs voor is gevonden.

Tot de bende van Venlo worden vijftien verdachten gerekend van wie een viertal - twee Venlose jongens van begin twintig en twee Turkse handelaren in soft drugs - als hoofdverdachten gelden. Op 23 mei is een nieuwe zitting van de rechtbank gepland om het voorarrest opnieuw te verlengen. De berechting van de bende wordt pas na de zomer verwacht.

'Bende van Venlo' claimt te veel moorden

FRANK WESTERMAN in NRC Handelsblad 24 februari 1995

In een reeks bizarre verklaringen heeft de zogeheten 'Bende van Venlo' achttien moorden bekend, tweemaal het aantal dat het openbaar ministerie vooralsnog bewijsbaar acht. De advocaten van de vijftien man sterke bende omschrijven de claims van hun cliënten als "apekool" en "pulp", bedoeld om de politie te jennen.

Om hun voorlopige hechtenis te kunnen verlengen werden vanmorgen zes bendeleden voorgeleid voor de rechtbank van Roermond. Een voor een, om onderling contact te vermijden, stonden de verdachten 'pro forma' terecht voor de moord op een onbekend aantal onbekenden. Officier van Justitie mr. K. Janssen vroeg meer tijd voor het onderzoek, een verzoek dat tegen het middaguur al in drie van de zes gevallen was gehonoreerd.

De advocaten vragen zich echter af of politie en justitie zich niet in de maling laten nemen door geloof te hechten aan de meest wilde verklaringen. "Er is geen touw aan vast te knopen", vat een van hen, C. Noordhuis, de processtukken samen. Voor hem is de verwarring compleet over wat de Turks-Nederlandse misdaadgroep, die verder wordt verdacht van 250 inbraken, brandstichtingen en gewapende overvallen, nu wel of niet op haar geweten zou hebben.

De Venlose burgemeester John van Graafeiland schept orde: "Er zijn negen moordzaken die we met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunnen oplossen. We hebben dus ook negen lijken." Het zou gaan om drie roofmoorden (op een bejaard echtpaar en een bewaker van hennepkassen) en een serie van zes afrekeningen in de drugsscene, waaronder de liquidatie van de loopjongen Ibrahim Karaca en de aandeelhouder in een coffeeshop, Memhet Uygun.

Maar de hoofdverdachte van de Bende van Venlo, de 22-jarige Frenkie P., heeft tijdens de politieverhoren meer moorden bekend dan er stoffelijke overschotten of vermisten zijn. Ook zijn broertje Dennis (15), z'n vriendin Astrid van B. (18) en de verslaafde Sjakie R. beweren los van elkaar dat zij meer slachtoffers hebben gemaakt.

Frenkie - bijgenaamd Tony Montana, naar de gangster uit zijn favoriete film Scarface - zegt dat hij een Duitse drugshandelaar in diens 'Volkswagen' door het hoofd heeft geschoten en bestolen. De auto zou zijn afgeleverd bij de sloop. Maar auto noch bestuurder zijn ooit teruggevonden. Verder zou de groep in opdracht van een coffeeshophouder een illegale Turk hebben "verhoord" in een bootje op een vijver aan de Professor Gelissensingel, pal aan de Maas. De benen van de ondervraagde, zo vermelden de stukken, waren vastgebonden met een kabel met daaraan een steen. Frenkie zou de steen per ongeluk in het water hebben laten vallen, waardoor het slachtoffer overboord sloeg en verdronk. In december heeft de politie de vijver leeggepompt, zonder iets te vinden.

"Dit verhaal komt uit een filmscenario", zegt Noordhuis, de raadsman van Ahmet O., die in oktober 1994 tot tien jaar cel is veroordeeld voor het in koelen bloede doodschieten van Memhet Uygun op Sinterklaasavond 1993 in een bar in Venlo. Noordhuis noemt het "een blamage" dat politie en justitie sommige verhalen van verdachten serieus nemen. "We hebben het hier niet over gebakken lucht", wierp officier van justitie Janssen vanmorgen echter tegen. Zo zou het verhaal van de verdronken Turk, compleet met details over de kabel en de steen, in andere verklaringen terugkomen.

Astrid van B., een schoenverkoopster, heeft in detail verteld hoe zij en haar vrienden twee trimmers op de hei in Duitsland hebben doodgeschoten en begraven. Punt is alleen dat er geen trimmer wordt vermist. Ook zou ze in de auto hebben zitten wachten toen Frenkie en zijn companen een Antwerpse juwelier neerschoten en beroofden. Geen juwelier in Antwerpen heeft echter aangifte gedaan.

Sjakie R., de drugsverslaafde die eerder had beweerd negen moorden te hebben gepleegd, heeft zijn verklaring grotendeels ingetrokken. Sjakie geeft toe dat hij bij de huurmoord (hij zou tien mille krijgen voor zijn aandeel) op Ibrahim Karaca aanwezig was, maar zegt verder: "Ik heb zitten fantaseren (...) Puur om wraak te nemen op Frenkie, Dennis en de anderen. Ik krijg geld van ze."

De minderjarige Dennis beschrijft hoe hij samen met z'n broer en een paar andere bendeleden een illegale Turk in het bos heeft geëxecuteerd. Na de man een nekschot te hebben gegeven, zouden ze hem met een bijl aan mootjes hebben gehakt en begraven. Dat zou in de zomer van 1993 zijn gebeurd. De politie heeft in dit geval wel aanwijzingen: in november van dat jaar vond een jager in de bossen bij Arcen een hand, en later een lijk, van een nog altijd niet geïdentificeerde man.

T. Hiddema, de raadsman van de vermeende opdrachtgever van vijf moorden Hacibey K.: "Ik heb al heel wat meegemaakt, maar dit slaat alles. Bij lezing van de stukken staat je verstand stil. Dit is de hel." Hij voorspelt dat het openbaar ministerie het nog moeilijk zal krijgen met de bewijsvoering. Zelfs al duiken de overige lijken op, zegt hij, de kluwen van verklaringen maakt het bijna onmogelijk om aan te tonen wie wat heeft gedaan. De advocaat van Frenkie P., T. Klaasen, heeft geprobeerd op basis van het dossier een matrixje te tekenen met alle verdachten en alle zaken, maar hij kwam er niet uit.

Burgemeester Van Graafeiland, tevens korpsbeheerder, kondigt aan dat de politie nog maanden druk zal zijn met het natrekken van alle verhalen. Justitie heeft pas in augustus zittingsdagen bij de rechtbank in Roermond gereserveerd voor wat persofficier D. van Delft omschrijft als de "grootste zaak in de geschiedenis van het ressort"

De bloedige klusjes van de bende van Venlo

HANS MOLEMAN in Volkskrant 23 februari 1995

Als Frenkie en Sanny het huis in Venlo verlaten, liggen de bewoners met doorgesneden keel op de grond. Heel de stad schrikt van deze 'carnavalsmoorden', die de aandacht vestigen op een groep harde criminelen: 'de bende van Venlo'. De leden doen in drugs, meiden en geweld. Maar zijn ze echt schuldig aan alles waarvan ze worden verdacht? door Hans Moleman

HET IS al donker op die zomeravond in 1993, als een zwarte Mercedes en een rode BMW naar de rivier rijden. Op de Maasboulevard, een geasfalteerde leegte met parkeerterreinen voor de Duitse koopjesjagers die Venlo dagelijks aandoen, is geen mens te bekennen. Bij de loswal stoppen de wagens. De inzittenden wachten op hun prooi.

Frenkie, een Venlose jongen van begin twintig, heeft het van tevoren nog even besproken met zijn Turkse opdrachtgevers. Er moet opruiming worden gehouden.

Over de Maaskade loopt een Turkse man van een jaar of 25. Frenkie en Hasan stappen uit en onderscheppen hun slachtoffer bij de trappen van het gemeentehuis. Onder bedreiging van een pistool wordt hij gedwongen in de kofferbak van de BMW te kruipen. De twee auto's rijden weg van het centrum, naar een afgelegen plek beneden aan de Maasoever.

Op het grasveldje bij de rivier duwt Frenkie de man uit de kofferbak het pistool weer in de rug. Ze lopen naar het water, Hasan scheldt hem uit. Dan de executie: twee kogels treffen de Turk van dichtbij in het hoofd. Hasan doorzoekt zijn kleding en pakt er wat geld uit. Frank en Sjakie de junk pakken het lijk aan armen en benen en gooien het in de Maas.

Op de terugweg naar huis gaan ze nog even langs bij de videotheek, wat films halen.

Is het echt gebeurd, of is het een verhaal dat is ontsproten aan de zieke geest van Frenkie's broertje Dennis, een knaap van vijftien, die de politie eens goed wil jennen? De verdachten ontkennen, de politie tast in het duister. Een stoffelijk overschot is nooit gevonden na die beweerde executie op een zomeravond aan de Maas ruim anderhalf jaar geleden. Ook wordt niemand vermist. Maar dat laatste hoeft weinig te betekenen, omdat het om een illegaal zou gaan.

Het is het mysterie van de 'bende van Venlo'. Zo luidt de bijnaam van een groepje jongemannen, een paar van Nederlandse oorsprong, de meerderheid van Turkse origine. Ze werden in de loop van vorig jaar gearresteerd op verdenking van diverse moorden. Maar zijn het er vier, of acht, of nog meer?

Voorlopig heeft de Limburgse justitie slechts harde bewijzen in handen voor vier moorden, de rest is vooralsnog louter gebaseerd op roddel en achterklap: onbetrouwbare verklaringen van criminele randfiguren die in ook nog eens herhaaldelijk in de ongemakkelijke dubbelrol zitten van informant en verdachte van medeplichtigheid. De een bij de ene moord, de ander bij een andere. En wie heeft er geschoten, wie keek toe?

Justitie en politie zijn intussen al ruim een half jaar bezig met het onderzoek. De verwachting is dat daar nog wel enkele maanden bij zullen komen. Voor alle zekerheid heeft justitie pas in augustus zittingsdagen bij de rechtbank in Roermond gereserveerd. Morgen houdt de rechtbank van Roermond een pro forma-zitting om het voorarrest van enkele verdachten te verlengen. Maar de kans lijkt klein dat justitie dan de zwijgzaamheid over de vorderingen in het onderzoek doorbreekt. Daarvoor zijn er nog te veel raadsels.

Eén ding staat wel vast: de berechting van de bendeleden in deze naar Nederlandse begrippen ongekende moordzaak wordt een zware klus. Alleen al de bonte stoet van verdachten - vijftien stuks, die allemaal al maanden in voorarrest zitten - staat daarvoor garant.

De hoofdrolspelers kunnen zonder meer worden omschreven als een multiculturele mix. Aan Nederlandse zijde draait het om Frenkie en Sanny, twee jongens uit Venlo met een zeer verschillende achtergrond die elkaar vonden in de kleine criminaliteit. Aan Turkse zijde zijn het Suleyman, Hasan en Sadik, figuren uit de koffieshopbranche van de grensstad die, net als de gewone winkels, vooral een Duitse clientèle bedient. Bijrollen zijn er voor onder anderen Sjaak, een zwaar verslaafde junk, Astrid, het vriendinnetje van Frenkie dat vaak meereed als de jongens weer een klusje hadden op te knappen, en oom Kuek, de tipgever.

In de Venlose volkswijk Genooy zijn Suleyman en Frenkie berucht. De dertigjarige Suleyman A. heeft er een koffieshop, middenin het hoerenbuurtje dat deze wijk in Venlo-Noord zo'n merkwaardig karakter geeft. Tussen de brave eengezinswoningen op de hoek bij de snackbar aan de Van Postelstraat staat plompverloren een rij huisjes waar pronte witte en donkere vrouwen achter het raam hun lijf te huur aanbieden. Enkele pandjes zijn inmiddels dichtgetimmerd: de hoeren moeten er weg, heeft de gemeente besloten.

Suleyman zit behalve in de drugs ook in de prostitutie. Pal naast zijn hasjwinkel in de Van Postelstraat heeft hij een paar meiden zitten. Hij is eigenaar van een privé-club een paar kilometer verderop over de grens, bij het Duitse dorp Breyell. De Turkse hasjbaas haalt zijn vrouwen zelf uit het voormalige Oostblok. Op de terugreis van zo'n 'vleestochtje' arresteert de Duitse politie hem in 1994 op verdenking van vrouwenhandel.

Frenkie is uit ander hout gesneden. Wie zijn naam in Genooy laat vallen, krijgt verhalen te horen waaruit het beeld oprijst van een kleine crimineel met grote geldingsdrang en een ongeremde fascinatie voor geweld. Hij is gek op films met veel actie en bloed.

De 22-jarige Frank P., opgegroeid in een bij menige Venloënaar beruchte asociale familie, scharrelt zijn geld bij elkaar met handel in auto's en diefstal: van sigaretten en kleding tot dure groeilampen uit de kassen rond Venlo. Ine, z'n moeder, stelt haar huis graag beschikbaar als bewaarplaats van de buit. Frenkie weet waar hij de lampen kwijt kan: ze zijn bij uitstek geschikt voor de teelt van nederwiet, een populaire inkomstenbron bij sommige kastuinders in de regio.

Frenkie laat het graag breed hangen, en dat lukt niet van alleen een uitkering. Hij mag graag indruk maken op zijn omgeving: flink gokken in de automatenhal, rondjes geven, stappen. Samen met zijn vriendinnetje Astrid, een schoenverkoopster van achttien, en zijn twintigjarige compaan Sanny. Deze komt uit een heel ander milieu: moeder is bejaardenverzorgster, stiefvader internist bij het Venlose Sint Maartensgasthuis. Als atheneumscholier die als moeilijk geval op de mavo eindigt, ontpopt Sanny zich als trouwe meeloper van rauwe Frenkie uit Genooy.

Ruim een jaar geleden doet het tweetal voor het eerst van zich spreken. Aan de tap van café Het Pumpke heeft Kuek, de broer van Frenkie's moeder, gehoord dat Jeu Wissink in het buurdorp Reuver een hoop geld in huis heeft. Jeu gaat een auto kopen. Frenkie neemt de tip van z'n oom gretig in ontvangst.

Met pistool en honkbalknuppel gewapend rijden de twee jongens op de avond van donderdag 20 januari richting Reuver. Als het slachtoffer opendoet, krijgt hij een pistool op het hoofd. Maar de overval loopt fout: als Sanny Jeu op de grond van de woonkamer wil vastbinden komt de man overeind. Frenkie schiet, en nog eens. Jeu valt pas om als Sanny hem met de knuppel op het hoofd slaat. Frenkie schiet hem nog twee keer van dichtbij door het hoofd. Dan vluchten ze in paniek.

Een maand later wordt Venlo opnieuw opgeschrikt door een bloedige moordpartij, die bekend wordt als 'de carnavalsmoorden'. Terwijl verderop in de binnenstad het leukste evenement van het carnaval, de boerenbruiloft, woedt, worden Sjeng (78) en Ferda (80) van Rijn in hun afgelegen woonhuis aan de oostrand van Venlo afgemaakt.

De tip is weer van oom Kuek afkomstig: het bejaarde echtpaar zou 35 duizend gulden in huis hebben, in een weckpot in de kelder. Frenkie en Sanny gaan met een broodmes en een knuppel naar binnen, even later liggen de twee oude mensen met doorgesneden keel op de grond. Na hun zeldzaam wrede moordpartij rijden de jongens met Astrid, die buiten in de auto heeft zitten wachten, naar het centrum, carnaval vieren.

De reputatie van de twee heeft al eerder de ronde gedaan in het criminele circuit van de stad aan de Maas. Het wereldje is klein: Hasan, de vriend van Frenkie's moeder, zit in de hasjhandel, die in Venlo door een groep Venloënaren van Turkse afkomst wordt gedomineerd. Sjakie de junk, een goede bekende van Frenkie, is vaste klant bij Suleyman, de eigenaar van koffieshop Number One, vlak bij hem om de hoek in de wijk Genooy.

Het broeit in het lokale drugsmilieu, de afgelopen zomer. Er sleept een ruzie tussen Hacibey K. en Ibrahim Karaca. Hacibey is een man om niet mee te spotten. Hij bestiert met familieleden een reeks koffieshops en andere gelegenheden, waaronder discotheek House Palace, een grote villa op de Maasoever hemelsbreed nog geen kilometer van Genooy.

De Turkse gemeenschap in Venlo is niet trots op de succesvolle ondernemer Hacibey. Het is allemaal geld uit de drugshandel en de prostitutie, wordt gefluisterd. Tientallen jonge Turken uit Venlo verdienen er goed aan, zo weet men. Maar geen van de traditionele voorlieden van de Turkse burgerij durft zich echt te bemoeien met de rotte appels in eigen kring. Het is een dierentuin met meedogenloze eigen wetten, losgeslagen van de moskee en het sociaal cultureel trefcentrum.

In de nacht van 17 op 18 juni is er rumoer bij koffieshop Number One, in het hoerenstraatje van Genooy. Het is het sluitstuk van een vete tussen Hacibey en Ibrahim Karaca. De 24-jarige Ibrahim, Ibo voor vrienden, moet boeten voor een gevaarlijke misstap: er is vijf kilo hasj zoek geraakt in de periode dat hij als tijdelijk hulpje in de koffieshop werkte. De beschuldigende vinger gaat richting Ibo.

Ibo maakt nog een fout, die misschien nog wel fataler is. Hoewel niet meer dan een loopjongen, waagt de jonge Turk het zijn baas dodelijk te beledigen, ten overstaan van een vol café.

'Ik zal je laten vermoorden', had Hacibey hem gedreigd, toen ze weer ruzieden over de verdwenen hasj. 'Zo niet, dan zal ik mijn eigen dochter neuken.'

'Anders doe ik het wel met je dochter', roept Ibo terug.

In de nacht van 17 op 18 juni volgt de afrekening. Suleyman, de rechterhand van Hacibey, heeft geen halve maatregelen genomen. Hij heeft niet alleen een stel vrienden opgetrommeld, maar ook Frenkie ingehuurd. Ook Sjaak de junk is van de partij. Gezamenlijk zullen ze Ibo van de straat plukken, en Frenkie zal daarna het karwei afmaken.

Zeven man sterk, in drie auto's, posten ze die avond op de Straelseweg, een van de wegen van de binnenstad naar Genooy. Ze weten dat Ibo in een café zit. Als hij tegen sluitingstijd naar huis loopt, rijden ze hem klem bij koffieshop Number One. Hasan, Suleyman en zijn broer Abdullah springen uit hun BMW, er wordt over en weer geschreeuwd. De prooi krijgt een revolver in de rug en wordt gedwongen in te stappen.

Over de Karbindersstraat rijdt het gezelschap naar de Maas. Onderweg stapt Ilhan T. uit om te bellen. Belt hij met Hacibey, wiens rode Mercedes later bij disco House Palace verschijnt voor de aflevering van een enveloppe met geld aan Suleyman?

Ilhan gaat niet mee naar de rivier. Hij laat na het telefoontje zijn broers Sadik en Sunay, bijgenaamd 'De Reus', in zijn Opel verder gaan met de BMW van Suleyman en de Kadett van Frenkie. Bij het fabriekcomplex van Océ Van der Grinten rijden de wagens over een paadje naar de Maasoever. Daar wordt Ibo uit de auto getrokken. Als hij probeert weg te rennen schiet Sadik hem neer. Suleyman pakt het pistool en vuurt nog een keer van dichtbij op de door de knieën gezakte man.

Het lijk wordt achtergelaten op de akker naast de rivier. Frenkie, ingehuurd om de executie uit te voeren, heeft alleen een keer in de lucht geschoten. Dat kost hem geld: hij krijgt even later slechts de helft van de afgesproken twintigduizend gulden. Ook Sjakie de junk krijgt tien mille voor zijn aandeel: hij heeft twee keer in het luchtledige gevuurd.

Maar is het werkelijk zo gegaan? Er doen meer verklaringen de ronde. Frenkie zegt dat hij er niet bij was, op het veldje, en dat Sanny geschoten heeft. Sjaak trekt later al zijn verklaringen weer in, en meldt doodleuk dat het allemaal verzonnen is.

Zo blijft het onderzoeksteam vooralsnog tobben met de vraag of het waar is dat de groep nog meer afrekeningen in het Venlose drugsmilieu op het geweten heeft. Welke waarde heeft het verhaal van Frenkie's broertje Dennis dat er een paar weken na de executie van Ibo weer een jonge Turk is afgeschoten aan de Maasoever. En wat te denken van vage verklaringen over nog drie, vier, vijf andere slachtoffers?

De Turkse verdachten zwijgen vooral. De Turkse drugswereld kent simpele regels, weet een ingewijde. Eén ervan is dat wie praat zijn leven niet meer zeker is. 'Misschien blijft het wel altijd een raadsel of die jongens er meer hebben afgeknald.' De 'bende van Venlo' keek in ieder geval niet op een moord meer of minder, dat is gebleken.

Bende krijgt geen eerlijk proces'

NRC Handelsblad 11 februari 1995

De vijftien-koppige Bende van Venlo, die verdacht wordt van minstens acht moorden krijgt geen eerlijk proces. Dat beweren de advocaten van de groep die verder wordt verdacht van roofovervallen en brandstichtingen. De advocaten overwegen een klacht in te dienen bij de Europese Commissie wegens schending van de Rechten van de Mens.

"Ons wordt het werk volstrekt onmogelijk gemaakt", zegt mr. T. Klaasen, de raadsman van de hoofdverdachte Frenkie P. Hoewel zijn cliënt al sinds mei 1994 in voorlopige hechtenis zit, heeft de advocaat nog steeds geen inzage gehad in de relevante processtukken. "De verdediging wordt op non-actief gesteld. Hier is sprake van een beschamende ontwikkeling in het Nederlands strafrecht."

Rechter-commissaris mr. F. Oelmeijer van de rechtbank te Roermond weigert het hele dossier aan de raadslieden te doen toekomen, omdat hij de verdachten wil confronteren met hun onderlinge verklaringen "zonder dat zij de gelegenheid hebben gehad zich op een en ander te prepareren". Tot twee keer toe heeft Klaasen tevergeefs een bezwaarschrift tegen deze gang van zaken ingediend. Officier van Justitie mr. D. van Delft zegt dat de 'aard en de ernst van de feiten en de omvang van het onderzoek' het Openbaar Ministerie ertoe nopen de stukken geheim te houden.

Begin volgende week beraden de raadslieden zich over het indienen van een klacht bij de Europese Commissie en het aanspannen van een kort geding om de dossiers alsnog te vorderen. Mr. G. Lina, raadsman van Hasan T. - de minnaar van de moeder van Frenkie P. - heeft zijn cliënt opgeroepen zijn lippen stijf op elkaar te houden zolang hij geen stukken krijgt.

Lina beschuldigt politie en justitie van stemmingmakerij, omdat zij tegenover de pers steeds meer moorden aan de Bende van Venlo toeschrijven. Officier van justitie Van Delft vindt dat Lina met zijn uitlatingen opzettelijk een fatsoenlijk proces probeert te verstoren.

Op 24 februari is er een 'pro-forma zitting' om de voorlopige hechtenis van de verdachten opnieuw te verlengen. Het Openbaar Ministerie stuurt aan op twee mammoet-zittingen in april en juni. De vijftien bende-leden, voor een groot deel vrienden en familie van Frenkie P., zullen dan in ieder geval terecht moeten staan voor moord op onder anderen drie onbekende, vermoedelijk illegale Turken (1993) en het tuindersechtpaar Sjeng en Ferda van Rijn (1994). Een aantal verdachten claimt nog meer moorden te hebben gepleegd ("op een trimmer en op een homo"), maar de bijbehorende slachtoffers zijn onvindbaar en staan evenmin als vermist te boek.

Advocaten Bende van Venlo boos wegens informatiestop verdachten

ANDRE LAMMERSE in Volkskrant 11 februari 1995

'Het is te gek om los te lopen: ik word al een half jaar in mijn werk gefrustreerd', briest advocaat T. Klaasen, verdediger van hoofdverdachte Frenkie (22) van de Bende van Venlo. Volgens Klaasen en andere advocaten worden hun al vijf maanden vitale stukken onthouden in de achtvoudige moordzaak.

'Wij moeten uit de krant vernemen wat de andere verdachten hebben verklaard', zegt Klaasen. Volgens hem kan de verdediging zich op die manier niet voorbereiden op het komende monsterproces van de bende. De vijftien leden staan in maart of april terecht voor ten minste acht moorden en tweehonderdvijftig andere misdrijven.

Omdat de groep bij het plegen van de misdrijven steeds een andere samenstelling had, haalde de rechter-commissaris vorige maand artikel 30 uit het Wetboek van Strafvordering van stal. Daardoor kunnen de advocaten alleen nog toegang krijgen tot de verklaringen van hun eigen cliënten.

'Het is heel belangrijk te weten welk aandeel de andere verdachten hebben', zegt Klaasen. 'Maar justitie houdt de verdediging al vanaf september buiten spel.' Ook de verdediger van een minder zware verdachte, advocaat A. Lina, doet zijn beklag over de volgens hem schimmige werkwijze van justitie. 'Wij advocaten horen niets en de politie doet ondertussen aan stemmingmakerij.'

Daarbij doelt hij op een persbericht van de Venlose politie, donderdag, waaruit bleek dat de vijftien groepsleden 'mogelijk nog meer moorden dan wel doodslagen' op hun geweten zouden hebben. Om hoeveel levensdelicten het gaat, wil justitie niet prijsgeven.

Wel is duidelijk dat er nog twee lijken zijn gevonden op de Grote Heide in Venlo. In de bossen van Arcen zijn de stoffelijke resten van een Duitser gevonden. Enkele verdachten zouden hun aandeel in de nieuwe moordzaken hebben bekend.

Eerder was al bekend dat de bende verantwoordelijk moet worden gehouden voor de moord op een bejaard echtpaar in Venlo, een man uit Reuver en twee Turkse mannen, Uygun en Karaca. Bij de liquidatie van Karaca zouden drie illegale Turken aanwezig zijn geweest die vervolgens later uit de weg moesten worden geruimd.

Persofficier D. van Delft bestrijdt dat justitie de verdediging zou hebben onthand. Dat de verklaringen van de verdachten niet aan de advocaten van andere verdachten worden bekendgemaakt, is in het belang van de waarheidsvinding, zegt Van Delft.

'De maatregel is volledig gerechtvaardigd omdat het hier om bijzonder ernstige feiten gaat.'

Het is onzin, zegt Van Delft, dat de hoofdverdachte onder zulke strenge condities wordt vastgehouden dat hij daardoor 'psychisch misvormd' zou raken. Dat betoogt zijn raadsman Klaasen, die zijn cliënt sinds september heen en weer gesleept ziet worden tussen het politiebureau, waar de verhoren plaatsvinden, en het huis van bewaring in Scheveningen. 'Klaasen vergeet erbij te vertellen dat deze jongen bij zeven moorden betrokken is. Het gaat niet om een winkeldief.'

Meer moorden bende van Venlo

Volkskrant 10 februari 1995

Vijftien Limburgers die eerder werden aangehouden voor acht moorden in Venlo en omgeving, hebben waarschijnlijk nog meer moorden gepleegd. Sommige leden van de 'bende van Venlo' hebben bekend. De serie moorden kwam aan het licht tijdens het onderzoek naar de dood van Ibrahim Karaca, die in juni dood werd aangetroffen langs de Maas. De politie verdacht de aangehouden Limburgers later ook van een reeks andere moorden: het bejaarde echtpaar Van Rijn in Venlo in februari vorig jaar, J. Wissink in Reuver in januari vorig jaar, een Turkse man in december 1993 en drie vermoedelijk illegale Turken.

Je geld en je leven; Frenkie, Sanny en De Bende van Venlo

Frank Westerman in NRC Handelsblad 21 januari 1995

Twee jongens blijken hoofdverdachten te zijn van een reeks afpersingen, moorden en diefstallen, toegeschreven aan De Bende van Venlo. 'Kamper' Frenkie vond een trouwe makker in de twee jaar jongere Sanny, afkomstig uit een gegoed milieu. Tijdens carnaval hosten de boezemvrienden in gorilla-pakken door de straten, inbreken en roven deden ze zonder vermomming. Ze lieten tòch niemand achter die het kon navertellen. Reconstructie van een ontsporende vriendschap in het Klein-Chicago van Venlo.

Op carnavalsdinsdag 1994 belden Frenkie en Sanny samen met twee vrienden aan bij het echtpaar Van Rijn aan de Klagenfurtlaan in Venlo. Frenkie had een broodmes in zijn hand, Sanny een honkbalknuppel.

De gloed van de natriumlampen op het kruispunt bescheen de gevel van het huis - verder was het donker. Omdat er regelmatig pal voor hun huis auto's op elkaar botsten hadden de Van Rijns permanent een EHBO-trommel klaarliggen. Erg vreemd was het dus niet dat er op dit late uur nog werd aangebeld. Het kon iemand zijn die hulp nodig had.

De jongens op de stoep huiverden van de kou en van de kick. Tegen Frenkie's vriendinnetje Astrid, die in de Opel Record zat te wachten, hadden ze gezegd: "Het duurt niet lang." Ze hadden toegangskaarten op zak voor café de Gouden Tijger en popelden om er een zotte nacht van te maken. In de verte klonk het getoeter van de joekskapellen uit de binnenstad. De boerenbruiloft was in volle gang, het klapstuk van de carnavalsweek, wanneer Venlo uitloopt in kielen, lefdoekjes en platte petten.

Voor de maskerade hadden Frenkie en Sanny twee identieke gorilla-pakken gehuurd. De avond tevoren waren ze uit geweest in Walibi, een betegeld, disco-achtig café. Met hun laagste stemmen maakten ze een bromgeluid, terwijl ze om het hardst op hun borst roffelden. De hele nacht hadden ze naar de meisjes geklauwd.

Sjeng (78) en Ferda (80) voelden zich te oud voor hoempapa en polonaise. Als komkommer- en augurkenteler in ruste mocht Sjeng nog graag in de tuinderskassen komen. Ferda was de taaiste van de twee. Door de week deed ze boodschappen bij de Spar en 's zondags schuifelde ze naar de H. Michaël-kerk voor de mis van kwart voor tien. Als ze lachte kon je zien dat ze haar eigen tanden nog had.

De woning van de Van Rijns lag tegen de 'steilrand' van de Herungerberg, in een iepenbosje waar alleen vleermuizen zich kunnen oriënteren. Sanny kende het huis van gele baksteen nog uit de tijd dat hij honkbalde bij de Mustangs. Op weg naar de sportvelden fietste hij er iedere dag langs. Maar sinds hij Frenkie had leren kennen was hij gestopt met honkbal: het meppen op zich was stoer maar voor de rest vond hij het een 'softe' sport. Zijn honinggele knuppel, die hij vroeger na ieder partijtje opwreef tot-ie glom, was een tweede leven begonnen en zat nu onder de butsen en putjes.

De Van Rijns zaten tv te kijken. Ferda, die beter ter been was dan haar man, stond op en liep voetje voor voetje naar de voordeur. Met een 'pop!' sprong de buitenlamp aan. Wijkagent Pierre Hafmans omschrijft de oudjes als oppassende burgers, die geloofden in de goedheid van de mens. "Als je bij deze mensen aanbelde voor een glaasje water, stonden ze zeker voor je klaar."

Maar de bellers op de stoep vroegen niet om een glas water, ze kwamen voor de 35.000 gulden die Ferda in een weckglas in de kelder had verstopt. Frenkie en Sanny waren over 'het spaarpotje' getipt door Kuuk, een oom van Frenkie. De vraag is: Hoe wist Kuuk, een aan lager wal geraakte tegelzetter, wat de acht volwassen kinderen Van Rijn niet wisten? Zelfs de thuiswonende Jan, die op dat moment als boer verkleed rondzwierf in de stad, kon de politie niet vertellen of er geld in huis werd bewaard. Maar van alle vragen die Venlo bezighouden (Waarom de Van Rijns? Waarom tijdens carnaval?) is dit nog altijd de grootste: Waarom zo wreed?

Dubbelleven

Sjeng en Ferda van Rijn zouden de laatsten zijn in een reeks slachtoffers van 'De Bende van Venlo'. Tussen carnaval '93 en carnaval '94 hebben de gangleden minstens acht keer dodelijk toegeslagen. Niemand had gedacht dat Frenkie bij alle acht en Sanny bij drie van de moordzaken betrokken zou zijn. Sanny's vriendinnetjes hebben nooit iets van een dubbelleven gemerkt, of het moet zijn dat hij in de maanden voor zijn arrestatie "altijd wel een paar flappen van honderd" op zak had. De meiden zaten giechelend op de achterbank als ze in de bossen bij het Zwarte Water gingen scheuren. Wisten zij veel dat Frenkie en Sanny hier soms schietoefeningen hielden met een Beretta-pistool. Dat Frenkie samen met zijn broertje Dennis (14) een paar Turken in het bos zou hebben geëxecuteerd en begraven. Of dat Frenkie 's nachts de bijnaam Toni Montana had - de gangster uit de film Scarface.

Tot zijn vijftiende, zestiende leek Sanny een heel gewone jongen. Hij zat op het atheneum van het plaatselijke Thomascollege. Wiskunde vond hij leuk, omdat het 'logisch' was, maar honkballen deed hij liever. Hij was een van de meest getalenteerde werpers van de Mustangs.

Spijkerbroek, sneakers, baseballpet - dat was Sanny. Als hij geen wedstrijd of toernooi had, speelde hij slagman en pitcher met het meisje van de autorijschool. 'Zus' of 'zusje' noemde hij haar. "Sanny had vanghandschoenen en twee knuppels, een van aluminium en een van hout", weet ze nog. Soms stond hij zomaar midden op de weg stil. Dan boog hij zich licht voorover en keek door zijn oogharen naar de horizon. In gedachten hield hij een knuppel in de hand, zwaaide het ding naar achteren en sloeg een home-run om van te dromen.

Geen twijfel dat Sanny een gevoelige jongen was. Hij had alle cd-tjes van Fleetwood Mac. Thuis - hij woonde 'op kamers' in een schuur in de tuin, een paar honderd meter van de Van Rijns - gaf hij 'gave' feestjes. "Hij zag er best wel goed uit", zegt z'n meisje van toen, die zich herinnert hoe lief hij was toen ze bij wijze van proef driekwart liter bessenjenever achterover had geslagen. "Sanny, er gebeurt niets!" riep ze, maar het volgende moment viel ze om. Met zijn pezige armen hees hij haar op bed en terwijl zij daar zo lag, begon hij zachtjes te zingen: "Oh, my darling, time can do so much..." - het lied uit de film Ghost waarop ze voor het eerst hadden gezoend.

Zijn moeder (een bejaardenverzorgster) en zijn stiefvader (een chirurg) lieten hem vrij, zó vrij dat Zus achteraf zegt: "Hij werd aan zijn lot overgelaten." Samen kwamen ze van kinds af aan bij haar buurman over de vloer, een vrachtrijder van wie verder niemand wist dat het Sanny's biologische vader was. Dat was zijn best bewaarde geheim. 's Middags hingen Zus en hij vaak rond tussen de lesauto's in de garage van de rijschool, of ze gingen portemonneetje trekken bij de bushalte. 's Avonds deden ze spelletjes. Zus en de buurman hadden een voorkeur voor 'Yatzee', maar Sanny speelde liever 'Levensweg'.

Op de vraag wat hij later wilde worden zei hij zonder aarzelen: "Advocaat." Net als de broer van zijn moeder. Zijn wiskundeleraar, bij wie hij altijd de Donald Duck kwam lezen, zegt dat Sanny's ambitie voortkwam uit zijn zucht om te schitteren. "Hij had een enorme geldingsdrang. Op het honkbalveld gedroeg hij zich als een solist en een macho, alsof hij wilde zeggen: Let op, ìk ben hier aan het presteren."

Sanny mocht in de vakantie graag met zijn geheime pa mee op de truck naar Oostenrijk of Italië. Liever nog zat hij bij hem achterop de motor. Zelf had hij een zwart met gele Puch, maar zodra hij achttien was, zou hij ook een motor kopen, dat stond vast. Er gebeurden echter twee dingen die zijn zekerheden doorkruisten: zijn vader stierf en - wat minstens zo noodlottig was - Sanny ontmoette Frenkie.

Frenkie, twee jaar ouder dan Sanny, had wat je noemt een reputatie. Tot ver buiten Venlo stond hij bekend als 'de smalle' (hij ìs smal), als een 'kamper' of 'reiziger', dat wil zeggen: een woonwagenbewoner, als 'een vent die jat als de raven' en als 'verkoper van nep Rolex-horloges'. Op de LTS was hij populair omdat hij twee keer was blijven zitten.

Zijn klasgenoten vertellen dat hij kon blozen als een tomaat. "Frenkie was vaak het pispaaltje. Hij liet zich makkelijk opnaaien", weet een van z'n leraren nog. Hij voetbalde bij de Venlosche Boys, waar hij de naam had 'onbesuisd' te zijn. Zijn coach had vooral moeite met zijn gedrag na afloop van uitwedstrijden. "Het is een paar keer gebeurd dat hij in de kantine een Mars jatte. Als iemand er wat van zei, sprong hij op tilt. Dan sloeg hij alles stuk, de flipperkast, alles."

Na zijn schorsing voor het seizoen '91/'92 is Frenkie niet meer bij de Boys teruggekomen. De laatste keer dat de trainer hem heeft gezien was bij de huldiging van FC VVV op een smoorhete dag in mei 1993, toen de Venlose club promoveerde van de eerste- naar de ere-divisie. Frenkie plensde in zijn blote kont door de fontein tegenover het station.

Na de dood van zijn vader was Sanny voorgoed gestopt met het maken van huiswerk. Nog bewaarde hij zijn geheim. Op zijn kamer hing een foto van zijn vader (zittend op een boomstam met een cowboy-hoed op - ergens in Amerika), maar als iemand vroeg wie dat was zei hij: "Dat is een oom van me." Stap voor stap daalde hij af van het atheneum naar de Havo en de Mavo. Sanny ging van het roomse Thomascollege naar de Rijksscholengemeenschap en belandde ten slotte als onhandelbaar geval op de mbo-school Het Groenveld. In de zomervakantie van 1993 werd hij verwijderd van camping 'De Pekelingen' in Oost-Capelle omdat hij met zijn honkbalknuppel een fiets had vernield.

Eerder dat jaar had hij Frenkie leren kennen op de Madson-club, een dansschool aan het spoor naar Duitsland. In het weekeinde kwamen ze kijken naar de aerobic- en de rock 'n' roll-lessen. "Sanny ging sjieke pantalons dragen en een gouden ketting met grove schakels, net als Frenkie", zegt Zus. Z'n gympies verruilde hij voor bordeelsluipers. Als ze hem tegenkwam in de stad, keek hij weg "alsof hij zich voor me schaamde". Nog één keer kwam hij op de rijschool; in het holst van de nacht, om samen met Frenkie een antieke dekenkist met Delfts Blauw te stelen.

Jointje

Begin juni 1993 was er iets raars aan de hand met Frenkie. Venlo vierde zijn 650-jarig bestaan met een superkermis op de Maasoever, een songfestival en een poging van Ton Sijbrands om het wereldrecord blind simultaan dammen te verbeteren. Frenkie en Sanny hadden twee meisjes opgepikt om de reuze-achtbaan uit te proberen, maar eerst zouden ze crossen en blowen.

Frenkie zat achter het stuur, terwijl Sanny de volumeknop van de radio zo ver open draaide dat de carrosserie meetrilde op het ritme van de house-muziek. Na afloop reden ze via de loempia-tent op de Leutherberg naar het meertje bij Bovenste Molen, waar ze de stoelen achterover zetten en een jointje rookten. Het rare was dat Frenkie ineens niet meer naar de kermis wilde, hij kòn er niet heen. "Als ik die Turken tegenkom gaat het mis. Dan wordt het schieten", zei hij.

De meisjes achterin hadden niets gevraagd, dat leek ze beter zo. Ze wisten niet dat Frenkie ingeschakeld was bij een afrekening in het Venlose drugswereldje, die zich elk moment kon voltrekken. Het slachtoffer, de 23-jarige Ibrahim Karaca, had toen nog twee weken te leven. Ibrahim werkte in coffeeshop Number one, maar werd op straat gezet toen er op een dag hasj en wiet was verdwenen. Hij beweerde dat de partij (ter waarde van 8000 gulden) was gestolen, maar de eigenaar voelde zich 'geript' en eiste een vergoeding.

Mustafa Bozaslan, die voor het CDA in de gemeenteraad zit, kende Ibrahim van het Turks Centrum aan de Straelseweg. "Ibrahim wilde heftig leven. Hij was voor de duvel niet bang", vertelt Bozaslan, die vaak met hem kaartte. In café Istanbul was Ibrahim nog gewaarschuwd: "Wij gaan jou doodmaken", had de coffeeshophouder gezegd.

Toen hij op de avond van 18 juni naar huis liep werd hij klemgereden door drie auto's met in totaal vijftien inzittenden. Ze plukten hem van de straat en namen hem mee naar het industrieterrein aan de Maas. Onder de vijftien bevonden zich Frenkie, zijn vriendin Astrid, dezelfde die later in de Opel voor het huis van de Van Rijns zou wachten - en zijn broertje Dennis. Verder bestond de kring uit Turken, onder wie drie of vier illegalen. De meeste getuigen zeggen dat Frenkie schoot, maar zelf ontkent hij iedere betrokkenheid.

Ze lieten Ibrahims lichaam liggen op een asperge-bed achter een gebouw van Océ-van der Grinten. De schutter zat echter met een probleem: er waren teveel getuigen. Vooral de drie of vier illegalen vertrouwde hij niet, omdat niemand ze echt kende. Frenkie en zijn vrienden vroegen zich af wat te doen. Een voor een zouden de Turken de volgende dagen zijn opgepakt, in de kofferbak geduwd en in de bossen bij het Zwarte Water geliquideerd. Hun lijken zijn ondanks verwoed graven, dreggen en duiken tot nog toe niet gevonden.

Ring

Met de moord op Ibrahim en de drie of vier naamlozen had De Bende van Venlo voor het eerst van zich laten horen. Sanny was er toen nog niet bij. Hij moest nog worden 'ingewijd'. In alle opzichten richtte hij zich naar zijn nieuwe vriend, die veel meer durfde dan hij. Eerst liet Sanny een 'matje' groeien, daarna ging hij mee inbreken, afpersen, 'potenrammen', brandstichten en auto's stelen. Ook in zijn nieuwe rol als 'partner in crime' keek Sanny huizenhoog tegen De Smalle op. "Hij was horig aan Frenkie", beweert Sanny's oom en advocaat. Frenkie zou eens zijn pistool tegen het hoofd van zijn compagnon hebben gezet. "Om hem te straffen voor ongehoorzaamheid heeft hij ook een keer een ring uit Sanny's oor gerukt", vertelt de raadsman.

Sanny's moeder zegt al die tijd niets te hebben gemerkt. Wel vond ze op een dag een vlindermes op zijn kamer. "Je brengt het naar de politie, anders doe ik het!" had ze gezegd. Maar omdat Sanny nooit deed wat zijn moeder hem vroeg, had ze het zelf op het wijkbureau ingeleverd. "Onbegrijpelijk", vindt ze het. Niemand vermoedde dat haar zoon in staat zou zijn mensen te vermoorden. Een ex-vriendinnetje kan en wil het niet geloven. "Sanny, wat is er met je gebeurd?" schrijft ze in een brief. "Is het waar wat de kranten over je schrijven?"

Als koppel waren de twee zo onafscheidelijk dat het haast leek of ze in de Opel Record van Frenkie wóónden. Tot hun arrestatie in mei 1994 hingen ze dagelijks rond op de hoek van de Van Postelstraat en de Hogeweg, het hart van de volksbuurt Het Genooi. In de volksmond heet deze wijk van rijtjes zouteloze laagbouw Klein-Chicago. Na zonsondergang is het voor de meeste Venloërs een No Go-area.

Ruhrgebied

Niet alleen de rafelrand van flats, kassen en industrie, nee, heel Venlo heeft iets grimmigs. Op de kaart hangt de Hanzestad als een luie spin in een web van spoorbanen, autowegen en een rivier. Welbeschouwd ligt de stad niet aan de rand Nederland, maar aan die van het Ruhrgebied. "Hier achter het stadhuis waan je je in Duitsland", zegt burgemeester John van Graafeiland. "Alle waar wordt in het Duits aangeprezen en het betaalmiddel is de Duitse mark."

In de gemeentebrochures heet Venlo het logistieke knooppunt van Europa. Overslag, transport, handel. Een containerstad met een hart van bruine kroegen waar het van de burgemeester 'alle dagen kerst' mag zijn. Maar na zessen zijn de winkelstraten uitgestorven, de feestverlichting zwiept in de wind en een kluitje Marokkaanse dealertjes maakt de straathoek bij McDonalds onveilig. Veel Venloërs geven de schuld aan de geografie, maar ontkennen niet dat hun stad ruige trekjes heeft. Vroeger, toen de grens met Duitsland nog een echte grens was, had je smokkel; nu heb je coffeeshops, junkies en drugtoerisme.

Er lopen allerlei nationale en internationale drugslijntjes van en naar Venlo", zegt David van Delft, officier van justitie in de zaak van het tuindersechtpaar Van Rijn. De lokale economie is volledig in de ban van de drugs. Omdat de hennepteelt zo aantrekkelijk is, zijn meer dan honderd tuinders voor de verleiding gezwicht. "Venlose wiet is beter dan Turkse", zegt Van Delft. "De Maasoever is zeer geschikt voor de teelt van eigen bodem."

Het CDA-raadslid Mustafa Bozaslan (geboren in Turkije, opgegroeid in Venlo) zegt dat zijn stad in de jaren tachtig verslaafd is geraakt aan "het snelle geld van de drugshandel". De Turkse familie Köksal legde met haar coffeeshops de basis voor een lokaal imperium dat zich uitstrekt van slagerijtjes en sportscholen tot de discotheek House Palace. Bozaslan: "Iedereen zocht lege panden om coffeeshops te beginnen. De prijzen schoten omhoog. Ik heb toen gedacht: dit loopt uit de hand. Er gaan doden vallen."

Tientallen coffeeshops heeft burgmeester Van Graafeiland laten dichtspijkeren, met als gevolg dat de handel zich naar Het Genooi heeft verplaatst. Het middelpunt van dit tweede stadscentrum is de hel verlichte 'Friture' en tien identieke huisjes met hoeren in het vensterraam. De Venlose madammen, die vroeger stonden te strijken achter de sanseveria's, zijn vervangen door vrouwen uit verre landen die met blauw neonlicht hun lingerie accentueren.

Het broeit in Het Genooi, alsof het er altijd een beetje carnaval is. In een perkje gemeentegroen onder een lantaarn liggen twee winkelwagentjes van Dirk van den Broek. Turkse en Marokkaanse jongens met een zwaar Limburgs accent gidsen Duitse toeristen door het wereldje van seks en drugs. Tuurlijk kennen ze Frenkie, "die met die scheve neus", en Sanny, z'n maatje.

Iedereen is wel eens door die twee opgelicht. Een jongen die Abdul zou kunnen heten had een Beretta-pistool van Frenkie gekocht. "Zo'n kleintje. Zes millimeter." Bleek het een moordwapen te zijn waar de politie naar op zoek was! Op een dag in juni vielen tien agenten met kogelvrije vesten zijn huis binnen - Abduls vader zat net een waterpijp te roken. Hoewel ze het wapen niet vonden, werd hij geboeid afgevoerd. Vier dagen zat hij vast, tot ze zijn alibi hadden nagetrokken: Abdul zat ten tijde van de moord zelf in de gevangenis. Op verzoek van de politie heeft hij het pistool tevoorschijn getoverd door het in een plastic tas in de bosjes bij de Familiekerk te gooien en vervolgens te bellen met een anonieme tip.

De jongens lachen, ze staan te dansen en te veren op hun Nike's. Ja, d'r kleeft een heel verhaal aan dat damespistool. Frenkie had er een 'hoerenloper' mee doorzeefd. Jeu de Hoerenloper om precies te zijn, het zoveelste slachtoffer van De Bende van Venlo. De jongens vertellen dat Jeu verliefd was op Marleen, een hoer die een kop groter was dan hij. "Kom", zegt Abdul, en hij tikt met zijn ring op haar ruit. Als Marleen de deur op een kier zet, ontsnapt er een wolk parfum uit haar kamer. "Praten?" bijt ze hem toe. "Ben je gek!"

Het werk gaat door, runners komen en gaan met nieuwe klanten. Na elke transactie verdwijnt het wisselgeld in de fruitautomaat van de snackbar. De machine knipoogt en riedelt. Tiedeliedelie. Dankjewel. De jongens zijn het erover eens dat als Jeu niet zo'n 'strontser' was, hij nu nog had geleefd.

Een strontser? Ja, een patser. Jeu was een lobbes met trompetterswangen en blonde krullen, en natuurlijk had-ie het niet verdiend, maar wat wil je als je in Het Genooi rondbazuint dat je 'bakken poen' hebt. Sinds hij de bewaking van hennepkassen op zich had genomen, smeet Jeu met geld. Aan Huub, de duivenhouder die de hoeren rondrijdt, showde Jeu zijn Rolex. Marleen gaf hij een gouden ring.

Huub, een groezelige vijftiger met het IQ van een kind van negen, vertelde deze details in café Het Pumpke aan Kuuk, de oom van Frenkie. Het was Kuuk die op het idee kwam van een overval. Door Huub uit te horen kwam hij erachter dat Jeu op een hoek woonde en dat hij een rode Honda Prelude bezat.

Kuuk is een beer van een vent, een klusjesman met een eigen bedrijf. De stoep van het Multicultureel Centrum, een zaaltje met halters, gewichten en derdehands sofa's, is nog door hem gelegd. Maar de laatste jaren kluste hij niet meer en zag je hem als een clochard ronddolen tussen de homo's in het Juliana-park.

Gedurende twee maanden praatte Kuuk tegen Frenkie en Sanny over het plan. Toen hij op een dinsdag in januari 1994 van Huub hoorde dat Jeu voor het einde van de week een nieuwe auto ging kopen, kortom veel cash in huis moest hebben, zei hij tegen de jongens: "Nu is het de hoogste tijd." Op donderdagavond 20 januari reden ze weg, Frenkie met zijn Beretta, Sanny met z'n honkbalknuppel. Kuuk zei nog: "Het mag niet zo zijn dat de dood ermee van doen krijgt."

Opfokken

In de verhoorkamers van de politie vertelden Frenkie en Sanny los van elkaar het volgende verhaal.

Frenkie: "We hebben elkaar die avond ontzettend zitten opfokken. We dachten dat we meer dan een ton zouden vinden, en als dat zo was zouden mijn oom, Sanny en ik elk dertigduizend krijgen en Huub tienduizend. Sanny zou aanbellen, ik zou Jeu dat ding voor z'n kop zetten, Sanny zou zijn handen vastbinden."

Jeu deed open. Hij kreeg meteen een koud pistool in zijn nek. "Wat is dit", zei hij

Dit is een overval", riep de Smalle. "Ik weet alles van jou."

Ze dwongen hun slachtoffer op de grond te gaan liggen, in de woonkamer. Sanny ging op hem zitten en wikkelde bruine tape om zijn linkerpols. Dat had hij speciaal voor dit doel meegenomen. Maar Jeu kwam overeind, Sanny rolde van zijn rug af. Er klonk een schot. "Ik kon er niets aan doen", zei Frenkie tegen de politie. "Ik weet niet of het in een reflex gebeurde. Het volgende moment zag ik Jeu op me afkomen, ik heb doorgeladen en opnieuw geschoten. Maar hij liep gewoon door en sloeg mijn arm weg. Pas toen Sanny hem met z'n knuppel op zijn hoofd begon te slaan viel Jeu op de grond. Tussen de bank en de salontafel. Hij zat onder het bloed."

Jeu kroop op zijn knieën. Of ze een ambulance wilden bellen, smeekte hij. Maar Frenkie hield zijn Beretta op dertig centimeter van Jeu's voorhoofd, kneep zijn ogen dicht en drukte twee keer af. "Ik was helemaal in trance", vertelde hij. Om te vluchten moest hij Sanny - die in de kast zat te rommelen - letterlijk met zich meetrekken. Eenmaal in de auto liet Sanny hem een gouden Rolex zien, maar Frenkie was zo overstuur dat hij die onderweg uit het raampje gooide.

Eenmaal terug in Venlo bleek dat Kuuk al lag te slapen. Frenkie schudde hem wakker en vertelde dat hij vijf keer had geschoten, dat de overval mislukt was en dat Jeu niet meer bewoog. Zijn oom had er geen goed woord voor over. Hoe konden ze zo stom zijn? Woest was hij. "Wat staan jullie daar? Schiet op. Terug!" Ze moesten het huis leeghalen. Maar terug in Reuver bleek dat de Wederikstraat al met rood-wit politielint was afgezet. Jeu's zoon had zijn vader in de tussentijd gevonden met twee kogels in zijn hoofd, twee in zijn rug en een in zijn linkerwijsvinger.

Rep en roer

Bij het politieteam van de regio Noord-Limburg stapelden de onopgeloste moordzaken zich op. Net als er een recherche-team was vrijgemaakt om een bepaalde zaak te onderzoeken, vielen er nieuwe doden. Het korps was in rep in roer en wist niet waar te beginnen. Surveillerende agenten verdwenen uit het straatbeeld van Venlo, ze hadden wel wat beters te doen. Maar wat? Een uitzending van AVRO's Opsporing Verzocht leverde behalve veel werk niets op over de fusillade achter het Océ-gebouw.

Het onderzoek naar de moord op Jeu de Hoerenloper was nog geen maand aan de gang of De Bende van Venlo sloeg toe bij Sjeng en Ferda van Rijn aan de Klagenfurtlaan. Rechercheur en wijkhoofd Pierre Hafmans kreeg de leiding over het 'as-team' - dat zo genoemd werd naar aswoensdag, de dag na carnaval waarop het echtpaar was gevonden. Hij loofde een beloning uit van 35.000 gulden (toevallig het bedrag uit het weckglas) voor de gouden tip, maar daar kwamen alleen fortuinzoekers op af.

Niemand was nog toegekomen aan de lijst van 250 andere misdrijven, variërend van diefstal van Delfts Blauw uit een autorijschool tot beroving van homo's in het Juliana-park. Het grootste deel van de tijd ging op aan het opsporen van illegale hennepkassen, want door de slapte op de komkommermarkt stonden de tuinders in de rij om nederwiet te verbouwen. In korte tijd registreerde het wijkbureau van Hafmans ook nog eens 85 gevallen van diefstal van zogeheten assimilatielampen in de glastuinbouw. "Toen zijn we dat eerst gaan onderzoeken", vertelt hoofdagent Hafmans, die al dertig jaar in het vak zit.

Frenkie en Sanny volgden bij hun nachtelijke inbraken geen vast patroon. Als ze al een specialiteit hadden ontwikkeld, dan was het het stelen van assimilatielampen: een soort kunstzonnen waar je letterlijk je handen aan kunt branden. Je moet ook precies weten hoe je het snoer doorknipt, wil je geen schok krijgen. De lampen kosten vijfhonderd piek per stuk. Voor de groei van cannabis-struiken zijn ze een zegen.

Op een nacht in mei sloop Frenkie in zijn eentje rond in een huis in Venlo. Hij dacht dat niemand hem gezien had en ging rustig door met rommelen in laden en kastjes, totdat twee agenten het licht aanknipten. Ze hadden de Smalle, het gevaarlijkste lid van de Bende van Venlo, op heterdaad betrapt. Frenkie bekende dat hij wel eens een lampje had gejat, ook wel vaker dan eens, maar nooit alleen.

Toen Sanny hoorde dat zijn vriend gesnapt was dook hij onder. Hij belde zijn oom de advocaat met de vraag: "Wat moet ik doen?"

"Wat heb je gedaan?" vroeg zijn oom. Nou, biechtte Sanny op, hij had ook wel eens ingebroken in een kas. Na lang aarzelen besloot Toni RUSSO zich aan te geven bij de politie. In de weken die volgden kwam het hele verhaal er met horten en stoten uit.

Stembanden

Wat er precies gebeurd is op het moment dat Ferda van Rijn opendeed - Sanny zegt het niet meer te weten. Hij kan zich überhaupt niet meer herinneren dat hij daar met Frenkie en nog twee vrienden zou hebben aangebeld. Waar hij die avond van de boerenbruiloft wel was, is hem een raadsel. "We werken nog aan een alibi", zegt zijn oom. Maar de verklaringen van de andere verdachten liegen er niet om.

Frenkie en Sanny zijn zwaaiend met het broodmes en de honkbalknuppel het halletje binnengedrongen. De jongens dwongen Ferda het trapje naar de kelder af te dalen. Hadden ze buiten Sjeng gerekend, die op het gestommel en gesnauw in de gang afkwam? In ieder geval sneden ze zijn stembanden door. Toen Ferda met het weckglas boven kwam en haar man zag liggen, raakte ze in paniek en probeerde te vluchten. Verder dan de gang is ze niet gekomen.

Buiten hoorde Frenkie's meisje het gegil. Ze klom uit de Opel en liep het tuinpad op naar de voordeur. Op de drempel bleef de 18-jarige schoenverkoopster staan. Ze zag een van bloed doordrenkte kokosmat en twee oude mensen met een V-vormige opening in hun hals. Terstond viel ze flauw. Frenkie en Sanny hebben haar op de achterbank van de auto gelegd. Het duurde even voordat ze weer bij kwam. Onderweg naar de binnenstad gooiden ze het broodmes uit het raampje; daarna zijn ze carnaval gaan vieren in de Gouden Tijger.

Een spoor van geweld

Frenkie en Sanny zijn de hoofdverdachten van de Bende van Venlo. In totaal gaat het om vijftien (sommige bronnen zeggen: achttien) verdachten. In wisselende samenstelling zouden zij acht (sommige bronnen zeggen: negen) moorden en 250 andere misdrijven hebben gepleegd, waaronder afpersing, diefstal van vrachtauto's, 'ramkraak', potenrammerij (het mishandelen en/of afpersen van homoseksuelen) en brandstichting. De bende is anderhalf jaar actief geweest, tot mei 1994, toen de twee hoofdverdachten werden aangehouden.

Frenkie zou de spil van de gang zijn. Behalve zijn 14-jarige broertje Dennis zitten ook vast: zijn oom Kuuk, zijn ex-vriendinnetje Astrid en de minnaar van zijn moeder, Hassan. Twee vrienden van Frenkie en Sanny zijn aangehouden op verdenking van medeplichtigheid aan moord op het tuindersechtpaar Van Rijn. Astrid heeft een strafklacht ingediend tegen Frenkie wegens mishandeling en bedreiging.

Evenals Hassan is de rest van de verdachten van Turkse afkomst. Zij zouden met Frenkie en Sanny betrokken zijn geweest bij de executie van Ibrahim Karaca en drie of vier 'naamloze' Turken.

Sanny is op 13 oktober negentien geworden. Hij zit in volledige beperking in het huis van bewaring in Maastricht, in afwachting van zijn overplaatsing naar het Pieter Baancentrum voor psychiatrisch onderzoek. Frenkie heeft deze week zijn 22ste verjaardag gevierd in de gevangenis van Roermond. Ook hij moet nog naar het Pieter Baancentrum.

Het Openbaar Ministerie wil de geweldszaken in twee mammoet-zittingen voor de rechtbank brengen. In april gaat het om de autochtone Venloërs en hun autochtone slachtoffers; in juni om de afrekeningen binnen het door Turkse Venloërs gedomineerde coffeeshopwereldje. D. van Delft, officier van justitie, hoopt ondermeer aan te tonen dat de verdachten 'lid zijn van een criminele organisatie'. Daarop alleen staat een gevangenisstraf van maximaal vijf jaar. Van Delft stelt dat het ressort Roermond nog nooit zo'n misdadige gang heeft gekend.

Vijftien personen verdacht van plegen zeven moorden

ANDRE LAMMERSE in Volkskrant, Binnenland, 3 december 1994

Met de aanhouding van vijftien personen uit Venray en Venlo denkt de politie in Noord-Limburg zeven moorden te hebben opgelost. De groep werd een maand geleden al verdacht van de dubbele moord op een bejaard echtpaar uit Venlo, twee andere moorden en van 250 misdrijven, waaronder mishandeling, afpersing en brandstichting.

Leden van de groep hebben nu ook nog drie andere moorden bekend. Die werden vorig jaar in Venlo gepleegd en zouden afrekeningen in het drugsmilieu betreffen. Tien bendeleden uit Venlo en omgeving werden al in oktober gearresteerd. Ze waren vanaf 1993 tot mei van dit jaar actief. Volgens de politie was er geen sprake van een goed georganiseerde bende, maar van groepjes die in wisselende samenstellingen opereerden.

De politie kwam de bende in mei op het spoor toen zij een onderzoek instelde naar diefstallen van 85 zogenoemde assimilatielampen uit tuinderskassen in Venlo en omgeving. Tuinders gebruiken deze kostbare lampen om hun gewassen beter te laten groeien. De politie hield in deze zaak zes verdachten aan.

Bij de verhoren kwam naar voren dat enkelen van hen ook betrokken waren geweest bij drie moorden, waaronder die op een man uit Reuver. Later bleek nog een verband met de dubbele moord op het bejaarde Venlose echtpaar Van Rijn, dat in februari van dit jaar met messteken om leven werd gebracht.

Politie pakt bende op wegens vier moorden

ANDRE LAMMERSE in Volkskrant, Binnenland, 14 oktober 1994

De politie in noord-Limburg heeft een bende opgerold die wordt verdacht van betrokkenheid bij de moord op een echtpaar uit Venlo, twee andere moorden en zeker tweehonderdvijftig andere ernstige misdrijven. Tien bendeleden uit Venlo en omgeving - voor het merendeel jeugdigen - zijn gearresteerd.

Ze pleegden hun criminele daden vanaf 1993 tot mei van dit jaar, zo luidt de beschuldiging. Behalve van de vier moorden worden de bendeleden verdacht van berovingen, afpersingen, overvallen en inbraken in woningen en bedrijven.

De politie kwam de bende in mei op het spoor, toen zij een onderzoek instelde naar 85 diefstallen van assimilatielampen uit tuinderskassen in Venlo en omgeving. De politie hield hiervoor zes verdachten aan

auteur Peter Smolders

2. DE BENDE VAN VENLO Seriemoord om de kick (1993.1994)

Nederland heeft gelukkig nauwelijks een geschiedenis op het gebied van seriemoordenaars.. Maar er zitten er wel een paar in de gevangenis. Franky P. wordt als leider van de Bende van Venlo verantwoordelijk gesteld voor minimaal zeven moorden, met de kanttekening dat het er ook veel meer zouden kunnen zijn. Een onovertroffen criminele staat van dienst voor een jongen die op zijn 22ste voor lange tijd in de cel verdween. Samen met maatje Sanny P. en de rest van de bende grossierde hij dan ook in overvallen, inbraken, berovingen, mishandelingen en moorden, de een nog gruwelijker dan de ander. Met de meest banale motieven: geld en de kick. Waarschijnlijk kan maar één mens dit verhaal met een glimlach lezen: Franky P. zelf

'Franky P. heeft zeven mensen op een kille, gruwelijke en brute wijze gedood, met vrijwel steeds beroving als motief. Hij is er zelfs niet voor teruggedeinsd een willekeurig persoon van de straat te plukken, te doden en in het bos te begraven. De samenleving is diep geschokt.' - uit het arrest van het Gerechtshof in Den Bosch

'Jongens, zet de wagen eens aan de kant. Dan kan ik die oudjes ook dl' keel afsnijden.' - Franky P. maakt een grapje tegen de politiemensen bij wie hij in de auto zit

.Wie Franky P. heeft gezien, weet dat er voor hem maar één oplossing is: totale en onmiddellijke verwijdering uit de maatschappij.' - advocaat mr, Th. U. Hidema

'Frank komt back. Venlo pas op' - woorden die Franky P. in een Venlose politiecel op de muur kraste

Franky P. is geen goed mens, daarover is bijna iedereen het wel eens. Franky P. is een moordenaar. Een jongen die voor zijn 22ste verjaardag al honderden misdrijven pleegde: diefstallen, inbraken, mishandelingen, berovingen. En moorden: bij hoeveel hij er betrokken is geweest, weet niemand. Een, zegt hij zelf. Minstens zeven, zegt justitie.Twintig, vijfentwintig, verklaren sommige mensen in zijn omgeving. Maar zelfs die zeven zouden hem al tot de grootste moordenaar van Nederland in deze eeuw maken. En het enge aan Franky P. is dat hij dat als een eretitel zal beschouwen. Zijn grote voorbeeld, Tony Montana uit de uiterst gewelddadige film Scarface, schiet toch ook iedereen overhoop die hem in de weg staat? Franky draaide de videoband grijs. En leefde zijn eigen film, met voor de pauze ongekend bloederige horror en in het tweede deel een rechtbank thriller waarin het voortdurend de vraag blijft of de crimineel zal krijgen wat hij in de ogen van het publiek verdient. Tot in de rechtszaal blijft hij onbeschoft ('Waarom zou ik gaan staan? Ik kan veel beter zitten,' zegt hij op het moment dat de rechters de zaal betreden) en maakt hij het zijn ondervragers lastig met tegenstrijdige verklaringen en ontkenningen. Omdat zijn veertien medeverdachten hetzelfde doen, zit de Roermondse rechtbank in 1995 met de moeilijkste zaak uit haar geschiedenis. Vijftien verdachten die elkaar om de beurt de schuld geven en dan weer vrijpleiten, minstens zeven moorden, honderden 'kleinere' misdaden, duizenden keren tegenspraak. Wat is feit en wat is fictie? En hoeveel feiten zullen uiteindelijk kunnen worden bewezen

Voor die ontknoping heeft Franky tweeëntwintig jaar zijn gang kunen gaan. Hij wordt in januari 1973 geboren als zoon van een Nederlandse vrouw en een Duitse man en groeit op in een buurt in Venlo- Zuid waar mensen als de duisternis is ingetreden maar beter niet meer de straat op kunnen gaan. Hij heeft een ouders zus en een jonger broertje. Zijn ouders scheiden als hij twaalf is. Voor die tijd is hij - als lievelingetje van zijn vader - ongelooflijk verwend. Spijbelen of rottigheid uithalen wordt nooit bestraft. Zijn moeder heeft geen vat op hem en lijkt zich ook niet veel te interesseren voor haar kinderen. Als moeder Ine kort na de scheiding een nieuwe vriend krijgt - Hassan T., door Freddy steevast aangeduid als 'die Turk'- gaat het nog verder mis. Franky zwerft veel, belandt uiteindelijk bij zijn grootvader, gaat nog wel naar de lts, maar handelt daar voornamelijk in namaak-Rolexhorloges. Vanaf 1989 pleegt hij inbraken, naar eigen zeggen uit geldnood. Maar als hij al ooit arm is geweest, heeft dat niet lang geduurd. Frank is het toonbeeld van de jonge 'patjepeeër': bont gekleurde overhemden, gouden kettingen, flinke pakken geld op zak. Zijn moeder ziet het niet misgaan. Zelfs als hij weer eens is aangehouden wegens een lange lijst inbraken en zij een keer de moeite doet om bij de reclassering langs te komen, zegt ze: 'Ik begrijp waarom hij zich met strafbare feiten moest inlaten. Verder kan ik jullie niets vertellen, volgens mij vallen alle problemen wel mee.' Franky heeft een vriendin, de drie jaar jongere Astrid van B., en veel vrienden. Als hij in 1994 landelijk bekend wordt als de hoofdman van de Bende van Venlo, is zijn beste vriend Sanny P.

Dat Franky juist op die jongen zo'n aantrekkingskracht uitoefent, is bijzonder. Sanny is van een ander slag dan Franky. Een intelligente jongen, een atheneum-leerling zelfs. Maar zoals zo ongeveer alle jongens die uiteindelijk 'de Bende' zullen vormen, komt ook hij uit een atypisch gezin Moeder is getrouwd geweest met een fietsenmaker, maar kreeg Sanny als een buitenechtelijk kind, met als vader Harry, een onconventionele rij-instructeur met een voorliefde voor auto's en motoren. Harry wil zich niet aan de moeder of het kind binden.

Pas op zijn elfde jaar krijgt Sanny te horen dat 'oom Harry' eigenlijk zijn vader is. Ze kunnen het goed vinden samen, maar twee jaar later overlijdt Harry aan een acute hartstilstand. Zijn moeder is dan allang gescheiden en trouwt in 1989 met een keurige internist. Sanny voelt niets voor zijn stiefvader en diens vier kinderen. Hij valt in een gat:een vaderfiguur is er niet meer en zijn moeder heeft het druk met een rechtenstudie en haar nieuwe man. Sanny verandert. De gevoelige, intelligente jongen wordt steeds onverschilliger. Hij verruilt het Atheneum voor het mbo en komt Franky tegen. Later zullen de psychiaters verklaren dat Franky voor Sanny die dingen vertegenwoordigt die hij in zijn echte vader zo bewonderde: lef, eigenzinnigheid. Sanny gaat Franky verafgoden. Hij kopieert zijn gedrag - ook het criminele, Hij kleedt zich als zijn voorbeeld, inclusief gouden kettingen, en rent naar buiten als Franky - die nooit binnenkomt - voorrijdt en twee keer toetert. Dat onlogische stel vormt de harde kern van wat Nederland leert kennen als de Bende van Venlo.

Een bende, dat is het inderdaad, maar dan meer in de zin van onsamenhangendheid dan van georganiseerde criminaliteit. Franky is geen groepsspeler. Eigenlijk is Sanny zijn enige echte vaste partner. Af en toe sluit iemand zich bij hen aan. Twee mannen komen geregeld terug in het dossier: Sjakie H., een zwak ontwikkelde heroïnejunk die later zal uitgroeien tot de belangrijkste kroongetuige en Marcel N., een verslaafde die de kost verdient met diefstallen, inbraken en berovingen. Ook Franky's veel jongere broertje Dennis en zijn vriendin Astrid hangen vaak bij hen rond, maar dat heeft meer te maken met de persoonlijke banden dan met criminele bedoelingen. De rest van de bende zoals die uiteindelijk voor de rechter zal staan, bestaat uit Nederlanders en Turken die incidenteel met Franky in aanraking kwamen als tipper, opdrachtgever of een enkele keer als medepleger.

Het is Marcel N. die de zaak aan het rollen brengt. Als hij in april 1994 door de politie in Venlo wordt gehoord wegens een aantal inbraken en diefstallen, noemt hij Sjakie H., Sanny P. en Franky P. als betrokkenen. Sjakie wordt opgehaald en bekent er grif nog twintig inbraken extra bij. Ook Franky wordt gearresteerd en Sanny geeft zich een dag later zelf aan. Ze leggen al snel bekentenissen af. Niet alleen over de diefstallen, ook over berovingen, brandstichtingen en mishandelingen van homofielen. Vervolgens komt een anonieme tip binnen dat Franky en Sanny betrokken zouden zijn geweest bij de moord op Jeu Wissink, een man van 53 die in januari werd vermoord. Sjakie H., de meest spraakzame van het stel, wordt erover verhoord en legt een belastende verklaring af. Franky en Sanny worden voor het eerst verdacht van moord. De Bende van Venlo is geboren, al hebben de rechercheurs nog geen idee waartoe de gebeurtenissen van deze dag allemaal zullen leiden.

Dan begint een periode van ruim een jaar waarin Limburgse politiemensen bijna gek worden van de puzzel die ze voorgeschoteld krijgen. Tientallen verdachten worden gehoord omdat ze een rol zouden hebben gespeeld bij een of meer misdaden van de Bende. Er worden in één klap enkele honderden misdrijven opgelost, zo lijkt het tenminste. Maar wie heeft wat gedaan? En hoeveel is fantasie? Dennis, het 14-jarige broertje van Franky, begint bijvoorbeeld te verklaren over een heleboel moorden waarvan de politie niet eens wist dat zegepleegd waren. Astrid vertelt ook over een tot dusver onbekende moord: Franky en Sanny zouden in Duitsland een trimmer hebben doodgeschoten. Zomaar, voor de lol. Echt gedetailleerd kan Astridhet zich niet herinneren. 'Ik heb zo veel moorden gezien, ik kan ze niet meer uit elkaar houden.' Sjakie H. doet er nog een schepje bovenop: hij vertelt over de meest afgrijselijke gruwelmoorden die de groep zou hebben gepleegd. Hij weet bijvoorbeeld zeker dat ze samen een Surinamer hebben vermoord, door hem met een bijl te onthoofden.

Sjakie tegenover de recherche: 'Ik dacht het is weer zover. Wéér eentje.'

De politieman weet aan het eind van het verhoor duidelijk niet wat hij van het verhaal moet denken: 'Dus we hebben nu te maken met alweer een nieuwe moord?'

Sjakie: 'Ja.'

Politie: 'Da's niet zo best. Alweer een nieuwe moord.'

Sjakie: 'Ja. Vraag mij wat.'

Politie: 'Wat een onmenselijk verhaal, hè?'

Sjakie: 'Ja. Natuurlijk. Ik zei toch al dat het heavy was.'

Heavy is het zeker. Als alle verhalen, vol tegenstrijdigheden, zijn gefilterd, geloven politie en Openbaar Ministerie dat zeven moorden voor de rechtbank te bewijzen zullen zijn. Het gaat dan om de volgende zaken:

- De moord op lbo Karaca (23), in juni 1993. Vermoedelijk doodgeschoten door Franky, in samenwerking met anderen. Hij zou het in opdracht hebben gedaan.

De moord op drie onbekende, illegaal in Nederland verblijvende Thrken in het najaar van 1993.

De moord op Jeu Wissink, gepleegd door Frankyen Sanny in januari 1994. Ze hadden verwacht veel geld in zijn huis te vinden, maar dat viel tegen.

De moord op het bejaarde echtpaar Van Rijn, in februari 1994 gepleegd door Sjakie, Marcel, Frankyen Sanny, opnieuw in de overtuiging dat er veel geld te halen zou zijn.

Geld blijkt het hoofdmotief in bijna alle zaken. Alleen de drie Turkse slachtoffers moesten uit de weg worden geruimd omdat ze getuigen geweest van iets dat Franky op zijn geweten had en in die gevaarlijk voor hem waren. Bij de andere moorden, de gevallen die nooit op de dagvaarding verschijnen omdat ze te vaag blijven, noemen de verschillende verdachten zelfs motieven die zo mogelijk nog banaler zijn: mensen werden vermoord voor de kick, voor de lol, zomaar of omdat er aan hen volgens de daders toch niets verloren ging. De enige moord die Franky en Sanny toegeven, is die op Jeu Wissink. Het zou een uit de hand gelopen roofoverval zijn geweest. Had Wissink zich niet zo hardhandig verzet, dan had hij nog geleefd, zullen de twee later haast beschuldigend verklaren. 'Het was een ongelukje,' zegt Sanny.

De houding van de verdachten, met Franky voorop, wekt de woede van veel mensen tijdens de rechtszaak, een voor Nederland uniek monsterproces waarvoor de rechtbank in Roermond in augustus 1995 elf volle dagen heeft uitgetrokken. De bendeleider weigert op te staan voor de rechters, verklaart dat de officier van justitie maar wat zit te 'kutten' en lacht zijn ondervragers af en toe honend uit. Het bevestigt het beeld van de totaal gevoel- en gewetenloze jongen, de slechtheid zelve, voor wie ieder tientje in zijn zak meer waard is dan het leven van een ander. De officier heeft het over 'ongekende gruwelijkheden'. Vooral het verhaal over de dubbele moord op het hoogbejaarde echtpaar Van Rijn, gepleegd op carnavalsavond, is te afschuwelijk voor woorden. Sjakie heeft er de volgend verklaring over afgelegd: 'Enkele weken voor carnaval kregen wij een tip dat in een woning veel geld zou liggen. Een paar dagen later zijn wij - Franky, Sanny, Marcel en ik - die woning gaan bekijken, en daarna nog een keer. Het was de bedoeling de woning te doorzoeken. Op carnavalsdinsdag zijn we in een Opel Ascona naar de woning van die oudjes gegaan. In de auto zaten Marcel, Sanny, Franky,Astrid en ik. Franky had een vleesmes bij zich, Sanny een vlindermes, Marcel en ik allebei een dolk. Marcel belde aan. Meteen toen de deur openging sprong hij naar binnen en zette de vrouw het mes op de keel. Ik heb de man een keer gestoken. Ik had het mes in mijn rechterhand en stak onderhands in een zwaaiende beweging met kracht in het onderlichaam van de man. Op dat moment stak ik op een bot of zoiets. Het mes hoorde ik "tok" zeggen, het knikte zelfs licht in het lichaam. Ik was met Marce1 en de vrouw in de kelder, terwijl Sanny en Franky met de man in gang waren. Marcel bedreigde de vrouw in de kelder, Waarna zij een blik aanwees en zei dat daar geld in zat. Om het geld zat een elastiekje. Hierna zijn we naar boven gegaan. De vrouw was hysterisch aan het schreeuwen. Ze werd vastgehouden, het mens kon geen kant meer op. Op dat moment stak Franky haar meerdere malen in het lichaam. Direct daarna werd de vrouw losgelaten. Zeviel als een zoutzak op de grond. Toen ik boven was, hoorde ik de kofferbak dichtslaan. Later hoorde ik dat Astrid in de kofferbak lag. Franky vertelde dat. Ik heb gezien dat Franky naast de man zat en hem een knie in de rug zette, aan zijn hoofdhaar de kop optrok en met zijn mes de man de keel doorsneed. Hij zei hierbij dat die oude teringzak hem niet meer kon verraden.'

Astrid zou in de kofferbak zijn gelegd omdat ze hysterisch was geworden toen ze had gezien wat haar vriendje aan het doen was. Franky ontkent dit. Hij is nooit bij de Van Rijns geweest, zegt hij. 'Dat ik schiet is één ding. Steken doet Franky niet, dat is mijn afdeling niet.' Het vonnis is geen verrassing meer: iedereen is blij als Franky levenslang krijgt. Hij zelf aanvankelijk ook; hij verlaat de rechtszaal met een triomfantelijke lach omdat hij geen tbs heeft gekregen. Franky heeft een broertje dood aan hulpverleners in het algemeen en psychiaters in het bijzonder. Als hem na het hoger beroep, in 1996, opnieuw levenslang wordt opgelegd, is hij minder enthousiast: hij loopt zelfs tijdens het uitspreken van het arrest al de zaal uit. Sanny krijgt in hoger beroep tien jaar cel en tbs. Hij zou betrokken zijn geweest bij zes moorden. De rechters geloven nog wel dat hij als een normaal mens zal kunnen terugkeren in de maatschappij. Sjakie H. krijgt veertien jaar en tbs, Marcel N. twaalf jaar. Enkele Turkse bendeleden, die vooral een rol speelden in de moorden op Karaca en hun illegale landgenoten, worden bestraft met zes tot twaalf jaar. Jonger broertje Dennis krijgt jeugd-tbs. Hij zit tot zijn 21ste in een inrichting. Astrid van B. wordt, nadat ze in eerste instantie tot twee jaar is veroordeeld, in hoger beroep vrijgesproken.

Franky P. keert waarschijnlijk, als hij niet eerder gratie krijgt, als hij tweeënveertig is weer terug in de maatschappij. Hij kraste het al op de muur van de politiecel. 'Toni Montana. Frank komt back. Venlo pas op".