We hebben 117 gasten online

Levenslang Jan Stoffers Deel 2

Gepost in Levenslang gestraften

   
 Het monster van Assen, zo wordt Jan S. al genoemd. Jan S. verkrachtte en vermoordde zijn buurmeisje, de zevenjarige Chanel Naomi Eleveld. Haar lichaam werd gevonden in de kruipruimte van zijn huis. Al eerder had hij een 15-jarig meisje verkracht en was daarvoor veroordeeld tot vier jaar gevangenis. Dat meisje had hij in zijn auto gesleurd en na uren rondrijden uit de auto gezet. Na zijn vrijlating is het opnieuw misgegaan. Jan S. wordt ook nog verdacht van verkrachting van een vrouw in Heerlen. Wat moet er nu gebeuren met mensen zoals hij? Mogen zij ooit nog vrij rondlopen?
  WAT DOEN WE MET JAN S. Levenslang niet lang genoeg?
'Levenslang is niet lang genoeg' schreven buurtbewoners van Chanel Naomi Eleveld op een stuk karton. Ze bedoelden waarschijnlijk dat kinderverkrachters en kindermoordenaars de doodstraf verdienen. Maar de doodstraf hebben we niet in Nederland en de kans dat deze straf weer wordt ingevoerd is heel klein. De doodstraf wordt beschouwd als een straf die gewoon niet meer kan. Als je vindt dat je niemand mag vermoorden - en wie vindt dat niet?- dan mag je als land ook niet iemand vermoorden. En dat doe je bij het opleggen van de doodstraf. Bovendien is het niet zeker dat door de doodstraf ook de criminaliteit vermindert. In Amerika bestaat nog de doodstraf in sommige staten, maar daar is de criminaliteit bepaald niet laag. Kans op herhaling
Mensen die zedenmisdrijven plegen en zekere degenen die kinderen misbruiken (pedofielen), vallen nog al eens in herhaling. Jan S. is er niet het enige voorbeeld van. De kans op herhaling - dat heet recidive- wordt geschat op tenminste 25 procent. Die kans is zo groot dat je bijna zou zeggen: 'sluit ze dan maar voor altijd op'. Maar dat is niet zo gemakkelijk.
De zwaarste straf die we in Nederland kennen is levenslang. Dat houdt echter niet in dat een misdadiger ook werkelijk levenslang achter de tralies zit. Levenslang betekent namelijk: maximaal 20 jaar. De gedachte daarachter is dat ieder mens recht heeft op een nieuw begin. Je kunt iets vreselijks hebben gedaan, maar houdt dat ook in dat je voor altijd ' slecht' bent? Dat je nooit meer als een gewoon mens kunt leven?
Hoe moet dat nu met mensen van wie het wel zeker lijkt dat ze toch weer zullen recidiveren? Die zou je na 20 jaar niet meer vrij moeten laten. Daar is wat op gevonden. Een verdachte kan voor zijn berechting worden onderzocht door een psychiater. Als die van mening is dat de man gevaarlijk gestoord is, dan kan de rechter het niet alleen laten bij een gevangenisstraf, maar kan de rechter ook tbs opleggen. Dat betekent dat iemand gedwongen naar een psychiatrische kliniek gaat en daar ook niet meer uitkan. Hij zit gevangen, maar wordt wel psychiatrisch behandeld. Om de zoveel tijd wordt door de behandelende psychiaters beslist of hij ' genezen' is. Wanneer de psychiaters de kans op recidive groot vinden dan kan de tbs verlengd worden. Desnoods kan deze levenslang duren.
Hier zit natuurlijk een groot probleem. Hoe zeker ben je ervan dat iemand niet zal recidiveren? Iedereen zegt: ' dat kun je nooit met zekerheid weten'. Het lijkt ook weer onmenselijk om een veroordeelde maar altijd vast te houden in zo'n kliniek. Je behandelt hem immers omdat je denkt dat je hem kunt helpen? Wanneer je denkt dat het toch allemaal niets helpt, dan kun je net zo goed iemand vastbinden aan een stalen ketting en hem nooit meer de vrijheid geven. Kalmeringspillen
Er worden ook andere oplossingen voorgesteld voor het 'onschadelijk' maken van o.a. pedofielen. Een daarvan is dat de pedofiel medicijnen krijgt die hem ' kalm' houden. Het kan zover gaan dat iemand chemisch gecastreerd wordt zodat hij nooit meer seksuele verlangens heeft. Maar hoe controleer je of iemand zijn kalmerende pillen wel steeds slikt? En wat doe je als een pedofiel niks wil weten van een chemische castratie? Onze wetgeving laat niet toe dat zo'n ingreep verplicht wordt. Het kan alleen bij vrijwillige medewerking. En dan is het ook nog niet helemaal zeker of het helpt. Er zijn gevallen bekend van gecastreerden die toch weer agressief en gevaarlijk werden. Naam en adres op internet?
Moet je als buurtbewoner eigenlijk niet weten of er een (al eens veroordeelde) pedofiel dichtbij je komt wonen? De bewoners uit de wijk van Jan S., hadden graag op de hoogte willen zijn. En de verhuurder van de woning zei achteraf: 'als we het geweten hadden dat hij al eens een meisje had verkracht, dan hadden we aan hem nooit een huis verhuurd in die buurt met zoveel kinderen'. Maar ja, mogen pedofielen dan alleen maar wonen in buurten met weinig of geen kinderen? En hoe weet je of dat zo blijft?
In Amerika en Engeland vinden ze wel dat de buurtbewoners op de hoogte moeten zijn van het criminele verleden van iemand. Daar kun je gewoon op internet vinden of je nieuwe buurman een kinderverkrachter is. Op die manier kun je kinderen voor iemand waarschuwen. 'Neem nooit een snoepje aan van 'die en die' , want dat is een griezel'. Zo'n man heeft natuurlijk weinig kans om een nieuw leven te beginnen. Hij wordt bedreigd en weggepest, soms zelfs mishandeld.
De Nederlandse minister van justitie Korthals voelt er voor om seksuele misdadigers na hun vrijlating te laten ' volgen'. Zo van: ' je straf zit erop, maar de politie moet weten waar je woont, je moet je ook regelmatig melden bij de politie en als je gaat verhuizen, dan moet dat ook bekend zijn bij de politie'. Korthals hoopt dat zoiets kan helpen bij het voorkomen van misdrijven. Iemand die 'op de lijst staat' bij de politie weet dat hij meteen verdacht is, als er bij hem in de buurt iets gebeurt. Dus zal hij zich wel honderd keer bedenken voordat hij iets rottigs uithaalt. Het probleem is ook weer hier: seksueel gestoorden laten zich soms door niets of niemand tegenhouden. Ze zijn als het ware verslaafd aan seks, ze kunnen aan niets anders denken en ook al weten ze zich honderd keer te bedwingen, een keertje gaat het toch mis. Monster van Assen verkracht en wurgt buurmeisje Chanel De 7-jarige Chanel Naomi Eleveld keert op 21 juli niet meer terug van een bezoek aan de zandbak tegenover haar huis in Assen.
Chanel Naomi Eleveld (7) moest het spelen in de zandbak voor haar huis met de dood bekopen. Aan de martelende onzekerheid voor de ouders komt pas na drie weken een einde. De 45-jarige buurtbewoner Jan S., die elf huizen verderop woont, wordt op het station van Zwolle gearresteerd. Hij bekent dat hij het meisje op de dag van haar verdwijning seksueel heeft misbruikt en haar daarna heeft gewurgd. Die avond heeft hij vrij spel. Zijn derde echtgenote Dunuba en 4-jarige zoontje Lucas zijn, na een daverende ruzie, op de vlucht geslagen. Later geeft het 'monster van Assen' toe dat hij ook zijn Poolse vrouw heeft verkracht en wel onder de ogen van zijn zoontje. Rechercheurs vinden Chanels ontzielde lichaam in de nauwe kruipruimte onder S.' rijtjeshuis aan de Mozartplaats. Jan S. krijgt al een dag na de verdwijning bezoek van de politie. Zijn woning wordt echter niet doorzocht omdat er geen serieuze verdenking tegen hem bestaat. Omwonenden vinden dit onbegrijpelijk. Jan S. is pas zeven maanden op vrije voeten. Hij zat een straf van drie jaar uit wegens verkrachting van een toen 14-jarig meisje uit Klazienaveen.
Chanel wordt naar haar laatste rustplaats gebracht. Pas na drie dagen is de zedendelinquent een hoofdverdachte. Op dat moment is hij op de vlucht en verkracht hij in Heerlen een vrouw. Onderzoek van deze krant leert dat Jan S. als een hongerend roofdier altijd op zoek is naar seks. Zijn eerste vrouw Jelly zegt: "Hij wil altijd seks, zelfs toen ik ziek was. Ze hadden hem direct levenslang moeten geven en ik zou het helemaal niet erg vinden als we zijn overlijdensbericht in de krant zien staan." De kindermoordenaar blijkt ook een fervent bezoeker van prostituees te zijn. In Groningen geniet hij bekendheid vanwege zijn vreemde sekswensen zoals het tegen betaling dichtsnoeren van kelen van vrouwen van lichte zeden. De Tweede Kamer vindt dat ontuchtplegers, ook nadat zij hun straf hebben uitgezeten, door de politie op de voet moeten worden gevolgd. CDA-leider Jaap de Hoop Scheffer stelt dat het 'monster van Assen' nooit meer als vrij man in de maatschappij mag terugkeren. Chanel wordt onder grote belangstelling op het kerkhof in Norg begraven. Het witte kistje is bedekt met een bloemenzee en een teddybeertje. Enkele dagen daarvoor vindt een stille tocht plaats die begint bij de zandbak, waar haar gruwelijke dood werd ingeluid. bron:http://krant.telegraaf.nl/krant/ditjaar/hetjaar1999/teksten/ jaar99.augustus.chanel.html 11 februari 2000 „Man hoort niet in samenleving” http://oud.refdag.nl/vp/000211vp.html Levenslang voor
moordenaar
Chanel Naomi Van onze binnenlandredactie
ASSEN – De verkrachter en moordenaar van de 7-jarige Chanel Naomi Eleveld krijgt levenslange gevangenisstraf. Dat bepaalde de rechtbank in Assen vanmorgen. Jan S. (45) krijgt de hoogste straf ook voor het verkrachten van zijn vrouw en van een prostituee uit Heerlen. In ons land wordt levenslange celstraf bij hoge uitzondering opgelegd. De straf die Jan S. krijgt, valt hoger uit dan de eis van het openbaar ministerie. Die luidde: twintig jaar cel. De rechtbank heeft de Assenaar geen TBS opgelegd. Daar had het OM wel om gevraagd. Volgens de rechtbank hoort Jan S. niet meer in de samenleving thuis. De rechters hebben onder meer zwaarder gestraft, omdat de dader Chanel Naomi twaalf uur lang in doodsangst heeft gelaten. Het kind werd vastgebonden en later zelfs in een kast gestopt. De moeder van het meisje uit Assen reageerde met de uitroep „yes” toen de rechtbank het vonnis uitsprak. De brute moord op Chanel Naomi zorgde voor grote beroering in Assen en daarbuiten. Er klonk in Nederland een pleidooi om zedenmisdadigers beter in de gaten te houden en strenger te straffen. Jan S. was al eerder veroordeeld voor een zedendelict. In december 1996 kreeg hij vier jaar cel, omdat hij een minderjarig meisje in de buurt van zijn toenmalige woonplaats Nieuw-Amsterdam had verkracht. Deskundigen van het Pieter Baan Centrum (PBC) adviseerden toen geen TBS, waardoor de man na zijn gevangenisstraf op vrije voeten kwam. Zwerftocht
Jan S. lokte Chanel Naomi Eleveld op 21 juli vorig jaar uit de zandbak zijn huis in. Daar misbruikte de man het buurmeisje urenlang op beestachtige wijze. In de vroege morgen van 22 juli bracht hij haar door wurging om het leven en begroef het lichaam. Een paar dagen later werd hem de grond te heet onder de voeten en begon hij een zwerftocht door Nederland. In Heerlen verkrachtte hij een prostituee die met hem meeging naar zijn hotelkamer. Enige weken voor het drama met Chanel Naomi verkrachtte Jan S., die zijn dagen doorbracht met drinken en pornofilms bekijken, zijn eigen vrouw. Volgens deskundigen van het Pieter Baan Centrum heeft de man een vergaande verlatingsangst. De psycholoog die S. heeft geobserveerd, concludeert dat de man geen pedofiel is. Het OM spreekt van een „weloverwogen” uitspraak van de rechtbank. De advocaat van S., F. de Jong, gaat het vonnis aanvechten. Hij drong er tijdens de behandeling van de zaak nadrukkelijk op aan zijn cliënt zo snel mogelijk te laten behandelen.
De voorgeschiedenis van Jan S.
Jan S., de man die Chanel Naomi Eleveld verkrachtte en vermoordde, is eerder veroordeeld voor verkrachting van een minderjarige. Drie jaar geleden is hij psychiatrisch onderzocht. Maar niemand heeft daar iets mee gedaan. Door onze redacteur MARGRIET OOSTVEEN 13 augustus 1999 NRC webpagina ASSEN/ROTTERDAM, 13 AUG. Het meisje uit Klazienaveen moet nu 18 jaar zijn. Zij heeft op een bittere manier 'geluk' gehad. In 1996, ze was toen 15 jaar, is ze verkracht door de moordenaar van Chanel Naomi. Het meisje uit Klazienaveen werd uiteindelijk door Jan S. vrijgelaten en leeft. Het openbaar ministerie in Assen bevestigde vanmorgen dat het deze zaak was, waarvoor Jan S. (45) jaren in de gevangenis zat. Begin dit jaar kwam hij vrij en ging hij met zijn Poolse echtgenote en hun 5-jarig zoontje aan de Mozartplaats in Assen wonen, een kleine 100 meter van het huis van Chanel. In december 1996 was het een klein berichtje in het Nieuwsblad van het Noorden, onder de kop 'Vier jaar cel voor verkrachting'. Een week eerder berichtte de krant iets uitgebreider over de zitting. Jan S. woonde in 1996 nog met vrouw en kind in Polen. Een stormachtig huwelijk, zo zeggen ook nu omwonenden aan de Mozartplaats. Zij vertellen dat de politie al voor de verdwijning van Chanel met regelmaat bij de familie S. in huis kwam om ruzies te sussen. En dat Jan S. zijn echtgenote sloeg. Verschillende buurtbewoners vertellen dat het het 5-jarig zoontje eens het slot heeft omgedraaid van een kamer waarin zijn vader zat. En dat de politie toen weer moest langskomen, toen het zoontje weigerde hem te bevrijden Woordvoerder B. Visser van de politie in Assen bevestigt dat de politie eerder "wegens echtelijke twisten" bij Jan S. is geweest. Enkele dagen voor de verdwijning van Chanel zijn de Poolse echtgenote en het kind vertrokken. Wie nu het Nieuwsblad van het Noorden uit 1996 leest ziet een patroon. "Als de 42-jarige S. het bij zijn vrouw en kind in Polen even niet meer zag zitten, ging hij weer voor een tijdje terug naar Nederland", staat er. In Nederland probeert hij in contact te komen met zijn ex-vrouw, zijn zoon en een jeugdvriend. Zij wijzen hem af. Net als de dagen voor de moord op Chanel was Jan S. alleen gelaten. Op 17 mei 1996 begint hij te drinken en krijgt hij behoefte aan seks. De officier van justitie die de zaak behandelde, mevrouw E. Lkamp, zegt tijdens de zitting: "En daarbij maakte het hem niet uit of het een man was of een vrouw, een jongetje of een meisje." Lkamp beschrijft tijdens de zitting hoe Jan S. die dag in de auto is gestapt. Eerst probeert hij het in Nieuw Schoonebeek. "Hij pakte daar een klein meisje bij de arm en wilde haar naar de auto sleuren", aldus het krantenbericht. Dat mislukt. Het meisje verzet zich en wordt door haar vriendinnetjes ontzet. S. rijdt verder en komt om kwart voor zeven 's avonds aan in Klazienaveen. Bij een schuur ziet hij een aantal jongeren staan. Hij stapt uit en vraagt het 15-jarig meisje om een vuurtje. Op het moment dat zij dat geeft sleurt S. haar de auto in om met haar weg te rijden. Vijf uur rijdt Jan S. met haar rond. Op een parkeerplaats verkracht hij het meisje. Op twee uur 's nachts wordt het meisje uit de auto gezet. Jan S. vlucht daarop het land uit, maar wordt bij de Poolse grens aangehouden. "Dit is het meest verschrikkelijke dat een meisje kan overkomen", zegt officier Lkamp in haar requisitoir. Desondanks eist de officier geen tbs of een andere wijze van behandeling van Jan S.. Zij eist een gevangenisstraf van zes jaar en een schadevergoeding van ruim 10.000 gulden. De rechter kent de schadevergoeding geheel toe, maar verlaagt de straf tot vier jaar cel Over de overwegingen van de rechtbank wordt in het bericht niets vermeld. Evenmin wordt iets geschreven over de vraag of Jan S. psychiatrisch is onderzocht. Officier Lkamp was vanmorgen onbereikbaar wegens vakantie. Desgevraagd zoekt de plaatsvervangend woordvoerder van het openbaar ministerie in Assen de zaak op. "Er is wél een psychiatrische rapportage geweest", weet hij te melden. Maar de details van dat rapport kan hij op korte termijn nog niet boven water krijgen, zegt hij. "Bij het profiel van een kinderverkrachter hoort dat hij alles zal doen om uit tbs te blijven", zegt een zedenrechercheur die bij de politie als expert geldt. Ongeveer 30 procent recidiveert. "Zo iemand weet dus dat de kans dat hij nog uít die tbs komt, klein is", aldus de zedenrechercheur. Hij ziet opvallende overeenkomsten tussen de verkrachting uit 1996 en de moord op Chanel van 21 juli. Een mogelijke crisissituatie waarin Jan S. helemaal alleen was. En vooral zijn bijzonder onvoorzichtige manier van optreden, waardoor hij opnieuw al snel tegen de lamp liep. De politie in Assen hield hem vanaf het begin in de gaten, maar kon volgens een woordvoerder nog weinig doen, omdat er nog onvoldoende verdenking was voor een huiszoeking. Tot zijn aanhouding in Zwolle, woensdag, verloren de politieobservanten hem twee weken uit het oog. Jan S. is in die tijd in Heerlen geweest en heeft daar volgens een aangifte nog een volwassene verkracht. Haar beschrijving voldoet exact aan het signalement van S.. In alles reagreert Jan S. als een gestoorde, zegt de zedenspecialist. Een rondschrijven aan buurtbewoners als er een seksuele delinquent bij ze in de straat komt wonen, zoals in de Verenigde Staten sinds Megan's Law gebruikelijk is, is hem te inhumaan. "Dan hebben ze geen leven meer." Bovendien vindt hij op basis van honderden zedenzaken dat "deze mensen het recht om in vrijheid te leven hebben verpeeld. Ze moeten levenslang in tbs blijven." Die opvatting is eerder geuit door de directeur van Reclassering Nederland, T. van der Valk, en wordt gedeeld door veel zedenrechercheurs. Op de zandbak waar Chanel verdween groeit de hoeveelheid bloemen, knuffels en waxinelichtjes. Wie erbij staat kijkt recht in het huis van Jan S., waar Chanel de avond van haar verdwijning op 21 juli werd vermoord en sindsdien al die tijd heeft gelegen. Wie zich voor de zandbak 180 graden omdraait kijkt in het huis waar het meisje woonde. Buurtbewoners zijn van plan vanavond een stille tocht te houden. Ze zeggen Jan S. nauwelijks te hebben gekend. Niemand weet zijn naam of wil die noemen. Verschillende bewoners vertellen dat hen wel opviel dat de laatste weken regelmatig alle deuren van het huis van S. openstonden, en dat zijn meubels buiten onder een party-tent waren gezet. De overbuurvrouw van Jan S. heeft zelf een zoontje van drieënhalf. "Die sjouwde ook altijd richting die zandbak. Sinds Chanel verdween heb ik hem dat verboden." Zij "weet ook wel", zegt ze , dat mensen als Jan S. "er recht op hebben" ergens te wonen. "Maar ik zou dat wel graag willen wéten." Met medewerking van Joep Dohmen en Sake Elzinga.
 
Buurman bekent moord op Chanel Door een onzer redacteuren
DEN HAAG, 13 AUG. Jan S., de man die gisteren heeft bekend dat hij de 7-jarige Chanel Naomi Eleveld uit Assen heeft verkracht en vermoord, is in 1996 veroordeeld wegens verkrachting van een 15-jarig meisje uit Klazienaveen. Dit heeft het openbaar ministerie in Assen vanmorgen bevestigd. De man is destijds wel psychiatrisch onderzocht, maar tegen hem was geen therapie of tbs geëist, aldus het OM. Gisteren werd Chanel Naomi Eleveld dood aangetroffen in de kruipruimte van het huis van de 45-jarige Jan S. Chanel Naomi verdween op 21 juli. S. heeft bekend die dag Chanel te hebben ontvoerd, seksueel misbruikt, vermoord en onder zijn huis te hebben begraven. Jan S. werd eind 1996 veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf, twee jaar minder dan geëist, en betaling van een schadevergoeding van ruim 10.000 gulden. Over de inhoud van het psychiatrisch rapport en de reden waarom van behandeling werd afgezien, kon het OM vanmorgen nog niets zeggen. De regeringsfracties in de Tweede Kamer vinden niet dat een buurt of een wijk op de hoogte moet worden gesteld als er een veroordeelde pedoseksueel woont of komt wonen. Tweede-Kamerlid Barth (PvdA): "Natuurlijk gaat de veiligheid van kinderen boven alles, maar we leven in een rechtsstaat. De recente gebeurtenissen snijden diep door je ziel, maar met 'naming and shaming' - het doorgeven van de naam en het adres van een veroordeelde pedoseksueel - geef je de aanzet tot een volksgericht. Het lijkt mij beter dat zo iemand alleen in de gaten wordt gehouden door reclassering en recherche." Haar collega Scheltema- de Nie (D66) is het daarmee eens. "Dat de recherche het moet weten en dat de wijkagent het moet weten lijkt me een redelijk voorstel. Maar het publiek op de hoogte stellen van het adres van een zedendelinquent heeft veel weg van een volksgericht. Die weg moeten we niet op. " Volgens de Groningse hoogleraar strafrecht G. Knigge mag de naam van een delinquent niet bekend worden gemaakt, omdat dit het recht op privacy zou schenden. Dit recht is vastgelegd in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. "Voor het bekendmaken van de naam moet dus eerst een wettelijke basis worden gecreeërd", aldus Knigge De Tweede-Kamerfractie van de VVD steunt voorstellen van minister Korthals, zo zegt woordvoerder Vos. In zijn nota 'Bestrijding van seksueel misbruik en seksueel geweld tegen kinderen' doet Korthals voorstellen voor een effectievere bestrijding van seksueel misbruik van minderjarigen. Meer deskundigheid bij de politiekorpsen, oplettendheid en zo mogelijk uitwisseling van informatie tussen alle betrokken instanties. Volgens Korthals moet overleg tussen scholen, (jeugd)zorg, kinderbescherming, politie en justitie moet seksueel misbruik van kinderen bestrijden. Een 'afgestrafte' zedendelinquent moet, volgens Korthals, worden begeleid bij zijn terugkeer in de maatschappij. Dat is van belang om stigmatisering en isolering te voorkomen, maar ook om het gevaar van recidive te beperken. Ongeveer dertig procent van de zedendelinquenten recidiveert. Of informatievoorziening aan de buurt wil Korthals nog overleggen met politie, OM en reclassering. Korthals vindt dat in zware gevallen het belang van het slachtoffer een veroordeelde pedoseksueel gedwongen moet worden te verhuizen uit de buurt waar hij zijn delicten heeft begaan. Binnen de huidige wetgeving bestaan daartoe volgens hem mogelijkheden.
 
Strafrechtspecialisten: Aanwijzen pedoseksueel onwenselijk Door een onzer redacteuren 14-8-1999
ROTTERDAM, 14 AUG. Strafrechtspecialisten en psychiaters vinden dat het bekendmaken van naam en adres van pedoseksuelen niet wenselijk is. Zij zeggen dit naar aanleiding van de moord op de 7-jarige Chanel Naomi Eleveld uit Assen. Het meisje werd op 21 juli jongstleden seksueel misbruikt en vermoord door buurtgenoot Jan S., die in 1996 al was veroordeeld wegens verkrachting van een minderjarige. Volgens strafrechtgeleerde dr. M. Moerings "rechtvaardigt de kans op recidive niet dat de buurt wordt ingelicht". Hoogleraar jeugd- en beschermingsrecht J. Doek is van mening dat het bekendmaken van naam en adres "een kant is die wij niet opmoeten". Het zou volgens hem leiden tot "onaangename reacties in de buurt, belaagde pedoseksuelen en zelfs tot zelfmoord". Gisteravond liepen enkele honderden mensen mee in een stille tocht ter nagedachtenis aan ChanEl Naomi. De tocht van drie kwartier begon bij de zandbak waar het meisje op 21 juli voor het laatst was gezien en voerde langs de woning van de dader. Op diens huis hadden kinderen een karton met de tekst 'Levenslang is niet lang genoeg' geplakt. Buurtbewoners uitten hun verontwaardiging over het feit dat zij er niet van op de hoogte waren dat Jan S. al eerder was veroordeeld voor een zedendelict. Bescherming van de privacy verbiedt op dit moment het inlichten van de buurt. Volgens directeur J. Mulder van het centrum voor ambulante forensische psychiatrie De Waag heeft het ook geen zin pedoseksuelen publiekelijk bekend te maken, omdat zij dan in een isolement geraken en alleen maar moeilijker te behandelen zijn. Naar aanleiding van de moord op Chanel Naomi wordt van verschillende kanten geopperd veroordeelde pedoseksuelen beter te volgen. Onder andere de politievakbond ACP, de organisatie Child Rights en het CDA pleiten hiervoor. Volgens de ACP dient daarvoor de privacywetgeving te worden aangepast, omdat ex-delinquenten op dit moment niet zonder verdenking in de gaten kunnen worden gehouden. Volgens Mulder en Doek kan het preventief werken om de politie op de hoogte te stellen van de aanwezigheid van een pedoseksueel in de buurt, en de delinquent hierover in te lichten. "Hij weet dan dat de politie het weet; dat kan recidive voorkomen", aldus Doek. Minister Korthals van Justitie vindt dat de politie en het openbaar ministerie moeten worden ingelicht als bepaalde zedendelinquenten na hun straf terugkeren in de maatschappij, zo heeft een woordvoerster van het ministerie vannacht bevestigd. De minister onderzoekt nog op welke wijze politie en OM moeten worden ingelicht en wat politie en OM vervolgens met die informatie mogen doen.
 
Justitie wil meer horen Jan S. mocht niet in behandeling
Wat deed de reclassering in Assen voor de man die de moord op Chanel Naomi Eleveld bekende? Over de manipulaties van Jan S. en de grenzen van de wet. Door onze redacteur MARGRIET OOSTVEEN 19-8=1999 ASSEN, 19 AUG. Reclasseringswerker Piet Schut: "Ik bleef maar roepen. Dit niet. Dít níet." Ank Verdonk, unitmanager van de reclassering in Assen: "We hebben zijn hele dossier nageplozen. Hebben we genoeg gedaan? Hadden wij dit kunnen voorkomen? Ik denk het niet." Vorige week bekende Jan S. (45) uit Assen zijn 7-jarig buurmeisje Chanel Naomi Eleveld te hebben verkracht en vermoord, haar lichaam lag in de kruipruimte van zijn huis. Dat Jan S. psychiatrisch behandeld moest worden stond op het kantoor van de reclassering in Assen al langer vast. Maar of dat ook kón, was iets anders. Iedere verdachte heeft een wettelijk recht op privacy - daarom mogen Schut en zijn chef Verdonk niet in detail ingaan op de persoon Jan S. Toch willen ze als direct betrokkenen voor het eerst enige openheid van zaken geven. "Om te laten zien hoe wij tegen de wet botsten", zegt Verdonk. "Er zit een lacune in de wetgeving. Juist na een lange celstraf is verplichte nazorg zelden mogelijk." Piet Schut: "De termijn waarin we iets over S. te zeggen hadden liep af. Dat was het probleem." Jan S. was in 1996 al veroordeeld wegens verkrachting van een minderjarig meisje. Hij moest toen een schadevergoeding van ruim 10.000 gulden betalen en kreeg vier jaar celstraf. Jan S. kreeg geen tbs. Want het Pieter Baan Centrum in Utrecht, waar S. destijds werd onderzocht, achtte de kans op herhaling klein. Jan S. ging de cel in. In de gevangenis Norgerhaven in Veenhuizen zocht Piet Schut hem het laatste jaar van zijn detentie iedere twee weken op, ter voorbereiding op zijn vrijlating. Jan S. verbleef toen op een individuele begeleidingsafdeling. Geisoleerd van andere gedetineerden, om hem te beschermen tegen hun agressie. Ofschoon S. lang had volgehouden dat hij een roofoverval had gepleegd, hadden zijn medegevangenen ontdekt dat hij een verkrachter was. Samen met de psychiater en de psycholoog van de afdeling probeerde Piet Schut Jan S. te overreden om de laatste periode van zijn celstraf in een forensische psychiatrische kliniek door te brengen. "We hebben er eindeloos met S. over gepraat. We waren heel ver, we hebben samen met hem een behandelplan opgesteld. Maar op het laatste moment veranderde hij van gedachten. S. beriep zich op het rapport van het Pieter Baan Centrum. Daar stond toch in dat hij niemand meer zou verkrachten? Juist zedendelinquenten hebben de neiging te ontkennen wat ze hebben gedaan. Ze bagatelliseren." Jan S. had inmiddels gehoord van de externe resocialisatieafdeling. Dat leek hem wel wat. Buiten de gevangenismuren onder begeleiding wennen aan een terugkeer in de maatschappij. Schut: "Tot hij hoorde dat hij daar verplicht in groepsverband zou moeten vertellen over zijn delict. Daarover was met hem niet te praten. Daar 'had hij het moeilijk mee'. S. sprak daarover alsof híj getraumatiseerd was." Cynisch: "De verkrachting had hem héél veel pijn en verdriet gedaan." [Vervolg JAN S.:pagina ]Wie niet veroordeeld wordt tot tbs kan toch tot een andere vorm van therapie worden verplicht. De rechter legt dan een zogenoemde 'voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden' op: Een veroordeelde krijgt bijvoorbeeld twee jaar onvoorwaardelijke celstraf en daarna een half jaar voorwaardelijk, mits hij zich in die tijd therapeutisch laat behandelen. Volgt de veroordeelde de behandeling niet of niet naar behoren, dan gaat hij linea recta terug naar de cel. Deze voorwaardelijke straf mag evenwel alleen worden opgelegd bij gevangenisstraffen van maximaal drie jaar. Daardoor kon Jan S., die vier jaar kreeg, niet worden gedwongen tot een behandeling. Terwijl de reclassering hem toch probeerde over te halen tikte de klok door: zodra S. zou vrijkomen zou de reclassering niets meer over hem te zeggen hebben. Soms verplicht een rechter een veroordeelde ertoe om na het uitzitten van zijn straf voor een bepaalde tijd onder toezicht van de reclassering te blijven. Maar in het geval van Jan S. was dat niet gebeurd. "Iedereen" in Norgerhaven wist dat een behandeling van S. in de psychiatrische kliniek "heel noodzakelijk" was, zegt Schut. "Natuurlijk waren we gefrustreerd toen het niet doorging. Onze stemming sloeg om in: dan dus niets. We hadden zoveel tijd aan hem besteed. Het leek volkomen zinloos." Jan S. intussen, ontdekte dat hij voor elektronisch toezicht in aanmerking kon komen. De laatste maanden van zijn straf zou hij dan onder huisarrest in een eigen woning kunnen uitzitten. Via een elektronische band om zijn enkel zou dat worden gecontroleerd. Hij was inmiddels in de gevangenis getrouwd met de Poolse vrouw van wie hij een kind had. Zij woonde op dat moment in Polen. Schut: "Jan S. ging druk manipuleren. Zijn vrouw en kind zaten in armoedige omstandigheden in Polen. Hij kon zelf aan huisvesting komen. Men moest hem toch laten gaan, zodat zij bij hem konden wonen. Enzovoort." Jan S. kreeg zijn zin toen elektronisch toezicht het enige middel bleek waarmee de reclassering S. nog zou kunnen dwingen tot therapie, omdat aan het toezicht voorwaarden verbonden mogen worden. Jan S. kon in juli 1998 met enkelband in een flat in Assen gaan wonen, vlakbij de Mozartplaats waarnaar hij later zou verhuizen. Voorwaarde één was dat hij zich onder behandeling stelde van het Consultatiebureau Alcohol en Drugs (CAD) om aan zijn alcoholprobleem te werken. Tijdens de verkrachting in 1996 was Jan S. dronken geweest. Voorwaarde twee was dat S. zou meedoen aan een preventieproject voor seksuele delinquenten. "Een vorm van psycho-educatie", zegt Schut. "Er wordt op individuele basis met een therapeut gepraat. S. was opgelucht dat hij niet in een groep over zijn delict hoefde te vertellen." Hier eindigde de taak van Piet Schut, die alleen in gevangenissen werkt. Een andere reclasseringswerker nam het over. Die meldde niets ongebruikelijks. Na de vondst van Chanel Naomi is Ank Verdonk gaan natrekken wat er van de psycho-educatie was terechtgekomen. Verdonk: "Naar het CAD is hij gegaan. Maar naar het preventieproject nooit. Want hij kreeg hartklachten. Hij had een briefje van de huisarts: meneer S. moest spanning vermijden en kon de therapie daarom beter uitstellen." Piet Schut wist het niet, al had hij onraad kunnen ruiken. Schut: "In de gevangenis was hypochondrie al de rode draad bij S. Altijd had hij wat." Jan S. is in het ziekenhuis onderzocht. Verdonk: "Met zijn hart was helemaal niets aan de hand." Toen duidelijk werd dat S. simuleerde was het te laat om hem nog tot therapie te dwingen. De termijn van zijn elektronisch arrest was bijna verstreken. Zijn vervroegde invrijheidsstelling, een wettelijk recht, zou al snel ingaan. De reclassering kon S. vanaf dat moment tot niets meer verplichten - er was geen tijd meer voor psycho-educatie. Verdonk: "Achteraf denk je: had dat anders gemoeten? Maar wij behoren gezondheidsklachten wel serieus te nemen." Toen Jan S. weer vrij man was en met zijn gezin aan de Mozartplaats ging wonen, heeft zijn echtgenote contact gezocht met het CAD. Schut: "Hij was meteen weer gaan drinken, zei ze. Maar het CAD kon hem ook nergens meer toe verplichten." Intussen mishandelde Jan S. als hij dronken was zijn echtgenote en zijn 4-jarig zoontje, zeggen zijn buren nu. Elly Roelfsema, een achterbuurvrouw wier dochter evenals Chanel Naomi wel eens met het zoontje van S. speelde: "Een paar dagen nadat ze hier waren komen wonen was er forse ruzie. Even later zag ik zijn vrouw hierachter tussen de struiken. Ze was een krat bier aan het verstoppen." Een paar dagen voor de verdwijning van Chanel liep mevrouw S. voorgoed bij haar man weg. De eerste dagen bleef ze bij een vriendin, een paar straten verderop. Ze vroeg Elly Roelfsema haar fiets voor haar op te halen zo gauw Jan S. zijn huis verliet. Roelfsema: "Ze zei dat ze niet meer terug ging omdat hij haar geslagen en verkracht had met het kind erbij. Ze was al te lang gebleven maar durfde niet te scheiden, zei ze. Ze had nog geen verblijfsvergunning." M. Erkelens, de buurvrouw direct naast het huis van Jan S.: "We hebben haar wel eens horen schreeuwen en het zoontje ook. Op de avond dat hij Chanel vermoordde was alleen onze kleinzoon hier in huis. Om een uur of acht 's avonds is Jan S. bij hem langsgeweest. Hij vroeg zes flesjes bier te leen. Mijn kleinzoon heeft die gegeven." Jan S. zei altijd "dat het allemaal zó goed ging", zegt Piet Schut. "Als een gedetineerde dat zegt, word ik wantrouwend. Het ging helemaal niet goed." Ank Verdonk: "Wie nu meer dan drie jaar celstraf krijgt, kan zich daarna aan iedere controle onttrekken. Het lijkt me goed om langgestraften te gaan verplichten tot een vervolgcontact. Met een psychiater, de reclassering, politie." Ook, zegt ze, zijn er mensen die "nooit meer" in de maatschappij terecht zouden moeten komen. Piet Schut: "Maar wanneer weet je dat? Jan S. is nu iemand om voorgoed vast te zetten. Maar voor de moord? Ik kan ergens wel begrijpen dat het Pieter Baan Centrum oordeelde dat de kans op herhaling destijds gering was. Al maakte ik me zorgen om S. Dat hij weer zou gaan drinken? Ja. Dat hij zijn vrouw zou mishandelen? Mogelijk. Maar dit? Dit niet." "Het gedragspatroon van Jan S. maakt het vrijwel onmogelijk dat hij niet bij meer zedenzaken betrokken is geweest", zegt waarnemend hoofdofficier M. Geerds van het openbaar ministerie van Assen. "Het past in zijn levensloop. " Ofschoon justitie nog "geen concrete aanwijzingen" heeft voor betrokkenheid van S. bij andere zedenzaken, wordt bij S. op het moment sterk aangedrongen op nieuwe bekentenissen. "Er zou een moment kunnen komen dat S. bij zichzelf te rade gaat", zegt Geerds. "Ik denk dat het hem ook wel duidelijk is dat het voor zijn straf in het geheel niet meer uitmaakt wat er verder nog naar buiten komt. En dat het zeker niet in zijn nadeel is om mensen uit onzekerheid te halen en zijn geweten te ontlasten." Justitie beschikt inmiddels over een DNA-profiel van S. Dat is vergeleken met het DNA-materiaal dat is aangetroffen in het onderzoek naar de moord op Sybine Jansons uit Maarn. Al voor de verdwijning van Chanel Naomi Eleveld, aldus een politiewoordvoerder in Utrecht, is nagetrokken of Jan S. de moordenaar van Sybine kon zijn. Daar waren toen geen aanwijzingen voor. Nu is gebleken dat het DNA van S. ook niet overeenkomt met het DNA-materiaal van de Utrechtse recherche, wordt de betrokkenheid van S. definitief uitgsloten. Vierhonderd personen hebben gisteren de begrafenis van Chanel Naomi Eleveld bezocht.