We hebben 192 gasten online

Dat doen die paters toch niet

Gepost in Misbruik RKK

Peter de Graaf in Volkskrant Het Vervolg zaterdag 6 maart 2010

Achtergrond seksueel misbruik op katholieke internaten

Op katholike kostscholen en internaten was d evorige eeuw op grote schaal sprake van seksueel misbruik door priesters. Net als in Amerika en Duitsland komen d everhalen met terugwerkende kracht los. ‘Een jong hertje in een oerwoud vol wellustige dieren’.

Woensdag belde een journaliste van de Belgische krant De Morgen. Waar komen al die verhalen over seksueel misbruik door priesters opeens vandaan, wilde ze weten. Had ze iets gemist? Tsja, eigenlijk weten we dat ook niet precies. Feit is dat na publicaties over aanrandingen en .verkrachtingen op katholieke internaten in de vorige eeuw de reacties begonnen binnen te stromen.

Per telefoon en mail lieten tientallen mensen weten dezelfde of soortgelijke ervaringen te hebben. Sommigen zeiden dat ze er voor het eerst over vertelden. Anderen schreven dat het hun leven had vergald. Weer anderen beweerden dat ze er niet zoveel last van hadden, maar dat het wel de hoogste tijd werd dat die praktijken aan de kaak werden gesteld.

We kregen mannen van 60, 70 jaar aan de lijn die geemotioneerd vertelden wat hen was overkomen als 12- of 14-jarig jochie. Intieme details werden niet ge- spaard. Sommigen wilden anoniem blijven (`Mijn kinderen weten van niets'), maar veel anderen hadden er geen bezwaar tegen dat hun naam in de krant kwam. Het leek alsof ze allemaal voelden dat het momentum was gekomen om ook in Nederland openheid te versthaffen over die duistere, zo lang verzwegen kant van de katholieke kerk

Na alle schandalen in Amerika, Ierland en recent in Duitsland was het in Nederland relatief stil geble- ven. `Maar het gebeurde hier ook, en hoe', was hun boodschap. Door onderzoek van andere media was het internaat van de salesianen in 's-Heerenberg onder vuur korren te liggen. Maar het beperkte zicheclat niet alleen tot dat ene internaat. 'Ook priesters van andere kloosterorden en congregaties. zouden zich aan jonge jongens hebben vergrepen, van franciscanen tot montfortanen en depaters van het Heilig Hart. 'vergeten jullie ook de lagere scholen. van de fraters van Tilburg niet', belde een mevrouw namens haar misbruikte man. Oud-Jeerlingen van andere internaten en scholen beschouwden de Volkskrant als een soort meldpunt. Velen zeiden geen vertrouwen te hebben in Hulp&Recht, het instituut van de katholieke kerk dat misbruikzaken onderzoekt. `Dan wordt het toch weer toegedekt',was de reactie.

Natuurlijk moeten we journalistiek een slag om de arm houden. Het zijn verhalen van personen, praktisch zonder wederhoor. We kunnen niet alles zomaar als vaststaande feiten aannemen. Maar de grote hoeveelheid aan reacties en verhalen over handtastelijke , of verkrachtende geestelijken doet vermoeden dat er iets grondig mis was met het klimaat binnen, de muren van katholieke instellingen. Hoe kon het ook anders, verzucht menigeen. Zo'n katholieke kostschool was een explosieve hormonencocktail van mannen die door het celibaat waren afgesneden van gewone seksualiteit en jonge jongens die ver weg waren van de warmte en, bescherming van het ouderlijk huis.

Uit de verhalen komt een enor- me eenzaamheid naar voren. De jonge slachtoffers konden nergens. heen met hun. ervaringen. Zelfs vader ;en moeder wilden hun kind vaak nietgeloven. 'Dat doen die paters toch niet, het zijn mannen van de Heer.' Het ontzag voor de clerus. was groot. Ook later worstelden de slachtoffers met hun verleden, in naeer of mindere mate. En zelfs nu wordt openheid niet door iedereen op prijsgesteld. `Wat ben jij een lul', kreeg iemand deze week van zijn katholieke zus te horen, nadat hij zijn ervaringen aan de Volkskrant had verteld.

Ik was bang voor represailles

Ik verbaas mij over de verbazing over het seksueel misbruik op internaten en kostscholen. Was dit echt niet bekend? Begin jaren vijftig was ook ik het slachtoffer op het klein seminarie St. Marie van de montfortanen in Schimmert. Het nachtelijk bezoek van pater W. die tussen mijn benen kwam wrijven, ervaar ik nog als de dag van gisteren.

Nota bene was deze man aangesteld om ouders van toekomstige studenten te consulteren en zo de capaciteiten van de pupil te peilen. Hij kon ook nog zijn slachtoffers uitzoeken!

De reden waarom ik indertijd heb gezwegen, lees ik ook in uw artikelen, Wij werden opgevoed met de kennis van: een geestelijke is geen heilige, maar wel bijna. Dit waren de woorden van mijn stief- moeder. Je was bang voor represailles.

Jules Romans

Het topje van een ijsberg

In Venray ben ik seksueel misbruikt door een priester. Hij beleed het geloof als volgt : 'Als je van elkaar houdt, mag je dat ook lichamelijk uitdrukken.' Op een grote slaapzaal koos hij elke nacht zo zijn 'jongetjes' uit om hem te, bevredigen. Ik was seksueel helemaal nog niet rijp, ik beleefde er niks aan, maar daar trok hij zich geen zak van aan, hij duwde zijn tong in mijn mond en ging er vanuit dat ik dat lekker vond, vervolgens moest ik hem aftrekken.

Walgelijk, nu ik het zo op papier zet. Ik beleefde er helemaal niets aan, maar had wel al het gevoel dat ik iets verkeerds deed. Alle publiciteit is het topje van een ijsberg. Ik denk dat hij wel 10 tot 20 jongetjes in zijn greep had. Van de ene op de andere dag kwam er toen een priester die zei: 'We weten dat jij dit doet, als je er niet onmiddellijk mee ophoudt, vertellen We het aan je ouders.' Ik was volkomen in de war, ontzet en heb mij teruggetrokken in stilte., Op 18-jarige leeftijd heb ik, toen ik me sterk genoeg voelde, het aan mijn ouders verteld. De enige reactie van mijn vader was hoofdschuddend: 'Dat kan niet...'-we hebben er nooit meer over gepraat. Achteraf weet ik dat het 'te groot' voor hem was. Ik ben jarenlang in therapie geweest en ik dacht dat ik het een plek gegeven had. Nu voel ik dat het me heel veel doet.

Tom de Romijn

Stofzuigen op de kamer van de pater

Mijn ervaringen zijn dramatisch. zij hebben mijn leven toen en zeer lang daarna volledig ont-

wricht. Ik was 11 jaar; een jongetje dat van toeten nog blazen

wist. Een jong hertje als prooi in een oerwoud vol wellustige en bronstige wilde dieren.

Achteraf kan ik constateren dat eigenlijk alles om, seks draaide,van's ochtends vroeg tot's avonds laat. De paters maakten er een wedstrijd van wie het mooiste jongetje kon krijgen. ik 'mocht' de kamer van een pater stofzuigen en mocht dan als beloning een tijdje op zijn schoot zitten. U begrijpt wel waarom. Ook kreeg ik 'bijles' van de pater van natuurkunde. Kort broekje, en jawel, hij zat er meteen in en dan moest je iedere week biechten. Ik moest dus ook het bovenstaande opbiechten. Die zogenaamde biechtvader wist niet hoe gulzig genoeg hij alles bij mij er uit kon

trekken.

Welke pater was het geweest?, Waar gebeurde het?, en... Hoe deed hij het? Als penitentie moest ik twee rozenkransen bidden!! .

John Rondagh

Met ‘Ik Jan Cremer` op schoot

Ik zat gedurende de jaren zestig bij de Jezuïeten op kostschool. Ik zou het niemand aanbevelen, maar van ontucht heb ik niets gemerkt. Wel pogingen, daartoe. Een vriend van mij werd voorde behandeling van een -schram op zijn knie ontboden op de kamer van een broeder. Zijn onderbroek moest omlaag. Mijn vriend weigerde en dat was dat.' Ikzelf werd na het diner ontboden op de oververhitte kamer van de leraar Nederlands, waar ik deze breedgeschouderde Jezuïet aantrof in zijn zetel, gekleed in borstrok en grijs gewassen ondergoed, 'met een fles jenever naast zijn stoel en het net verschenen Ik, Jan Crèmer op zijn schoot. 'Leg daar maar neer', gebaarde hij en ik legde mijn verlate opstel over Thomas Aquino op zijn bureau. De rooms-katholieke kerk is een club en als iedere club heeft het zo zijn regels. Homoseksualiteit wordt er beschouwd als een zonde en daarom kun je er als homo niet ter communie. Denk ervan wat je wilt, maar dat zijn de regels van die club. Wanneer, een homoseksuele prins Carnaval ter communie gaat is dat een provocatie. De rooms-katholieke kerk heeft een breed hart.

Als de hostie écht zo belangrijk is voor de prins kan hij terecht in ieder kapel waar ze hem niet kennen. Geen fraaie oplossing, maar dat was de inquisitie ook niet.

Joost Nillissen