We hebben 167 gasten online

Deel 2b De R.K.Kerk en de 'Bedrijfsongevallen'

Gepost in Misbruik RKK

struisvogels

Uiteindelijk kwamen de Amerikaanse Bisschoppen bijeen tijdens een National Conventie in Louisville, Kentucky, February 23, 2003

Tijdens deze Conventie hield A. W. Richard Sipe een toespraak met als titel:

VIEW FROM THE EYE OF THE STORM

I. Introductie

De perfecte morele storm

De Katholieke Kerk in de Verenigde Staten, en wellicht wereldwijd, is verwikkelt in een crisis van monumentale omvang. Niemand kan er aan ontsnappen- we staan er midden in – maar we krijgen er geen grip op. We weten het, maar we hebben het niet de mogelijkheid het zelf te sturen. Wellicht realiseert de Kerk zich nog niet, zoals U en ik, dat dit conflict de perfecte morele storm is. Drie onafhankelijke maar met elkaar gerelateerde krachten spelen daarbij een rol. Seks, Geld en Moraal. Autoriteiten worden gedwongen, met de kracht van een orkaan, om over de al langer bestaande geruchten m.b.t. de handelwijze van de Kerk, opening van zaken te geven.

Zeker ons onderzoek dwingt ons de vraag te stellen hoe de Kerk heeft geacteerd. Maar we zijn hier samen gekomen omdat we het misbruik van minderjarigen afwijzen , de kwetsbaren, zoals alle gelovigen altijd en overal.

Verschillende verantwoordelijke leken, mannen en vrouwen, hebben vragen opgeroepen m.b.t. de financiële verantwoordelijkheid van de Kerk. Ik weet dat men bezorgd is over de financiële middelen. Ik ken het bedrag dat betaald is, in enkel een klein aantal misbruikzaken waarin ik ben geconsulteerd, maar dat betreft al een bedrag van meer dan honderd miljoen dollar. En dan ben ik nog maar een kleine speler in dit grote steeds toenemende conflict. In dit conflict hebben bisschoppen hun geloofwaardigheid geriskeerd en aan hun autoriteit schade toegebracht over de hele linie, niet alleen in seksuele zaken. Een groot aantal Katholieken vertrouwen simpel de gezagsstructuur van hun Kerk niet. Ik wil me nu concentreren op de seksuele aspecten van het conflict Laat niemand zeggen dat we anti- Katholiek, anti Religie, anti- Klerikaal, of anti-Celibaat zijn. We weten dat er goede priesters zijn. We weten dat de Kerk goed werk doet. Wij stellen alles in het werk om juist de Kerk te verbeteren. Het is een spiritueel huis voor velen van ons. Echter , wanneer een patiënt geconfronteerd wordt met kanker, zij die de patiënt bijstaan zijn er niet om het goede oogzicht te prijzen, of het goede gehoor en het goede werkende hart. Het is zo duidelijk als iets dat wie faalt in het aanpakken van de echte ziekte, de welfunctionerende systemen en het hele organisme zal verliezen. En de Katholieke Kerk heeft kanker. En die kanker is de cultuur van bedrog, ontkenning. Seksueel misbruik van minderjarigen door bisschoppen en priesters is maar een symptoom van dit ziekte proces. Seksueel misbruik van minderjarigen en de kwetsbaren door geestelijken – onze eerste zorg – kan niet los worden gezien van de realiteit van andere seksuele activiteiten van bisschoppen en priesters die zelf garanderen dat ze zich onthouden van seksuele activiteiten. - seksueel veilig. Veel van het vertrouwen, eerbied en morele autoriteit gegeven aan Katholieke geestelijken is gebaseerd op de veronderstelling dat ze een echt celibatair leven lijden. Tijdens uw conferentie in Chicago in 1992, kon u reeds onderkennen dat seksueel misbruik van minderjarigen enkel de top was van een ijsberg, en indien aangepakt zou leiden tot die structuren die tot een veranderd houding zou leiden. Geen organisatie heeft meer effectief bijgedragen in blootlegging van die structuur dan de Boston Globe. Meer nog, U weet dat als misbruik van minderjarigen door priesters adequaat aan de kaak was gesteld, andere niet celibataire activiteiten in vraag zou worden gesteld. Wordt het celibatair leven gepraktiseerd door die bisschoppen en priesters die het als zodanig zeggen te onderhouden? Dat vraagstuk kan niet langer worden uitgesloten voor nadere beschouwing en onderzoek. Tijdens uw Conferentie in Collegeville van 1994 , werd u geconfronteerd met het feit dat wat voor misbruik een priester ook had begaan , een superieur “gave permission”either through easy forgiviness or by some sexualactivity himself”. De dagelijkse praktijk toont dat ook nu nog aan, schoorvoetend. Vandaag de dag kunnen we stellen dat seksueel misbruik in de Katholieke Kerk niet van onder op komt – van kandidaten voor het priesterschap. Seksuele corruptie komt van de top naar beneden – van mensen die in machtsposities zijn aangesteld. Misbruik had niet verder kunnen doorgaan als dat niet zo was. Onderzoek, feiten, bewijzen dat. Het complete uitgebreide patroon hiervan zal nu moeten worden blootgelegd . Vandaag zijn we voorbereid op het identificeren en onderzoeken van een ander element dat seksuele activiteit maakt tot een corrosie opwekkend element in de Kerk – haar cultuur van bedrog en misleiding. Dit ethos probeert het netwerk van seksuele geheimen en relaties van de top te bedekken. Het onderkennen van die cultuur leidt bijna vanzelf tot de identificatie van de seksuele crisis. Deze cultuur van seksuele bedrog ontkent in woorden datgene wat de waarheid is. Het bedekt de werkelijkheid. Deze cultuur onderwijst wat het zelf niet gelooft Het beïnvloed de levens en het welbevinden van iedereen, niet alleen zij die misbruikt zijn

II. De cultuur van misleiding

Seks, meer dan enige andere realiteit, maakt de kwetsbaarheid van de Kerk voor een cultuur van misleiding. Met welk recht kan ik beweren dat zulk een cultuur existeert. Wat voor bewijzen zijn er dan? De kerkhistorie getuigt daar zelf van. We moeten ons realiseren dat de Katholieke Clerus in zichzelf een cultuur apart vormt. Gewone mensen, Ja. De representanten van een brede variëteit van persoonlijke types,Ja Maar ze vormen een MONO SEX CULTUUR. Daarbij is iedereen opgeleid op een voorgeschreven manier. Een ieder is verenigd door een doctrine. Iedereen dient onder de zelfde discipline. In de Verenigde Staten, met een bevolking van 285 miljoen, bestaat de groep uit ongeveer 50,000 mannen. Minder dan 400 bisschoppen hebben de controle over miljarden dollars aan inkomsten. De Kerk heeft een formidabele invloed. Brengt deze cultuur goede werken voort? Ongetwijfeld. Oefent het grote macht uit? Onnoemelijk veel.

Eeen Paus – Gregorius XVII – zei in 1832: "The idea that defect, shadow, or other misfortune could ever cause the church to stand in need of restoration or renewal is hereby condemned as obviously absurd."

De Kerk zal wel blijven bestaan. De cultuur van de clerus kan, en staat open voor, seksuele corruptie. ( En hervormbaar). Elementen in die cultuur dragen bij tot de corruptie. Geheimhouding is primair een van deze elementen. Geheimhouding en verantwoordelijkheid gaan niet samen. Wanneer een man de kardinaalshoed ontvangt knielt hij voor de Paus en spreekt dan in het Latijn een belofte uit. Hij belooft dan dienstbaarheid aan God. Hij belooft onderdanigheid aan de Paus en een altijddurende verbondenheid met de Rooms Katholieke Kerk. Daarna volgt de volgende belofte:”Ik zal nooit aan iemand anders bekendmaken hetgeen mij in vertrouwen is meegedeeld en zaken openbaren die gevaar voor de Heilige Kerk zouden opleveren of de Kerk te schande maken”..

Het criterium is geheimhouding is niet rechtvaardigheid. Het is niet gerechtigheid. De verklaring is het tegendeel van een belofte om de waarheid te vertellen ter verdediging van God, of mensheid Het criterium is voor geheimhouding is schade, oneer , of schandaal voor de Kerk. ( Hoe zou men de Kerk dan definiëren)

In de afgelopen jaren heb ik gewerkt met meer dan 40 advocaten, de meeste katholieken. Ik was verdrietig als zij tot hun ontzetting, verslagenheid en teleurstelling moesten constateren dat zo veel leden van de clerus - bisschoppen en priesters – blijkbaar hadden gelogen. Menigeen vroeg me of ik daarvoor een verklaring had. “Hoe is dit mogelijk?”Is er een verklaring voor dit gedrag dat ze nooit van een bisschop hadden verwacht? Na lezing van veel documenten en verklaringen, moet ik toegeven dat sommige bisschoppen liegen. Ik heb geprobeerd een verklaring te vinden in het feit dat zij hun toevlucht namen tot rationalisatie van de moraal theologie, genoemd “mental reservation”. Namelijk, men kan uitvluchten zoeken, (liegen draaien) als de persoon die de vraag stelt geen recht heeft het juiste antwoord te weten( of de waarheid kan leiden tot schade). Ik heb eveneens een frequente klerikale uitvlucht opgemerkt: ondergebracht onder de rubriek van “biechtgeheim” (sacrementaal) informatie dat niet thuishoorde in die categorie. Een andere verklaring is dat de clerus zichzelf zo eng identificeerde met de organisatie zelf dat zij zichzelf toedekten met een supernatuurlijke statuur; zij onderwierpen hun eigen geweten aan een ethiek die meer waarde had dan dat van henzelf “reputatie en gemeenschappelijke waarden boven alles” . Zeker er hoort een zekere rationaliteit bij voor de manier waarop de slachtoffers van misbruik en clerus die zich daaraan schuldig hadden gemaakt moest worden tegemoet getreden. Ongelukkigerwijze, zelfs deze oprechte pogingen van menslievendheid kan nog niet adequaat verklaren of wegnemen de hoeveelheid van zonden begaan door bisschoppen tegen de waarheid van seksuele misbruiken door clerus begaan. Verscheidene bisschoppen hielden vol dat zij nooit geconfronteerd waren met enig probleem voor 1985 ( de datum van het Doyle, Peterson, Mouton Report) Echter, in 1992 verklaarde de toenmalige President van de National Conventie van Katholieke Bisschoppen Aartsbisschop Daniel Pilarczyk: “dat rapport presenteert geen nieuw inzicht waarvan de conferentie niet op de hoogte was of geeft informatie dat enige actie noodzakelijk maakt”. Een direct voorbeeld van deze culturele attitude, toen Bisschop John Ricard plaatsvervangend bisschop was van Baltimore, was dat een van zijn priesters hem beschuldigde van een onjuistheid. De bisschop verdedigde zijn actie: Kijk vader, Ik lieg alleen als het nodig is”. Hij was niet de enige bisschop die exact deze woorden gebruikte. De Public Relations leugen Deze attitude is verweven in de antwoorden van de Kerk m.b.t. de seksuele overtredingen. Zuster Mary Ann Walsh, woordvoerder voor de Katholieke Conferentie In Washington, verklaarde op National TV (ABC Feb 02) dat zij geloofde dat “99 % 44/100% van de priesters hun celibaats belofte trouw waren. Toen de interviewer,die het niet kon geloven, vroeg of zij dat echt meende antwoordde ze:”ja zeker”.Zou ze dat echt geloofd hebben? Dat zou betekenen dat ze niet goed geïnformeerd was? Ik ben me ervan bewust dat de lijn tussen persoonlijke informatie en publiekelijk bekende informatie kan verschillen. Het kan moeilijk zijn voor kerkleiders om hun kennis terzake seksuele netwerken te openbaren. Maar “public relations”zijn geen excuus voor de Kerk om te liegen wanneer het belang van zoveel mensen aan de orde is , om al helemaal m.b.t. de kerkelijke integriteit. Een jammerlijk en tot op dit moment onopgelost hoofdstuk in het verhaal van de seksuele misbruiken is het verhaal van Kardinaal Joseph Bernardin. Deze man overleed waarschijnlijk als een heilige, zoals zijn naaste vrienden verklaarden. Zonder aarzeling, hij deed bewonderenswaardige dingen voor de Kerk in Amerika Een impertinente reporter die zich bezig hield met de beschuldigen van seksuele vergrijpen met minderjarigen, vroeg de kardinaal: “ Heeft u een actief sex leven?. Een simpel “nee”zou voldoende zijn geweest. Maar de Kardinaal zei: “Ik ben 65 jaar oud, en ik heb altijd kuis en celibatair geleefd”. Alhoewel verdedigbaar in de arena van publieke aanvallen, weet ik dat de verklaring niet helemaal juist was. Jaren daarvoor, zo onthulden verscheidene priesters die ‘associates’ waren van Bernardin, voordat hij verhuisde naar Chicago, dat ze samen “partied” hadden. Ze spraken over hun visites aan het Josephinium ‘to socialize’ met semenaristen. Het is een feit dat degene die de vraag aan Bernadin stelde zijn opmerkingen niet verifieerde bij anderen dan de Kardinaal. Als, zoals is gerapporteerd er drie miljoen dollar is betaald in afhandeling van het schandaal, zijn er zeker mensen in Chicago die zelfs het verhaal tot in details kennen. En het verhaal is complex. Het heeft repercussies die veel verder gaan dan Chicago en een schadeloosstelling Ik spreek hierover als een voorbeeld- een clue – van een mystery. Dit dient niet de sensatie. Echter, het zou een gelegenheid moeten bieden voor de Kerk tot definiëring van een belangrijk model van haar seksuele handelingen. De principe spelers spreken voor zichzelf. Maar komende tot het hart van de seksuele crisis in de Kerk het is alsof een mysterie moet worden opgelost. En het is belangrijk voor haar integriteit dat waarheid niet wordt gesmoord door zwijgen en uitvluchten. Er zijn aanwijzingen achter slachtoffers. Er zijn waarheden achter documenten. U die aarzelend heb willen vertellen verstrekte veel aanwijzingen m.b.t. de cultuur van ontkenning. Het is echter te betreuren dat andere aanwijzingen zijn verkregen van onvrijwillige ondervragingen en niet coöperatieve getuigen Er zijn echter een paar heroïsche priesters die getuigenis hebben afgelegd hoe het seksuele systeem van de Kerk werkt. Een bisschop met karakter zei jaren gelden al dat wat we allemaal weten - namelijk dat een reden waarom de Amerikaanse bisschoppen langzaam zijn met het optreden tegen seksueel geweld tegen minderjarigen voortkomt uit het feit dat sommige van hen zich er aan hebben schuldig heeft gemaakt.

De Leugen van Voorgewende Onbekendheid

Rechtbankdocumenten en persverklaringen staan vol met uitspraken van bisschoppen die verklaarden “Ik heb het niet geweten” “Zaken liggen nu anders”en “Wij weten meer”. Welke bisschop leerde pas kortgeleden dat seks met een minderjarige - of een ander persoon - niet een celibataire gedragswijze is?

Wanneer zullen bisschoppen leren dat het onverantwoordelijk is gevaarlijk, immoreel - om jongeren rijkelijk van alcohol te voorzien? Hebben enkele het pas sinds kort geleerd dat kinderen blootstellen aan pornografie meer is dan pastorale zorg?

Wie, zelfs in 1950, wist niet dat seksuele activiteiten met een minderjarige een strafbaar feit was? Sommige bisschoppen waren zich niet van bewust van de omvang en de intensiteit van de schadelijke seksuele verkrachtingen veroorzaakt door een priester. Sommige bisschoppen waren niet op de hoogte van de ontwikkelingen in de psychiatrie waarin men seksueel misbruik onderkende als een verslaving.(neiging) Dat had men ook niet nodig. Ze stonden fier als bewakers van het celibaat van de priesters en de zorg voor de zielen waren adequaat lijnen voor actie. Respect voor civiele fatsoen en de wet zijn niet buiten werking door vast te houden aan geheimhouding. Onder wat voor omstandigheden zal de kerk wel het echte aantal van seksueel over de schreef gaande priesters bekend maken? Wat zal het totaal aan kosten zijn voor de Kerk van die zaken die men tot nu toe ontkent? Welke tol zal de ontkenning en oppositie m.b.t. erkenning van het falen van het celibaat hebben op de morele autoriteit van de Kerk? Kan de Kerk het opbrengen op eerlijk te zijn? Maar belangrijker Kan de Kerk het zich veroorloven het niet te doen? Wat zal het voor moeite kosten om de oppositie te weerstaan als de feiten voor zich spreken? Father Steven Rossetti, een goede priester die bezorgd is over de problemen met de clerus, werd gevraagd door een groep van zes slachtoffers van Father James Porter: “Wat zal er toe leiden dat de Kerk veranderd”? Hij antwoordde zonder aarzeling: “De Kerk zal niet veranderen totdat het risico ontstaat dat de Kerk bankroet gaat Wellicht heeft hij gelijk.

III De genealogy van het misbruik

Waarom is het gevecht zo furieus? Waarom is de strijd om de feiten achter te houden zo intens. Belangrijke aanwijzingen komen voort uit de genealogy van het misbruik. Ik was in staat om slachtoffers te traceren van priesters en bisschoppen tot de derde generatie Meerdere malen, laat de geschiedenis van misbruikende priesters zien dat de priester zelf was misbruikt – soms door een priester. Het misbruik vond plaats toen de priester een kind was, maar niet noodzakelijkerwijs. Seksuele activiteiten tussen een oudere priester en een volwassen seminarist of jonge priester zet een patroon op van institutionele geheimhouding. Wanneer een van de partijen geroepen wordt tot een machtspositie, zijn vrienden eveneens in voor aanbevelingen en bevorderingen.

Een en ander is niet gelimiteerd tot homoseksuele verhoudingen. Priesters en bisschoppen die weet hebben van elkanders seksuele escapades met vrouwen, ook die zijn met dezelfde geheimhouding met elkaar verbonden

Een systeem van afpersing reikt tot in de hoogste regionen van de Amerikaanse hiërarchie en het Vaticaan en versterkt zichzelf door dit netwerk van seksuele achtergrondkennis en relaties Geheimhouding gedijt, zelfs onder goede mensen die kennis hebben van de feiten van hetgeen er plaatsvindt maar die niet kunnen praten omdat men anders tegen de geheimhouding van de Kardinaals Belofte ingaat.

Ik heb een uitvoerig interview gehad met een man die de seksuele partner was van Bisschop James Rausch. Dit was voor mij in het bijzonder pijnlijk omdat Rausch en ik in de begin jaren ’60 als jonge priesters samenwerkten in Minnesota. Hij behaalde naderhand zijn social work degree .en volgde Bernardin op als Secretaris van de Nationale Bisschopsconferentie in DC Hij werd bisschop van Phoenix

Het is volstrekt duidelijk dat hij een actief seksueel leven had. Het duurde op zijn minst een ambtsperiode. Hij was wel degelijk op de hoogte van priesters die seksueel actief waren met minderjarigen(priesters die elk minstens 30 minderjarige slachtoffers hadden gemaakt). Hij verwees minstens een van zijn eigen slachtoffers naar deze priesters. Wat was zijn seksuele genealogy? Wat zijn de feiten van zijn celibatair/seksuele ontwikkeling en praktijk? Wisten degenen die hem kenden echt niets over zijn levenswijze? Wellicht. Hij was Bernadin’s opvolger op de US Conference. Bisschop Thomas Kelly van Louisville was zijn opvolger. Monseigneur Daniel Hoye en Bisschop Robert Lynch, en anderen namen zijn werk over. Laat me duidelijk zijn. Ik wil niet impliceren op wat voor manier dan ook dat al deze mensen partners in crime zijn met Jim Rausch.

Maar wat ik probeer duidelijk te maken is dat iedereen die probeert het mysterie op te lossen vragen moet stellen aan mensen die de monseigneur kenden.

Het is duidelijk dat de sterke weerstand van de Kerk om zelf eerlijk het probleem van het seksuele misbruik aan te pakken het noodzakelijk maakte dat de civiele autoriteiten er zich mee gingen bemoeien en vragen begonnen te stellen, en onderzoek gingen doen naar de vermeende misbruiken. De Kerk in Amerika is zelf haar eigen vijand - door de creatie van mysteries en het oproepen van vragen , in plaats van duidelijke antwoorden te geven die kunnen leiden tot vertrouwen. Zelfs bisschoppen die onschuldig zijn aan seksuele ontsporingen, zijn door hun stilzwijgen, en weerstand tegen effectieve oplossingen, deelgenoot van een genealogy van misbruik en herbevestigen daarmee een cultuur van ontkenning en bedrog. Een reden waarom het werk van de Boston Globe zo effectief was, omdat ze de feiten uitzochten. Elke medewerker van het originele vijfkoppige Spotlight Investigative Team is katholiek. Hun agenda was een zoektocht naar data - feiten – zonder emoties en vooroordelen

IV Het doel dat voor ons ligt.

Het uiteindelijk doel van uw conferentie is slachtoffers te helpen die door priesters zijn misbruikt. U bent hier gekomen om wegen te leren kennen om uzelf en uw families te helpen. Maar eveneens om het probleem te onderkennen en het grotere probleem op te lossen. Niemand kan van u verwachten dat u dat zonder emotie kunt doen. Laat ons nog eens een aantal factoren op een rij zetten: De Kerk heeft geprobeerd en probeert het nog steeds om feiten op alle mogelijke manieren geheim te houden. Kerkelijke raadsmannen kregen van mij steeds de raad om de waarheid te vertellen. U kunt veel goed maken als u toestaat dat uw advocaten in het regelen van uw zaken niet de feiten proberen te af te dekken maar akkoord gaan met het ontrafelen van de waarheid Zet druk achter pogingen om alle gegevens over seksuele misbruiken in uw diocees of religieuze orde openbaar te maken. Steun het werk van de grand jury’s, district attorneys, en publieke functionarissen die onderzoek doen naar misbruiken door de clerus. Zie er op toe dat Kerkelijke onderzoeken worden uitgevoerd en steun het met alle middelen. Steun bisschoppen en priesters die hebben aangetoond wel te kunnen opereren in alle openheid. Verontschuldigingen, hoe gemeend ook, zal de storm niet tot bedaren brengen. Enkel een wijziging in de klerikale cultuur van ontkenning en geheimhouding zal dit bewerkstelligen. Dat het zal komen, zo niet vanuit het systeem, dan zal het komen van buiten het systeem. Dat is de natuur van deze storm. . Maar de volgende ronde van de storm zal groter, gevaarlijker en machtiger zijn. Feiten zullen bekend worden en die zullen er toe leiden dat de waarheid geen geweld meer zal worden gedaan. In opdracht van de RK Kerk in de Verenigde Staten werd een omvangrijk onderzoek ingesteld naar misbruik door priesters in de Verenigde Staten. De titel van het rapport dat werd uitgebracht : National study of sex abuse by priests

Het onderzoek werd uitgevoerd door

John Jay College of Criminal Justice