We hebben 140 gasten online

40) Een onverbetelijke bejaarde boef

Gepost in Strafrecht in Historie

bejaarde Boef Hij was een keurige, gelovige man.Tot hij na zijn pensionering, zijn echtgenote vermoordde en twee vrouwen neerstak.Hubertus B. is nu 92 en de oudste gevangene in Nederland(15 mei 1999)

40.1 EEN ONVERBETERLIJKE BEJAARDE BOEF

40.2 Eis zes jaar voor moord echtgenoot door 80 - jarige

40.3 Betere zorg voor bejaarde gevangene

40.1 EEN ONVERBETERLIJKE BEJAARDE BOEF

Wat moet justitie aanvangen met het groeiend aantal oudere criminelen? B. wordt als onbehandelbaar beschouwd, maar kreeg wel tbs. Dat begrijp ik niet.’

Door Jan Schoorl in de Volkskrant van zaterdag 15 mei 1999

HIER HEEFT hij haar neergestoken.' Elisabeth Roos wijst op een plek tussen het met bloemmotief versierde tafeltje en de keukendeur. Ze staat op de gang van Huize Zonnehoek en vertelt over de gebeurtenis met een routine alsof ze dagelijks criminologisch -historische rondleidingen houdt in haar Haagse pension. 'Hij kwam uit zijn kamer in de hoek. En zij stond hier in de gang. Eerst dacht ze nog dat hij haar een kusje wilde geven, of wilde omhelzen. Want zo'n man was het, hij had liever tien vrouwen om zich heen dan één kerel. En toen stak hij haar in de nek. Een paar centimeter van haar slagader.' 'Mijn man is naar hem toegegaan. Hij stond maar een beetje wezenloos te staren. Hij leek wel in trance. "Wat heeft u daar in uw zak?", vroeg hij. En toen liet hij dat stanleymes zien. Het bloed zat er nog aan.'

Ze waren toch heel wat gewend in Huize Zonnehoek, Leendert en Elisabeth Roos. Er waren vreemde kostgangers bij in 'het eerste klas pension'. Maar een steekpartij hadden ze niet eerder meegemaakt. En die arme huishoudelijke hulp. Twee dagen werkte ze pas in het pension en nu dit: gestoken in haar nek door een 91-jarige baas. Hij, de nu 92-jarige Hubertus B., woonde er november vorig jaar pas een paar weken. Zijn veertig verhuisdozen had hij net uitgepakt. Dagen was hij zoet geweest met het ontwarren van de snoeren van zijn talloze apparaten - met behulp van een stanleymes. Het echtpaar Roos merkte wel al snel dat B. geen gedweeë oude man was. Hij bemoeide zich met alles in Huize Zonnehoek en als ie zich ergerde aan het ontbreken van een hoekje in het glas –in - loodraam, werd hen dat luid en duidelijk te verstaan gegeven. Leendert: 'Hij was een beetje doof en een beetje bazig. Als hij iets niet wilde, deed hij het niet.' Het grootste twistpunt was het warme bord dat B. eiste bij de maaltijd. Zelfs bruine boterhammen met kaas moesten hierop worden geserveerd. Leendert: 'Dat hadden we nog nooit meegemaakt. Hij pikte het niet als hij een koud bord kreeg.' Na een woordenwisseling over het bord volgde de steekpartij. Het was niet het eerste pension of tehuis waar Hubertus B. voor problemen zorgde. In verzorgingstehuis Huize Royaal in Scheveningen kreeg hij het een half jaar eerder aan de stok met een andere hoogbejaarde. Voor deur van het huiswinkeltje ontaardde dit in een flinke ruzie.

Een medewerkster, door de 91-jarige omschreven als 'het monster’ probeerde de zaak te sussen, en werd door B. met een briefopener gestoken. Tijdens de rechtszaak in maart dit jaar verweerde B. zich met luide stem. 'Leugens', riep hij. ':Ze pestte me steeds door mijn bed slechts half op te maken. De valsheid om een zielige en zieke man zo te treiteren, deed bij mij haat naar boven komen.'

Elisabeth Roos loopt door de gang naar de voormalige kamer van B. Een volgepropte kamer van vier bij vijf meter met uitzicht op straat. 'Kijk, mooi plekkie toch? Hij had helemaal niks te klagen. Maar hij dacht dat hij ongestraft aan de meisjes kon zitten en baas kon spelen. Zo werkt het niet. En het woord sorry kende hij al helemaal niet.' Hubertus Anton B. werd voor beide steekpartijen veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf en tbs. In de uitspraak hield de rechter rekening met zijn leeftijd. In plaats van de geëiste twaalf maanden, gaf hij zes maanden gevangenisstraf. Voorlopig zit B. in het huis van bewaring De Kantelberg in Den Haag en is hij in afwachting van de behandeling van zijn hoger beroep.

Hij geldt als de oudste gevangene van Nederland. In totaal zijn er 38 gevangenen ouder dan 65 jaar. Volgens het ministerie van justitie bestaat er geen apart oudere beleid in de Nederlandse gevang nissen. Maar er zullen steeds meer bejaarde boeven komen, voorspelt dr. T. Oei, justitieel foren- sisch psychiater in Rotterdam en Dordrecht. Hij ziet het in zijn eigen praktijk. Nu ouderen steeds vitaler worden, zijn ook meer criminelen tot op hoge leeftijd actief. De vraag is wat justitie met onverbeterlijke gedetineerden op leeftijd als B. aanmoet. B. werd op 28 april 1907 in Voorburg geboren. in 1934 trouwde hij in Dordrecht; het echtpaar kreeg drie meisjes en een jongen. Binnen het gezin en zijn huwelijk was er veel strijd, vertelt dochter Corry. 'Zijn handen zaten los. Als hij het niet meer kon behappen, kregen we slaag. Hij heeft ons kinderen ontzettend veel leed aangedaan.' Een belangrijke rol in zijn leven speelde de kerk. Volgens zijn dochter is dat streng gereformeerde helemaal doorgeslagen'. 'Hij lijdt aan godsdienstwaanzin. Nog steeds. Hij is de dupe van zijn eigen geloof Wij mochten niks. ja, twee keer per dag naar de kerk. En naar de zondagsschooi. Ik heb een afgeknotte jeugd gehad.'

Bij het ingenieursbedrijf waar hij als tekenaar werkte, gold B. als 'fámeus' en een 'drijvende kracht'. Na veertig jaar trouwe dienst ging hij begin jaren zeventig met pensioen. 'En toen is het misgegaan.' J. de Krey, ouderling van de Gereformeerde Bond, vouwt zijn handen tezamen en brengt ze naar zijn kin. Samen met I. van Steenselen, eveneens lid van het Orgaan van Bijstand van de kerk, ontfermt hij zich al vier jaar over Hubertus B. 'Hij stortte in na zijn pensioen. Hij was een vooraanstaand tekenaar, een man van belang. En opeens was hij niemand meer. Een man die thuis zat. Dat kon hij niet aan.'

Met het 'misgegaan' doelt de ouderling op de moord van B. op zijn vrouw, een jaar na zijn pensionering. De aanleiding hiervoor was een kraan in de keuken die druppelde.

Al eerder had zijn vrouw tot zijn grote, ergernis een kerk bezocht die minder zwaar in de leer was. Hij meende dat zij hem stelselmatig treiterde. De druppelende kraan was volgens hem háár schuld. B. wurgde zijn echtgenote.

De rechter veroordeelde hem tot één jaar in een psychiatrische inrichting' Zijn familie wilde daarna niets meer met hem te maken hebben. 'Het was schluss voor ons', zegt dochter Corry. 'Over en sluiten. jaren later heb ik nog wel eens contact proberen te leggen. Maar dat werd snel en arrogant door hem afgekapt.'

In vijftien jaar tijd verhuisde B. dertien keer. Zijn leven bestond uit vluchten. Als hij vermoedde dat de buurt lucht kreeg van zijn criminele achtergrond" pakte hij zijn biezen. Hij wilde op geen enkele manier herinnerd worden aan de moord op zijn vrouw. Alsof het eigenlijk niet was gebeurd. En zolang er niemand over begon, wás het in zijn ogen ook niet gebeurd.

HET PIETER Baan Centrum, dat B. onderzocht, omschrijft hem als 'verminderd toerekenings -vatbaar'. Of: 'Een narcistische persoonlijkheidsproblematiek met snelle gekrenktheid.' Voor de deskundigen staat vast dat het 'illusoir' is te veronderstellen dat B. nog verandert. Naarmate de 92-jarige jarige ouder wordt, zal het alleen nog maar erger worden. B. zal afhankelijker en hulpbehoevender geraken, waardoor de conflicten met vooral vrouwelijke verzorgers zich opstapelen, aldus de deskundigen.

Na de problemen bij Huize Royaal in mei vorig jaar werd met behulp van het Riagg geprobeerd B. in een psychiatrisch ziekenhuis te plaatsen. Het Riagg betitelde hem als 'paranoïde en vereenzaamd'. Later werd daar 'angstig en agressief aan toegevoegd. Vervolgens werd B. in Den Haag naar een observatiekliniek gebracht. Daar stelde men echter vast dat hij niet dement was, geen last had van geheugenstoornissen en 'een alerte gespreks-partner' vormde. De kliniek zag dan ook geen aanleiding hem gedwongen in een psychiatrisch ziekenhuis te laten opnemen. Zijn advocaat A. Fuchs vraagt een versnelde behandeling van het hoger beroep vanwege de leeftijd van zijn cliënt. I-lij wil met name de tbs -maatregel aanvechten. 'B. wordt als onbehandelbaar beschouwd. Maar men wil hem wel gaan behandelen. Wat gaat er gebeuren in een tbs-kliniek?

Hoe wil je een 92-jarige gaan behandelen? Wat doe je als daar ook vrouwelijk, verplegend personeel werkt? De tbs -maatregel is een noodmaatregel.' Ook dr. T. Oei vindt tbs voor de 92-jarige onbegrijpelijk. 'Tbs en onbehandelbaar lijken mij twee moeilijk te verenigen begrippen. Tbs veronderstelt dat iemand behandeld moet worden. Maar in dit geval weet de rechter dat de man er niet beter van wordt. Ik denk dat hij uit humane overwegingen tbs heeft gekregen. Zo van: we moeten deze oude baas niet te lang in de gevangenis zetten. Dus dan maar tbs.' Als hij inderdaad naar een tbs - kliniek zou gaan, zou B. er de vijfde zijn die ouder is dan 65 jaar.

Ook in de tbs-klinieken worden ouderen vooralsnog niet op een speciale manier behandeld. Ten onrechte, vindt Oei: 'De toename van het aantal bejaarden zou zijn weerslag moeten hebben op de opvang. Ouderen takelen af, zijn vaker depressief. In de behandeling moeten bestaansvragen dan een belangrijke rol spelen. Het gaat toch om het laatste stukje van het leven en om de vraag: hoe kan iemands opstelling nog worden veranderd.Een grote envelop met foto's wordt omgekeerd. De leden van het Orgaan van Bijstand van de Gereformeerde Bond, Krey en Van Steenselen, laten familieportretten van hand tot hand gaan. Na de steekpartij werd de kamer in Huize Zonnehoek leeggehaald en zochten de twee mannen zijn spullen uit. Op één van de zwart -witfoto's is Hubertus B. te zien. Een man van middelbare leeftijd met donker golvend haar. Aan zijn zijde zijn stralende vrouw. Krey: 'Een keurige man. Altijd in pak. Ook nu in de gevangenis draagt hij nog een vouw in de broek. Zijn haar goed gekamd. Hij blijft de man met de liniaal. In het verleden als tekenaar, maar ook in zijn leven.

Hij blijft een drammer. 'Hij heeft zijn innerlijk tegen. Zijn gevoelens van prestige, noem ik het maar. Hij zou gelukkig moeten zijn met zijn geloof. Maar daarvoor zou hij zich eerst moeten verzoenen met zijn daden, zijn missers in zijn leven. Dat alleen zou hem bevrijden.'

40.2 Eis zes jaar voor moord echtgenoot door 80 - jarige

Alkmaar 9 maart 1999: Officier van Justitie C.Kok heeft vanochtend voor de Alkmaarse rechtbank

Zes jaar onvoorwaardelijke celstraf geëist tegen de 80-jarige man uit Den Burg (Texel) wegens moord. K. wordt ervan verdacht zijn 73- jarige echtgenote om het leven te hebben gebracht tijdens een ruzie die ontstond toen de vrouw zei uit het huis te willen (ANP)

40.3 Betere zorg voor bejaarde gevangen

door Nina Eikens

12-12-2006 Wereldomroep

De Raad heeft de gekeken naar de omstandigheden in de cel van 32 mensen die een levenslange straf uitzitten en meer dan honderd 65-plussers die vastzitten. Zij zitten meestal gevangen tussen gewone gedetineerden. De Raad vindt dat niet humaan.

Oudere gedetineerden hebben andere en vooral specifieke zorgbehoeften, stelt de Raad. Het personeel van gewone afdelingen van gevangenissen is daar niet voor opgeleid. Ook moeten er extra medische voorzieningen komen voor ouderen. De raad vindt het bovendien niet humaan dat de oudere gedetineerden en de levenslanggestraften telkens worden geconfronteerd met medegevangenen die vrij komen, terwijl ze zelf waarschijnlijk de rest van hun leven in de gevangenis moeten doorbrengen.