We hebben 269 gasten online

Armin Meiwes Duitse kannibaal Deel 2

Gepost in Opmerkelijke berichten

War es Mord?

In Frankfurt/Main beginnt ein neuer Prozess gegen den "Rotenburger Kannibalen". Eine juristische Analyse

von Arthur Kreuzer in Die Zeit 11 januari 2006

http://zelos.zeit.de/bilder/elemente/transparent_pixel.gif

 
 

http://zelos.zeit.de/bilder/elemente/transparent_pixel.gif

Das Medieninteresse an dem extremen Fall war groß. Während des Prozesses am Landgericht Kassel vor zwei Jahren übertrugen Kameras das Geschehen im Saal auf den Flur

Vom 12. Januar an muss sich der „Rotenburger Kannibale“ Armin M. in einer erneuten Hauptverhandlung vor dem Landgericht Frankfurt am Main verantworten. Im April 2005 hatte der Bundesgerichtshof (BGH) die Verurteilung wegen Totschlags zu achteinhalb Jahren Freiheitsstrafe durch das Landgericht Kassel aufgehoben: Der BGH rügte, das Landgericht habe fälschlicherweise das Vorliegen eines Mordes verneint. Nun muss noch einmal geprüft werden: War es Mord mit der gesetzlichen Folge lebenslanger Freiheitsstrafe oder Totschlag mit einer Strafe bis zu 15 Jahren?Das Revisionsurteil des BGH befriedigt nicht. Am deutlichsten zeigt sich dies, wenn man die Tat des Armin M. vergleicht mit der eines „Trittbrettfahrers“, den das Berliner Landgericht im Mai 2005 wegen Mordes verurteilt hat: Ralf M., „der Kannibale aus Neukölln“, hatte einen Musiklehrer zu „homoerotischen Sado-Maso-Spielen“ eingeladen, gefesselt, dann aber hinterhältig, abredewidrig, trotz dessen Hilferufen mit einem Schraubenzieher erstochen. (Zie de laatste persberichten onderaan de pagina)Geleitet war er von Schlachtfantasien, die denen des Täters von Rotenburg nachempfunden waren

Jener Neuköllner Fall eines zweifelsfreien „Heimtückemordes“ würde nun – folgte man dem Bundesgerichtshof – gleichgestellt werden demjenigen in Rotenburg. Doch handelte es sich hier um einverständliches Töten unter bewusster Mitwirkung des Opfers. Armin M. nahm sein Opfer Jürgen B. eben ernst, respektierte unbedingt dessen Willen, stellte ihm bis zuletzt frei, getötet zu werden. In anderen Zusammenkünften hatte er von seinem Vorhaben abgelassen, wenn die „Opfer-Partner“ es verlangten. Der Rotenburger Fall ist deswegen rechtsgeschichtlich erstmalig und einzigartig: Zwei komplementär-pervers-sadistisch-masochistisch-persönlichkeitsgestörte, kranke Menschen finden sich über ein Internet-Forum. Sie verabreden minutiös die Penisamputation, durch welche Jürgen B. ein „ultimatives Hochgefühl“ der Lust gewinnen will, um anschließend von Manfred M. getötet und verspeist zu werden und auf diese Weise völlig zu verschwinden.

Diesen entscheidenden Umstand einverständlichen, wechselseitig abgestimmten Tötens lässt die Revisionsentscheidung außer Acht. Sie nimmt sich auffallend unsensibel gegenüber den Besonderheiten des Falles und dem verfassungsrechtlichen Maßstab der Verhältnismäßigkeit aus. Der Bundesgerichtshof argumentiert zielgerichtet auf die Annahme von Mord mit der Konsequenz der Höchststrafe hin. Er wägt nicht, was das Landgericht Kassel zu seiner angemessener erscheinenden Einstufung hat bewegen dürfen. Als sähe er vor lauter Bäumen nicht den Wald, widmet der BGH sich detailliert mehreren gesetzlichen Mordmerkmalen und erachtet sie als anwendbar auf diesen Fall, ohne nach einer Gesamtgewichtung zu fragen, die gerade nicht zum Mord weist.

In einengender Interpretation scheidet für ihn die geringste Einstufung als Tötung auf Verlangen (Strafandrohung: sechs Monate bis fünf Jahre) aus. Immerhin gibt es in der Rechtslehre andere Auffassungen dazu. In unnötig ausweitender Interpretation dagegen möchte er das im Strafgesetzbuch niedergelegte Merkmal „zur Befriedigung des Geschlechtstriebes“ angewandt wissen, wenn „der Angeklagte tötete, um sich später bei der Betrachtung des Videos sexuell zu befriedigen“, selbst wenn keine räumlich-zeitliche Nähe mehr zur Tat und Leiche besteht. Eine sehr weite Auslegung des Gesetzeswortlauts! Auch will er eine Tötung zur Ermöglichung einer anderen Straftat geprüft wissen; andere Taten könnten die Störung der Totenruhe durch Verletzung des Pietätsgefühls der Allgemeinheit sein, ferner Gewaltverherrlichung oder Verbreitung pornografischer Schriften durch eine Verwertung im Internet. Überdies kämen noch die ebenfalls im Gesetz genannten „niedrigen Beweggründe“, also sittlich auf tiefster Stufe stehende, besonders verwerfliche Motive in Betracht.

Auffällig ist vor allem, was die Karlsruher Richter nicht thematisiert haben:

Das Urteil setzt sich überhaupt nicht mit einer Gesamtbewertung der Tat im Sinne der Verhältnismäßigkeit einer Einstufung als Mord auseinander. Damit übergeht es die grundlegende Entscheidung des Bundesverfassungsgerichts zum „Lebenslang“. Dies hatte bekanntlich wegen Ungereimtheiten in der höchstrichterlichen Rechtsprechung zum Mordtatbestand eine „an dem verfassungsrechtlichen Verhältnismäßigkeitsgrundsatz orientierte restriktive Auslegung“ angemahnt. Hier geschieht das Gegenteil, eine extensive Auslegung. Doch gerade die Einverständlichkeit zwischen Täter und Opfer hätte eine einengende Auslegung einzelner Mordmerkmale und eine abstufende Gesamtbewertung angezeigt.

Konsequent verweigert sich das Gericht der Frage, ob bei Annahme von Mord nicht wenigstens ausnahmsweise aus Gründen der Unverhältnismäßigkeit von der lebenslangen Freiheitsstrafe auf eine zeitige ausgewichen werden dürfe. Die ungewöhnliche Lage eines Opfereinverständnisses hätte in die Richtung dieses früher vom „Großen Strafsenat“ des BGH schon einmal beschrittenen Weges weisen können.

Keines Gedankens wert erachtet der Bundesgerichtshof die sonst immer betonte Prüfung, ob das jeweilige Mordmotiv leitender Handlungsantrieb, also Hauptmotiv in einem „Motivbündel“ gewesen sei. Dabei hätte auffallen müssen, dass Armin M. von Kindheit an solche Fantasien entwickelt hatte, ehe es überhaupt Möglichkeiten einer Verwertung im Internet gab. Für ihn bestimmend scheint das archaisch-abergläubisch anmutende Verlangen gewesen zu sein, „einen liebenswerten Menschen in sich aufzunehmen“, ihn für immer bei sich zu haben und an sich zu binden. Dieser Beweggrund und der Respekt vor Lebensrecht und Wünschen des Opfers dürften die von den Karlsruher Richtern nahegelegten Mordmerkmale ausschließen, zugleich die Bewertung des Leitmotivs als besonders verwerflich.

Völlig aus dem Blick des Strafsenats geraten die Nähe der Tat zu einer Tötung auf Verlangen und der nur hauchdünne Abstand zur Annahme einer erheblich verminderten Schuldfähigkeit des persönlichkeitsgestörten Täters. Wenn aber diese beiden Umstände auf der weiten Skala der Tötungsdelikte eher zur untersten Schwerestufe zeigen, dann kann man in gebotener Gesamtbetrachtung nicht eine rechtliche Konstruktion anstreben, die zur obersten Stufe weist.

Dieses auffällige Schweigen lässt über Meta-Gründe spekulieren. Was könnte den Bundesgerichtshof zu solch einseitiger Wahrnehmung und Bewertung veranlasst haben? Drei Vermutungen mögen in Betracht gezogen werden:

Erste Vermutung ist es, gerade die Abscheulichkeit, das der Perversion Eigene, habe von vornherein den Blick für alternative Bewertungen verstellt und lediglich das in die Bewertung einfließen lassen, was zur Höchststrafe führe. Trivialer formuliert – auf einen Justizjargon anspielend – könnte man das mit der „Schweinehund-Theorie“ in Verbindung bringen: Ein dermaßen abartiger Täter verdiene eben keine günstigere gesetzliche Zuordnung.

Zweitens liegt es nahe, man habe eine der Rückfallgefährdung gerecht werdende Rechtsfolge erstrebt. Der Gesetzgeber hat nämlich bei seiner jüngsten Ausweitung der Sicherungsverwahrung trotz Kenntnis dieses Falls eine mögliche „Sicherheitslücke“ gelassen. Nachträgliche Sicherungsverwahrung wird bei Armin M. nie in Frage kommen, weil schon im Urteilszeitpunkt das Rückfallrisiko dieses Ersttäters bekannt ist. Ein „Lebenslang“ verhieße entsprechende Sicherheit.

Drittens lässt sich nicht ausschließen, das Gericht habe sich – bewusst oder unbewusst – unter dem Druck öffentlicher oder veröffentlichter Meinungen, die „Mord“ und „Lebenslang“ gefordert hatten, zu dieser rigiden Haltung drängen lassen.

Gespannt blickt man nun auf das Frankfurter Gericht. Will, kann, wird es sich der Falle entziehen, die das Revisionsgericht mit der mutmaßlichen Zielrichtung einer Höchsteinstufung gestellt hat? Dafür bestehen Möglichkeiten: Die neue Beweisaufnahme könnte ergeben, dass die Tatsachengrundlage eine Bewertung als Mord nicht trägt. Sie könnte weiter als handlungsleitendes Motiv ein solches herausarbeiten, das nicht den genannten Mordmerkmalen entspricht. Sie könnte letztens trotz Annahme von Mord auf die „Rechtsfolgenlösung“ des höchsten Gerichts rekurrieren und ausnahmsweise vom „Lebenslang“ wegen Unverhältnismäßigkeit absehen.

Unschwer ist vorauszusagen, dass der Fall erneut zum Bundesgerichtshof gehen wird, wie immer das neue Tatgericht entscheiden mag: nach einer Verurteilung zu zeitiger Strafe auf staatsanwaltliche Revision, nach „Lebenslang“ auf Betreiben der Verteidigung. Sollten irgendwann die höchsten Richter ein „Lebenslang“ bewirken, wäre mit einer durchaus nicht chancenlosen Verfassungsbeschwerde zu rechnen. So oder so wird der Fall des „Rotenburger Kannibalen“ Rechtsgeschichte schreiben.

Arthur Kreuzer ist Direktor des Instituts für Kriminologie an der Universität Gießen. Der "Kannibalen-Prozess" war für ihn vor mehr als einem Jahr Anlass, eine Reform des Mordparagrafen zu fordern.

(c) ZEIT online, 11.01.2006

Duitse kannibaal weer voor de rechter

FRANKFURT (ANP)12 januari 2006 - De Duitse man die in januari 2004 werd veroordeeld in verband met kannibalisme, stond donderdag opnieuw voor de rechter. In hoger beroep bepaalde een federaal hof vorig jaar dat de straf van 8,5 jaar gevangenisstraf die Armin Meiwes toen voor doodslag kreeg opgelegd te licht was.

meiwes

 

Duitse kannibaal weer voor de rechter
(ANP)

Meiwes verscheen donderdag in de rechtszaal in Frankfurt in een donker pak en zwart overhemd. Hij staat nu terecht wegens moord uit seksuele motieven. Duitsland kent geen wet tegen kannibalisme.

Pepersausje

Meiwes ontmoette in 2001 via internet een man die uit vrije wil zich wilde laten doden en opeten. Het slachtoffer, de 43-jarige Bernd Jürgen Brandes, kocht vervolgens een enkeltje naar Meiwes' woonplaats Rotenburg.

De kannibaal verdoofde Brandes met slaappillen en alcohol, sneed diens penis eraf en probeerde die samen met het slachtoffer op te eten. Nadat Brandes buiten bewustzijn was geraakt, doodde Meiwes hem, hing hem aan een slagershaak en sneed dertig kilogram vlees uit zijn lichaam. Een groot deel van het vlees at Meiwes in de loop van de volgende maanden op, vaak opgediend met een pepersausje en aardappels.

Vonnis Duitse kannibaal opgeheven

UTRECHT - 22/04/05 Het Duitse federale gerechtshof in Karlsruhe heeft de veroordeling van de zogenoemde kannibaal van Rotenburg Armin Meiwes vrijdag opgeheven en een nieuw proces gelast. Daarmee honoreerde de tweede strafkamer van het Bundesgerichtshof een verzoek om herziening van het openbaar ministerie.

De uit Rotenburg afkomstige Meiwes werd door de rechtbank in Kassel tot 8,5 jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens doodslag. Hij had op 10 maart 2003 de 43-jarige Bernd B. met diens instemming ontmand en enkele uren later met messteken in de hals gedood. Het lijk had hij vervolgens in stukken gesneden en gedeeltelijk opgegeten.

Het openbaar ministerie wilde Meiwes veroordeeld hebben wegens moord. Het herzieningsverzoek van de verdediging, die een lichtere straf wilde wegens doding op verzoek, werd afgewezen.

© Tiscali/Novum

Nieuw proces tegen kannibaal?

Het Duitse Openbaar Ministerie (OM) wil kannibaal Armin Meiwes opnieuw voor de rechter brengen. Meiwes verorberde in 2001 een man die hij had ontmoet op een homochatbox op het internet.

Armin Meiwes (foto) ontkwam een veroordeling wegens moord en werd vorig jaar veroordeeld voor doodslag. Dat leverde hem een gevangenisstraf van acht en een half jaar op. Volgens de Duitse homobeweging is het niet ondenkbaar dat Meiwes al na vier jaar vrij komt, wegens goed gedrag. "Over drie jaar kunnen we hem dus weer tegenkomen op chatboxen", zo meent een woordvoerder.

De openbare aanklager van Karlsruhe wil in hoger beroep aantonen dat de man wel degelijk schuldig is aan moord en dus een hogere straf verdient. De advocaat van Meiwes ziet het proces met vertrouwen tegemoet. Hij wijst erop dat zijn cliënt handelde op verzoek van het slachtoffer, Bernd-Jürgen Brandes. "In dit geval zou je dus moeten spreken over hulp bij zelfdoding", aldus de advocaat.

Lugubere ontdekking

In zijn oproep op de chatbox schreef Meiwes: "Ben je tussen 18 en 25 jaar, dan ben je voor mij een geschikte boy. Kom bij me langs en ik zal je geile vlees opeten."

De zaak kwam pas aan het licht nadat Meiwes na de dood van zijn eerste slachtoffer oproepen op het internet bleef plaatsen. Berichten waarin hij op zoek was naar vers vlees. Die oproepen werden door andere gebruikers doorgezonden naar de politie. Die ging uiteindelijk op onderzoek en trof ruim veertig kilo ingevroren lichaamsdelen aan in de diepvries van Meiwes. De rest had de kannibaal al verorberd, zo liet hij de onthutste agenten weten.

Volgens Meiwes hadden hij en het slachtoffer eerst nog samen genoten van de geroosterde penis en ballen van Bernd-Jürgen Brandes. Ze dronken daarbij een zoete witte wijn. Later bleek dat Meiwes de waarheid sprak, want de hele gebeurtenis werd opgenomen op video.

bron: Gay Krant

Film over internetkannibalisme

UTRECHT - 02/03/05 - De Amerikaanse actrice Keri Russell en de Duitser Thomas Kretschmann spelen de hoofdrollen in een film over kannibalisme. Dat meldt The Hollywood Reporter.

De film, geregisseerd door Martin Weisz, vertelt het verhaal van een Amerikaanse studente in Duitsland die het leven van een kannibalistische moordenaar bestudeert. Haar wetenschappelijke interesse maakt steeds meer plaats voor een ongezonde obsessie voor de kannibaal. De producent van de film is gefascineerd door mensen met kannibalistische neigingen die via internet contact met elkaar zoeken.

'Butterfly, a grimm lovestory', zoals de film gaat heten, gaat niet over de bekende Duitse kannibaal Armin Meiwes die vorig jaar werd veroordeeld tot 8,5 jaar cel. Hij had via internet een man gevonden die door hem wilde worden opgegeten. En dat deed hij. Over deze zaak wordt ook een film gemaakt. 'Your heart in my head', geregisseerd door de Duitse cineaste Rosa von Praunheim, verschijnt nog dit jaar in de bioscoop.

Videoclipregisseur Martin Weisz maakt met 'Butterfly' zijn debuut als speelfilmregisseur. Hij maakte tot dusver onder meer videoclips voor Korn en Sean 'Puffy' Combs. Keri Russel is voornamelijk bekend van haar rol in de tienerserie 'Felicity'. Kretschmann speelde de rol van SS-commandant Hermann Fegelein in de Duitse film 'Der untergang' over de laatste dagen van Adolf Hitler.

De opnamen voor 'Butterfly, a grimm lovestory' beginnen deze week in Duitsland. Eind dit jaar gaat de film in première.

© Tiscali/Novum

OM in beroep in zaak Duitse kannibaal

UTRECHT - 03/02/04 Het openbaar ministerie in de Duitse stad Kassel heeft maandag gezegd dat het bij het federale gerechtshof in Karlsruhe in beroep gaat tegen het vonnis in de zaak van de kannibaal van Rotenburg, die een man op diens verzoek heeft gedood en gedeeltelijk heeft opgegeten.

Het OM had in de zaak tegen de 42-jarige Armin Meiwes levenslange gevangenisstraf geëist wegens moord uit lage seksuele motieven. De rechtbank in Kassel achtte alleen doodslag bewezen en gaf Meiwes 8,5 jaar. Kannibalisme is in het Duitse strafrecht geen afzonderlijk strafbaar feit. De verdediging voerde aan dat Meiwes feitelijk niets meer had gedaan dan geholpen bij het vervullen van iemands doodswens.

Als het federale hof het vonnis verwerpt, moet de zaak door een andere rechtbank opnieuw worden behandeld.

© Tiscali/Novum

Duitse politici: 'Straf kannibaal is te laag'

Uitgegeven: 31 januari 2004 17:38
Laatst gewijzigd: 31 januari 2004 20:42

BERLIJN - Politici in Duitsland hebben scherpe kritiek op het vonnis van de rechtbank in Kassel tegen de Duitse kannibaal Armin Meiwes die heeft toegegeven een man te hebben gedood en opgegeten. In het blad Welt am Sonntag zeggen politici van zowel de rechtse CDU als de linkse SDP dat ze de straf te laag vinden.

Meiwes, tegen wie levenslang is geëist, werd vrijdag tot 8,5 jaar cel veroordeeld. In theorie is het volgens het blad mogelijk dat de kannibaal na 4,5 jaar weer voorwaardelijk op vrije voeten komt. Omdat Duitsland geen wet tegen kannibalisme kent, stond Meiwes alleen terecht wegens moord uit seksuele motieven.

'Onverdraaglijk'

"Dit is een onverdraaglijk vonnis", aldus CDU-parlementslid Pflüger. "Ik vraag me af in wat voor land we leven, wanneer iemand die een ander in stukjes snijdt en dood laat bloeden, na 4,5 jaar weer vrij rond kan lopen, en dan veel geld kan verdienen door zijn verhaal te verkopen", aldus de parlementariër. De advocaat van Meiwes zei dat zijn cliënt in zijn cel zijn memoires gaat opschrijven en van diverse filmmaatschappijen al aanbiedingen heeft gehad.

Behandeld

Andere politici zeiden dat Meiwes niet mag worden vrijgelaten voordat hij psychisch is behandeld. "Als iemand die een ander heeft opgegeten in het openbaar erover denkt wanneer hij de volgende gaat opeten, dan is die man ziek", aldus Hans-Peter Kemper van de SPD.

Pervers

Psychologisch onderzoek wees uit dat de dader perverse neigingen heeft, maar gezond genoeg is om verantwoordelijkheid voor zijn daad af te leggen. Volgens de Frankfurter Allgemeine Zeitung van zaterdag wilde de rechter de kannibaal naar een psychiatrische inrichting sturen, maar kon dat niet, omdat er onvoldoende bewijs zou zijn dat de kannibaal geestelijk gestoord is.

Meiwes houdt het erop dat hij iemands doodswens heeft vervuld. De advocaten van Meiwes pleitten voor een veroordeling wegens hulp bij zelfmoord, omdat het slachtoffer, Bernd Brandes, er zelf om zou hebben gevraagd opgegeten te worden. Meiwes heeft de dood het slachtoffer, een 42-jarige computerprogrammeur, op video vastgelegd. Brandes had gereageerd op Meiwes' oproep op internet. Tijdens het onderzoek bleek dat Meiwes in contact stond met ruim tweehonderd gelijkgezinden.

De kannibaal zelf claimde dat er duizenden zoals hij rondlopen. Meiwes zou minstens vijf aanbiedingen hebben gekregen van mensen die zichzelf wilden laten doden en opeten. Justitie is het ook niet eens met het vonnis en is in beroep gegaan tegen de uitspraak.

8,5 Jaar gevangenis voor Duitse kannibaal

UTRECHT - 30/01/04 KASSEL, 30 jan. (AP) - Een Duitser die heeft toegegeven dat hij een man heeft omgebracht, in stukken gesneden en gedeeltelijk opgegeten, is vrijdag door de rechtbank in Kassel tot achteneenhalf jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens doodslag.

De veroordeelde, de 42-jarige computerexpert Armin Meiwes, kwam via internet met zijn slachtoffer in contact. Omdat hij volgens de rechtbank geen lage motieven ter bevrediging van seksuele driften had, ontliep hij een veroordeling wegens moord en een mogelijk levenslange straf.

De officier van justitie had levenslang geëist wegens moord uit seksuele motieven. De rechtbank was het daar niet mee eens, maar volgde evenmin de redenering van de verdediging, die had aangevoerd dat het slachtoffer zijn lot uit vrije wil onderging, zodat de verdachte hooguit gestraft kon worden wegens doden op verzoek, waar maximaal vijf jaar op staat.

Door zijn persoonlijkheidsstoornis zag Meiwes het opeten van iemand anders als een manier om dicht bij diegene te komen, zoals hijzelf en diverse experts tijdens het proces hebben verklaard. Hij hoopte op zekerheid en geborgenheid en dat was volgens de rechtbank zijn belangrijkste motief. Meiwes' stoornis maakt hem niet minder toerekeningsvatbaar.

Het slachtoffer, de 43-jarige Bernd Jürgen Brandes, was zo verblind door zijn extreme masochisme dat hij niet in staat was de gevolgen van zijn verlangens te overzien. Van doden op verzoek was volgens de rechtbank daarom ook geen sprake.

Meiwes maakte vrijdag, zoals tijdens het hele proces, een rustige indruk. Nadat de rechtbankvoorzitter het vonnis had uitgesproken, oogde hij tevreden. Hij schudde zijn advocaat de hand en knikte naar de camera's. Het openbaar ministerie was minder voldaan en kondigde aan in hoger beroep te gaan.

Tijdens het op 3 december begonnen proces heeft Meiwes in detail uiteengezet hoe hij Brandes in maart 2001 in zijn huis in Rotenburg heeft omgebracht. Ontkennen zou hem weinig hebben geholpen, want Meiwes had het hele gebeuren op video vastgelegd. De rechtbank heeft de opnames achter gesloten deuren bekeken.

© Tiscali/Novum

8,5 jaar cel voor Duitse kannibaal


30 JANUARI De rechtbank in het Duitse Kassel heeft de 42-jarige 'kannibaal van Rotenburg' schuldig bevonden aan doodslag. Hij kreeg 8,5 jaar celstraf opgelegd. Armin Meiwes heeft bekend in 2001 Bernd Jürgen Brandes (43) uit Berlijn te hebben gedood en opgegeten.

Meiwes had de daad op video vastgelegd. Daarop zou Brandes zelf aangeven dat hij wilde dat Meiwes hem zou doden. Op grond van de achter gesloten deuren getoonde beelden oordeelde de rechter dat er geen sprake is van moord.

Meiwes stond terecht wegens moord uit seksuele motieven, omdat Duitsland geen wet tegen kannibalisme kent.

ma 26 jan 2004, 12:03

OM eist levenslang voor Duitse kannibaal

KASSEL - Het Duitse openbaar ministerie heeft maandag levenslang geëist tegen Armin Meiwes, ook bekend als 'de kannibaal van Rotenburg'. Meiwes doodde in maart 2001 een ingenieur uit Berlijn en at een deel van diens lijk op.

Volgens de officier van justitie is Meiwes (42) schuldig aan moord. Hij had twee motieven: "bevrediging van de geslachtsdrift" en het mogelijk maken van een tweede misdrijf, namelijk lijkschennis. Kannibalisme staat niet in het Duitse wetboek van strafrecht.

Meiwes' advocaat vroeg om een veel lagere straf wegens "dood op verzoek", waarop maximaal vijf jaar cel staat. Het slachtoffer, Bernd Jürgen Brandes, heeft zich als zodanig aan Meiwes aangeboden. Het OM zegt echter dat het niet ter zake doet dat Brandes zich wilde laten "slachten": Meiwes was op zoek naar een slachtoffer en wie dat zou worden maakte hem niet uit.

Psychiatrisch onderzoek heeft uitgewezen dat Meiwes tot zijn daad is gekomen uit een verlangen naar macht en om zijn gevoel van eigenwaarde te vergroten, zei officier van justitie Marcus Köhler. Ook ging het Meiwes om de video die hij van de slachtpartij maakte. Meiwes heeft tijdens het proces gezegd dat hij zichzelf bevredigde tijdens het bekijken van de opnamen, waarop te zien is hoe hij Brandes' penis afsneed en hem enkele uren later met een messteek in de hals om het leven bracht.

Het opeten van delen van Brandes' lijk was voor Meiwes een soort "christelijk avondmaal", zei Köhler, die naar eigen zeggen in zijn eis rekening heeft gehouden met het feit dat het slachtoffer aan zijn eigen dood heeft meegewerkt en met de persoonlijkheidsstoornis van Meiwes, die al sinds zijn kindertijd fantasieën over kannibalisme heeft. Pychisch gestoord is Meiwes volgens deskundigen niet.

Meiwes zelf kwam ook aan het woord. Hij betuigde spijt over wat hij heeft gedaan. "Ik heb mijn grote kick gehad en ik hoef het niet opnieuw te doen. Het spijt me allemaal heel erg, maar ik kan het niet ongedaan maken." Verder benadrukte Meiwes vooral dat hij niet tegen Brandes' wil heeft gehandeld: zijn slachtoffer wilde het zelf. "Voor hem was het een mooie dood."

De rechtbank doet vrijdag uitspraak.

Duitse kannibaal is geestelijk 'in orde'

Uitgegeven: 19 januari 2004 20:09

KASSEL - De 42-jarige Duitser Armin Meiwes die in Kassel terecht staat wegens moord is geestelijk gezond. Dat heeft een deskundige maandag voor de rechtbank verklaard.

Volgens psychiater Klaus Beier is de verdachte geestelijk gezond en heeft hij een bovengemiddelde intelligentie. Meiwes heeft erkend bij een andere man de penis te hebben afgesneden, waarna hij hem had doodgestoken

Ruim 200 mensen boden zich aan Duitse kannibaal aan

Uitgegeven: 16 januari 2004 13:39

KASSEL - In totaal hebben zich via internet 204 mensen aangeboden als mogelijk slachtoffer aan de Duitse 'kannibaal van Rotenburg'. Dat zei vrijdag in Kassel een Duitse politieman in het proces tegen de verdachte Armin Meiwes.

Concrete aanwijzingen dat de 42-jarige meer mensen heeft opgegeten zijn er niet. De politie heeft evenwel niet de identiteit van alle mensen kunnen achterhalen. Of er zich onder de personen die niet zijn opgespoord nog slachtoffers bevinden, is niet te zeggen, aldus de politie.

Slachtoffer Duitse kannibaal 'had geen doodswens'

b brandes

Berd Brandes

UTRECHT - 12/01/04 Het slachtoffer van de Duitse 'internetkannibaal' Armin Meiwes heeft nooit laten blijken dat hij dood wilde. Dat heeft zijn voormalige partner maandag voor de rechtbank in Kassel verklaard. Bernd Jürgen Brandes was altijd rustig en vriendelijk, aldus de getuige, en had geen zelfmoordgedachten of directe problemen.

De twee hebben nooit aan SM gedaan en hadden voor 2001 samen een vakantie gepland. Op 8 maart verdween Brandes. Twee dagen later liet hij zich door Meiwes ontmannen en doden. Meiwes at Brandes in de weken daarna gedeeltelijk op. De twee waren via internet in contact gekomen. In november vorig jaar heeft Meiwes Brandes' partner vanuit de gevangenis een condoleancebrief gestuurd.

Ook getuigde maandag een schoolvriend van Meiwes over diens kindertijd. Meiwes was heel rustig en uit niets bleek dat hij als puber al fantasieën had over kannibalisme, zoals hij voor de rechtbank heeft verklaard. Meiwes' inmiddels overleden moeder was griezelig dominant, aldus de vriend, die ontdekte dat Meiwes homoseksuele gevoelens had toen hij in zijn huis plakboeken met foto's van naakte mannen vond.

In 2000 liet Meiwes zijn oude vriend internetfoto's zien van slachtoffers van ongelukken zonder ledematen. Meiwes zei toen: Je kunt je niet voorstellen wat er allemaal op internet te vinden is. Zulke gruwelijke dingen. Tijdens het proces is gebleken dat Meiwes via internet in contact stond met tal van mensen die zijn obsessie voor kannibalisme deelden.

© Tiscali/Novum

Slachtoffer Duitse kannibaal leidde dubbelleven

Het slachtoffer van 'internetkannibaal' Armin Meiwes was rustig en vriendelijk en heeft nooit laten blijken dat hij dood wilde of andere merkwaardige neigingen had, zei zijn voormalige partner voor de rechtbank in Kassel.

Een voormalige sekspartner van de man vertelde een heel ander verhaal. "Ik moest hem overal bijten."

Bernd Jürgen Brandes was altijd rustig en vriendelijk en had "geen zelfmoordgedachten of directe problemen", zei de ex-vriend. De twee hebben nooit aan SM gedaan en hadden voor 2001 samen een vakantie gepland.

Op 8 maart van dat jaar verdween de toen 43-jarige Brandes. Twee dagen later liet hij zich door Meiwes ontmannen en doden. Meiwes at Brandes in de weken daarna gedeeltelijk op. De twee waren via internet in contact gekomen. In november vorig jaar stuurde Meiwes Brandes' partner vanuit de gevangenis een condoleancebrief.

De andere getuige, de 36-jarige B., zei dat hij Brandes in 1998 via een contactadvertentie had leren kennen. Beide mannen ontmoetten elkaar ongeveer een keer per week en hadden dan seks.

Brandes heeft hem herhaaldelijk gevraagd hem in de penis te bijten en daar zelfs geld voor geboden: eerst 1.000 mark en later zelfs 5.000 (2.500 euro).

Ook getuigde maandag een schoolvriend van Meiwes over diens kindertijd. Meiwes was "heel rustig" en uit niets bleek dat hij als puber al fantasieën had over kannibalisme, zoals hij voor de rechtbank heeft verklaard. Meiwes' inmiddels overleden moeder was "griezelig dominant", aldus de vriend, die ontdekte dat Meiwes homoseksuele gevoelens had toen hij in zijn huis plakboeken met foto's van naakte mannen vond.
In 2000 liet Meiwes zijn oude vriend internetfoto's zien van slachtoffers van ongelukken zonder ledematen. Meiwes zei toen: "Je kunt je niet voorstellen wat er allemaal op internet te vinden is. Zulke gruwelijke dingen." Tijdens het proces is gebleken dat Meiwes via internet in contact stond met tal van mensen die zijn obsessie voor kannibalisme deelden.

Slachtoffer Duitse kannibaal leidde dubbelleven

UTRECHT - 12/01/04 Het slachtoffer van de Duitse 'internetkannibaal' Armin Meiwes was rustig en vriendelijk en heeft nooit laten blijken dat hij dood wilde of andere merkwaardige neigingen had. Dat heeft zijn voormalige partner maandag voor de rechtbank in Kassel verklaard. Een voormalige sekspartner van de man vertelde een heel ander verhaal. Ik moest hem overal bijten.

Bernd Jürgen Brandes was altijd rustig en vriendelijk en had geen zelfmoordgedachten of directe problemen, zei de ex-vriend. De twee hebben nooit aan SM gedaan en hadden voor 2001 samen een vakantie gepland. Op 8 maart van dat jaar verdween de toen 43-jarige Brandes. Twee dagen later liet hij zich door Meiwes ontmannen en doden. Meiwes at Brandes in de weken daarna gedeeltelijk op. De twee waren via internet in contact gekomen. In november vorig jaar stuurde Meiwes Brandes' partner vanuit de gevangenis een condoleancebrief.

De andere getuige, de 36-jarige B., zei dat hij Brandes in 1998 via een contactadvertentie had leren kennen. Beide mannen ontmoetten elkaar ongeveer een keer per week en hadden dan seks. Brandes heeft hem herhaaldelijk gevraagd hem in de penis te bijten en daar zelfs geld voor geboden: eerst 1.000 mark en later zelfs 5.000 (2.500 euro).

Ook getuigde maandag een schoolvriend van Meiwes over diens kindertijd. Meiwes was heel rustig en uit niets bleek dat hij als puber al fantasieën had over kannibalisme, zoals hij voor de rechtbank heeft verklaard. Meiwes' inmiddels overleden moeder was griezelig dominant, aldus de vriend, die ontdekte dat Meiwes homoseksuele gevoelens had toen hij in zijn huis plakboeken met foto's van naakte mannen vond.

In 2000 liet Meiwes zijn oude vriend internetfoto's zien van slachtoffers van ongelukken zonder ledematen. Meiwes zei toen: Je kunt je niet voorstellen wat er allemaal op internet te vinden is. Zulke gruwelijke dingen. Tijdens het proces is gebleken dat Meiwes via internet in contact stond met tal van mensen die zijn obsessie voor kannibalisme deelden.

Het proces gaat vrijdag verder.

Prozeß
"Im Rahmen der üblichen Mahlzeiten"
Von Claus Peter Müller, Kassel


03. Dezember 2003 Noch vor einem Jahr war Armin M. ein freier Mann. Daß in der Gefriertruhe seines Hauses im Rotenburger Stadtteil Wüstefeld das Fleisch eines Menschen lagerte, den er im März 2001 getötet hatte, wußte nur er. Dann kam ihm die Polizei auf die Spur. Am 10. Dezember 2002 wurde er verhaftet. Er war geständig. Und nun sitzt der "Kannibale von Rotenburg" vor der 6. Großen Strafkammer des Landgerichts Kassel, die als Schwurgericht zusammengetreten ist. Der Angeklagte hatte zuvor gesagt, daß er Lampenfieber habe, "wenn ich an den Medienrummel denke". Doch M. hat sich gut vorbereitet. Rasch löst sich die Anspannung des Angeklagten. Noch bevor das Gericht einzieht, beginnt er mit seinem Anwalt, Harald Ermel aus Rotenburg, zu scherzen. Gut frisiert, im grauen Anzug zu grauem Hemd mit einer gelb gemusterten Krawatte lächelt er in die Kameras.

Armin M. muß sich wegen Mordes zur Befriedigung des Geschlechtstriebs an dem Berliner Jürgen B. verantworten. Der Angeklagte M. und sein Sexualpartner B. aus Berlin, zwei Männer um die vierzig, hatten sich im Internet kennengelernt. Beide hatten sie Erfolg im Beruf. M. ist Computerspezialist, bezeichnet sich vor Gericht als "Landarzt für Computer", arbeitete für das Kasseler Rechenzentrum einer großen Bankengruppe. B. war Diplomingenieur der Elektrotechnik, hatte eine gute Position bei Siemens inne. Beide verband nach Angaben der Ermittler ihre Homosexualität und ihr Hang zum Kannibalismus. B., sagt Staatsanwalt Marcus Köhler, sei von der krankhaften Vorstellung der eigenen "Auslöschung" besessen gewesen und habe daher in die Tötung und Verspeisung eingewilligt. M. wiederum verstieg sich seit der Pubertät in kannibalische Phantasien, träumte von einem Menschen, den er für immer ihn sich aufnehmen könnte, um mit ihm eins zu sein. "Wie beim Abendmahl", sagt M. im Gerichtssaal.

Mit eingeschalteter Videokamera

M. traf B. am 9. März 2001 morgens am ICE-Bahnhof Kassel-Wilhelmshöhe. Beide fuhren nach Wüstefeld, eine gute Autostunde südlich von Kassel. B., sagt der Staatsanwalt, habe das Vorhaben abbrechen wollen. Er sei mit M. zurück nach Kassel gefahren und habe um 14.44 Uhr eine Fahrkarte gekauft. Doch es sei M. gelungen, B. wieder umzustimmen. B. nahm nach und nach zwei Flaschen Erkältungsmittel und zehn Schlaftabletten ein. Gegen 18.30 Uhr trennte M. seinem Freund den Penis ab. Nun trank B. noch eine halbe Flasche Schnaps und nahm zehn weitere Tabletten. Gemeinsam sollen beide versucht haben, B.'s Penis zu essen, was aber wegen dessen Konsistenz nicht gelungen sei. Diese Szene hielt M. nach Angaben der Ermittler auf Video fest. Gegen 3.30 Uhr am Morgen des folgenden Tages habe B. das Bewußtsein verloren. Darauf sei M. zur Tat geschritten, habe den bewußtlosen B. auf einen Tisch gelegt, die Videokamera eingeschaltet, ihm mit einem Küchenmesser die Kehle durchschnitten und ihn damit getötet. Dann habe M. die Leiche zerlegt und etwa 30 Kilogramm Fleisch zu Portionen verarbeitet, die er "im Rahmen seiner üblichen Mahlzeiten" verspeist habe. Das Video habe er sich immer wieder zur Befriedigung seines Geschlechtstriebs angesehen. Der Staatsanwalt beharrt darauf, daß M. nicht nur getötet habe, um seinen Geschlechtstrieb zu befriedigen, wie der Vorwurf des Gerichts lautet, sondern daß M. auch auf die Störung der Totenruhe gezielt habe.

Die Staatsanwaltschaft Kassel hatte M. zunächst Mord zur Befriedigung des Geschlechtstriebs und zur Ermöglichung einer weiteren Straftat, in diesem Falle der Störung der Totenruhe, vorgeworfen. Doch das Gericht ließ den letztgenannten Vorwurf fallen. Der Anwalt des Angeklagten wies schon vor Prozeßbeginn den Vorwurf des Mordes zurück. Ermel sagt, das Landgericht habe in der Zulassung der Klage diese gleich zur Hälfte kassiert. Die Störung der Totenruhe komme nicht in Betracht, weil "keine Mißachtung des Opfers vorliegt". Als Mordvorwurf bleibe nur noch die Befriedigung des Geschlechtstriebs, doch an diese glaube der psychologische Gutachter nicht. M. habe sich allenfalls sexuell erregt. Als der Staatsanwalt die Anklage verliest, schüttelt M. mit dem Kopf, bleibt aber ruhig. Souverän steht er dem Vorsitzenden Richter Rede und Antwort, spricht mit fester Stimme, häufig mit einem Lächeln auf den Lippen.

Kannibalische Phantasien

M. stammt aus Essen. Er sagt, er habe seine Kindheit "eigentlich in einer recht guten Familie verbracht". Ein Bruder, Ingbert, den er offenbar sehr mochte, ist sechs Jahre, der Bruder Wolfgang 16 Jahre älter als er. 1969 trennten sich die Eltern; der Vater ließ nichts mehr von sich hören. Erst ging der eine Bruder aus dem Haus, studierte Theologie, dann wurde Ingbert zu Wolfgang geschickt, "weil es die Mutter nicht schaffte", sagt M. Offenbar war das Geld knapp. "Nachdem die Familie auseinandergefallen war, fühlte ich mich total verlassen", sagt M. Er hatte keinen Freund, wünschte sich sympathische Klassenkameraden als kleinen Bruder. Hübsch fand er Sandy, einen Jungen aus der Fernsehserie "Flipper". Die Jungen, die er mochte, wußten nichts von seiner Zuneigung. Sie sollten nichts davon wissen. Man konnte sich doch verplappern, das Unsägliche aussprechen. Denn M. wollte die Liebe, die ihm sein Bruder Ingbert gegeben hatte, an einen fiktiven jüngeren Bruder weitergeben. Mit der Pubertät kamen zur Liebe zu einem gedachten Bruder kannibalische Phantasien hinzu. Weil die Familie neben der Wohnung in Essen das alte Haus bei Rotenburg auf dem Land hatte, waren Schlachtungen dem jungen M. nicht fremd. Sie faszinierten ihn. 60 Prozent seiner sexuellen Phantasien galten Mädchen, vielleicht auch Jungen, aber 40 Prozent dem Schlachten und Verspeisen von Menschen, antwortete M. einem der Gutachter. Nach der Schule, 1980, zog M. mit seiner Mutter in das Gutshaus, ging für zwölf Jahre zur Bundeswehr, zunächst in Kassel, dann in Rotenburg.

Längere Beziehungen zu anderen Menschen baute M. nicht auf. Er bezeichnet sich als bisexuell. Es habe "One-Night-Stands" mit Mädchen aus Discos gegeben. Einmal sei er verlobt gewesen, habe später noch einmal sexuellen Kontakt mit der Freundin einer Nachbarin gehabt. Diese Frauen wollten sich daran nicht mehr erinnern. Aber die Beziehungen seien gescheitert, weil die Frauen keine Kinder bekommen konnten oder wollten. Seine Mutter sei bestimmend gewesen, aber Petra, die Verlobte, "noch etwas härter". Da wäre er vom Regen in die Traufe gekommen. Mit Männern, darunter einem Kameraden, hatte er offenbar mindestens so gute Beziehungen wie mit Frauen, freundschaftliche wie sexuelle. Die Menschen, die er kannte und mochte, bezog er offenbar nicht in seine kannibalischen Phantasien ein, in denen ohnehin nur Männer vorkamen, die jünger waren als er, die Rolle des kleinen Bruders füllten. Und wenn er mit anderen Menschen eine Beziehung pflegte, verstieg er sich nicht mehr in die Phantasien. Nach der Trennung von der Verlobten aber, als er in den neunziger Jahren allein bei der Mutter wohnte, einer alten Frau, die immer häufiger krank wurde und schließlich pflegebedürftig war - da wütete es in ihm.

Gemeinsame Phantasien ausgelebt

Immer wieder, wie schon in der Pubertät, erregte er sich an Hausschlachtungen, an Grimms Märchen, Zombie-Filmen, dem Zerteilen von Fleisch. Bilder und Texte, die ihn anregten, holte er sich aus dem Internet. Er selbst stellte Fotos. Nach dem Tod der Mutter 1999 suchte er im Internet nach Informationen unter dem Stichwort "Tod", aber auch unter "Kannibalismus". Auf solchen Menschenfresser-Seiten tummeln sich nach Angaben der Polizei in Kassel und des Angeklagten 400 bis 800 Nutzer. Den meisten genügt offenbar die Diskussion über das Thema. M. las die einschlägigen Seiten und Foren, eröffnete bald selbst eines, übernahm ein Forum als Moderator von einem Amerikaner.

Vor Gericht schildert sich M. als einfühlsamen Dienstleister, der nur tat, was die anderen von ihm wollten, auch wenn es noch so abwegig gewesen sei. Da war "Matteo", der Italiener, "der wollte wahnsinnige Torturen und Qualen". Eigens für ihn habe er einen Schlachtraum in seinem alten Fachwerkhaus eingerichtet. M. sagt: "Das war zwar nicht, was ich mir vorstellte, aber er wollte sich essen lassen. Insofern mußte ich freundlich zu ihm sein." Er richtete tatsächlich den Schlachtraum ein, fotografierte ihn, sandte "Matteo" die Bilder via Internet. Beide trafen sich nie. Ein anderer wollte sich fressen lassen, weil ihm sein Großvater als Kind immer gesagt hatte, er werde verspeist, wenn er böse sei. Nun, da der Großvater gestorben war, wollte er es angeblich wahr machen. Es kam nicht zu einem Treffen zwischen M. und dem Enkel. Angeblich wurde der Interessent von seiner Familie zum orthodoxen Weihnachtsfest geschlachtet. Fünf Männer aber hatten Kontakt mit M., auch noch nach dem Tode von B. Sie hießen Jörg, Alex oder Tom. Mit M. lebten sie ihre Phantasien aus. Einer wollte zum Tode verurteilt werden. M. schrieb eigens ein Urteil.

"Ich hoffe, ich werde Dir schmecken"

Das spätere Opfer B. wollte aber mehr als ein Rollenspiel. Anfang 2001 hatte er im Internet inseriert: "Ich biete an, mich von Euch bei lebendigem Leib verspeisen zu lassen. Keine Schlachtung, sondern Verspeisung!! Also, wer es wirklich tun will, der braucht ein echtes Opfer!!" Mit dem Angeklagten M. aus Rotenburg stieß im Januar oder Februar 2001 ein Internetnutzer auf die Anzeige des Berliner Ingenieurs, der es ähnlich ernst wie dieser zu meinen schien. Die beiden besprachen sich per E-Mail. B. hatte sich jünger gemacht, als er war, um M. zu gefallen. Am Vormittag des 9. März 2001 holte M. seine Internetbekanntschaft am Bahnhof ab. B. hatte sich beim Arbeitgeber entschuldigt, nur eine Hinfahrkarte gekauft und in bar gezahlt. Eine Kartenzahlung hätte Hinweise auf sein Reiseziel in den Daten seines Kreditinstituts hinterlassen können. Beide vereinbarten, daß B. alle Daten auf seinen Rechnern löschte, die Hinweise auf seinen Verbleib hätten geben können; B. gab M. außerdem die Paßwörter, damit der seinerseits löschen konnte.

M. sagt, B. habe sich ihm gegenüber als völlig normal dargestellt. Gleichwohl gesteht er: "Daß sich jemand schlachten lassen will, ist nicht normal, ist klar. Aber genausowenig wie das Schlachten selbst." B. sei von seiner Kindheit an vom Wunsch beseelt gewesen, geschlachtet zu werden. In Wüstefeld angekommen, soll sich B. sogleich ausgezogen haben. Er habe gesagt: "Ich hoffe, ich werde Dir schmecken." M. habe versucht, B. den Penis wunschgemäß abzubeißen. Das ging nicht. Man kam auf die Idee, einen Erkältungssaft als Beruhigungsmittel zu geben. B. soll gesagt haben: "Bring mich nach Kassel. Das gibt nichts. Aber wenn ich müde werde, drehen wir um." B. wollte nach M.'s Schilderung unbedingt erleben, wie sein Penis abgetrennt wird. Wenn er bewußtlos werde, sollte M. ihn "abstechen". Während der Fahrt nach Kassel sprachen beide wenig: "Er wollte doch müde werden. Ich war traurig. Ich hatte es mir ein Leben lang gewünscht, und nun klappte es nicht." M. kaufte in Kassel weiteren Erkältungssaft und Tabletten. B. kaufte eine Fahrkarte nach Berlin, kam aber wieder mit nach Rotenburg. Wenn er zurückgekehrt wäre nach Berlin, wäre er in Erklärungsnotstand gekommen, hatte er doch schon sein Testament gemacht.

Haß, Wut und Glück

Obwohl B. noch weitere Medikamente nahm und eine halbe Flasche Schnaps trank, wurde er nicht müde. Um 18.30 Uhr stellte M. die Videokamera an. M. trennte das Glied ab und band die Wunde ab. M. bereitete die Teile in der Küche zu, doch sie waren ungenießbar. B. zog sich zurück, legte sich in die Badewanne mit handwarmem Wasser, hörte Radio. Regelmäßig, sagt M., habe er nach seinem Gast geschaut. Gegen 3.30 Uhr am nächsten Morgen hörte M. ein Poltern. Dann sei B. zusammengebrochen. M. sagt, er habe ihn nicht mehr wachbekommen. M. sagt, seinem Eindruck nach sei B. schon tot gewesen. Ein anderes Mal sagt M., er habe B. erlösen wollen. Jedenfalls habe er B. auf die Schlachtbank gelegt und zugestochen. Haß, Wut und Glück seien zusammengeflossen. Das sei gegen 4.15 Uhr gewesen. Die Kamera lief wieder. Als er den Film später sah, will sich M. erschrocken haben, daß B. noch gelebt habe: "Hätte ich gewußt, daß er noch lebte, hätte ich nicht zugestochen." Bevor er seinen Freund zerteilte, betete M. nochmals, bat für sich und B. um Vergebung.

Verteidiger Ermel sagte vor der Verhandlung über B.: "Sein Verlangen, getötet zu werden, war ja seit Jahren in ihm drin. Das war sein größter Wunsch." Das Opfer habe genau gewußt, was es tat. Der Anwalt sagt, M. habe B. zunächst nicht töten können, weil er dazu nicht in der Lage gewesen sei. M. sei von dem Freund dazu bestimmt worden, ihn zu töten. Über zehn Stunden hinweg nach dem Abschneiden des Penis, die der Ingenieur offenbar bei Bewußtsein verbrachte, hätte der Besucher im Gutshaus nach einem Arzt oder einem Krankenhaus verlangen können. Das aber habe er nicht getan. B. habe M. sogar verboten, Hilfe zu holen.


Text: Frankfurter Allgemeine Zeitung, 04.12.2003, Nr. 282 / Seite 9

Duitse kannibaal onderhandelt over filmrechten

De Duitse 'internetkannibaal' Armin Meiwes heeft diverse aanbiedingen gekregen van producenten die zijn verhaal willen verfilmen. Meiwes heeft een man op diens verzoek 'ontmand', gedood en deels opgegeten.

De 42-jarige Meiwes heeft zijn daden op video vastgelegd. Afgelopen maandag bekeek de rechtbank de opnamen achter gesloten deuren. Alle aanwezigen moesten af en toe de blik afwenden, zei lekenrechter Rosemarie Lange, behalve de verdachte. "Hij vindt dit normaal."

De gerechtsarts Manfred Risse verklaarde vrijdag, op de derde zittingsdag van Meiwes' proces in Kassel, dat zijn slachtoffer, de 43-jarige Bernd Jürgen Brandes, in hevige pijn is gestorven, ook al had hij een verdovend middel, twintig slaaptabletten en een halve fles jenever naar binnen gewerkt. Meiwes sneed eerst Brandes' penis af. Pas uren later, toen Meiwes dacht dat Brandes dood was, bracht hij hem messteken in hals en keel toe. Pas toen hij later de video bekeek zag Meiwes naar eigen zeggen dat Brandes nog bewoog.

Duitse kannibaal onderhandelt over filmrechten

UTRECHT - 12/12/03 De Duitse 'internetkannibaal' Armin Meiwes heeft diverse aanboden gekregen van producenten die zijn verhaal willen verfilmen. Dat heeft Meiwes' advocaat vrijdag gezegd. Meiwes heeft bekend een man op diens verzoek te hebben ontmand, gedood en deels opgegeten.

De 42-jarige Meiwes heeft zijn daden op video vastgelegd. Afgelopen maandag bekeek de rechtbank de opnamen achter gesloten deuren. Alle aanwezigen moesten af en toe de blik afwenden, zei lekenrechter Rosemarie Lange, behalve de verdachte. Voor hem is het allemaal heel normaal.

Bij sommige rechtszaken in Duitsland bepalen gewone burgers als lekenrechters samen met professionele rechters of een verdachte schuldig is en welke straf hij moet krijgen.

Gerechtsarts Manfred Risse verklaarde vrijdag, op de derde zittingsdag van Meiwes' proces in Kassel, dat zijn slachtoffer, de 43-jarige Bernd Jürgen Brandes in hevige pijn is gestorven, ook al had hij een verdovend middel, twintig slaaptabletten en een halve fles jenever naar binnen gewerkt.

Meiwes sneed eerst Brandes' penis af. Pas uren later, toen Meiwes dacht dat Brandes dood was, bracht hij hem messteken in hals en keel toe. Pas toen hij later de video bekeek zag Meiwes naar eigen zeggen dat Brandes nog bewoog.

Het proces gaat maandag verder.

Duitse kannibaal voorde rechter

Door onze correspondent.

Voor de rechtbank van Kassel is vanochtend de rechtszaak begonnen tegen de 42- jarige Armin Meiwes, alias "de kannibaal van Rotenburg".

De informaticaspecialist wordt verdacht van de moord op een eveneens 42-jarige softwarespecialist Bernd Brandes. Melwes zou zijn slachtoffer vorig jaar hebben neergestaken en opgegeten. Meiwes heeft de moord vastgelegd op video en tegenover de politie een bekentenis afgelegd.

In een vraaggesprek met een Duits weekblad kondigde hij aan ook In de rechtszaal te zullen bekennen. Vanochtend begon de beklaagde, ogenschijnlijk kalm en opgewekt, met zijn relaas. Hij zei al in de puberteit te hebben gefantaseerd over kannibalisme. Zo fantaseerde hij over de consumptie van hoofdrolspeler Sandy uit de tv-serie Flipper. Later was de drang tot moord en consumptie van mensenvlees steeds verder toegenomen. Aan de moord op Brandes kwam bij nog niet toe.

Dader en slachtoffer leerden elkaar via internet kennen. Melwes had een advertentie geplaatst waarin hij onder het pseudoniem 'Franky' iemand zocht om te slachten en op te eten. Brandes reageerde en meldde zich na druk chatverkeer in de woning van Melwes aan de rand van Rotenburg in Hessen.

In een speciaal Ingerichte slachtkelder zou Melwes eerst de penis van Brand" hebben afgesneden, die de twee vervolgens samen opgegeten zouden hebben. Daarop stak Meiwes zijn gast met een keukenmes neer en fileerde het lijk. Het vlees verdeelde hij in kleine porties en bewaarde het in de diepvries.

In december vorig jaar vond de politie nog vier diepvrieszakjes met mensen- vlees. De botten en de schedel waren begraven in de tuin.

Juridisch ligt de zaak gecompliceerd. het Duitse wetboek van strafrecht voorziet niet in kannibalisme. Meiwes is aangeklaagd wegens moord uit de behoefte aan seksuele bevrediging. De verdediging gaat uit van 'vrijwillig kannibalisme' en houdt het daarom op dood op verzoek.

Brandes zou om zijn dood hebben gebedeld. Meiwes zei deze week tegenover het Kasseler Sonntagsblatt- "Ik heb alleen maar euthanasie gepleegd, zo men wil." Volgens het psychiatrisch rapport is Melwes volledig toerekenings.-vatbaar.

Duitse internetkannibaal voor rechter

UTRECHT - 03/12/03 Als kind fantaseerde Armin Meiwes hoe hij Sandy, het vriendje van dolfijn Flipper uit de gelijknamige tv-serie, zou slachten en opeten. Als volwassene leefde hij zijn fantasie uit op een man met wie hij via internet in contact was gekomen. Woensdag begon in het Duitse Kassel zijn proces.

Ter bevrediging van zijn geslachtsdrift heeft de 42-jarige Meiwes in maart 2001 Bernd Jürgen B. doodgestoken en deels opgegeten, zei de officier van justitie. Meiwes had gereageerd op een advertentie die B., een 43-jarige ingenieur uit Berlijn, op internet geplaatst waarin hij te kennen gaf dat hij op zoek was naar iemand die hem wilde doden en opeten.

Meiwes ontving B. bij hem thuis. Voor hij zijn slachtoffer doodde sneed hij diens penis af. Het was de bedoeling dat zij die samen zouden opeten, maar dat lukte niet. B. had twintig slaaptabletten, een halve fles Schnaps en een hoestdrank naar binnen gewerkt tegen de pijn, maar dat was niet voldoende. Meiwes stak hem met een achttien centimeter lang keukenmes in de hals en de keel. Hij legde alles op video vast.

Zo'n dertig kilo vlees van zijn slachtoffer legde Meiwes in keurige stukken gesneden in de diepvries, zei de officier. Bij zijn normale maaltijden at hij een tijdlang mensenvlees. De politie kwam hem op het spoor nadat hij een advertentie op internet had geplaatst voor nieuwe slachtoffers. Bij het doorzoeken van zijn huis stuitten de agenten op mensenvlees en menselijke botten.

MeiwesMeiwes, computerspecialist van beroep, oogde ontspannen in de rechtszaal. Rustig bevestigde hij het relaas van de officier en vertelde hij hoe hij zich als kind altijd alleen voelde nadat zijn vader met de noorderzon was vetrokken. Toen hij rond de 10 was ontwikkelde hij fantasieën over het doden en opeten van bevriende klasgenoten en een imaginair broertje. Ook Sandy uit Flipper moest een deel van mij worden, zei Meiwes. Het opeten van zijn slachtoffer was voor Meines een gebaar van inlijving dat hem dichter bij andere mensen moest brengen, zei de officier.

Behalve een afwezige vader had Meiwes een dominante moeder. Relaties had hij zelden. Stiekem is hij enige tijd verloofd geweest, maar met zijn geliefde raakte hij van de regen in de drup. In de tien jaar voor de dood van zijn moeder in september 1999 heeft hij geen seks gehad. Daarna had hij enkele malen seks met mannen die hij via internet had leren kennen.

Nadat zijn moeder was overleden ontwikkelde Meiwes bovendien een obsessie voor foto's van slachtoffers van ongelukken, die hij van internet downloadde. Medio 2000 kwam hij terecht op een website voor mannen die erover fantaseerden zich op uiteenlopende manieren te laten doden. Een zekere Matteo droomde er bijvoorbeeld van zich met een vlammenwerper te laten bewerken en uiteindelijk doodgeslagen te worden.

Onder het pseudoniem Frankie plaatste Meiwes advertenties om een man te vinden die zich wilde laten doden. B. had ook een advertentie geplaatst, waarin hij zich als slachtoffer aanbood. De twee mannen raakten in contact en op 9 maart 2001 bezocht B. Meiwes in zijn woonplaats Rotenburg an der Fulda, in de deelstaat Hessen. B. zag er eerst van af hun plan werkelijkheid te laten worden en vertrok. Bij Kessel bedacht hij zich en reed terug naar Meines' huis.

Zijn advocaat vindt het onterecht dat Meiwes terecht staat voor moord, omdat hij handelde op initiatief van zijn slachtoffer. Meiwes zelf gaf onlangs in een interview te kennen dat hij zijn daad als een soort stervensbegeleiding ziet, al gaf hij wel toe dat het beter was geweest als B. en hij psychische hulp hadden gezocht.

Meiwes kan maximaal levenslang krijgen. Een vonnis wordt in februari verwacht.

Homoseksuele kannibaal

Duitsland: homo gearresteerd wegens kannibalisme

De Duitse politie heeft in Rotenburg, in het Noord-Oosten van de deelstaat Hessen, een 41-jarige man gearresteerd op beschuldiging van kannibalisme.

De arrestant zou hebben toegegeven een 42-jarige man, met diens goedkeuring, voor de (video-)camera te hebben gedood, in stukken gesneden en deels opgegeten te hebben.

Dader en slachtoffer zouden elkaar via het internet hebben leren kennen, zo deelde het parket in Kassel woensdag mee. Beiden waren homo's "met kannibalistische neigingen".

De gruwelijke gebeurtenis vond in de lente van 2000 plaats. De beschuldigde zou, met goedkeuring van het slachtoffer, eerst diens penis hebben afgesneden om het geslachtsdeel gezamenlijk te verorberen.

Daarna werd de 42-jarige neergestoken en in stukken gesneden. Het vlees werd in een koelkast bewaard en voor een groot deel opgegeten. De restanten van het stoffelijk overschot zou door de arrestant zijn begraven.

12 december 2002

Een andere Duitser veroordeelt voor kannibalisme

Dertien jaar voor Duitse kannibaal

UTRECHT - 10/05/05 - (Novum/AP) - Een Berlijnse rechtbank heeft dinsdag een 41-jarige Duitser, die naar eigen zeggen een man heeft vermoord met de bedoeling hem op te eten, veroordeeld tot dertien jaar gevangenisstraf met dwangverpleging. De veroordeelde, Ralf Meyer, leerde zijn slachtoffer kennen via een internetadvertentie voor sadomasochistische seks.

Meyer heeft zijn slachtoffer waarschijnlijk gewurgd. De doodsoorzaak kon niet met zekerheid worden vastgesteld omdat het lichaam er te erg aan toe was.

Meyer stopte lichaamsdelen van het slachtoffer in zijn ijskast. Omdat hij bij nader inzien walgde van het eten van mensenvlees, besloot hij zijn kannibalistische voornemen niet uit te voeren. Het idee een mens op te eten had hij volgens zijn advocaten opgedaan door berichten over Armin Meiwes, die in 2004 in Duitsland werd veroordeeld wegens kannibalisme.

Meyer bood de vrienden en de moeder van zijn slachtoffer zijn excuses aan en zei dat zijn grootste fout geweest is dat hij niet op het juiste moment psychiatrische hulp heeft gezocht.

© Tiscali/Novum

Dertien jaar cel voor kannibaal

Tuesday, 10 May 2005

Een Berlijnse rechtbank heeft de 41-jarige Ralf Meyer een gevangenisstraf opgelegd van 13 jaar. De rechtbank besliste de man ook naar een psychiatrische instelling te sturen.


De veroordeelde leerde zijn slachtoffer kennen via een internetadvertentie voor sadomasochistische seks. Meyer heeft zijn slachtoffer waarschijnlijk gewurgd. De doodsoorzaak kon niet met zekerheid worden vastgesteld omdat het lichaam er te erg aan toe was. Meyer stopte lichaamsdelen van het slachtoffer in zijn ijskast. Omdat hij bij nader inzien walgde van het eten van mensenvlees, besloot hij zijn kannibalistische voornemen niet uit te voeren.

Het idee een mens op te eten had hij volgens zijn advocaten opgedaan door berichten over Armin Meiwes, die in 2004 in Duitsland werd veroordeeld wegens kannibalisme.

Meyer bood de vrienden en de moeder van zijn slachtoffer zijn excuses aan en zei dat zijn grootste fout geweest is dat hij niet op het juiste moment psychiatrische hulp heeft gezocht. Het openbaar ministerie had veertien jaar en negen maanden cel gevorderd, de verdediging had op tien jaar aangedrongen.