We hebben 153 gasten online

Viervoudige moord Oud-marinier Paul Spiekerman van Weezelenburg Deel 3

Gepost in Strafzaken

Eigen verslag Zitting Gerechtshof Den Bosch in de zaak Paul S

Hoger Beroep in de Zaak Paul. S. Gerechtshof Den Bosch 17 januari 2005

Paul S. schoot in 2003 de vier leden van het gezin Vromen dood. De oud-marinier is door de rechtbank in Maastricht eerder veroordeeld tot 20 jaar cel en tbs. Volgens Paul S. zelf heeft hij het post-traumatisch stress-syndroom (ptss) overgehouden aan zijn inzet in Cambodja.

De stoornis zou het gevolg zijn van schietpartijen en misstanden, die werden veroorzaakt door leidinggevenden. Met het aantonen van de stoornis wil Paul S. bewijzen, dat hij de moorden niet met voorbedachten rade heeft gepleegd

Sfeertekening en verslag zitting Gerechtshof 17 januari 2005

Het paleis van Justitie bevindt zich achter het station in Den Bosch

Belangstellenden in een rechtzaak kunnen plaatsnemen op de publieke tribune en van daar uit de zaak volgen.

Voor de zitting van het Gerechtshof diende men links van de hoofdingang in de kou te wachten totdat medewerkers van Justitie de deur openden.

Om half 10 in de ochtend werd de deur ontsloten en via een wenteltrap kan het belangstellende publiek dan naar boven.

Boven aangekomen wordt elke bezoeker onderzocht op verboden wapenbezit en moeten alle bezoekers door een sluis en tassen moeten worden geopend.

Bij binnenkomst op de publieke tribune valt meteen de grote glazen wand op die de tribune afscheid van de rechtzaal.

Na plaats genomen te hebben neem ik de omgeving in me op en constateer dat er 21 bezoekers op de publieke tribune plaats hebben genomen waaronder op de eerste rij de directe familieleden van de verdachte Paul S.

De familieleden van de slachtoffers (50 ongeveer) bevinden zich beneden in de rechtzaal.

Naar beneden kijkend zie ik links achter de tafel van de verdediging niet alleen mr. Corten maar ook de mij welbekende verdedigers de gebroeders van den Anker uit Friesland.

Links naast de advocaten van de verdachte heeft Paul S. al plaatsgenomen daarbij gesecondeerd door 2 parketwachters. Helemaal links staat een lege tafel en stoelen waar in de loop van de zitting de deskundigen en andere getuigen plaats zullen nemen.

De rechtbank van het Gerechtshof wordt voorgezeten door 3 personen, de president ( voorzitter) is een vrouw en daarnaast een mannelijke en vrouwelijke rechter. De vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie, bij het gerechtshof Advocaat-Generaal genoemd heeft een plaats links van de rechters van het Gerechtshof.

Ook de Advocaat-Generaal is een vrouw zodat geconcludeerd kan worden dat het aantal vrouwen bij de rechtelijke macht zeker goed vertegenwoordigd is.

Aan de rechterkant heeft een mannelijke griffier plaatsgenomen.

Om even over half tien opende de voorzitter van de rechtbank, Hofpresident T. Rothuizen-Van Dijk. de zitting. Daarbij kondigde ze meteen aan dat er door het O.M. een getuige is opgeroepen die niet op de lijst staat. Een kolonel van de marine (Blommensteyn) die inzake de aanwezigheid van de marine in Cambodja door het O.M. zal worden gehoord.

De voorzitter wijst er op dat deze zaak een moeilijke en emotionele is zowel voor familieleden van de slachtoffers en ook voor de verdachte en zijn familieleden.

Mochten familieleden van de slachtoffers daar behoefte aan hebben dan kan men zich in een apart zaaltje terugtrekken dat daarvoor ter beschikking staat.

De zitting wordt vervolgd met een nader verhoor tussen de voorzitter van het hof en verdachte.

Verdachte stelt dat er geen sprake is van voorbedachte rade maar ontkend de daden niet.

Voorzitter schetst achtergrond van verdachte die door knieblessure niet meer bij marine werkzaam kon zijn. Daardoor ontslag. In 1998 begonnen met sportschool waarvoor geld werd geleend van schoonvader). Achtereenvolgens waren er financiële problemen die uitmonden in civiele procedures. Paul S. had bij zijn schoonvader een schuld van 275.000 gulden.

Een en ander leidde tot familiale escalatie… leidde tot spanningen vooral toen Daniëlla nadat Paul S. een motor had gekocht daar iets van zei. Hij reed al in een Mercedes.

Incidenten: op 24 mei 2003 verklaarde de huisarts dat Paul S. burn out verschijnselen had.

Het Hemelvaartincident wordt door de voorzitter gememoreerd. Daarbij kwam de schoonvader het gras maaien bij de Spotschool. Dit liep uit op een handgemeen. In de rechtzaal wordt door een familielid van de slachtoffers iets geroepen waarop de voorzitter van de rechtbank meteen meedeelde dat ze daar niet van gediend was. Mocht het weer gebeuren dan zou men uit de zaal worden verwijderd.

Verdachte: Ik probeer u mijn visie te geven m.b.t. het fysiek geweld. Waarop de mannelijke rechter aan verdachte vraagt of hij altijd aan wetsartikelen refereert.

Familie Vromen voelde zich bedreigd. Dat daar gronden voor waren bleek uit het kapsalon incident.

Op 21 juli 2003 sloeg Paul S. , volgens de voorzitter de kapsalon in duizend stukken, met andere woorden totaal vernield.

Verdachte geeft toe in een vlaag van verstandverbijstering te hebben gehandeld en de controle had verloren.

Voorzitter: Heeft dat u niet aan het denken gezet

Verdachte: Nagedacht en na die tijd is niets meer gebeurd(..) Had inmiddels een nieuwe relatie. Verdachte geeft een psychologische verklaring. “Je zit in een fase van ontkenning”.Heeft 15 maanden de tijd gehad om er over na te denken. Half jaar behandeling door psycholoog, nu pas duidelijk geworden. Pas na een jaar.

Dan de gebeurtenissen van 24 oktober 2003

Voorzitter: Wat heeft u toen precies gedaan?

Verdachte: Dacht dat wapens verdwenen waren, wilde kinderen in veiligheid brengen. Had contact ment schoonzus die broer waarschuwde.

Hoeveel herinnert u zich echt. Alleen situatie in de Vernierstraat en de Sportschool. Emotioneel betoog verdachte.

Kunt u zich nog herinneren dat u controleerde of de wapenkluizen afgesloten waren? U heeft zich omgekleed in combattenue. Had inmiddels pistool en geweer gepakt.

‘Heeft u beseft wat u ging doen’. Nee, alles is een tweede natuur geweest’’

Rechtbank: “De omstandigheden waren hier toch anders”? Men vraagt naar herinneringen.. verdachte herinnert zich niets.

Voorzitter: u reed naar Vernierstraat,( verdachte is nog nooit zo boos geweest) Wat stelde u zich daarbij concreet voor?

Verdachte: ‘Moeilijk onder woorden te brengen, wordt wakker uit trance. “het is routine geweest tegen de vijand… de 4 persoenen die ik gedood heb. Ik moest handelen.

Verdachte: Ik reconstrueer het op dit moment.

Daniëla wordt door 3 schoten getroffen ook een door het hoofd.

Heeft u de foto’s gezien”’ . Nee dat wilde ik niet. Ik wilde ze in gedachte houden zoals ik ze het laatst had gezien’’

Wilt u ze de foto’s nu zien.? Ja, ik wil ze nu zien.

Vervolgens loopt de verdachte samen met een advocaat naar de tafel van de rechtbank en de voorzitter toont hem de foto’s. Verdachte begint te huilen en nadat hij is teruggekeerd naar zijn plaats blijft hij huilen. De zitting wordt onderbroken en verdachte wordt weggeleid.

De zitting wordt na een onderbreking van zo’n 12 minuten hervat.

De verdachte is nog boven gaan kijken of Lei er niet was maar dat herinnert hij zich niet.

Verdachte reed vervolgens naar de Sporthal. Lei vromen belde inmiddels 112. Van dat gesprek is en bandopname die door de rechtbank al is beluisterd. Met oergeluiden hoort men de verdachte Lei doodschieten. Verdachte komt zo bij zinnen dat hijzelf de munitie uit zijn wapens haalt.

Waarom brulde u? Deed u dat als militair ook.

Verdachte: Ik kan daar geen reactie opgeven alleen achter gesloten deuren(..)

Voorzitter:”dat is toch geen staatsgeheim? U vergelijkt het steeds met een militaire actie die perfect werd uitgevoerd. U gaat uit van een eigen referentiekader: Trainingen in het verleden.

Het was uitsluitend gericht tegen familie Vromen.

Verdachte:Nee tegen Iedereen.

Voorzitter: Niet tegen iedereen b.v niet tegen uw broer.

Rechter: “alle vier de slachtoffers op andere manier gedood”.

De verdachte memoreert vervolgens aan de Molukse kapers die met 80 tot 90 patronen werden doorboord in de jaren ’70.

Rechter: Ik kan u voorbeeld niet goed volgen omdat kaping trein toch iets anders was. Misplaats hier. Uw actie was dus uit militair standpunt mislukt.

Het naar voren brengen van de Molukse kapingen door Paul S. is een poging om aan te tonen dat zijn actie daarmee te vergelijken valt. De rechtbank geeft echter aan dat deze kapingen toch werden uitgevoerd tegen ongewapende burgers.

Rechter; Training zegt nooit op ongewapende burgers schieten!

Verdachte: Stelt toch dat kapers ongewapend waren(..) dat is pertinent onjuist.

Verdachte heeft nog steeds geen excuus en antwoord

Rechter: Wat is echte herinnering en wat is interpretatie

Verdachte: Kan zich niets herinneren.

Rechter: U was ontzettend kwaad, herinnert u zich dat?

Vermoeden dat familie Vromen over wapen beschikte…

Rechter “Waarom zoek u die personen dan op?”

Verdachte: ”Er zijn mensen die handelen. Ik schoot instinctief, zonder te richten”.

Rechter : “denkt u dat nog steeds”.

Verdachte “Ja”. Ik heb instinctief geschoten op Lei Vromen.

Rechter: “Broer verklaarde dat u in schiethouding stond. Lijkt in tegenspraak met niet richten.

Verdachte: Ïnstinctief vuren is tweede natuur. Ik denk dat ik het gezien heb. Ik zag een schim. Verklaarde bij het 2e verhoor in november:”als ik ze gezien had is dat een analyse achteraf. Het zijn silhouetten.

Advocaat - generaal A.Verdegaal kondigt binnenkomst extra getuige in de rechtszaal aan. Dit in verband met het feit dat verdachte aangeeft een Post Traumatisch Stress Syndroom te hebben overgehouden aan VN tijd in Cambodja waarbij een incident 8 doden vielen. Verdediging heeft geen bezwaar tegen aanwezigheid extra getuige.

Vervolg getuige verhoor:

Rechter:”Wat bedoelde u met verhaal halen”

Verdachte tracht excuus of verklaring te vinden.

Rechter:” Het gaat me niet om een logische verklaring. Wat bedoelde u?”.

Verdachte: “Refereert aan zijn intelligentie om aan te geven dat hij niet uit voorbedachte rade heeft gehandeld”.

Voorzitter rechtbank:”Ik herinner mij fracties zei u”.

Verdachte:”Geen enkele”.

Voorzitter:”b.v. kluizen optische inspectie.

Advocaat-Generaal:”U had geen opdracht en was alleen. Houdt u vol dat u toch routinematig hebt gehandeld. BBE schap (Bijzondere Bijstand Eenheid) “.

Verdachte: Nee, en houdt uitvoerig betoog !

Voorzitter: geen verdere vragen .

De voorzitter geeft aan Monica Snippe-Vromen de gelegenheid om een slachtofferverklaring af te leggen. Een uniek feit omdat voor de eerste maal in een zaak voor het Hof nabestaanden hiervan gebruik kunnen maken. Zij lieten weten hoezeer hun leven kapot was gemaakt door de schietpartij.

Interview met Monica Snippe-Vromen voor L1 radio

De verdachte verzoekt om de rapporten van de deskundigen achter gesloten deuren te behandelen. Memoreert aan zaak Erik O. (Irak). De raadsman vraagt het Hof hierin te bemiddelen en geeft als voorbeeld het feit dat de rechtbank stelde:”u zult toch nooit geleerd hebben te schieten op ongewapende mensen”.

De verdachte lichtte nog toe dat hij een geheimhoudingsplicht heeft en bestaat het zelfs te spreken over mogelijke politieke consequenties.(…)

De advocaat-generaal vind dit verzoek zeer vergaan in een openbare rechtszitting en wel om 2 redenen:

1) het niet gaat over zaken die de dienst kunnen schaden

2) VN missies geen speciale geheimhouding kennen.

Meneer S. kan zich daarop dan ook niet op beroepen volgens de advocaat-generaal. Ze is verrast door het feit dat de heer S. nu verklaringen wil afleggen over de B.B.E. tijd; na de rechtbankzitting in Maastricht.

Voor BBE ‘ers geldt een zwaardere geheimhoudingsplicht. Voor de advocaat-generaal is het dan ook onduidelijk, dat een en ander ook niet in zijn talrije brieven, aan de orde is geweest. Conclusie : Niet voldoende reden om achter gesloten deuren te behandelen.

Rechter verwijst ook nog eens naar de brief van verdachte zelf aan het Pieter Baan Centrum.

Verdachte wil wel over Cambodja vertellen maar niet over de B.B.E.. verwijst wederom naar Erik O., Cambodja en noemt ook nog Haïti (dit niet onder VN vlag). En verwijst tevens naar een TV uitzending 4 dagen voor de zitting van de rechtbank in Maastricht.

Voorzitter Rechtbank: Meneer S. u wilt nog iets kenbaar maken?

Verdachte: “ik dacht dat het medisch en Pieter Baan rapport niet in het openbaar behandeld zou worden.

Voorzitter: “jazeker” U beroept zich op het Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS) dat tijdens uw dienst in Cambodja en de B.B.E. tijd zou zijn ontstaan. De deskundigen die u onderzocht hebben kunnen dat dus voor de rechtbank toelichten.

De rechtbank trekt zich terug om een beslissing te nemen een gedeelte wellicht achter gesloten deuren te doen plaatsvinden.

Na ampel beraad verklaart het hof dat de gebeurtenissen in Cambodja in het openbaar worden behandeld en mocht daar reden toe zijn men ter plekke zal beoordelen of zaken betreffende B.B.E. in beslotenheid dienen te worden behandeld.

De zitting werd geschorst voor de middagpauze tot 13:30 uur.

Vervolg van de zitting van het gerechtshof te den Bosch op 17 september 2005.

13:30 Verdachte Paul S. wordt de zaal binnengeleid. De rechters van het Hof zijn er nog niet. Om 13:34 komen de leden van het Hof de zaal binnen. Ondertussen spreekt Wim Anker enkele ogenblikken met de verdachte daarbij legt hij zijn arm om de verdachte.

De presidente mevrouw T.Rothuizen-Van Dijk verduidelijkt aan de zaal dat aan de orde zal worden gesteld de vraag van de toerekenbaarheid van de daden aan de hand van het onderzoek van het Pieter Baan centrum.

De voorzitter neemt meteen de eed af van de door het O.M. opgeroepen getuige Kolonel Blommesteyn en de getuige deskundigen Dhr T.A. Wouters, psychiater, de heer P.E. Geurkink psycholoog en professor P.Schreuder psychiater. De onderzoekgegevens van het Pieter Baan centrum staan vermeld in het verslag van de rechtszaak te Maastricht, in eerste aanleg.

Ten aanzien van verdachte is door P.E. Geurkink, psycholoog en T.A. Wouters, psychiater, verbonden aan het Pieter Baan Centrum, Psychiatrische Observatiekliniek van het Gevangeniswezen te Utrecht, een onderzoek naar de geestvermogens van verdachte ingesteld en van dat onderzoek hebben genoemde psycholoog en psychiater een rapport, gedateerd 29 april 2004, opgemaakt, welk rapport vermeldt -zakelijk weergegeven- als beschouwing:

“(...) Psychodiagnostisch is er sprake van een persoonlijkheidsstoornis Niet Anders Omschreven met afhankelijke, narcistische en obsessief-compulsieve trekken. De impulscontrole van betrokkene is zeer groot te noemen. Het geweten is sterk ontwikkeld. Er zijn tijdens het onderhavig onderzoek geen aanwijzingen naar voren gekomen dat betrokkene lijdt aan fenomenen als herbelevingen, angstdromen en vermijdingsgedrag dat bijvoorbeeld bij een posttraumatische stresstoornis hoort.
Er zijn in de levensgeschiedenis van betrokkene wel factoren aan te wijzen die een verband hebben met het ontstaan van de bovenbeschreven complexe en ernstige problematiek. Hierbij kan in het bijzonder gewezen worden op de verlating en verstoting van betrokkene door zijn ouders en later met name de onveiligheid in de relatie met opa. De massale angst, onveiligheid en machteloosheid die dit heeft opgeroepen, zijn door betrokkene verdrongen en ondergronds gehouden. Emoties en emotionele binding raken direct aan dit thema en betrokkene probeert nog steeds een confrontatie hiermee te voorkomen door een emotioneel afstandelijke en zeer rationele houding, waarmee hij alles onder controle en daarmee voorspelbaar wil houden. In situaties die raken aan dit thema is betrokkene daarom kwetsbaar en gehandicapt (...)”

“(...) In beschrijvende zin is er sprake van een narcistisch gekleurde persoonlijkheidsdynamiek (erkenning, grootheid, afhankelijkheid) die door de sterke ontwikkeling van cognitieve vermogens in toenemende mate gepaard is gegaan met een afname aan mentale flexibiliteit. Betrokkene raakte steeds meer van zichzelf overtuigd en kon zijn zienswijze gemakkelijk aan zijn omgeving opleggen. In wezen vormde de krijgsmacht voor betrokkene een alternatief gezinssysteem dat hem door het sterke normen- en waardenstelsel lange tijd de grenzen heeft geboden die hij van binnenuit geneigd was te gaan overschrijden.(...)”

“(...) Concluderend moet worden gesteld dat het zeer aannemelijk is dat betrokkene op grond van het bovenstaand beschrevene op het moment dat hij zijn woning voor de tweede keer bereikte en binnendrong, als gevolg van doorbrekende angst overspoeld is geraakt door een mengeling van zeer heftige gevoelens - waaronder die van reeds lang opgestapeld (daarvoor nog sluimerend gestuwde en onbewust gebleven) frustraties over de persoonlijke afwijzing die hij ervaren heeft, gevoelens van krenking na in de uitvoering van zijn ambities te zijn gestuit, gevoelens van onveiligheid van zijn nieuwe gezin - die zijn realiteitstoetsing ten minste in sterke mate hebben ondermijnd.
In de literatuur wordt dit fenomeen beschreven als een zogenaamde ‘katathyme crisis’. Het acute katathyme proces vindt haar oorsprong in diepere emotionele spanningen dan die samenhangen met de onmiddellijke omgevingsfactoren. Het proces wordt getriggerd door een overweldigende emotie die vrijkomt naar aanleiding van een onderliggend emotioneel conflict. Meestal kunnen de betreffende personen geen logische verklaring geven voor het gebruikte geweld. Dikwijls gaat de ontlading gepaard met complete of partiële amnesie voor het gebeurde.

Het rapport vermeldt -zakelijk weergegeven- als conclusie:

“(...) Op grond van het bovenstaande zijn wij van mening dat onderzochte ten tijde van het plegen van de hem ten laste gelegde feiten weliswaar de ongeoorloofdheid hiervan heeft kunnen inzien, doch in mindere mate dan de gemiddelde normale mens in staat is geweest zijn wil in vrijheid - overeenkomstig een dergelijk besef - te bepalen.
In antwoord op de in hoofde gestelde vraag concluderen de ondergetekenden dat onderzochte ten tijde van het plegen van de hem ten laste gelegde feiten lijdende was aan een zodanige gebrekkige ontwikkeling en ziekelijke stoornis zijner geestesvermogens, dat deze feiten - indien bewezen - hem slechts in sterk verminderde mate kunnen worden toegerekend.(...)”

De presidente van het hof memoreert ook aan een brief van dhr v.d. Velde Psychiater, die hoewel die verdachte niet heeft onderzocht aangeeft dat een nader onderzoek naar een PTSS wellicht nodig is.

President van het Hof wendt zich tot de verdachte Paul S.

“Waarom heeft u aan het Pieter Baan Centrum niet laten weten van uw PTSS, hoewel u wel over Cambodja heeft verteld”.

Verdachte wil een en ander psychologische verklaren waarop de presidente van het Hof aangeeft dat er psychologen in de zaal zitten.(..)

Rechter: In uw brief schrijft u wel over Cambodja maar niet tijdens uw behandeling in het P.B.Centrum.

Verdachte schetst emoties en noemt gevallen mariniers en mariniers die zelfmoord hebben gepleegd.

Rechter: Dat is een conclusie van u achteraf. Waarom heeft u daar toen niets van gezegd.

Verdachte: geeft aan alles te hebben weggestopt.

Rechter vraagt vervolgens wanneer het dan is gaan dagen.

Verdachte antwoord dat dit tijdens de sessies met zijn psycholoog was maar dat hij na advies van zijn verdediging af had gezien om het naar voren te brengen.

Terstond weerspreekt Mr. W van den Anker dat door aan te stippen dat verklaring van de verdachte dient te worden toegelicht. Men moet het niet zien alsof de verdediging geadviseerd heeft er niet over te spreken.

President: Er is ook naar gevraagd!. Geen aanwijzingen, niet suïcidaal en nooit depressief. Meneer S probeert u nu gewoon te antwoorden.

Paul S.:” ik wilde geen TBS opgelegd krijgen., ik heb het nooit kunnen onderkennen.

President:Je hoeft daar geen psycholoog voor te zijn om dat te kunnen onderkennen

President:”Wat heeft u dan meegemaakt waardoor u een PTSS heeft”?

Verdachte: Verteld uitvoerig wat hem in 1993 in Cambodja is overkomen. Zijn taak was het om geregeld contact te onderhouden met de eenheden en om minutie te verplaatsen. De route die men moest rijden was niet zonder gevaar. Met 4 wagens was men onderweg en Paul S reed de laatste wagen en was alleen. Het voorste voertuig werd onder vuur genomen. Daarop ontstond paniek en werden door auto’s voor hem mensen omvergereden waaronder kinderen en men liet Paul S. alleen. Deze werd beschoten door 8 mensen. Paul S. schoot 100 patronen af en deponeerde 2 gewonden bij de Franse VN post. Paul was door eigen collega’s in de steek gelaten!

Collega’s vertellen echter een heel ander verhaal waardoor Paul S. door M.P. werd aangehouden. Paul S. werd overgeplaatst.

Dit was het eerste voorval. Over andere voorvallen wil hij niet praten.

Rechter:Gaat verder op de zaak in

“Was het overrijden van mensen in het dorp?. Paul S. :”verschillende dorpen”de militaire tactieken werden volledig overboord gegooid. Er vonden verkrachtingen mortieraanvallen enz plaats. We moesten met 500 man een gebied zo groot als Nederland in de hand houden

De voorzitter van de rechtbank wijst er op dat het op verzoek van de verdachte is om aan te geven dat hij lijdt aan het Post Traumatisch Stress Syndroom.

Verdachte haalt woedend uit naar officieren die hij verwijt in containers te verblijven met airco enz.

Rechter: Waar het om gaat is wat voor u relevant is i.v.m. gebeurtenis op 24 oktober en niet over leidinggevenden tijdens militaire activiteiten.

Twee dagen na het incident vroeg de commandant waarom hebt u zoveel munitie gebruikt. Waarom vond u dat vernederend?

Verdachte geeft aan dat het van weinig vertrouwen getuigt door de eigen officieren.

Paul S. geeft aan dat hij niet meer aanwezig wilde zijn bij medaille uitreikingen.

De advocaat generaal vraagt vervolgens aan de verdachte hoeveel mariniers er dan in Cambodja zijn gesneuveld. Paul S. antwoordde 2.

De advocaat generaal confronteerde Paul S. er vervolgens mee dat er tijdens de operaties in Cambodja geen slachtoffers zijn gevallen. De namen die Paul S. noemt zoals dhr Post, blijkt door overmatig drankgebruik te zijn overleden en de andere die hij noemt is per ongeluk door een collega door het hoofd geschoten.

De advocaat generaal trekt daar de conclusie uit dat ze niet door gevechtshandelingen om het leven zijn gekomen.

Paul S. geeft vervolgens een relaas over ongevallen waarbij ledematen werden geamputeerd die moesten worden verbrand.

De getuige die j.l. vrijdag nog pas is opgeroepen door het O.M. kolonel Blommensteyn wordt vervolgens verzocht naar voren te komen om zijn getuigenis af te leggen.

Presidente: Meneer Blommensteyn was u ook in Cambodja gelijk aan Paul S..De kolonel legt een en ander nader uit.

Het Incident waarover Paul S spreekt heeft nooit plaatsgevonden!!!!

Er was vaak geen sprake van incidenten en als die er al waren dan waren het spanningen om economische redenen, soms ideologische(?) redenen (Tijdens zijn verklaring is duidelijk door het bewegen van de benen van de kolonel te zien vanaf de publieke tribune dat deze zenuwachtig is). Inmiddels had op de publieke tribune iemand plaats genomen die aanhoudend laat merken de verklaringen van de kolonel onjuist te vinden. Naderhand bleek dat de getuige te zijn die door de verdediging was opgeroepen.

Dialoog president en getuige: Ontvangst kamp? Weet ik niets van. We hadden geen airco’s . En er was helemaal geen Franse compound in Cambodja.

Paul S:”lag vlak bij Sisaphon.

Kolonel Blommensteyn geeft aan dat mocht er sprake zijn van een verkeersongeluk men dan zeker een claim had betaald.

Advocaat generaal: Verdachte geeft aan dat er dode en gewonden bij Fransen werden afgeleverd. De getuige geeft aan dat er alleen een Nederlandse medische post was.

De getuige ontkracht alle door Paul S. naar voren gebrachte feiten.

Paul S. : “Peter Verhey (?) maakte dat op de TV bekend maar werd voor leugenaar uitgemaakt. Ik word voor leugenaar uitgemaakt..

De getuigen deskundigen komen naar voren om hun plaats in te nemen

Professor Schreuder betrokken bij de stichting 40-45 heeft zo’n 1000 veteranen onderzocht.

Presidente: Wil een van de deskundigen vragen stellen aan de verdachte n.a.v. het voorval.

Medewerkers P.B. centrum: Er is sprake van traumatische ervaringen. Die zijn wel aan de orde geweest maar Paul S. wilde er niet op in gaan i.v.m. geheimhouding. We hebben hem 9 weken lang klinisch bekeken. Dit verhaal is nieuw voor ons.

De objectieve waarheid is voor syndroom niet van belang. Betrokkene draagt dingen graag breed uit. Machteloosheid hoeft niet tot een syndroom te leiden. Ook als er sprake is van een stressstoornis heeft dat geen invloed op wat er gebeurd is. Die was namelijk relationeel.

Rechter: ‘Geen oorzakelijk verband dus’ reactie:”klopt”. .Veel meer de relatie met een persoonlijkheidsstoornis. Paul s. heeft overal verklaringsmodellen voor. Gebrekkige zelfrapportage.

Mannelijke rechter: als u middelen gebruikte Waarom dat niet eerder gemeld is?

Paul S geeft aan anabole steroide te hebben genomen. Deed dat ook in Cambodja.

Relatie persoonlijkheidsstoornis en PTSS

Deskundigen geven aan dat ze het niet gemis zouden hebben. Hebben zijn hele leven onderzocht.

Hij fulmineert tegen zijn plaatsvervangende vader.

Procureur generaal vraagt aan Prof. Schreuder of hij het rapport heeft gelezen. Deze bevestigd dat. Hij heeft ook proces verbaal doorgenomen. Is het voor 99,9% eens met het rapport van het P.B.Centrum. Hij heeft echter verdachte niet onderzocht.

Een kantekening: Moet er iets gebeurd zijn? Professor Schreuder geeft aan dat waarheidsbevinding niet iets is voor de psycholoog. PTSS minstens een maand toonbaar aanwezig zijn. Dat is vast te stellen. En juist bij verdachte ontbreken daarvoor de aanwijzingen.

Procureur generaal: “is iemand met PTSS een gevaar voor zichzelf en/of anderen?".

Prof. Schreuder:" Ja, b.v een bombardement dan ga je schuilen"..

Mannelijke rechter: “je probeert plaatsen te vermijden waarin je terecht bent gekomen”.

Prof. Schreuder :”bij PTSS gevolg van gevechtssituatie".

Verdediging vraagt aan getuige Prof. Schreuder of hij eventueel aanleiding ziet om een nader onderzoek in te stellen naar PTSS. De getuige antwoord dat een second opinion altijd mogelijk is. Maar hijzelf zou dat niet doen in deze situatie.

Tevens blijkt uit een opmerking dat Paul S. het jammer vind dat zijn ex vrouw niet mee wilde werken aan het onderzoek van het P.B. Centrum.

Presidente Hof: Rapport spreekt van een opgeblazen zelfgevoel. Wanneer is er dan sprake van een stoornis.

Deskundigen: Pathologische behoefte, gevoel dat hij veilig is. Eigenlijk nog het verstoten kind. Behoefte aan erkenning afhankelijk en narcistisch. Zonder dat functioneert hij niet. Rationele kant: afweer interne gevoelswereld. Massale rationalisatie.

Is die stoornis allemaal in causaal verband met 24 oktober: gezinsleven is niet mogelijk. Wel structuur bij marine waardoor zwakke kanten worden verdoezeld.

Cartio crisis(?) Extreme machteloosheid.

Discussie over angst en woede:

Kinderen gaven realiteitswaarde daarom pas na wegbrenging ontploft hij.

President: Hoeverre is iemand zich bewust van wat hij doet. Niet voor te stellen - relatiedelicten- soort beschermingsmechanismen. Functioneerde als automatische piloot. Voelde zich veel meer waard dan zijn schoonfamilie. P.B. Centrum : TBS is ingegeven op basis van behandelbaarheid dan van gevaarlijkheid.

Advocaat generaal stipt aan dat Paul S. met vlag en wimpel slaagde voor stressbestendigheid. P.B. Centrum: verbaasd ons niet. Hij functioneerde prima onder grote druk. Hij is tamelijk eigenwijs.

Maatschappelijke risico’s? Hoeveel %. P.B.C: het ligt in zijn karakter om mee te doen.

Verdediging:” Heeft u reden te twijfelen aan de realiteit van de angst’.?

Deskundigen:”Hij heeft alles altijd onder controle. Dat spreekt dat tegen.

Requisitoir en Pleidooien

Om 16:50 begint de advocaat generaal mevrouw A. Verdegaal met haar Requisitoir.

Is er sprake van moord of doodslag? Moord. Want er is sprake van voorbedachte rade. O.a. het feit dat hij dat hij zich in gevechtskleding stak zag ze als een aanwijzing,. Ze sluit zich aan bij de officier van Justitie, in eerste aanleg. Er was geen sprake van communicatie. Verwijst naar ontwikkeling van de laatste jaren en naar de VS waar men voor een zelfde soort delict zelfs in een aantal staten de doodstraf krijgt.

Verdachte meldde dat tijdens het eerste verhoor de 4 moorden ter sprake kwamen. De advocaat generaal geeft aan dat de rechercheurs pas achteraf te horen kregen dat er 4 moorden waren gepleegd. Paul S. kan dus onmogelijk zijn verhoord m.b.t. 4 moorden in het eerste verhoor. Zo’n eerste verhoor is altijd heel belangrijk omdat achteraf vaak reconstructie plaatsvindt.

Schetst vervolgens wat er gebeuren zal als Paul S. gevangenisstraf krijgt opgelegd en TBS. Het is dan mogelijk dat verdachte na een jaar of 5 in TBS behandeling gaat en na een behandeling van twee jaar vrij komt. Want er is niemand die na behandeling terug gaat naar de gevangenis. Verdachte is verzot op wapens. Door zijn vorming blijft hij een gevaar voor de samenleving. Alleen levenslang is op zijn plaats, geen risico nemen.

Pleidooi Mr Corten

Wat niet vaststaat is of er sprake is van moord of van doodslag.

Geen sprake van voorbedachte rade. Daarom ging verdediging ook in beroep tegen beslissing van de rechtbank in Maastricht.

Advocaat Generaal memoreerde aantrekken kleding maar dat gaat bijzonder snel. Is dus geen argument. Wijst op de angst van zijn cliënt.

Voorbedachte rade is van belang wanneer dit juridisch dit kan worden vastgesteld. De verwijzing door de advocaat generaal naar de publieke opinie is daarbij niet bepalend. Rechtank gaat er van uit dat S. al van te voren er van uit ging de daad te zullen plegen.

Verwijst in zijn betoog naar de zogenaamde Deventer Moordzaak in cassatie bij de Hoge Raad waarin Mr Vellinga(?) probeerde aan te tonen dat het criterium diende te liggen in de gemoedstoestand en dat voorbedachte rade te eenzijdig werd geïnterpreteerd. B.v de tijd, besluit, gemoedstoestand van de verdachte en crisis situatie spelen daarbij een rol.

Conclusie van de verdediging: Paul S. kwam pas tot besluit toen hij silhouetten zag. Geen sprake van voorbedachte rade.

Mr Corten trekt tenslotte de conclusie dat Paul S. volledig ontoerekeningsvatbaar was toen hij tot zijn daden kwam. Dat betekent juridisch ontslag van rechtsvervolging en enkel TBS met verpleging.

Pleidooi mr. Wim Anker

Levenslange gevangenisstraf niet meer uniek maar uitzonderlijk.

Kritiekpunten: Constatering:Levenslang is levenslang. Men overlijdt in zijn cel. Het enige middel is gratie verlenen. Is in de Nederlandse situatie 2 maal gebeurd. Hans van Zon en Dr O. ( Zie overzicht levenslang gestraften).

Gratie slechts bij hoge uitzondering. Sinds 1945 25 maal levenslang opgelegd, 3 overleden en 11 nog in de procedure. Levenslange gevangenisstraf is inhumaan en uitzichtloos.

Doet voorstel om de Duitse situatie over te nemen waarbij na 15 jaar de mogelijkheid ontstaat om een en ander nader te bekijken.

Levenslang allee nog toepassen bij seriemoordenaars. Geeft daarbij de voorbeelden Hans van Zon, Koos H. Willem van E. en Lucy B. (zie het overzicht van levenslang gestraften voor de achtergronden.

Verwijst vervolgens naar Mr. Modderman, Prof. Groenhuizen om zijn betoog te onderbouwen.

Er moet in beginsel perspectief worden geboden.

Hij geeft daar een paar voorbeelden van. o.a. Folkert van der G. strafzaak in Groningen 4 nov. 2004; Strafzaak Amsterdam 10 dec. 2004 ; Meervoudige Moord club in Haarlem.

Mr W. van den Anker vindt dat de staat verantwoordelijkheid dient te nemen.

Ook speelt de leeftijd van de betrokkene een rol; daderstrafrecht i.p.v. daadstrafrecht. De verdachte is tot op heden nooit veroordeeld. Ferdi E. kreeg 20 jaar en TBS.

Levenslang hoeft niet er is een volwaardig alternatief.

De opmerking van de advocaat generaal dat verdachte na 7 jaar dan wellicht weer terugkeert in de maatschappij is onjuist en de advocaat generaal weet ook van de wachtlijst van 250 TBS ‘sers die wachten op een behandeling. De kort door de bocht conclusie is onjuist.

Geef verdachte de keuze van een venster op de samenleving of sluit het gordijn.

Tenslotte mag de verdachte Paul S. nog het laatste woord voeren.

In dat laatste woord roept hij op tot en dialoog met de nabestaanden van de slachtoffers.(..) Hij geeft aan zich neer te leggen bij het vonnis van het Hof zelfs als dat levenslang zou inhouden. Hoe het dan verder moet weet hij nog niet.

Het Gerechtshof in Den Bosch doet op 31 januari om 12:00 uur uitspraak in deze zo geruchtmakende zaak. Het kan niet verhelen dat slachtoffers hun leven lang hun geliefden zullen moeten missen. Maar ook de familie van Paul S. aanwezig op de publieke tribune is in zekere zin slachtoffer van een geweldsexplosie die hun leven voor altijd zal hebben getekend