We hebben 196 gasten online

Viervoudige moord oud-marinier Paul Spiekerman van Weezelenburg Deel 8

Gepost in Strafzaken

abc van een moordenaar

Recensie Paul S. ABC van een moordenaar

Het boek van Bjorn Thimister heeft de bedoeling alle ins en outs met betrekking tot de viervoudige moord door Paul S. op zijn schoonfamilie in Kerkrade, 7 jaar naar datum, nog eens duidelijk te beschrijven. De vraag waarom doet een mens zoiets staat daarbij centraal? Thimister slaagt erin duidelijk te maken met wat voor schok Nederland te maken kreeg toen duidelijk werd hetgeen de oud-marinier op 24 oktober 2003 daadwerkeljk had gedaan. Hij had vier leden van zijn schoonfamilie in een ‘militaire actie’ om het leven gebracht. In het boek komen zowel familieleden van Paul S. als de familieleden van de slachtoffers aan het woord. Maar ook anderen die Paul S. van nabij kennen.

De opzet van het boek is niet chronologisch maar de auteur heeft er voor gekozen een ABC van een Moordenaar te schrijven. Dat leidt soms tot onduidelijkheid. Als voorbeeld de Posttraumatische Stressstoornis, PTSS, waar Paul S. zich op beroept. Uit deze briefwisseling tussen Paul S. en Thimister komt een Paul S. naar voren die nog steeds beweerd dat hij zijn acties heeft uitgevoerd omdat er bij hem sprake was van PTSS, door zijn VN verblijf in Cambodja. De brief waarin hij daarvan uiting geeft is gedateerd op 16 februari 2006. Paul S. stelt dat een nieuw onderzoek heeft aangetoond dat hij toch PTSS heeft. Citaat: “welke mij volgens het vonnis in hoger beroep had kunnen vrijpleiten van strafvervolging. Het zou mij volledig ontoerekeningsvatbaar verklaard hebben, wat uiteraard grote gevolgen zou hebben gehad t.a.v. mijn veroordeling namelijk strafuitsluiting en alleen maar tbs!” En daaruit blijkt dat Paul S. zijn daden nog steeds toeschrijft aan factoren waarvoor hij eigenlijk niet aansprakelijk kan worden gesteld.

Deel 2 Recensie Paul S. ABC van een moordenaar

Want had het Gerechtshof in s’Hertogenbosch, de door Paul S. gememoreerde PTSS, tijdens de behandeling van de zaak in hoger beroep op 17 januari 2005 niet al aan de orde gesteld. Uit mijn verslag van die zitting

:Voorzitter Rechtbank: Meneer S. u wilt nog iets kenbaar maken?

Verdachte: “ik dacht dat het medisch en Pieter Baan rapport niet in het openbaar behandeld zou worden.

Voorzitter: “jazeker” U beroept zich op het Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS) dat tijdens uw dienst in Cambodja en de B.B.E. tijd zou zijn ontstaan. De deskundigen die u onderzocht hebben kunnen dat dus voor de rechtbank toelichten.

President van het Hof wendt zich tot de verdachte Paul S.“Waarom heeft u aan het Pieter Baan Centrum niet laten weten van uw PTSS, hoewel u wel over Cambodja heeft verteld”.

Verdachte wil een en ander psychologische verklaren waarop de presidente van het Hof aangeeft dat er psychologen in de zaal zitten.(..)

Rechter: In uw brief schrijft u wel over Cambodja maar niet tijdens uw behandeling in het P.B.Centrum.

President: Er is ook naar gevraagd!. Geen aanwijzingen, niet suïcidaal en nooit depressief. Meneer S probeert u nu gewoon te antwoorden.

Paul S.:” ik wilde geen TBS opgelegd krijgen., ik heb het nooit kunnen onderkennen.

President:Je hoeft daar geen psycholoog voor te zijn om dat te kunnen onderkennen.

President:”Wat heeft u dan meegemaakt waardoor u een PTSS heeft”?

Verdachte: Verteld uitvoerig wat hem in 1993 in Cambodja is overkomen. Zijn taak was het om geregeld contact te onderhouden met de eenheden en om minutie te verplaatsen. De route die men moest rijden was niet zonder gevaar. Met 4 wagens was men onderweg en Paul S reed de laatste wagen en was alleen. Het voorste voertuig werd onder vuur genomen. Daarop ontstond paniek en werden door auto’s voor hem mensen omvergereden waaronder kinderen en men liet Paul S. alleen. Deze werd beschoten door 8 mensen. Paul S. schoot 100 patronen af en deponeerde 2 gewonden bij de Franse VN post. Paul was door eigen collega’s in de steek gelaten!

Collega’s vertellen echter een heel ander verhaal waardoor Paul S. door M.P. werd aangehouden. Paul S. werd overgeplaatst.

De voorzitter van de rechtbank wijst er op dat het op verzoek van de verdachte is om aan te geven dat hij lijdt aan het Post Traumatisch Stress Syndroom.

Rechter: Waar het om gaat is wat voor u relevant is i.v.m. gebeurtenis op 24 oktober en niet over leidinggevenden tijdens militaire activiteiten.

De getuige die j.l. vrijdag nog pas is opgeroepen door het O.M. kolonel Blommensteyn wordt vervolgens verzocht naar voren te komen om zijn getuigenis af te leggen.

President: Meneer Blommensteyn was u ook in Cambodja gelijk aan Paul S..De kolonel legt een en ander nader uit.

Meneer Blommensteyn: Het Incident waarover Paul S spreekt heeft nooit plaatsgevonden!!!!

De getuige ontkracht alle door Paul S. naar voren gebrachte feiten.

De getuigen deskundigen komen naar voren om hun plaats in te nemen.

Professor Schreuder betrokken bij de stichting 40-45 heeft zo’n 1000 veteranen onderzocht.

President: Wil een van de deskundigen vragen stellen aan de verdachte n.a.v. het voorval.

Medewerkers P.B. centrum: Er is sprake van traumatische ervaringen. Die zijn wel aan de orde geweest maar Paul S. wilde er niet op in gaan i.v.m. geheimhouding. We hebben hem 9 weken lang klinisch bekeken. Dit verhaal is nieuw voor ons.De objectieve waarheid is voor syndroom niet van belang. Betrokkene draagt dingen graag breed uit. Machteloosheid hoeft niet tot een syndroom te leiden. Ook als er sprake is van een stressstoornis heeft dat geen invloed op wat er gebeurd is. Die was namelijk relationeel.

Rechter: ‘Geen oorzakelijk verband dus’ reactie:”klopt”. .Veel meer de relatie met een persoonlijkheidsstoornis.

Paul S. heeft overal verklaringsmodellen voor. Gebrekkige zelfrapportage.

Relatie persoonlijkheidsstoornis en PTSS

Deskundigen geven aan dat ze het niet gemis zouden hebben. Hebben zijn hele leven onderzocht.

Hij fulmineert tegen zijn plaatsvervangende vader.

Procureur generaal vraagt aan Prof. Schreuder of hij het rapport heeft gelezen. Deze bevestigd dat. Hij heeft ook proces verbaal doorgenomen. Is het voor 99,9% eens met het rapport van het P.B.Centrum. Hij heeft echter verdachte niet onderzocht.

Een kantekening: Moet er iets gebeurd zijn? Professor Schreuder geeft aan dat waarheidsbevinding niet iets is voor de psycholoog. PTSS minstens een maand toonbaar aanwezig zijn. Dat is vast te stellen. En juist bij verdachte ontbreken daarvoor de aanwijzingen.

Procureur generaal: “is iemand met PTSS een gevaar voor zichzelf en/of anderen?".

Prof. Schreuder:" Ja, b.v een bombardement dan ga je schuilen"..

Mannelijke rechter: “je probeert plaatsen te vermijden waarin je terecht bent gekomen”.

Prof. Schreuder :”bij PTSS gevolg van gevechtssituatie".

Verdediging vraagt aan getuige Prof. Schreuder of hij eventueel aanleiding ziet om een nader onderzoek in te stellen naar PTSS. De getuige antwoord dat een second opinion altijd mogelijk is. Maar hijzelf zou dat niet doen in deze situatie.

Zie voor het hele verslag:

Viervoudige moord Oud-marinier Paul Spiekerman van Weezelenburg Deel 3 

Dan nog enkele opmerkingen over de uitgesproken straf.

Thimister staat uitvoerig stil bij het betoog van Wim Anker tijdens het hoger beroep in s’Hertogenbosch. Daarbij pleitte Anker, in 14 punten, om Paul S. niet tot levenslange gevangenisstraf te veroordelen. In principe moet ook aan Paul S. perspectief worden geboden. Het betoog van Anker staat niet op zichzelf. Anker voert al jaren strijd voor het feit dat levenslange gevangenistraf onmenselijk is en dat we in Nederland het Duitse systeem moeten overnemen waarbij na 15 jaar gevangenis bekeken wordt of de veroordeelde in aanmerking komt voor gratie. Een opmerking van Anker is Thimister echter ontgaan. Anker vond namelijk de conclusie van de advocaat-generaal te kort door de bocht.

Wat had de advocaat-generaal namelijk gesteld in het requisitoir: “Schetst vervolgens wat er gebeuren zal als Paul S. gevangenisstraf krijgt opgelegd en TBS. Het is dan mogelijk dat verdachte na een jaar of 5 in TBS behandeling gaat en na een behandeling van twee jaar vrij komt. Want er is niemand die na behandeling terug gaat naar de gevangenis. Verdachte is verzot op wapens. Door zijn vorming blijft hij een gevaar voor de samenleving. Alleen levenslang is op zijn plaats, geen risico nemen’.

Thimister kon natuurlijk ook niet weten dat juist vandaag, 20 oktober 2010, de Raad voor Strafrechttoepassing en Jeugdbescherming heeft verklaard dat Paul S. de gevangenis mag verlaten om zijn TBS behandeling te ondergaan.

Na 7 jaar dus. Had de advocaat-generaal op 17 januari 2005 dus toch een vooruitziende blik? Voor de familieleden van de slachtoffers is deze uitkomst ronduit verbijsterend.