We hebben 175 gasten online

De ´Spiritusmoord´Deel 2

Gepost in Strafzaken

De vuurdood van Melissa Ulrich

Verslag van de Rechtszitting d.d. woensdag 10 oktober 2007, rechtbank Arnhem door H.J. Korterink

11 okt, 12:35 Door de broer van Melissa Ulrich

Gister was dan de dag, 10 oktober 2007...
9 oktober 2006 was de eerste zitting (gevolgd door wat tussenzittingen) en nu een jaar later, was de echte inhoudelijke zitting

Het was een hele zware dag, en duurde van 10.15 tot 19.15 uur...
Ik, Papa en tante Ilse afgewisseld door Mama gingen voor het glas zitten.
In de buurt waar de duivel, en zijn advocaat ook zaten.
De andere genodigde en zelfs NIET-genodigde zaten achter het glas...

Ik voelde alleen maar HAAT en AGRESSIE naar Orleando Adeli, en medelijden naar Melis, als ik haar foto in
mijn handen bekeek...
Het is teveel en te vermoeiend om de hele zitting te beschrijven, maar het was heel zwaar!
Orleando is een ware duivel vol bedrog en gewetenloosheid! Ik weet het zeker... HIJ heeft melissa VERMOORD!
Zijn hele houding, zijn leugens, die hij zelfs weer gister op zitting probeerde te verspreiden!

Gelukkig stond de officier van justitie mevrouw Langehorst, heel sterk, met haar bewijzen.
Zijn advocaat Dhr Noppen, is een ware loser!
Eigenlijk had ik samen met Mama ook spreekrecht, maar doordat de advocaat v.d duivel er bezwaar tegen had
mocht ik niet meer! dit was een klap in mijn gezicht!
nu werd mij de enige kans om tegen de rechters en de moordenaar van mijn zusje wat te zeggen afgenomen!
heb het hier nu nog heel moeilijk mee...
Mama mog wel wat zeggen, en ze heeft dit HEEL goed gedaan, het was heel erg emotioneel!
ik zat naast haar en ik keek de duivel recht in zijn ogen aan... op gegeven moment hield ik melissa haar foto hoog zodat
hij kon zien wie hij heeft vermoord!
die jongen heeft geen gevoel, als ik hem aankijk, zie ik alleen maar een leeg inhoudloos duivels en meedogenloos wezen!

De zitting was slopend! uiteindelijk kwam mevrouw Langehorst met een eis:
15 jaar + TBS, mocht het geen TBS worden, dan 20 jaar.
Natuurlijk veeeelste weinig, maar ja in Nederland kan je niets anders verwachten, ik hoop dat het 15 jaar+TBS word
dan heeft hij kans met zijn zieke geest dat hij nooit meer vrij komt...

24 oktober is de uitspraak.

Omdat ik het spreekrecht niet mocht uitvoeren, heb ik besloten mijn spreekrecht hier neer te zetten...

Inhoudelijk gedeelte

Gevolgen

Wat heeft het met mij gedaan?
Wat heeft het NIET met mij gedaan? Het heeft mij kapotgemaakt; het leven uit mij geslagen; de lust en het verlangen naar het leven doodgemaakt. Na de hel die Melissa moest doorstaan en op het moment dat haar hart ophield is mijn hart ook kapot gegaan en is mijn leven totaal verwoest.

Afscheid van Melissa.
Op het moment dat ik hoorde dat Melis dood was, zakte letterlijk mijn hele wereld weg. Ik had geen houvast meer, aan niets en vanaf dat moment voel ik alleen nog maar pijn van mijn verscheurde hart, onherstelbaar.
De dag dat ik mijn zusje voor het eerst mocht zien was een hel. Daar lag ze op een foto. Zo anders en kil; een gezicht vol onrust en pijn.
Daarna mochten tante Ilse en ik haar opmaken in de kist; wat een hel!
Dit was zo tegennatuurlijk. Huilend en vol pijn doe je zoiets. Ze lag daar zo levenloos. Haar gezicht schreeuwde nog angst uit. Mijn zusje was zo koud! Verminkt, verbrand… Haar lichaam vertelde een horrorverhaal. Je hoofd tolt de hele tijd en je probeert het te vatten, maar het gaat niet. Je voelt alleen maar verdriet en medelijden! O, Melis.. wat hebben ze gedaan met je, meisje?

Wie doet zoiets?
Wie dit met mijn mooie zusje heeft gedaan, dat is voor mij geen mens. Hoe kon hij zo ver gaan?
Zag hij de angst niet in haar ogen? Hoe kon hij Melissa, die zo onweerbaar was dit aandoen? Wat heeft ze tegen hem geroepen; hoe heeft ze gekeken? Hebben haar ogen niet gesmeekt om haar jonge leven en toch ging hij door?
Wat heeft mijn mooie zusje hem aangedaan dat zij zo moest worden ‘afgeslacht’? Die gedachte doet mij zo’n pijn; dat kruipt helemaal door mijn lichaam heen.
Zo’n iemand weet volgens mij niet eens wat hij ons heeft aangedaan?
Ik weiger te geloven dat zo’n iemand geen menselijke gevoelens kan hebben.
Ik vind dat diegene die al die handelingen heeft verricht duivelse handen heeft. Hij moest van haar afblijven. Hij had geen recht om met zijn handen aan haar te zitten; op het zachte, lieve lichaam van mijn zusje. Dit maakt mij kapot vanbinnen.
Eigenlijk zijn deze woorden hem niet eens waard; voor mij is hij het ademen van deze lucht niet waard.

Hoe moet ik verder?
Ik ben niet meer de jongen die ik was. Ik ben uitgeput, emotioneel kapot… Ik voel altijd angst. Ik voel me onzeker over het leven. Er zijn dagen dat ik het niet eens meer wil! Waarom moet ik leven in een leven dat alleen maar gevuld is met intense pijn?

Ik hoor mijn zusje schreeuwen in mijn hoofd; ik zie haar lijden in mijn dromen!
Ik ben bang voor vuur. Ik wil dat ontwijken want ik zie er Melissa en haar lijdensweg in terug!
Ik voel haar angst en pijn elke dag door mij heen stromen. Ja, echt elke dag en elke minuut van de dag. Stel je dat eens voor!!
Ik functioneer niet meer als een normaal mens. Ik ben aan het overleven en dat is ELKE dag zwaar en wordt met de dag zwaarder.
Hoe kan ik hiermee overweg, terwijl de verdachte zijn leven nog heeft en maar bezig lijkt zichzelf als onschuldig neer te zetten?

Ik mis Melissa zo!
Ow.. Ik mis Melissa zo erg. Ik mis mijn zusje. Ik mis haar stem; haar aanwezigheid; haar lach; haar maniertjes ALLES!
Ik wil haar zo graag even vasthouden. Ik wil haar horen ademen, haar zien bewegen.
Maar nee, dat is mij allemaal afgenomen.
Weet de verdachte eigenlijk wel WIE er bruut is vermoord?

Vroeger
Ik zie onze hele jeugd voor me! Ik ben met haar opgegroeid; heb met haar gelachen, gehuild, geruzied.
We speelden altijd samen met Jermain erbij. Broers en zusje; een onbreekbare band die er vanaf je geboorte is.

Melissa is voorgoed weg!
Melissa was een mooie, jonge meid die langzamerhand een beetje begon te genieten van haar leven; bezig met haar kapsters-opleiding en aan het werk in haar droomsalon.
Wat had ik graag met mijn zusje gebabbeld over haar zwangerschap, of over haar nieuwe huisje of dat er weer een rare klant in de salon kwam.
Melissa was zo zachtaardig; deed geen vlieg kwaad; kwam nauwelijks voor haarzelf op en ze had vaak het vertrouwen in haar medemens verloren.
Mijn toekomst met haar, alles, echt alles is voorgoed weg.

Verwoest…..
Mijn zusje’s leven is verwoest. Haar recht op een plekje in de maatschappij om te leven; kinderen, toekomst…..
Ook ben ik mijn moeder kwijt geraakt; zij is niet meer de vrouw die zij was. Het is een gebroken vrouw, gevuld met pijn en verdriet. Ik vind het verschrikkelijk om mijn moeder zo te zien lijden.
Ik voel me daar machteloos onder; het maakt me alleen maar kwader!
Ons gezin is verscheurd. Iedereen doet maar z’n best om de dag en de dag erna maar weer door te komen.

Toekomst?
Of ik dit alles leven noem? Nee zeker niet, het leven hoeft voor mij niet meer. Ik ben gedwongen, mama is gedwongen, Jermain ook …
Maar voor mij persoonlijk? Als het morgen afgelopen was, zou ik het helemaal niet erg vinden.
Ik vind de verdachte die dit heeft gedaan de lafste persoon lopend op deze aardbol en het licht niet waard.
Te weten dat als de verdachte hier nu berecht wordt dat maar tijdelijk is, want …. Ik denk dat hij nog altijd voor de echte Rechter komt te staan en die bedonder je niet!
Wat mij nog een beetje kracht geeft is, dat ik weet dat Melis nu niets meer voelt en haar opstanding in het nieuwe leven zal krijgen.
Het is moeilijk, maar ik laat hem en vele anderen aan God over …..

Jeffry Ulrich