We hebben 257 gasten online

Deel 3a Publicaties TBS

Gepost in Publicaties

Verlofpraktijk tbs-kliniek schiet ernstig tekort

DEN HAAG - Tbs-kliniek Oldenkotte in Rekken laat forse steken vallen bij het verlenen van verlof aan patiënten. Ondanks de maatregelen die vorig jaar zijn genomen om de organisatie te verbeteren, zijn er nog steeds ,,ernstige tekortkomingen'' in de verlofpraktijk.

Dat stelt de Inspectie voor de Sanctietoepassing in een rapport dat donderdag is verschenen. De inspectie nam de particuliere tbs-kliniek in september en oktober onder de loep. Aanleiding daarvoor waren een ernstig geweldsincident en een vertrouwenscrisis tussen de directie en het eigen personeel.
De interim-bestuurder die werd aangesteld nadat de tweekoppige directie op non-actief was gesteld, heeft de verlofprocedures aangescherpt. Daardoor is het risico op incidenten afgenomen.
Inspectie
Toch zitten er nog gaten in de procedure voor het aanvragen van verlof en de controle daarop. Ook worden de signalen van mogelijke risico's bij het afgeven van verlof ,,niet altijd voldoende serieus'' genomen. De inspectie wijt dit deels aan een slechte communicatie- en organisatiestructuur in Oldenkotte.
Het forensisch psychiatrisch centrum overschrijdt daarnaast geregeld de wettelijke termijn waarbinnen behandelplannen moeten worden vastgesteld. Dat geldt ook voor de termijn voor het afhandelen van beklagzaken. De veiligheid in de tbs-kliniek, waarover het personeel klaagde, is volgens de inspecteurs wel op orde.

(ANP) 16 januari 2009

'Tbs-stelsel kraakt in zijn voegen'

Telegraaf 27 oktober 2008

AMSTERDAM - Het tbs-stelsel staat op springen. De maatregel wordt in toenemende mate al te gemakkelijk opgelegd, de instroom in de klinieken is groter dan de capaciteit, de wachttijden lopen onaanvaardbaar hoog op en de groei van het aantal tbs-gestelden dat op een zogeheten longstay-afdeling belandt is onacceptabel.

Er zijn alternatieven, schrijven de Amsterdamse advocaten Jan-Jesse Lieftink en Simeon Burmeister in het jongste nummer van het Advocatenblad, waarmee het tij gekeerd kan worden en de druk op het systeem verlicht.

Volgens de strafpleiters ligt de huidige politieke nadruk, als het om de tbs-maatregel gaat, veel te eenzijdig op vergroting van de veiligheid in de samenleving. De instroom moet worden beperkt, menen zij, en de „resocialisatiegedachte” van de tbs moet veel meer een bepalende factor worden.

De rechter legt voor steeds minder zware misdrijven de tbs-maatregel op, aldus de advocaten. De beveiliging van de samenleving staat voorop, aan de ernst van de stoornis van de verdachte wordt een steeds groter gewicht toegekend. De reguliere gezondheidszorg en de Forensisch Psychiatrische Klinieken achten het te riskant om verdachten op te nemen. Lieftink en Burmeister vinden dat die instanties plaatsen moeten vrijmaken voor psychiatrische patiënten die zijn veroordeeld voor strafbare feiten.

De gemiddelde wachttijd voor iemand iemand die de maatregel opgelegd heeft gekregen, bedraagt vijftien maanden, die worden doorgebracht in een gevangenis. Lieftink en Burmeister vinden dat de wachttijd drastisch moet worden bekort. Als er binnen vier maanden geen garantie is op een plek in een kliniek, dan zou de maatregel niet opgelegd mogen worden, vinden zij. In de praktijk gelden de wachttijden niet voor zware gevallen, waarbij tot een combinatie van een lange celstraf en een tbs is gevonnist.

Het aantal tbs'ers dat op een longstay-afdeling belandt, is de laatste jaren explosief gestegen. De longstay is bedoeld voor tbs'ers die 'onbehandelbaar' zijn. Critici beschouwen een verblijf op de longstay als een verkapte vorm van levenslang.

Staatssecretaris Nebahat Albayrak van Justitie maakte in augustus bekend dat zij gradaties wil aanbrengen in de longstay, in zorg en beveiliging. Volgens de beide advocaten is dat geen adequate oplossing voor het probleem. Zij menen dat de rechter de mogelijkheid moet krijgen een tbs-kliniek te dwingen weer tot behandeling over te gaan.

Tbs'er kan in beroep tegen langdurige behandeling

DEN HAAG - Tbs'ers kunnen binnenkort beroep aantekenen tegen hun verblijf op een zogenoemde longstay-afdeling voor moeilijk behandelbare patiënten. Staatssecretaris Nebahat Albayrak van Justitie wil met deze maatregel de positie versterken van tbs'ers die nauwelijks zicht hebben op vrijlating.

De minister van Justitie zal voortaan ook elke drie jaar besluiten of een tbs'er nog thuishoort op de longstay. Dat heeft Albayrak dinsdag aan de Tweede Kamer geschreven. Momenteel kan een tbs'er alleen beroep aantekenen tegen plaatsing op een longstay-afdeling. Tegen voortzetting van de behandeling daar bestaat nog geen wettelijke beroepsprocedure.
Begin juni verbleven 172 tbs'ers in een longstayvoorziening. Dat is bijna 9 procent van alle tbs'ers. Het gaat om patiënten die langdurige zorg en beveiliging nodig hebben. Hun behandeling is niet gericht op een terugkeer in de samenleving, maar op het bedwingen van hun geestelijke stoornis.
Albayrak wil de longstay-afdelingen indelen in drie niveaus. De bestaande term longstay zal gelden voor tbs'ers die stevig beveiligd moeten worden. Daarnaast komt er de zogenoemde longcare voor tbs'ers die weinig beveiliging en veel zorg behoeven. Grofweg tussen deze twee varianten in ligt de longcare met beveiliging.
(ANP) 26 augustus 2008

Laat verdachten niet meewerken aan tbs-stelsel

 

Job Knoester in NRC 12 juli 2008

 

Aan tbs-systeem kleven veel gevaren

 

Tbsers krijgen weinig behandeling en lopen te snel het risico op een longstayafdeling te komen. Verdachten kunnen beter niet meer meewerken, meent Job Knoester.

 

Afgelopen maand besteedde deze krant aandacht aan de onrust in tbs-kliniek Oldenkotte in Rekken (NRC Handelsblad, 2 juli). Daar ontstond grote onrust onder tbsers als gevolg van allerlei beperkende maatregelen door onder meer ernstig personeelsgebrek. Eerder was er al consternatie doordat bekend werd dat meerdere advocaten verdachten adviseren niet mee te werken aan de totstandkoming van psychologische en psychiatrische rapportages. Wat is het probleem?

 

Vooropgesteld, het tbs-stelsel is in potentie een zeer mooi systeem. Aan de manier waarop het heden ten dage ten uitvoer wordt gelegd, kleven echter zoveel gevaren dat in beginsel iedere advocaat verplicht is er alles aan te doen om te voorkomen dat zijn cliënt wordt veroordeeld tot tbs met dwangverpleging. Ik noem drie problemen.

 

Meer dan 60 tbsers sta ik bij. Bijna zonder uitzondering klagen ze erover dat ze geen of te weinig behandeling krijgen.

 

Met één uur therapie per week mogen ze blij zijn. Zien ze twee uur per week een therapeut, dan zijn ze geluksvogels. Behandelaars hoor ik reageren met de stelling dat deelname aan arbeid of werken in de tuin ook therapie is. Zelfs het leven in de groep is therapie, zo zegt men.

 

Akkoord, laat daar een kern van waarheid in zitten, maar het kan niet de lading van het begrip behandeling volledig dekken. Dat blijkt ook uit de wachtlijsten. Sommigen van mijn cliënten stonden twee jaar op de wachtlijst voor een noodzakelijk geachte behandelmodule.

 

Een tweede probleem is dat de laatste jaren, ongeveer sinds 2004, het evenwicht zoek is. Tbs is een weegschaal. Enerzijds is er het recht op behandeling, anderzijds de logische vraag om beveiliging. De weegschaal slaat echter door. De nadruk ligt op onverantwoorde wijze te veel op beveiliging. Mede daardoor komen klinieken onvoldoende toe aan behandeling. Klinieken zijn in navolging van de politiek en de minister van Justitie te veel bezig met beheersen. Als gevolg hiervan ontstaan grote frustraties bij tbs'ers met alle risicos van dien.

 

Een derde probleem is dat tbsers veel te snel het risico lopen op een longstayafdeling terecht te komen, ook wel de begraafplaats van de tbs genoemd.

 

In principe betekent dit levenslange opsluiting. Tegen een beslissing om iemand te bombarderen tot longstayer is slechts één rechtsgang mogelijk. Hoger beroep bestaat niet. Niet zonder gewicht is dat je ook op de longstay terecht kunt komen na veroordeling van een relatief licht delict. Denk aan een bedreiging, waarbij je iemand weliswaar vrees aanjaagt, maar fysiek niets aandoet. Er kunnen mensen op de longstay terechtkomen na een aanranding en dat is toch heel iets anders dan een verkrachting.

 

Bij deze stand van zaken moet een verdachte niet te snel meewerken aan rapportages van gedragswetenschappers.

 

Hoewel de rechter tbs kan opleggen bij een verdachte die weigert een rapport op te laten maken, zal dit in de praktijk nauwelijks gebeuren. Het is immers voor de rechter niet eenvoudig zonder rapportage vast te stellen of een verdachte een geestelijke stoornis had ten tijde van het delict, terwijl dit wel een voorwaarde is om tbs op te leggen.

 

Is het advies om niet mee te werken niet schadelijk voor de maatschappij, werd mij recent gevraagd. Het is voor de maatschappij beter als wordt meegewerkt door verdachten, maar dan moet de maatschappij wél garant staan voor een deugdelijke behandeling en een verantwoord perspectief voor tbsers.

 

Als de politiek nu maatregelen neemt zullen advocaten weer een andere tactiek kunnen kiezen. De politiek moet investeren in behandelaars en in opleidingen voor behandelaars. Voor zover mij bekend bestaan er niet eens serieuze opleidingen speciaal voor tbs-therapeuten. Wel heb ik begrepen dat de aan de Universiteit van Maastricht verbonden hoogleraar forensische psychologie Corine de Ruiter thans een dergelijke opleiding aan het opzetten is. Er moet geïnvesteerd worden in onderzoek. Het is onthutsend dat er nauwelijks wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar de effectiviteit van de behandelmethoden. Het is toch vreemd dat nog nooit onderzoek is gedaan naar de vraag waarom tbsers ontvluchten? Willen we niet weten of er een gemene deler is? Als de politiek en de klinieken nu zorgen voor de juiste investeringen en een beter behandelklimaat, als de politiek en de klinieken nu beter voorlichten in plaats van angst aan te jagen na incidenten, zal ik de eerste zijn om weer op de barricaden te gaan voor het systeem.

Advocaten ageren tegen huidige tbs-praktijk

Anja Sligter in Volkskrant 05 juli 2008

ARNHEM - De druk van de politiek en het grote personeelstekort helpen het tbs-systeem om zeep. Dit stellen de tbs-advocaten Niek Heidanus (170 cliënten), Wim Anker (80 cliënten) Judith Kwakman (40 cliënten) en Simeon Burmeister (50 cliënten) naar aanleiding van de commotie die is ontstaan door het advies van hun collega’s aan cliënten om niet meer mee te werken aan een psychiatrisch onderzoek, ten einde een mogelijke tbs-veroordeling te voorkomen.

Tbs’ers zijn veroordeelden die van de rechter verplicht moeten worden behandeld. Door gebrek aan personeel en politieke druk kunnen zij rekenen op een verblijfsduur van minimaal zeven jaar binnen de muren van een kliniek. Voorheen was dat 4,5 jaar.

Volgens Burmeister heeft het aantal tbs’ers een grote vlucht genomen doordat iemand voor een bedreiging al tbs kan krijgen. Burmeister: ‘Vroeger moest je een ernstig geweldsdelict hebben gepleegd. Het zwaartepunt is verschoven van het behandelen van gevaarlijke gestoorden naar het vermijden van risico’s.’

Het gevolg is dat mensen met een psychiatrische stoornis nooit kunnen bewijzen dat ze beter worden. Burmeister: ‘Het is steeds moeilijker om iemand vrij te krijgen.’

De advocaten wijzen op de explosie van cliënten die op een long stay-afdeling verblijven. ‘Nu al tweehonderd. Dat is een op de acht’, aldus Wim Anker. De drempel is fors verlaagd. Hij windt zich erover op dat de minister van Justitie (‘een politieke passant’) daarover beslist en niet de rechter.

De angst dat een tbs’er de fout ingaat, verlamt het systeem. De klinieken vragen strategische verlengingen aan bij de rechter, zegt Niek Heidanus. ‘Ze zijn als de dood voor een foute inschatting en laten de beslissing aan hem over.’

De angst uit zich ook in het door Den Haag opgelegde verlofbeleid. Verlofaanvragen worden drie keer getoetst: door de kliniek, het ministerie en een toetsingscommissie. Vaak kost het een half jaar voordat het verlof wordt toegekend. Daarna moet er genoeg personeel zijn om de tbs’er te begeleiden.

Net als advocaat Lucy Oldenburg donderdag in het tv-programma EénVandaag raadt Niek Heidanus zijn cliënten daarom aan zich niet te onderwerpen aan een psychiatrisch onderzoek, ten einde tbs te voorkomen. ‘De tbs-maatregel is door alle maatregelen die de politiek heeft genomen onnodig belastend en onaanvaardbaar lang. Vaak staat de aard van het delict niet meer in verhouding tot de lengte van de maatregel.’

Anker legt de keuze bij zijn cliënt, omdat de rechter tegenwoordig ook zonder een onderzoek tbs kan opleggen.

Anker gaat om de tafel met de klinieken als zijn cliënt geen zinnige dagbesteding heeft. ‘De capaciteit schiet al twintig jaar tekort. Mijn cliënten moeten eerst minimaal driehonderd dagen wachten op een plaats in een kliniek, daarna nog eens acht maanden op therapie. Dat valt toch niet uit te leggen?’

Ontsnapte tbs 'er weer vast

ANP 5 juli 2008

BRUNSSUM - De 27-jarige tbs'er die vorige week vrijdag ontsnapte tijdens familiebezoek in het Limburgse Mariahoop, zit weer vast. Hij werd vrijdagavond laat gevonden bij een tankstation in Brunssum. Dat meldde het Openbaar Ministerie zaterdag.

De man, die is veroordeeld voor een geweldsmisdrijf, gaf zich zonder weerstand te bieden over aan de politie.

Opsporingsbericht voor ontsnapte tbs’er Venray

AMSTERDAM - Het Openbaar Ministerie (OM) heeft een opsporingsbericht uit doen gaan over de ontsnapte tbs’er Joep Vullers (27). De man wordt behandeld in de tbs-inrichting FPC de Rooyse Wissel in Oostrum-Venray en is veroordeeld voor een geweldsmisdrijf.

http://images2-telegraaf.nl/multimedia/archive/00329/joep_329958d.jpg

Hij wist vorige week vrijdag te ontkomen aan zijn begeleiding. Dat gebeurde toen de tbs’er op bezoek ging naar zijn ouders in de gemeente Echt-Susteren. Het OM roept mensen die weten waar Vullers zich bevindt of andere informatie over hem hebben, te bellen met de landelijke opsporingstiplijn: 0800-6070 of met Meld Misdaad Anoniem: 0800-7000.

Volgens het OM heeft het onderzoek naar zijn verblijfplaats tot nu toe nog geen resultaat gehad. De aanhouding van de tbs’er is dringend gewenst, stelt justitie.

De man is blank en ongeveer 1.90 meter lang. Hij heeft een breed postuur, donkerblond haar, littekens op zijn rechterpols en een oorbel in beide oren.

Psycholoog veegt vloer aan met tbs-therapie

Anja Sligter Volkskrant 28 juni 2008

zwolle - Het was een goedbedoelde poging om iets te doen aan de recidive van zedendelinquenten, maar het was vergaand naïef. Dit zei psycholoog en psychotherapeut Leo de Nobel vrijdag als getuige-deskundige in de zaak die voor het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg in Zwolle diende.

De 39-jarige tbs’er M.V. klaagt over de intimiteittrainingen die tussen 1995 en 1998 in de Pompekliniek in Nijmegen werden gegeven. In twintig sessies moest hij leren op een andere manier intiem met een vrouw te zijn. In deze sessie was seksuele gemeenschap taboe, maar verder veel geoorloofd.

Hoewel de man vrijwillig meedeed, heeft hij achteraf spijt. Hij voelt zich een proefkonijn van een experiment dat zijn seksuele onrust en zijn eenzaamheid heeft vergroot, zei hij. Had hij geweigerd dan zou hij het etiket ‘onhandelbaar’ opgeplakt hebben gekregen en zijn leven lang in een tbs-kliniek moeten blijven.

Psycholoog De Nobel veegde de vloer aan met de alternatieve therapie. Proefpersonen werden blootgesteld aan risico’s van seksuele onrust, overprikkeling en onthechting door het abrupt afbreken van contact na de sessies.

Volgens de psychotherapeute die destijds verantwoordelijk was voor de training, kan De Nobel niet oordelen over de praktijk in een tbs-kliniek. Juist voor V., die een groot aantal kinderen heeft aangerand, was de training een manier om te kijken of hij de stap naar een normale relatie met een volwassen vrouw kon zetten, vertelde ze.

De training bleek in eerste instantie een succes. V. kreeg, terwijl hij aan het resocialiseren was, een relatie met een leeftijdgenoot. In zijn evaluaties weet hij dit zelf aan de training, meldde ze. Door een recidive – V. randde twee meisjes van 16 en 17 jaar op de fiets aan – werden al zijn vrijheden daarna ingetrokken.

De training stond eigenlijk vrijdag niet ter discussie. De vraag voor de tuchtcommissie is of de psychotherapeute en het hoofd behandeling van de Pompekliniek iets tuchtrechtelijks te verwijten valt. Omdat de man vrijwillig meedeed, is dit niet zo, volgens hun advocaat.

Sekstherapie tbs’ers ‘moedig experiment’

Anja Sligter in VK 27 juni 2008

Arnhem - Een 30-jarige oud-tbs'er beschuldigt de Pompekliniek van ontucht tijdens 'intieme therapie' waarbij seksuele handelingen werden verricht. Directeur Jos Poelmann is verbolgen. Het was juist 'een fantastisch experiment waar we volledig achter stonden'.

Directeur Jos Poelmann is verbolgen over de tuchtzaak die vandaag dient voor het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (RTG) in Zwolle. Een man (30), die toentertijd in de Nijmeegse kliniek zat, verwijt de psychiater dat die toestemming heeft gegeven voor een training waar seksuele handelingen werden verricht, terwijl seks tussen een hulpverlener en een patiënt verboden is. De therapie werd tussen 1995 en 1998 in de Pompekliniek gegeven. Er namen tien tbs’ers aan deel.

De tbs’er in kwestie wordt in zijn zaak bijgestaan door Tanja Zondervan, een van de oprichtsters van de website Misbruik door Hulpverleners (MdH). Volgens MdH is er sprake van seksueel misbruik. De term intimiteittraining ‘camoufleert de praktijken die daadwerkelijk plaatsvonden’, aldus Zondervan.

‘Deze mevrouw van de website voert een sensationele hetze. Alsof er onder verantwoordelijkheid van de Pompekliniek ontucht met tbs’ers is gepleegd,’ aldus Poelmann. ‘We vonden de intimiteittraining tien jaar geleden een fantastisch experiment waar we volledig achter stonden. Samen met de vereniging voor forensische seksuologie hadden we het uitgedokterd en we waren enorm blij een vrouw te vinden die de hulp wilde verlenen. We hebben er trots in binnen- en buitenland over gepubliceerd en lezingen gehouden. Iedereen was er ook van op de hoogte: de Inspectie van de Volksgezondheid, het ministerie van Justitie en onze eigen commissie van toezicht. Ze hadden wel kritische vragen, maar hebben niets verboden.’

Het experiment waarbij een lichaamsgerichte trainster zedendelinquenten aanraakte en door hen aangeraakt werd, hoorde helemaal thuis bij de jaren negentig, analyseert Poelmann. ‘Het was de tijd dat er nog prostituees in de gevangenis kwamen. We hebben nu een veel bekrompener idee over seks en delinquenten. In die tijd waren we nog een ruimdenkend volk.’

Het ging bovendien om een kleine, selecte groep. Jonge mannen, aldus Poelmann, die nooit een relatie met een vrouw hadden gehad en alleen via een verkrachting tot seks waren gekomen. ‘Dat was hun enige ervaring. In die tijd recidiveerde die groep het meest, nu het minst. Dat komt doordat er verbeterde methoden zijn met landelijk uniforme richtlijnen; toen hadden we niets. En onze opdracht was en is toch om herhaling van het delict te voorkomen. Dit was een moedig experiment.’

In de training deden de mannen positieve ervaringen op, maar moesten ze ook leren de grenzen van de vrouw te accepteren. ‘Er was geen sprake van een coïtus.’ Maar dat was ook de enige grens in de sessies, beschrijft een artikel uit 2002 in het International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology.

Tbs-er voelt zich slachtoffer sekstherapie

ANP 27 juni 2008

ZWOLLE - De 30-jarige tbs'er M.V. (Verbruggen) voelt zich een proefkonijn in een experiment met zogeheten intimiteittraining. De Pompekliniek experimenteerde eind jaren negentig met een alternatieve behandeling, waarbij tbs'ers met medewerking van een begeleider seksuele handelingen verrichten.

Dat bleek vrijdag tijdens een behandeling van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg in Zwolle. De man stemde in 1998 en 1999 in met de alternatieve behandelmethode omdat hij zich eenzaam voelde. ,,Ik heb in mijn behandeling nooit gevraagd om seks, ik had behoefte aan een relatie. In plaats daarvan werd ik uitgekozen als proefkonijn.''
De tbs-patiënt, veroordeeld wegens seksueel misbruik van minderjarigen, verwijt de psychiater die toestemming gaf, dat hij moet hebben geweten dat er door een speciaal ingehuurde therapeute verboden seksuele handelingen werden verricht. Elke cliënt had tien tot twintig keer contact met haar. Ze lagen naakt en masturbeerden daarbij. Ook verwijt hij een gezondheidszorgpsycholoog dat ze destijds een foute diagnose heeft gesteld en dat de seksuele handelingen onder haar verantwoordelijkheid zijn gepleegd.
Zeven cliënten
De kliniek stopte het experiment in 1999 na behandeling van circa zeven cliënten, mede omdat een van de tbs'ers opnieuw in de fout ging. ,,Ook voelde de therapeute die we hadden ingeschakeld zich te oud en veranderde het maatschappelijke politieke klimaat in Nederland'', zei Jos Poelmann, destijds directeur van de Pompekliniek.
Poelmann verscheen vrijdag als getuige in de zaak. ,,Er was in die tijd ook een kliniek die elke maand een busje prostituees liet voorrijden. Dat was bij ons absoluut niet aan de orde. Onze therapie was gericht op het voorkomen van recidive.'' Een tweede kliniek, waar het experiment ook werd toegepast, stopte volgens hem in de loop van 2005. Uit een wetenschappelijke publicatie van de hand van onder meer de gezondheidszorgpsycholoog blijkt dat Hoeve Boschoord te zijn.
Misbruik door Hulpverleners
De zaak is aanhangig gemaakt door de website Misbruik door Hulpverleners. ,,Het experiment is zonder wetenschappelijke basis en consensus in de beroepsgroep uitgevoerd'', zei woordvoerster Tanja Zondervan. Volgens haar is de klacht nu pas ingediend omdat V. zich pas jaren later realiseerde wat hem is overkomen.
Volgens de verdediging staat niet de therapie, maar het handelen van beide deskundigen ter discussie. ,,Nergens blijkt uit dat de cliënt niet vrijwillig handelde. De strafbaarheid valt weg bij toestemming van de patiënt, anders zouden hulpverleners helemaal niets meer mogen'', aldus de advocaat.
Het college doet omstreeks 28 augustus uitspraak.

Bestuur tbs-kliniek Oldenkotte aan de kant gezet

REKKEN - De directie van de particuliere tbs-kliniek Oldenkotte is aan de kant geschoven na een vertrouwenscrisis met het eigen personeel. Een interim-bestuurder zal voorlopig de dagelijkse gang van zaken in het forensisch psychiatrisch centrum regelen.

Dat heeft de raad van toezicht van de tbs-kliniek vrijdag bekendgemaakt. Directe aanleiding vormt de onrust onder medewerkers van Oldenkotte over onveilige situaties die zouden zijn ontstaan als gevolg van onderbezetting.
De algemeen directeur en de directeur behandeling zijn niet uit hun functie gezet. De onafhankelijk toezichthouders op Oldenkotte voeren nog gesprekken met de twee directieleden over de toekomstige aansturing van de tbs-kliniek, aldus directiesecretaris Bertyl Lankhaar.
Kritiekpunten
De raad van toezicht heeft afgelopen weken de vele kritiekpunten van het personeel onderzocht. Mede op basis van de uitkomsten is nu besloten een interim-bestuurder te benoemen. De ondernemingsraad eiste vorige maand al het vertrek van de raad van bestuur van de tbs-kliniek. De verwachting is dan ook dat de twee directieleden niet meer terugkeren, gaf vicevoorzitter Ronnie Schuur van de ondernemingsraad vrijdag aan.
De raad heeft inmiddels al gesproken met een beoogd interim-bestuurder voor Oldenkotte. De vicevoorzitter omschreef dat als een positief gesprek.
Albayrak
Staatssecretaris Nebahat Albayrak van Justitie is vrijdag geïnformeerd over de maatregelen die Oldenkotte heeft genomen. Ook heeft de bewindsvrouw het onderzoeksrapport ontvangen van de raad van toezicht. Zij zal de Tweede Kamer dinsdag voor het middaguur haar mening geven over de stand van zaken.
Ondertussen doet ook de Inspectie voor de Sanctietoepassing onderzoek naar het reilen en zeilen van de tbs-kliniek. Oldenkotte neemt voorlopig geen nieuwe patiënten meer op.


(ANP) 27 juni 2008

Aan behandelen komt de tbs-kliniek niet toe

 

Annette Toonen in NRC 2 juni 2008

 

Patiënten opgesloten na personeelstekort in Rekken

 

Door een tekort aan personeel in tbs-kliniek Oldenkotte worden patiënten nu vijf uur vroeger dan gebruikelijk opgesloten. De nood is hoog. De OR eiste al het vertrek van de directie.

 

Personeelsleden van Forensisch psychiatrisch centrum Oldenkotte in Rekken omschrijven de sfeer in de tbs-kliniek als behoorlijk vreemd. Medewerkers lopen op hun tenen, zegt bestuurder Loek Lablans van vakbond CNV Publieke Zaak. De bezetting is mager. Je proeft de spanning.

 

Om de personele nood te lenigen, worden patiënten bij wijze van noodmaatregel op sommige dagen al om 17.00 uur in hun kamer opgesloten. Behandeld wordt er niet of nauwelijks meer, vertellen medewerkers die uit angst voor een sneer van de directie anoniem willen blijven. We zijn alleen maar bezig met het beheersen van de situatie.

 

Vorige week liepen de gemoederen in de tbs-kliniek zo hoog op dat de ondernemingsraad (OR) het vertrek eiste van de raad van bestuur. Dat gebeurde een week nadat de OR 33 punten van kritiek had geformuleerd in een brief aan de Inspectie voor de Gezondheidszorg, het ministerie van Justitie, de raad van toezicht en de raad van bestuur.

 

Het personeel heeft geen enkel vertrouwen meer in de raad van bestuur. Er is sprake van een structureel personeelstekort, waardoor zich voortdurend onveilige en ongewenste situaties voordoen. Enkele voorbeelden: er worden fouten gemeld bij de medicatie, onbevoegd personeel wordt ingezet als sociotherapeut en personeelsleden worden op vrije dagen teruggeroepen om te werken, waarmee de Arbeidstijdenwet wordt overtreden. Lablans: Al jaren kent Oldenkotte problemen met de personeelsbezetting. De raad van bestuur zegt oplossingen toe, maar komt die toezeggingen niet na. Het bestuur wil niet reageren.

 

De maat is vol. Zeker nu de raad van bestuur onlangs, zonder overleg te voeren over de personele gevolgen, aankondigde patiënten van 2 juni tot 15 september op dinsdag en donderdag tussen 17.00 en 8.15 uur op te sluiten in hun kamer. Normaal gaan ze tegen 22.00 uur achter de deur en mogen ze er om 7.45 uur uit. De maatregel is de afgelopen tijd al vaker opgelegd, om de personeelsbezetting rond te krijgen, maar nu wordt hij gedurende de zomerperiode structureel van kracht.

 

Het personeel vreest de gevolgen. Na 17.00 uur wacht een groep kwetsbare mensen, die intensieve begeleiding nodig heeft, zoals OR-voorzitter Lies Koning de patiënten omschrijft, eenzame opsluiting. Patiënten raken gefrustreerd en de spanningen lopen op, aldus Lablans. Medewerkers zeggen al in toenemende mate te worden geconfronteerd met patiënten die zichzelf verwonden.

 

Patiënten ervaren het als een straf als ze naar hun kamer moeten, weet advocaat Werner Trooster uit Vlaardingen, die één cliënt in Oldenkotte heeft. Zo ontstaan spanningen. Toen ik er onlangs was, hoorde ik de patiënten de situatie een rotzooitje noemen. Als de spanning toeneemt en dingen uit de hand lopen, worden de cliënten daar de dupe van. Het heeft consequenties voor hun behandeling en de duur van de tbs.

 

Trooster heeft gisteren in een brief aan staatssecretaris Albayrak (Justitie, PvdA) gevraagd om opheffing van de maatregel. Als dat niet mogelijk is, verlangt hij 35 euro schadevergoeding voor elke avond dat zijn cliënt vroeger dan gebruikelijk wordt opgesloten. Trooster: Tbs is geen straf, maar een maatregel ter beveiliging van de maatschappij.

 

Patiënten staan stil in hun behandeling en verloven komen niet van de grond, constateert advocaat Willem Jan Ausma uit Utrecht. Hij heeft twee cliënten in Oldenkotte. Het gaat allemaal tien keer langzamer dan zou moeten. In andere tbs-klinieken doet zich ook dit soort problemen voor, zegt Ausma. Maar Oldenkotte spant de kroon.

 

OR-voorzitter Koning: Wij oefenen hier de hele dag met elkaar. Hoe ga je met elkaar om? Als patiënten op hun kamer zitten, kan dat niet. Je moet ook tijd hebben om iemand te corrigeren. Als je dat tien minuten later doet, heeft het geen zin meer.

 

Het verloop onder het personeel van Oldenkotte is groot. Cliënten zien veel verschillende gezichten, zeggen hun advocaten. Vacatures worden niet vervuld. Dat komt door de geïsoleerde ligging van de kliniek, zei staatssecretaris Albayrak twee weken geleden in de Tweede Kamer. Medewerkers schrijven de problemen uitsluitend toe aan een gebrek aan daadkracht van de raad van bestuur.

 

Voorzitter Jan Mans van de raad van toezicht stelt dat het personeelsprobleem het gevolg is van krapte op de arbeidsmarkt, de ligging van Oldenkotte en het soort werk. Er zijn maar weinig mensen die dit werk kunnen doen, zegt hij. De raad van toezicht was op de hoogte van het personeelsprobleem, maar dat het vertrouwen in de raad van bestuur weg is, kwam voor Mans als een volslagen verrassing. Hij zegt niet bang te zijn dat de situatie in de kliniek uit de hand loopt.

 

De raad van toezicht laat mediator Fien Edixhoven onderzoek doen naar de situatie. Ook de Inspectie voor de Sanctietoepassing buigt zich over de problemen in Oldenkotte, een kliniek met 125 plaatsen voor patiënten en ongeveer 132 fulltimepersoneelsleden.

 

De kliniek is in 2003, 2005 en 2007 nog door een of meer inspecties onderzocht. In 2007 gebeurde dat naar aanleiding van de dood van Edith Arends. Zij werd na een avondje stappen in Enschede doodgeschoten door Paul R., die in de laatste fase van zijn tbs zat. Hij woonde zelfstandig, maar werd nog door de tbs-kliniek begeleid. De kliniek trof geen blaam, oordeelden de inspecties voor de sanctietoepassing en de gezondheidszorg. Ook andere onderzoeken in de afgelopen jaren brachten geen grote moeilijkheden aan het licht.

Telegraaf do 24 apr 2008,

Albayrak laat Pieter Baan Centrum doorlichten

DEN HAAG - De Inspectie voor de Sanctietoepassing doet nog dit jaar onderzoek naar het functioneren van het Pieter Baan Centrum (PBC). Dat heeft staatssecretaris Nebahat Albayrak (Justitie) donderdag toegezegd tijdens een spoeddebat in de Tweede Kamer over de

Aanleiding voor het debat waren berichten in de media over vermeende wantoestanden in het PBC. Albayrak nam afstand van de beschuldiging van de VVD dat het centrum fraude pleegt door onnodig hoge kosten te declareren. Ook probeerde ze twijfels te ontzenuwen die zijn geuit over de kwaliteit van de rapporten. Die stelt het PBC in opdracht van rechters op om hun inzicht te geven in de psychische gesteldheid van verdachten van ernstige misdrijven.

Een Kamermeerderheid wil weten hoe het PBC ervoor staat en wil inzicht in de gebruikte methoden en wetenschappelijke onderbouwing daarvan. Het inspectieonderzoek moet daar duidelijkheid over geven.

Over de kwaliteit van de rapporten zei Albayrak dat de rechter in negen van de tien gevallen het advies van de observatiekliniek volgt. Verdachten krijgen bovendien het recht om tegenonderzoek te laten verrichten als ze het niet eens zijn met het advies. Er is ook een commissie van onafhankelijk wetenschappers ingesteld die adviezen nog eens tegen het licht houden. Albayrak bekijkt samen met de directie of er nog andere middelen nodig of mogelijk zijn om de kwaliteit van de rapporten te verbeteren.

Ongeveer 40 procent van de verdachten weigert aan het onderzoek deel te nemen of kan er vanwege een stoornis niet aan meedoen. Maar ze moeten dan toch de termijn van zeven weken in het PBC uitzitten. Albayrak benadrukte dat het onderzoek altijd breder is en dat ook bij weigeraars een rapport kan worden opgesteld dat bruikbaar is voor de rechter.

Zo wordt daarbij ook gekeken naar informatie uit eerdere psychiatrische dossiers. Een verdachte moet daar nu eerst nog toestemming voor geven. Maar Albayrak wil daarvan af. Ze bekijkt of het mogelijk is om de dossiers straks ook tegen de wil van betrokkene in te zien. Volgens de staatssecretaris gaat de veiligheid van de samenleving in dat geval boven iemands privacy.

Getalenteerde psychiaters vervangen door jaknikkers"

Aanklacht tegen Pieter Baan Centrum

Jolande van der Graaf in Telegraaf 11 april 2008

AMSTERDAM - "Ze noemen het loyaliteit, maar in werkelijkheid regeren angst en gehoorzaamheid onder medewerkers van het Pieter Baan Centrum. Er is daar een ware slachting geweest onder de goede, getalenteerde psychologen en psychiaters, die weigerden in een keurslijf te lopen en het veld moesten ruimen. Minder getalenteerde jaknikkers kregen leidinggevende functies. En er is nog veel meer gebeurd, waardoor de kwaliteit van de onderzoeken en de rapporten is gekelderd. Wat resteert, is een organisatie die kwalitatief geen schim is van wat zij ooit was."

Na vijftien dienstjaren bij het PBC nam forensisch psycholoog Ernst Ameling in januari zijn ontslag. Volgens de zeer ervaren psycholoog had hij geen keus. "Het klinkt onwaarschijnlijk, maar er is vanuit directieniveau een heus dossier tegen me opgebouwd, waarbij zelfs mijn post werd gelicht! Alsof ik in een dictatoriaal regime leefde." Nu alle banden met het PBC definitief zijn doorgesneden doet Ameling voor het eerst zijn onthutsende verhaal over het reilen en zeilen binnen de psychiatrische observatiekliniek van justitie, waar verdachten van zware misdrijven worden onderzocht ten einde rechters te adviseren over toerekeningsvatbaarheid of behandeling. Ameling: "Het PBC zal mij verwijten dat ik rancuneus ben. Ik geef toe dat ik inderdaad niet vrij ben van zulke gevoelens. Maar ik doe mijn verhaal niet om na te trappen, ik wil dat de buitenwereld weet hoe het er daar aan toegaat."

Creativiteit

Terugkijkend op het verleden zegt hij: "Het was een uitstekende observatiekliniek, waar toenmalig directeur, forensisch psychiater Hjalmar van Marle begin jaren negentig de luiken had geopend. Er was ruimte voor ons om in alle creativiteit te functioneren. Essentieel, want psychologen zijn vooral studenten van het gedrag. Ze lijken op romanciers in de lijn van Tolstoj en Dostojevski, vrijdenkers die hun gang moeten kunnen gaan. Er was onder Van Marle veel talent en onze rapporten klonken als een klok. De personeelsstructuur was overzichtelijk: er waren psychologen, psychiaters, juristen, maatschappelijk werkers, groepsleiders, bewaarders en ondersteunende krachten. Elk van die vakgroepen had een hoofd, verder twee adjunct-directeuren en een algemeen directeur. En dat was het."

Maar alles zou veranderen. En niet ten beste, vindt Ameling. Hij schetst een proces dat in talloze organisaties een verwoestend, averechts effect had: 'stroomlijnen en reorganiseren uit oogpunt van doelmatigheid'. Met aan het hoofd de moderne manager die geen verstand van het vak heeft en die het niets uitmaakt wat hij verkoopt, áls hij maar verkoopt. "Ook het PBC kreeg zo'n interim-manager, die impopulaire maatregelen met een glimlach 'triest' noemt, zich allerminst inleeft in de slachtoffers en die zorgt dat zwakkere broeders leidinggevende functies krijgen. Die worden zijn trouwe paladijnen en rekenen op hun beurt af met getalenteerde collega's op wie zij altijd al stinkend jaloers waren. Precies dat gebeurde in het PBC. De ware professionals raakten aldoor moedelozer en werden steeds beter in de gaten gehouden door hijgerige slippendragers." Organisatorisch gezien kwamen er volgens de psycholoog allerlei hiërarchische bestuurslagen bij die de kosten de pan uit deden rijzen. "Portefeuillehouders en een gigantisch bedrijfsbureau, dat elders in een peperduur complex is ondergebracht. De afdelingen waar de boeven zitten heten nu - om je wild te lachen - 'resultaat verantwoordelijke eenheden'. Van die holle termen waar niemand iets van begrijpt! Door alle nieuwe bestuurslagen ging de prijs voor een PBC-onderzoek astronomisch omhoog. Vroeger was het 30.000 euro, nu bijna 50.000 euro per onderzoek." Het was 'het praten met de pers' dat Ameling uiteindelijk fataal zou worden. Dat terwijl Van Marle hem jaren eerder juist had gevraagd openlijk de media te woord te staan. "Vanwege in mijn ogen terecht gemor sprak ik op gegeven moment alleen nog op persoonlijke titel. Ook toen ik in 2005 meewerkte aan het tv-programma Het Zwarte Schaap." Die uitzending ging over Richard Klinkhamer, schrijver van het boek 'Woensdag gehaktdag', die in 1991 zijn vrouw om het leven had gebracht. "Het programma was nog niet uitgezonden, toen een bevriende psychiater mij vertelde dat hij de nieuwe PBC-manager had gesproken. 'Ik heb het Ameling verboden nog langer op te treden voor de media', had deze tegen mijn kennis gezegd. Ik was woedend, want ik kende die manager nog niet, laat staan dat hij één woord met mij had gewisseld. Een leugen was het. In oktober van dat jaar stuurde hij een mail rond in het PBC. Als er contacten waren met de pers, wilde hij dat eerst weten. Ik mailde terug dat ik al heel lang à titre personnel interviews gaf, dat dit vrijheid van meningsuiting is en dat ik maar achttien uur in dienst van het PBC was." Ameling zegt prompt met ontslag te zijn bedreigd. " Ik liet me niet als een kleine jongen ringeloren. Vanaf toen werd echter een dossier over mij aangelegd. Mensen wie hogere functies beloofd waren, gaven het management door wat ik had gezegd. Het was zelfs zo krankzinnig dat de directie bij de juristen mailtjes van mijn hand opeiste, waarin ik kritiek op het management uitte. Ik werd er zelf ook achterdochtig van, het plezier in mijn werk ging eraf, mijn productie omlaag. Ik moest naar de bedrijfsarts en kreeg er het label werkweigeraar. Het begin van het einde." In het PBC werd onderwijl de ene na de andere oekaze afgekondigd. "Regels, regels en nog eens regels. Alleen de directie mocht in het pand met mobieltjes bellen, de rest op straffe van een 'correctief gesprek' of 'disciplinaire maatregelen' niet meer. Iets anders was dat ik rapporten altijd op een bandje insprak, dat de secretaresse van mijn eigen adviesbureau razendsnel uittikte. Ook dat werd verboden; ik moest dat zelf doen en deed daar met mijn getik met twee vingers zeker acht uur per rapport over. Of neem het protocol dat gedetineerde en psycholoog niet meer samen in de lift mogen staan. Een collega voerde in een mailtje aan dat dit afstand schept en dat sommige verdachten dan niet meer meewerken. Dát had hij niet mogen schrijven. Er wachtte hem een 'correctief gesprek'."

Veel deskundigen zijn het erover eens dat de kwaliteit van de huidige PBC-onderzoeken ver te zoeken is, stelt Ameling. "De echte talenten verdwenen of zijn zwaar gedemotiveerd. Maar ook de onderzoeksmethodieken zijn verslechterd door inhoudelijke bureaucratie. Zo lijdt het PBC onder de mode van de classificatiediagnostiek: het is tegenwoordig een fabriek die verdachten in potjes met etiketjes stopt. Zonder belangrijke zaken als onderliggende psychodynamische processen in voldoende mate mee te wegen."

De psycholoog doelt bijvoorbeeld op iemands verleden, dat in een misdrijf van heden kan doorklinken. "Neem de man die als kind ernstig is misbruikt en zich vroeger vreselijk angstig en onmachtig voelde onder die grote man die hem pijn deed. Als hij dertig jaar later opnieuw diezelfde portie onmacht voelt - al is dat in een totaal andere situatie - kan dat zo veel van de 'oude' angst en agressie oproepen, dat hij iemand iets aandoet. Als je het zo kunt duiden - op grond van een stoornis die geactualiseerd is in het misdrijf - is hij niet helemaal toerekeningsvatbaar. Dit soort processen is cruciaal voor het stellen van een juiste diagnose!"

Stempel

Ameling vertelt talloze malen te hebben gezien hoe verdachten het verkeerde stempel kregen. Zoals een jonge, intelligente Rus, die psychotisch was toen hij een delict pleegde. "En dat was hij soms nog. Ten opzichte van mij en een psychiater probeerde hij zijn mislukkingen te verbloemen door te doen alsof hij weer psychotisch was. Hij wilde ons op het verkeerde been zetten, slim doen. Het PBC, waar de waarheid bij meerderheid wordt bepaald, besliste dat hij simuleerde. Maar simuleren doe je bewust vanuit een extern motief, als een uitkering. Dit was liegen vanuit intern motief, redding van zijn vernielde zelfrespect."

Vastzitten

Belangrijke zaken worden in de observatiekliniek onder het tapijt geveegd, vindt Ameling verder. Zoals de kritiek van rechtspsycholoog Harald Merckelbach, die recent in deze krant zei dat onschuldigen vastzitten, omdat "het naar justitie zeer onderdanige PBC" vaak de kant kiest van zijn opdrachtgever, het OM. Dat zou leiden tot rapporten die precies in het straatje van justitie passen. "Steekhoudende kritiek", vindt Ameling, die eveneens meent dat er dringend een onafhankelijke observatiekliniek in ons land moet komen. "Maar denk niet dat dit bij het PBC bespreekbaar is." Al even groot is volgens de forensisch psycholoog het taboe op het groeiende aantal weigeraars: verdachten die het vertikken aan een PBC-onderzoek mee te werken, veelal op advies van hun advocaten. Enkele jaren geleden bleek uit een volgens Ameling binnen het PBC stilgehouden onderzoek dat het ging om 35 procent, nu zou dat percentage al tussen de 40 tot 50 procent zijn. "Vroeger werden weigeraars na een week of twee teruggestuurd en kreeg het PBC geen geld. Tegenwoordig zitten ook de weigeraars echter de volledige zeven weken die een onderzoek duurt uit en worden de volledige kosten, 50.000 euro, in rekening gebracht voor een rapport waarop geen rechter iemand tot tbs kan en mag veroordelen. En gebeurt dat wel, dan sneuvelt zo'n vonnis onherroepelijk in hoger beroep."

Ook dat gegeven zou al jaren binnenskamers zijn gehouden. "Het werd tijd dat ook dit bekend werd", besluit Ameling. "Het PBC moet maar eens met de billen bloot voor de samenleving, die hen nota bene betaalt."

15 jaar cel en tbs voor dader gezinsdrama Melissant

18 maart 2008 Telegraaf

ROTTERDAM - De rechtbank in Rotterdam heeft Huib van O. dinsdag veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf en tbs voor het doden van zijn 31-jarige vrouw en 3-jarige dochter in Melissant. Hij bracht hen eind september om met een hamer en een mes. Tevens wurgde hij hen. Het Openbaar Ministerie had twaalf jaar cel en tbs tegen Van O. geëist.

Het Openbaar Ministerie had twaalf jaar cel en tbs tegen Van O. geëist. De rechtbank oordeelde dat hij sterk verminderd toerekeningsvatbaar is.

Het gezin had een schuld van circa 50.000 euro opgebouwd. Van O. liep al langer rond met de gedachte zijn gezin iets aan te doen. Hij zag dit als oplossing voor de problemen. Na het drama leefde hij een paar dagen tussen de dode lichamen en maakte afspraken alsof er niets aan de hand was. Dit hield hij twee dagen vol. Toen meldde hij zich bij de politie.

Van O. heeft naar eigen zeggen ook geprobeerd zichzelf te doden. De hond die hij eveneens met een hamer en mes had bewerkt, overleefde het drama. Naar buiten toe leek er niets aan de hand met het gezin. De schulden waren voor de omgeving niet bekend. Het gezin had uit schaamte geen hulp gezocht. Ze bleven maar uitgeven, al was er soms geen geld voor boodschappen.

Voor Van O. was op de avond van de moord de dood de enige oplossing voor de problemen. Hij liet weten dat hij aan niets anders kon denken en niet meer te stoppen was. Nadat hij zijn vrouw had vermoord, las hij zijn dochter nog een verhaaltje voor.

 
 

Long Care afdeling terrein Grote Beek in Eindhoven

06 mrt 2008, 02:51 - EINDHOVEN - De long care-afdeling waarvoor donderdag op het terrein van De Grote Beek de eerste steen wordt gelegd, is voorlopig de enige in zijn soort.

Er zullen 24 patiënten verblijven, zowel tbs'ers als mensen die gedwongen opgenomen zijn zonder tussenkomst van de strafrechter. De twee groepen zullen zich niet volledig mengen: tbs'ers hebben minder vrijheden dan de anderen.

De overeenkomst tussen de twee groepen is dat het vaak chronisch psychotische mensen zijn die een gevaar vormen voor zichzelf en anderen en die langdurige behandeling nodig hebben. Het gaat dan gauw om twaalf jaar of meer.

De gemiddelde tbs-duur in Nederland is zeven jaar. Voor een aantal tbs'ers is dat niet voldoende. De tbs wordt dan met grofweg nog eens de helft van die periode verlengd, waarna de meesten wel rijp zijn voor een voorzichtige terugkeer in de maatschappij.

Maar voor een klein groepje geldt dat ze nog steeds niet zover zijn na anderhalve periode. Deze mensen gaan wel vooruit, maar heel langzaam. Volgens directeur Theo Van Luyten van de zorggroep intensieve en forensische psychiatrie van de GGzE zijn er nu in Zuid-Nederland zes tot tien patiënten die in deze categorie vallen. Dat zijn de mensen die voor de long care-kliniek in aanmerking komen. Na Eindhoven krijgen ook Amsterdam en Assen zo'n kliniek.

Voor de niet-tbs'ers bepaalt de Kliniek voor Intensieve Behandeling (KIB), ook op het terrein van De Grote Beek, of ze in aanmerking komen voor de long care-afdeling. Het gaat dan veelal om patiënten die in de KIB-kliniek uitbehandeld zijn. De patiënten zijn wel gedwongen opgenomen maar hebben geen delict begaan.

Volgens Van Luyten krijgen de bewoners van de long care-kliniek, die in december opengaat, een zinvolle dagbesteding. Ze kunnen zakgeld verdienen met werken in de tuin, timmeren en inpakwerk. Hun arbeidsregime is minder streng dan voor tbs'ers die al worden voorbereid op een terugkeer in de maatschappij.

di 04 mrt 2008, Telegraaf

Jaar cel en tbs voor verijdeld gezinsdrama

ALKMAAR - De rechtbank in Alkmaar heeft dinsdagmiddag de 39-jarige Esther van L. uit Andijk veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf en tbs. De rechtbank acht bewezen dat de vrouw opzettelijk brand stichtte in haar huis en daarmee het leven van haar gezin in gevaar bracht.

In de nacht van 12 op 13 augustus stichtte de vrouw brand op de overloop van haar huis, terwijl haar man en zoons lagen te slapen. Daarna draaide ze alle gaspitten van het fornuis open en verliet met haar hond in allerijl de woning. Een week later hield de politie haar aan in haar auto in de buurt van Assen.

Volgens de advocaat van de vrouw berustte de brandstichting op een ongeluk. Ze liep met een geopend busje benzine door het huis toen het sigaretje dat zij in haar hand had de vloeistof in brand zette. De raadsman verklaarde dat de vrouw de situatie thuis niet meer aankon. Brandexperts toonden aan dat benzine niet op deze wijze kan worden aangestoken.

vr 29 feb 2008, Telegraaf

Tien jaar cel en tbs voor kinderverkrachter

BREDA - De rechtbank in Breda heeft de 55-jarige Geoffrey J. vrijdag veroordeeld tot tien jaar cel en tbs met dwangverpleging wegens de verkrachting van een 9-jarig Bredaas meisje in haar eigen slaapkamer. De straf is conform de eis van de officier van justitie.

J. was eerder veroordeeld voor zedendelicten. Hij drong in de vroege ochtend van 10 september 2006 het huis binnen waar het meisje woont, vermoedelijk via de voordeur, die niet op het nachtslot zat.

Belangrijkste bewijzen voor de verkrachting vormen de verklaring van het meisje en een spermaspoor, afkomstig van de verdachte, dat op de vloerbedekking van haar kamer is gevonden.

J. kon worden aangehouden nadat in een opsporingsbericht op televisie zijn foto was getoond. Volgens de rechtbank was deze schending van zijn privacy en van zijn portretrecht gerechtvaardigd.

De 55-jarige man stond eind jaren negentig bekend als de Woenselse steentjesgooier. Hij trok de aandacht van jonge meisjes in de Eindhovense wijk Woensel door steentjes tegen hun raam te gooien. Het gerechtshof in Den Bosch veroordeelde hem in 2003 tot acht jaar cel wegens ontucht met een 9-jarig meisje in Eindhoven in 1999.

De verdachte wilde niet meewerken aan onderzoek naar zijn geestesvermogens, maar de rechtbank in Breda veroordeelde hem toch tot tbs. Ze deed dit onder meer op grond van een rapport van een psycholoog die met hem heeft gesproken. De rechtbank in Breda bepaalde dat J. pas aan zijn tbs-behandeling mag beginnen als hij twee derde van zijn straf heeft uitgezeten.

Wat het 9-jarige meisje uit Breda is overkomen, is de angst van elk kind, zo stelde de rechtbank. Ouders stellen hun zoon of dochter gerust, als die bang is voor een monster onder het bed. Ze doen dit door te zeggen dat er geen enge man is. Verdachte heeft echter aangetoond dat er wel degelijk zulke enge mannen bestaan, zei de rechtbank.

Kamer houdt vast aan longstay voor tbs’ers

Douwe Douwes 27 februari 2008 Volkskrant

DEN HAAG - De Tweede Kamer wil de mogelijkheid behouden om tbs’ers in longstay-afdelingen te behandelen. Wel vinden enkele partijen dat meer onderscheid gemaakt moet worden tussen de criminelen die deze zware sanctie opgelegd hebben gekregen.

Dinsdag adviseerde de Raad voor de Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) het beleid voor de longstay te veranderen. De strafmaatregel kan aan psychisch gestoorde delinquenten worden opgelegd. In de praktijk komt dit echter vaak neer op een levenslange vrijheidsstraf, is de conclusie van de raad.

Het aantal personen onder dit regime is sterk gegroeid. In 1999 telde de tbs-kliniek Veldzicht twintig longstayers. Inmiddels zitten 164 tbs’ers als onbehandelbaar vast. De verwachting is dat dit toe zal toenemen tot 250. Dit komt vooral omdat gedetineerden de longstay zelden verlaten.

Een van de twee opties die de raad voorstelt is de rechter te laten beslissen wie naar de longstay gaat. Nu bepaalt de minister van Justitie dat. Een tweede, radicalere optie is de praktijk helemaal af te schaffen.

Daar is geen partij in de Kamer voorstander van. De VVD wil, bij monde van Teeven, niets veranderen. ‘Dat is een buitengewoon slecht idee. Het gaat over onbehandelbare delinquenten. We moeten niet aan de regeling gaan morrelen.’

Ook de PvdA is tevreden. ‘Ik zie geen probleem’, zegt het Kamerlid Bouwmeester. ‘Ik heb geen signalen dat de tbs’ers niet goed behandeld worden.’

Het CDA pleit voor de inrichting van ‘longcare’-afdelingen voor de lichtere gevallen. ‘Niet iedereen hoeft onder het zwaarste regime te vallen’, vindt het Kamerlid Joldersma.

Staatssecretaris van Justitie Albayrak benadrukt dat de ‘maatschappelijke veiligheid’ uitgangspunt van het beleid blijft. Dat is onomstreden in de Kamer.

‘Tbs’er zit vaak ten onrechte blijvend vast’

Malou van Hintum 26 februari 2008 Volkskrant

AMSTERDAM - De meeste tbs’ers die het predicaat onbehandelbaar krijgen, zijn dat niet. Toch worden zij langdurig opgesloten in een zwaar beveiligde longstay-afdeling. Daarmee is de longstay een verkapte vorm van levenslang geworden, waarbij van behandeling geen sprake meer is.

Dat schrijft de Raad voor de Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) in een advies aan staatssecretaris Albayrak van Justitie. De Raad adviseert het huidige longstaybeleid af te schaffen. Er moet meer rekening worden gehouden met de verschillen tussen gevangenen en met hun mogelijkheden tot terugkeer in de samenleving.

Het aantal longstayplaatsen is tussen 2000 en 2006 bijna verzevenvoudigd (van 21 tot 143). Vóór 2005 moest een tbs’er minimaal zes jaar behandeld zijn in twee klinieken voordat hij op een longstay-afdeling geplaatst kon worden. In 2005 versoepelde toenmalig minister van Justitie Donner die eis na enkele incidenten met tbs’ers die op verlof opnieuw misdaden begingen. Tbs’ers komen nu eerder en op jongere leeftijd in de longstay terecht, terwijl ze daar volgens de RSJ eigenlijk niet thuishoren.

De raad wijst erop dat tbs oorspronkelijk is ingesteld met terugkeer in de samenleving als einddoel. De longstay heeft zich echter ontwikkeld tot een permanente variant van de tbs. De raad keurt dat af en stelt dat niet het risico op herhaling van de longstay’ers voorop moet staan, maar hun behandelbaarheid.

Een vrij grote groep longstay’ers zou onder toezicht en begeleiding in de samenleving kunnen terugkeren. ‘Er zijn niet zo veel psychopathische moordenaars’, aldus Arno Visser, voorzitter van de RSJ en oud-Tweede-Kamerlid voor de VVD. ‘Bij veel longstay’ers gaat het om mensen die niet zelfstandig kunnen wonen, daar hoeven geen drie hekken omheen. Die moet je vooral verzorgen, en minder met bewakers en prikkeldraad beveiligen.’

Dat kan gerealiseerd worden door het besluit over plaatsing naar een resocialisatieafdeling in handen te geven van de klinieken. Ondanks een verhard maatschappelijke klimaat ziet Visser kansen voor zo’n beleidswijziging: ‘De klinieken en politici moeten draagvlak creëren. Ik acht de kans groot dat Albayrak hiervoor openstaat. Ze weet van de hoed en de rand.’

Albayrak, in 2006 lid van de parlementaire onderzoekscommissie naar de tbs, benadrukt in een reactie dat zij werkt aan een nieuw longstaybeleid, maar dat ‘de maatschappelijke veiligheid’ uitgangspunt van beleid blijft.

Jos Poelmann, voorzitter van het landelijk beraad van directeuren van Forensisch Psychiatrische Centra, is enthousiast over het idee de huidige longstay af te schaffen.

‘Dat het monsters zijn, is verwrongen beeld’

ACHTERGROND, Malou van Hintum 26 februari 2008 Volkskrant

Amsterdam - Schaf de huidige manier van omgaan met de longstay af, of verscherp de criteria voor de instroom. Dat zegt de Raad voor de Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) in zijn advies over de longstay dat vandaag verschijnt.

Jos Poelmann, die het landelijk beraad van directeuren van Forensisch Psychiatrische Centra voorzit, is voor afschaffing van het huidige model. ‘Behalve voor een zeer kleine groep tbs’ers. Ik schat dat er in Nederland 25 tot 50 zeer gevaarlijke tbs’ers zijn die in een zwaar beveiligde longstay thuishoren. Zij hebben verschillende gedragsstoornissen, en zijn agressief en onberekenbaar. De rest bestaat vooral uit mensen die niet goed zelfstandig kunnen leven, verloederen, en vervolgens delicten gaan plegen.’

Poelmann zegt dat de huidige generatie tbs’ers meer en ernstiger stoornissen heeft dan die van enkele decennia terug. Toch staat die zwaardere problematiek niet in verhouding tot de toename van het aantal longstay-plaatsen, vindt hij.

‘Dat de longstay wordt bevolkt door psychopathische monsters, is een volstrekt verwrongen beeld. Longstay’ers krijgen al sinds 2005 geen verlof meer, terwijl er tijdens verlof in de jaren daarvoor nog nooit een longstay’er in de fout is gegaan. Bij incidenten die er zijn geweest, waren mensen betrokken uit een ‘gewone’ tbs-kliniek.’

Longstay’ers zijn meestal slow learners, mensen die langzamer leren dan de gemiddelde tbs’er, zegt Poelmann. ‘Dáárom verhuizen ze van de kliniek naar de longstay-afdeling, niet omdat ze levensgevaarlijk zijn. Deze mensen kunnen veel beter opgevangen worden in een gewone tbs-kliniek, of door de ggz.’

Tbs is ingesteld met resocialisatie als einddoel. Maar in de loop der jaren heeft de longstay zich ontwikkeld tot een permanente variant van tbs. Het is daarmee een verkapte vorm van levenslange gevangenisstraf, en dat is niet de bedoeling, aldus de RSJ. De samenleving moet beschermd worden tegen ernstig gestoorde tbs’ers, maar dat kan in de meeste gevallen door hun een hoog niveau van beveiliging en zorg op maat te geven.

Op dit moment zijn er 164 longstay-plaatsen. Het WODC, het wetenschappelijk onderzoeksbureau van het ministerie van Justitie, verwacht dat de longstay-capaciteit nog dit jaar zijn eindpunt bereikt, met 243 plaatsen. Bij ongewijzigd sanctiebeleid is dat echter een te optimistische aanname, aldus de RSJ.

Hoewel het RSJ-advies indruist tegen de roep uit politiek en maatschappij om langere en hardere straffen, verwacht Poelmann dat staatssecretaris Albayrak er positief tegenover staat.

‘Het advies is in feite een uitwerking van de aanbevelingen die de parlementaire onderzoekscommissie naar de tbs in 2006 heeft geformuleerd. En van die commissie maakte zij deel uit. Bovendien kennen wij, vergeleken met andere landen, een uitzonderlijk hard beleid als het om langdurige detentie gaat.’

 

zo 24 feb 2008, 13:45

'Longstaybeleid tbs is een misstand'

DEN HAAG - Het is een misstand dat in Nederland de minister van Justitie en niet de rechter beslist of een 'hopeloze' tbs'er op een zogenoemde longstayafdeling wordt geplaatst. Dat zei strafrechtadvocaat Wim Anker zondag in Den Haag, waar hij een lezing gaf over dit onderwerp.

Een verblijf op een longstayafdeling is in principe eindeloos. De minister kan iemand die van de rechter tbs heeft gekregen naar zo'n afdeling laten overplaatsen als volgens hem de behandeling niet aanslaat en er geen zicht lijkt te zijn op verbetering. Bij gewone tbs'ers bepaalt de rechter, die onafhankelijk is, om de paar jaar of iemand nog langer verplicht psychiatrisch behandeld moet worden.

Dat een „politieke passant” als een minister in feite beslist over iemands verdere leven, vindt Anker mis. „Dat zijn praktijken die je bepaalde landen met zonnige stranden verwijt, maar het gebeurt ook gewoon in Nederland.” Zo'n beslissing moet „natuurlijk” door de rechter worden genomen, vindt de advocaat.

Anker stelde dat in Nederland momenteel tweehonderd mensen op een longstayafdeling verblijven. Dat waren er drie jaar geleden ongeveer veertig. Hij noemt dit een schrijnende ontwikkeling, want longstay is volgens hem een eufemisme voor:'Hier kom je nooit meer uit'.

Wim Anker heeft tientallen cliënten die een tbs-maatregel met dwangverpleging opgelegd hebben gekregen. Onder hen is de langstzittende tbs'er, Theo H. Hij kreeg in 1960 een jaar cel en tbs met dwangverpleging opgelegd voor de aanranding van een jong meisje. Inmiddels zit hij 48 jaar opgesloten in een kliniek. De tbs-klinieken tellen in totaal circa 1600 gedwongen patiënten.

De strafpleiter heeft zijn hoop gevestigd op een rapport over longstay van de Raad voor Strafrechttoepassing en Jeugdbescherming (RSJ), dat dinsdag aan justitieminister Ernst Hirsch Ballin wordt aangeboden. Anker zou graag zien dat de wet wordt aangepast, maar hij gelooft niet dat de bewindsman zo ver gaat.

Het zou volgens Anker al beter zijn als werd teruggegrepen op de oude situatie, die tot een paar jaar geleden gold. Als bleek dat een bepaalde tbs'er in diverse klinieken had gezeten waar de behandeling niet aansloeg en er was meer dan zes jaar verstreken, dan kon een minister besluiten iemand op een afdeling voor lang verblijf te zetten, waar hij niet meer behandeld werd. Dit soort barrières moet terugkomen, vindt Anker.

Dit is volgens hem zeker belangrijk nu de zogenoemde longstayers worden verdeeld over gevangenissen in het hele land. Ze zitten dan dus niet meer in klinieken. „Het is maar een smal bruggetje van longstay naar levenslang.”

 
 

vr 15 feb 2008, Telegraaf

10 Jaar en tbs geëist voor verkrachting 9-jarig meisje

BREDA - Officier van justitie J. van Aken heeft vrijdag bij de rechtbank in Breda tien jaar cel en tbs geëist tegen de 55-jarige Geoffrey J. De man wordt ervan verdacht dat hij op 10 september 2006 een 9-jarig Bredaas meisje in haar eigen slaapkamer heeft verkracht.

De verdachte ontkent. Daar tegenover staat een uitgebreide en gedetailleerde verklaring van het slachtoffer. Ook is sperma gevonden op de vloerbedekking in haar kamer, dat blijkens DNA-onderzoek afkomstig is van de verdachte.

J. is al diverse keren veroordeeld voor zedendelicten. Hij kon worden aangehouden nadat, bij hoge uitzondering, in een opsporingsbericht op televisie zijn foto was getoond. Dat leverde bruikbare tips op die uiteindelijk leidden tot zijn aanhouding, op 6 oktober 2006 in Roosendaal.

Volgens de officier van justitie is de 55-jarige verdachte vermoedelijk het ouderlijk huis van het slachtoffer binnengegaan door de voordeur, die niet op het nachtslot zat. Er zijn geen inbraaksporen gevonden.

De verdachte stond eind jaren negentig bekend als 'de Woenselse steentjesgooier', omdat hij in de gelijknamige Eindhovense wijk de aandacht van jonge meisjes trok door steentjes tegen hun slaapkamerraam te gooien.

Advocaat Bart Nooitgedagt vroeg vrijspraak. Hij vindt dat zijn cliënt in zijn verdedigingsbelang is geschaad. De raadsman heeft herhaaldelijk gevraagd of hij het meisje mocht verhoren, maar dat verzoek is keer op keer afgewezen. Nooitgedagt twijfelt aan de betrouwbaarheid van haar verklaringen. Ook stelt hij dat hem informatie is onthouden over het onderzoek naar het spermaspoor en betwijfelt hij of het wel sperma is dat er is gevonden.

Verder vindt hij dat er geen reden is om J. tbs op te leggen. De verdachte is geobserveerd in het Pieter Baan Centrum. Omdat hij niet wilde meewerken aan het onderzoek, heeft de psychiatrische observatiekliniek geen advies uitgebracht. Wel ligt er een tbs-advies van een psycholoog, maar dat deugt volgens Nooitgedagt niet.

Uitspraak op 29 februari.

 

Steeds minder tbs'ers ontsnappen tijdens verlof

dinsdag 8 januari 2008 Robbert de Witt in Elsevier

Sinds 2004 is het aantal tbs'ers dat er vandoor gaat tijdens verlof sterk gedaald. Dat is vooral te danken aan de verscherpte procedures die zijn ingesteld na verschillende ernstige gewelds- en zedendelicten, gepleegd door tijdens verlof weggelopen tbs'ers.

De daling werd vandaag bekendgemaakt door een woordvoerder van het ministerie van Justitie bij de presentatie van een onafhankelijke commissie die voortaan alle verlofaanvragen van tbs'ers gaat toetsen.

Volgens het ministerie ontsnapten vorig jaar 33 tbs'ers terwijl ze op verlof waren, tegen 43 een jaar eerder. In 2005 namen 73 tbs'ers de benen en in 2004 nog 99.

Gepast geweld
Verschillende ontsnappingen kregen grote aandacht in de media, nadat de weggelopen tbs'ers ernstige delicten hadden gepleegd. De incidenten versterkten de roep om beter toezicht.

Om ontsnappingen te voorkomen bepaalde staatssecretaris van Justitie Nebahat Albayrak (PvdA) dat de sociotherapeuten die tbs'ers begeleiden tijdens verlof voortaan gepast geweld mogen gebruiken als hun patiënt op de vlucht slaat. Ook laat Justitie een knieslot ontwikkelen dat een tbs'er automatisch in de hurkstand dwingt als hij zich te ver van zijn begeleiders verwijdert.

Nieuwe incidenten
Daarnaast adviseerde een tijdelijke commissie van de Tweede Kamer dat verlofaanvragen niet alleen door de kliniek zelf, maar ook nog eens door een onafhankelijke commissie moet worden getoetst. Die commissie, bestaande uit forensisch psychiaters, psychologen en juristen, beoordeelt sinds 1 januari alle aanvragen.

Albayrak, die ook bij de officiële presentatie van de deskundigencommissie aanwezig was, hoopt dat door deze dubbele toetsing nieuwe incidenten rond ontsnapte tbs'ers voortaan worden voorkomen.

'Onschuldigen in cel door rapporten PBC'

Jolande van der Graaf in Telegraaf 16 november 2007

MAASTRICHT - Door slechte onderzoeksmethoden en foutieve conclusies van het Pieter Baan Centrum zit een onbekend aantal onschuldigen achter de tralies en zijn straffen uitgedeeld die onterecht hoog zijn.

Dat snoeiharde oordeel over de justitiële observatiekliniek velt hoogleraar rechtspsychologie prof. dr. Harald Merckelbach naar aanleiding van het debacle in de strafzaak van de Purmerendse kindermoorden. "Al zijn het misschien maar enkele tientallen gevallen; het leed dat in de levens van deze mensen is aangericht is onnoemelijk."

Volgens Merckelbach sneuvelt de waarheidsvinding door de onderdanige houding die het PBC inneemt ten opzichte van justitie. "Er wordt door PBC-medewerkers een beeld van een verdachte geschetst dat precies in het straatje van het openbaar ministerie past."

De kwaliteit van rapportages van het PBC blijkt vaak ver onder de maat. De Maastrichtse wetenschapper zegt 'onaangenaam verrast te zijn over de onvolledigheden en het geringe informatiegehalte'. Voor een strafproces zijn de PBC-rapporten echter cruciaal: op grond daarvan moet een rechtbank beslissen of iemand verantwoordelijk is voor zijn daden. De blunders van het PBC in het onderzoek naar de Purmerendse kindermoorden - morgen in een reportage in De Telegraaf - staan volgens de hoogleraar allerminst op zichzelf. "Het PBC gaat meer de fout in door conclusies te baseren op aannames van het OM en mensen diagnoses in de schoenen te schuiven met het doel om misdrijven te verklaren. Als die conclusies later foutief blijken, wordt dat niet teruggekoppeld naar de medewerkers van het PBC. Zij leren niets van hun fouten."

De justitiële kliniek heeft een monopoliepositie die volgens Merckelbach hoognodig moet worden doorbroken. "Het is tijd dat ons land net als Engeland en Amerika een onafhankelijk psychisch onderzoeksinstituut krijgt voor betaalbare contra-expertises. Dat komt de waarheidsvinding en de rechtspleging in Nederland zeer ten goede."

 

Acht seksuele relaties tbs'er en verpleger

Elsevier dinsdag 30 oktober 2007 18:55

De laatste twee jaar zijn er acht verboden seksuele relaties geweest tussen verplegend personeel en tbs-patiënten. Deze hadden plaats in vier verschillende tbs-klinieken.


Er zijn acht verboden seksuele relaties geweest tussen verplegers en tbs'ers

Dat heeft staatsecretaris Nebahat Albayrak (PvdA) van Justitie gezegd tijdens overleg in de Tweede Kamer. De bewindsvrouw kon niet zeggen in hoeveel gevallen aangifte is gedaan van de strafbare feiten.

Aangifte
Tbs-instellingen zijn sinds medio 2005 verplicht om seksuele relaties of ontucht te melden bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Die maakt vervolgens de afweging of er aangifte moet worden gedaan bij het Openbaar Ministerie (OM). De kliniek mag ook zelf naar Justitie stappen.

Oppositiepartijen VVD en SP zijn het niet eens met die handelswijze. De twee Kamerfracties willen dat er altijd aangifte wordt gedaan van de strafbare feiten, waar een gevangenisstraf op staat van maximaal zes jaar.

VVD’er Fred Teeven vindt dat het OM altijd moet beslissen of tot vervolging moet worden overgegaan. Dat is geen zaak voor de Inspectie voor de Gezondheidszorg, oordeelt hij.

Motie
Samen met de SP diende de VVD een motie in waarin wordt gesteld dat in alle gevallen aangifte moet worden gedaan. De Tweede Kamer stemt volgende week over de motie.

Albayrak gaf al aan niets te zien in het voorstel van de oppositiepartijen. Ze onderstreepte dat ‘seksueel grensoverschrijdende’ relaties niet te tolereren zijn, en dat daartegen moet worden opgetreden. Ze heeft echter niet het idee dat de betreffende klinieken niet optreden waar dat wel nodig is.

burak op woensdag 31 oktober 2007 13:02

Die situatie van Dirk de V. dateert van circa 1989. Hans van Z. bracht dit naar voren en het klopte inderdaad. Het mannelijk personeel was bang van de V. en Anneke niet, dus stimuleerde men dat zij hem bezocht....(ging met panty naar binnen en kwam zonder panty weer van zijn cel, pardon kamer). De toenmalige g.d.(nu prof) heeft geadviseerd de TBR toen niet te verlengen omdat de Vries onbehandelbaar was... 'er lopen meer gevaarlijke mensen in de maatschappij rond dan er in de klinieken zitten', aldus deze g.d.Enfin TBR werd beëindigd dus hoezo onafhankelijke rechtspraak? Eén brief met aanvang 'waarde amice' is voldoende. Anneke nam ontslag en ging met Dirk samenwonen maar werd door hem ongelofelijk mishandeld. Kreeg een kamer vlakbij het HB van politie met een directe lijn naar het Hoofdburo... Het is in- en intriest dat hij weer de kans kreeg een dodingsdlict te plegen.

Beoordeel deze reactie

reacties [Icon]IIS op dinsdag 30 oktober 2007 21:51

Dezelfde TBSer heeft nadat hij is vrijgelaten jaren later nog weer iemand vermoord! Een totaal onschuldige jongen die enigzins hulpbehoevend was en toevallig in de het voormalige huis van de patient woonde. Meneer D de V is inmiddels weer opgesloten en wordt gepamperd door de overheid. Opgesloten voor eeuwig? Als deze man vrij komt mag je hopen dat je hem niet per ongeluk tegenkomt!

 

za 17 nov 2007, 19:22 telegraaf

Ontsnapte TBS'er gepakt

 

AMSTERDAM - De ontsnapte tbs'er Arno Cornelissen die twee weken geleden verdween tijdens een begeleid uitstapje, is zaterdagmiddag in Breda opgepakt. Dat heeft een woordvoerder van het Landelijk Parket laten weten.

De 43-jarige man, die in de Pompekliniek in Nijmegen zat, werd rond 17.00 uur in Breda herkend door een vrouwelijke kennis. Zij waarschuwde de politie.

Justitie loofde eerder een beloning van 20.000 euro uit voor de tip die zou leiden tot de aanhouding van Cornelissen. De tipgeefster die de politie zaterdag op het spoor van de man zette, zal die beloning in ontvangst mogen nemen, aldus de woordvoerder.

De vrouw sprak de tbs'er enkele ogenblikken en belde vervolgens de politie. Korte tijd later kon een agent op de fiets, een zogeheten biker, de man aanhouden.

Justitie wil niet bekendmaken waarvoor Cornelissen is veroordeeld. Volgens de zegsman van het Landelijk Parket zijn er overigens geen aanwijzingen dat de man strafbare feiten heeft gepleegd nadat hij de benen had genomen. Cornelissen zat zaterdagavond in een cel van een politiebureau in Breda en wordt teruggebracht naar de Pompekliniek.