We hebben 131 gasten online

TBS en recidive Deel 9 Peter H.

Gepost in Recidive

De 41 jarige P.H. die na een jarenlange TBS behandeling de 15 jarige Melanie Sijbers ombracht. Hij werd door de rechtbank te den Bosch veroordeeld voor o.a. doodslag tot 15 jaar gevangenisstraf en TBS met dwangverpleging. Dat werd door het Gerechsthof in den Bosch op 19 maart 2008 bevestigd. Het Gerechtshof verklaarde bij de uitleg van het vonnis dat Peter H. 10 jaar gevangenisstraf moet uitzitten waarna pas behandeling van hem kan volgen. Men wil de maatschappij voor hem beschermen zodat hij nooit meer vrij kan komen. Een kandidaat voor een long-stay.

zo 01 okt 2006, telegraaf
AMSTERDAM - Het Pieter Baan Centrum wilde dat de tbs van Peter H. werd opgeheven.
Dat blijkt uit een persbericht van het openbaar ministerie in Den Bosch, dat gisteren ondanks een publicatieverbod van de top van justitie in handen viel van De Telegraaf. Uit de nooit openbaar gemaakte informatie blijkt dat het gerechtshof in Arnhem in 2001 op basis van een advies van het Pieter Baan Centrum (PBC) heeft besloten om de tbs-dwangverpleging van de gevaarlijke serieverkrachter voorwaardelijk te beëindigen.

H. was in 2001 enige tijd in de psychiatrische observatiekliniek van het ministerie van Justitie opgenomen. Volgens het PBC kon hij weer naar huis, op voorwaarde dat hij door de reclassering werd gevolgd. Dat advies ging lijnrecht in tegen behandelaars van de Van Mesdag Kliniek, die het onverantwoord vonden om H. al los te laten op de maatschappij.

Tot twee keer toe werd de voorwaardelijke tbs daarna verlengd. In het voorjaar van 2003 meende een justitieel forensisch psychiater dat de tbs van H. geheel moest worden beëindigd. De officier van justitie besloot daarna om geen verlenging meer te vorderen. 

Zie ook het boek ´ Gegijzeld door een psychopaat´ van Fleur Besters
 
Zes uur lang op uiterst gewelddadige manier verkracht worden in je eigen slaapkamer. Dat overkomt Wies de Win in 1988. Bijna 20 jaar later houdt de plotselinge vermissing van de vijftienjarige Melanie Sijbers het Brabantse dorp Geldrop twee weken in zijn macht. Ze blijkt meegenomen en vermoord te zijn door de stiefvader van haar beste vriendinnetje. Langzaam wordt duidelijk dat hij een ex-tbs-er is, twintig jaar geleden veroordeeld voor uiterst gewelddadige verkrachtingen van twee vrouwen. Een van hen heet Wies de Win. Ze overleefde destijds, maar haar leven is sindsdien gekenmerkt door angst. Peter H. is namelijk niet alleen een agressieve psychopaat, maar hij weet tijdens zijn gevangenschap ook keer op keer te ontsnappen. Uiteindelijk wordt hij in 2000 tegen het advies van zijn behandelaars in genezen verklaard door het Pieter Baan Centrum en kan hierdoor zes jaar later opnieuw - fataal - toeslaan. Het verhaal van Wies de Win maakt pijnlijk duidelijk hoe klein de rol van een slachtoffer in onze maatschappij is en hoe groot de impact van psychisch gestoorde criminelen. Terwijl terugkeer in de maatschappij bij de behandeling van tbs-gestelden het uiteindelijke doel is, hebben hun slachtoffers levenslang. Gegijzeld door een psychopaat is niet alleen het relaas van een krachtige vrouw die naar buiten treedt om politiek en justitie duidelijk te maken wat de impact voor slachtoffers is, maar ook een onthullende reconstructie van het leven van een psychopaat en de keuzes die justitie, rechters en behandelaars daarin namen. Journaliste Fleur Besters zocht uit hoe Peter H. tot zijn daden kon komen en vroeg het Pieter Baan Centrum en het Gerechtshof om uitleg. Gegijzeld door een psychopaat geeft een pijnlijke en confronterende inkijk in een wereld die velen hopelijk nooit zullen meemaken. Zie verder 
 
 
 
 
 
 
 

'Niemand heeft mij iets verteld'

Door FLEUR BESTERS en LIZETTE VAN NEER.  woensdag 19 september 2007 In Eindhovens Dagblad

GELDROP – „Wat hij gedaan heeft, kan ik pas verwerken als hij dood is. Ik woonde met een verkrachter in huis. Waarom heeft niemand, ook de tbs-kliniek niet, mij dat ooit gezegd?“. Henriëtte van Bakel, moeder van drie kinderen, is verslagen.

Soms breekt haar stem, toont ze emotie en verschijnen er tranen. Haar vriend bekende de moord op het Geldropse tienermeisje Melanie Sijbers.

„Wat er is gebeurd, is niet in woorden te vatten. Waarom een kind, waarom Melanie“, zegt Henriëtte van Bakel in haar Geldropse woning. Ze is bang. „Ik hoor nu pas alle verhalen. Iedereen hield informatie achter.“

De gordijnen geven een klein stukje straat bloot, zelf is ze al weken niet meer buiten geweest. Bezoeken aan John Sijbers uitgezonderd, de vader van Melanie, het hartsvriendinnetje van haar veertienjarige dochter Sharon.

De begrafenis heeft ze vrijdag om veiligheidsredenen niet mee kunnen maken. De bedreigingen gaan ook ’s nachts door. „Mensen zeggen nu dat ik wist dat ik een verkrachter in huis haalde. Maar ik wist het echt niet.“

Samen met John Sijbers, de vader van Melanie, nam ze afscheid van Melanie. „Ik heb zoveel tegen haar gezegd, toen ik bij haar kist stond. Ik zei tegen haar vader: ’Het is te luguber voor woorden. Jij staat hier bij je vermoorde kind. En ik, mijn vriend is de dader’.“

Het is net alsof ik bij Oprah Winfrey zit, zegt ze een aantal keer. Peer kende ze van vroeger, van het ’hangveldje’ bij Winkelcentrum de Coevering in Geldrop. Tijdens haar scheiding woonde Henriëtte bij de broer van Peer in huis. Ze hoorde dat haar jeugdvriend vast zat in de Van Mesdagkliniek in Groningen. Henriëtte zocht hem in 1998 op. Ze kregen een relatie.

Voorafgaand aan het eerste bezoek kreeg ze bezoek van de behandelaar van Peer. Haar familie- en vriendenkring wordt doorgelicht en haar - blanco - strafblad nagetrokken. Het woord verkrachting valt niet, bezweert Henriëtte.

Peer ontsnapte ’altijd en overal’. De tbs-er haalde op zijn vlucht tot twee keer toe Kroatië. De eerste keer, eind 1994, verbleef hij er zelfs ruim een jaar, waarvan twaalf maanden - van februari 1995 tot februari 1996 - in de cel. Daarom kan hij Nicole van den Hurk niet vermoord hebben, denkt Henriëtte. Nicole verdween in oktober 1995.

Na een derde ontsnapping kreeg Henriëtte te horen dat Peer nooit meer op verlof mag. Ze reist vanaf dat moment iedere week vanuit Geldrop naar Groningen om hem te bezoeken. De behandelaar bezoekt haar nogmaals. Als hij naar haar seksleven vraagt, is ze geschokt. De reden van zijn vraag wil hij niet prijsgeven.

’Zijn uitleg klonk voor mij geloofwaardig’

„Peer heeft zijn zedenverleden nooit genoemd, uitgezonderd zijn eerste veroordeling. Hij zou toen een vrouw verkracht hebben, maar zou erin geluisd zijn. Zijn uitleg klonk voor mij geloofwaardig.”

Henriëtte mag Peers dossier ook inzien van hem. Ook spreekt ze met medewerkers van de tbs-kliniek. Ze weet dan niet dat híj bepaalt wat zij mag weten. „Ik nam aan dat de straf die hij had gekregen, samen met al zijn ontsnappingen, wel paste bij die feiten.” Zijn broers verklaren in media nu dat zij wel moest weten wat Peer had gedaan. Iedereen sprak er toch over.

„Maar ze hebben mij daar nooit iets over gezegd. Ik had een dochtertje van zes jaar. Ik zou haar of mijzelf nooit of te nimmer in gevaar brengen. Iedereen zal getuigen hoe Peter mij al die tijd glashard heeft voorgelogen.”

Kort voor de vriendschap van Melanie en Sharon, een jaar geleden, kreeg Peer drankproblemen. Hij dronk twee tot drie liter wodka op een dag, zonder laveloos te worden, zegt Henriëtte. Ze nam contact op met de reclassering, maar die kon niets doen. De proeftijd van haar vriend was afgelopen.

De huisarts stuurde haar naar de verslavingszorg, maar daar kreeg ze naar eigen zeggen te horen dat de problemen ’tussen de oren zaten’. Toen met de kinderbescherming gedreigd werd, besloot Henriëtte Peer ‘op 27 januari’ de deur te wijzen.

Half mei lijken de problemen voorbij. Peer mag weer thuis komen wonen. Op dinsdag 5 september komen ze thuis, na een lange vakantie naar de Dominicaanse Republiek. De ingelijste foto van het bruinverbrande stel heeft Henriëtte opgeborgen.

Peer zal later vanuit zijn onderduikadres in een brief schrijven: „Ik weet niet waar ik moet beginnen. Want van de plannen die we gemaakt hebben op onze vakantie, is nog niet veel uitgekomen. (..) We hadden gedacht dat we het zoveel beter zouden gaan krijgen omdat we al zoveel ellende samen hebben meegemaakt. Onze vakantie was bedoeld om een nieuwe start te maken. En die start is er ook gekomen, maar dan in negatieve zin.”

Haar drie dochters, de twee jongsten zijn van Peer, heeft ze verteld dat ’papa nooit meer thuis komt’. Zijn kleding is al ingepakt. Ze zou ze het liefst verbranden.

„Hij heeft tegen zijn advocaat gezegd dat hij mij nog iets wil uitleggen. Maar wat moet hij mij nog uitleggen? Ik heb hem negen jaar van mijn leven gegeven. Heel ons leven is een leugen geweest. Waarom heeft het gerechtshof een psychopaat naar buiten gestuurd, naar mij en mijn kindjes? Het is dat ik weet dat ik bij een bezoek gefouilleerd word. Anders zou ik hem doodschieten.”

'Verdachte moord Melanie hoorde in longstay'

maandag 02 oktober 2006 |

ARNHEM/DEN BOSCH (ANP) - De Van Mesdagkliniek in Groningen heeft in 2001 geopperd de huidige verdachte van de verkrachting en moord op de 15-jarige Melanie Sijbers op te nemen op een afdeling voor onbehandelbare tbs'ers. Dat blijkt uit een uitspraak van het gerechtshof in Arnhem van toen.

De man zat destijds een straf uit voor onder meer verkrachting. Het hof moest beslissen over de verlenging van de tbs van de man. De ingeschakelde psychiater van de Groningse kliniek noemde de kans op recidive destijds hoog. Hij noemde als behandelalternatief de zogeheten longstayafdeling, een plek voor onbehandelbare tbs'ers.

Zijn advies werd in de wind geslagen. De rechters hechtten meer waarde aan een rapport van het Pieter Baan Centrum (PBC) in Utrecht.

Een zenuwarts/psycholoog van het PBC oordeelde dat de kans op herhaling was afgenomen. Op voorspraak van het PBC besloot het gerechtshof daarom de terbeschikkingstelling van de man weliswaar met een jaar te verlengen, maar zijn dwangverpleging voorwaardelijk te beëindigen; de man was voorwaardelijk vrij en kwam onder toezicht van de reclassering.

In 2001 en 2002 verlengde de rechtbank zijn tbs nog twee keer onder dezelfde voorwaarden. In 2003 adviseerden zowel de justitieel forensisch psychiater als de reclasseringswerker dat er geen verlenging meer nodig was. Het ging goed met hem, oordeelden ze. Justitie in Den Bosch vorderde daarom geen nieuwe verlenging en in juli 2003 kwam zo automatisch een eind aan zijn tbs, legde persofficier Mariska Wijnbelt maandag uit.

Vorige week bekende de nu 41-jarige man uit Geldrop zijn betrokkenheid bij de dood en verkrachting van Melanie Sijbers.