We hebben 239 gasten online

Theo H. de langst zittende TBS-er

Gepost in TBS veroordeelden

Voorwaardelijke bëindiging langszittende tbs 'er Theo H.

Voorwaardelijke beëindiging langstzittende tbs'er Theo H. (08-07-2011)

Het gerechtshof te Arnhem heeft op 10 juni 2011 een markante beslissing genomen in de langstzittende Nederlander, Theo H. Hij is gedetineerd sedert 1960. Hij verblijft op dit moment 51 jaar in TBS-instellingen, de laatste jaren zelfs op een zogenaamde longstayafdeling.

Zijn advocaat mr. Wim Anker is al jarenlang bezig met het zoeken naar een instelling, waarin cliënt kan verblijven met structuur, begeleiding, toezicht en controle en een hogere kwaliteit van leven.

Daarbij moet men zich realiseren dat Theo H. in 1960 een zedendelict heeft gepleegd. In 1967 was er sprake van recidive met een soortgelijk delict. Er is echter nooit sprake geweest van verkrachting, niet van doodslag, niet van moord. Toch is het in Nederland dan mogelijk dat iemand meer dan 50 jaren vastzit. Dat is een van de uitwassen van het TBS-systeem. De maximale gevangenisstraf op verkrachting is bijvoorbeeld 12 jaren. Een detentie van 51 jaren is disproportioneel.

Recentelijk heeft het gerechtshof te Arnhem besloten dat de TBS voorwaardelijk kan worden beëindigd. Het gerechtshof te Arnhem stelt onder meer: “Bij een afweging van de belangen van de terbeschikkinggestelde en die van de maatschappij, dient het belang van de terbeschikkinggestelde, naar mate de maatregel van TBS langer duurt, steeds zwaarder te wegen”.

Dit betekent niet dat Theo H. terugkeert in de samenleving. Dat is na een detentie van 51 jaren niet meer een reële optie. De verdediging heeft voorgesteld om hem vanuit de locatie Zeeland (Brabant) van de Pompekliniek te Nijmegen te doen overplaatsen naar de longcareafdeling van de Woenselse Poort te Eindhoven. Volgens de interne richtlijnen kan hij daar maximaal 4 jaren verblijven. Daarna dient er sprake te zijn van uitstroom naar bijvoorbeeld een GGZ-instelling of een min of meer soortgelijke inrichting. De advocaat van cliënt en de heer Rob van den Eelaart, een forensisch maatschappelijk werker rapporterend op verzoek van het kantoor Anker & Anker, hebben samen al diverse instellingen in Nederland bezocht om te bezien of Theo daar te zijner tijd kan worden opgenomen.

Het hof stelt op grond van alle stukken en het verhandelde ter terechtzitting (3 zittingen) dat een overplaatsing naar de longcareafdeling van de Woenselse Poort in Eindhoven verantwoord is.

Markant is dat het gerechtshof in een specifieke overweging stelt dat alle direct betrokkenen, de reclassering, de kliniek, de Woenselse Poort te Eindhoven en ook de raadsman, met elkaar in contact dienen te blijven en regelmatig overleg met elkaar moeten voeren over de wijze van tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke beëindiging van de TBS. Dat leidt in deze zaak geen enkele twijfel. De afgelopen jaren is er steeds constructief overleg geweest tussen alle hierboven benoemde partijen. In die zin kan deze casus ook uniek worden genoemd, enig in zijn soort.

Een voorwaardelijke beëindiging, zoals gelast door het gerechtshof te Arnhem, kan thans maximaal 9 jaren duren.

De verdediging hoopt dat Theo uiteindelijk in een instelling wordt geplaatst waarin de kwaliteit van leven hoger is en waarin ook sprake zal kunnen zijn van (onbegeleide) verloven. Er moet een balans gevonden worden tussen de belangen van de samenleving en de belangen van betrokkene.

Cliënt en raadsman realiseren zich dat een vorm van zelfstandig wonen niet meer aan de orde is.

Kortom: een evenwichtige en stevig onderbouwde beslissing van het gerechtshof te Arnhem in een gevoelige en unieke casus.

Mr. Wim Anker

Bron: www.AnkerenAnker.nl

Tbs langstzittende een jaar verlengd

DEN BOSCH - Theo H. moet van de rechtbank in Den Bosch nog zeker een jaar in een tbs-instelling doorbrengen. Dat meldde het kantoor van zijn advocaat Wim Anker donderdag. Inmiddels zit H. ruim 48 jaar vast en is daarmee de langstzittende Nederlander.

De 65-jarige man zit sinds 1960 vast in verband met aanranding. De rechter legde hem toen één jaar cel en tbs met dwangverpleging op. Theo H. vergreep zich in 1967 en 1985 tijdens onbegeleide verloven opnieuw aan jonge kinderen.

Net als vorig jaar heeft de rechtbank de tbs met een in plaats van twee jaar verlengd, omdat H. mogelijk uitzicht heeft op plaatsing in een GGZ-kliniek in Oostrum. Dat is vlakbij de gesloten tbs-kliniek de Rooyse Wissel in Venray. „Als het gaat om beveiliging van de samenleving is het niet meer noodzakelijk dat Theo H. verblijft in een zwaar beveiligde tbs-kliniek”, aldus raadsman Anker. Vanuit deze instelling in Oostrum zou het te zijner tijd mogelijk kunnen zijn dat Theo H. weer op verlof gaat, meldt Anker.

Een andere mogelijkheid is plaatsing van de tbs'er in tbs-kliniek de Grote Beek in Eindhoven. Hiervandaan zou H. volgens zijn advocaat op termijn kunnen worden geplaatst in een GGZ-instelling of in een vorm van beschermd wonen. Anker zegt verder dat zijn cliënt zich realiseert zich dat hij nooit meer zelfstandig kan wonen in de samenleving.

Theo H. is een voorbeeld van een veroordeelde die in de zogenoemde 'longstay' terecht is gekomen. Een verblijf op die afdeling is in principe eindeloos. De minister van Justitie kan iemand die van de rechter tbs heeft gekregen naar zo'n afdeling laten overplaatsen als volgens hem de behandeling niet aanslaat en er geen zicht lijkt te zijn op verbetering. Bij gewone tbs'ers bepaalt de rechter, die onafhankelijk is, om de paar jaar of iemand nog langer verplicht psychiatrisch behandeld moet worden.

Volgens de advocaat uit Leeuwarden verblijven momenteel circa tweehonderd mensen op een longstayafdeling. Dat waren er drie jaar geleden ongeveer veertig. Hij noemt dit een schrijnende ontwikkeling, want longstay is volgens hem een eufemisme voor: Hier kom je nooit meer uit.

TBS van langstzittende Nederlander met één jaar verlengd (17-07-2008)

Bron Anker en Anker

Op 17 juli 2008 heeft de rechtbank in Den Bosch de TBS van de heer Theo H., verblijvende in de TBS-kliniek te Nijmegen, met één jaar verlengd. Theo H. is de langstzittende Nederlander. Hij zit op dit moment aaneengesloten ruim 48 jaren vast.

De verdediging wordt gevoerd door mr. Wim Anker. Hij is al enige jaren bezig om een instelling te vinden waar Theo H. in de toekomst verder zal kunnen verblijven. Als het gaat om de beveiliging van de samenleving, dan is het niet meer noodzakelijk dat Theo H. verblijft in een zwaar beveiligde TBS-kliniek.

De verdediging probeert in eerste instantie Theo H. te doen plaatsen in de GGZ-instelling “Dichterbij” te Oostrum, vlakbij de TBS-kliniek “De Rooyse Wissel” te Venray. De intakeprocedure is inmiddels gestart. Mocht Theo H. daar kunnen worden geplaatst, dan zal aan de Minister van Justitie worden gevraagd om een opheffing van de long-stay status. Te zijner tijd is het dan wellicht mogeljk om vanauit Oostrum begeleid en mogelijk ook onbegeleid verlof te verlenen.

Een andere optie is plaatsing in de TBS-kliniek “De Grote Beek” te Eindhoven. Aldaar is sprake van twee leefgroepen waar personen kunnen worden opgenomen met een verstandelijke beperking. Vanuit deze inrichting behoort het tot de mogelijkheden dat cliënt te zijner tijd wordt uitgeplaatst naar bijvoorbeeld een vorm van beschermd wonen of een GGZ-instelling.

Cliënt realiseert zich wel dat hij niet meer zelfstandig zal kunnen wonen in de samenleving. Er zal altijd een bepaalde vorm van begeleiding, toezicht en controle nodig zijn. De verdediging hoopt te bevorderen dat Theo H. in het komende jaar zal kunnen worden overgeplaats.

In verband met bovenstaande en gelet op het feit dat Theo H. al ongeveer 48 jaar vastzit, heeft de rechtbank besloten om de TBS niet met twee jaren te verlengen, maar met één jaar.

Theo H. op weg naar 48 jaar tbs

Door: Merel van Leeuwen dinsdag 26 juni 2007 de Pers

De rechtbank in Den Bosch heeft de tbs van Theo H. met een jaar verlengd, zoals het Openbaar Ministerie en zijn raadsman hadden gevraagd. De 64-jarige H. heeft de dubieuze eer om de langstzittende tbs’er van Nederland te zijn. Hij zit inmiddels 47 jaar vast.

Omdat zijn advocaat Wim Anker samen met de Pompekliniek in Nijmegen en het ministerie van Justitie hard werkt aan een leven voor Theo H. buiten een tbs-kliniek, verlengde de rechtbank de tbs met één jaar en niet met de gebruikelijke termijn van twee jaar.

H., die nog steeds pedofiele neigingen heeft, zal nooit meer zelfstandig buiten de muren van een instelling wonen, daarvoor wordt het gevaar op herhaling te groot geacht. Wel wil hij graag zijn oude dag slijten in een instelling waar meer mogelijkheden zijn tot verlof. De tbs’er gaat nu zo’n drie keer per week op begeleid verlof.

Anker is in gesprek met twee zorg-instellingen die bereid zijn H. op te nemen. De advocaat streeft er naar dat de tbs-stempel op het hoofd van zijn cliënt er over maximaal drie jaar af gaat.

H. werd in 1960 veroordeeld wegens aanranding. Na een korte gevangenisstraf kwam hij in het tbs-circuit terecht. Hij ging daarna twee keer de fout in, in 1967 en 1984, wegens aanranding en vrijheidsberoving.

zo 24 feb 2008,

'Longstaybeleid tbs is een misstand'

DEN HAAG - Het is een misstand dat in Nederland de minister van Justitie en niet de rechter beslist of een 'hopeloze' tbs'er op een zogenoemde longstayafdeling wordt geplaatst. Dat zei strafrechtadvocaat Wim Anker zondag in Den Haag, waar hij een lezing gaf over dit onderwerp.

Een verblijf op een longstayafdeling is in principe eindeloos. De minister kan iemand die van de rechter tbs heeft gekregen naar zo'n afdeling laten overplaatsen als volgens hem de behandeling niet aanslaat en er geen zicht lijkt te zijn op verbetering. Bij gewone tbs'ers bepaalt de rechter, die onafhankelijk is, om de paar jaar of iemand nog langer verplicht psychiatrisch behandeld moet worden.

Dat een „politieke passant” als een minister in feite beslist over iemands verdere leven, vindt Anker mis. „Dat zijn praktijken die je bepaalde landen met zonnige stranden verwijt, maar het gebeurt ook gewoon in Nederland.” Zo'n beslissing moet „natuurlijk” door de rechter worden genomen, vindt de advocaat.

Anker stelde dat in Nederland momenteel tweehonderd mensen op een longstayafdeling verblijven. Dat waren er drie jaar geleden ongeveer veertig. Hij noemt dit een schrijnende ontwikkeling, want longstay is volgens hem een eufemisme voor:'Hier kom je nooit meer uit'.

Wim Anker heeft tientallen cliënten die een tbs-maatregel met dwangverpleging opgelegd hebben gekregen. Onder hen is de langstzittende tbs'er, Theo H. Hij kreeg in 1960 een jaar cel en tbs met dwangverpleging opgelegd voor de aanranding van een jong meisje. Inmiddels zit hij 48 jaar opgesloten in een kliniek. De tbs-klinieken tellen in totaal circa 1600 gedwongen patiënten.

De strafpleiter heeft zijn hoop gevestigd op een rapport over longstay van de Raad voor Strafrechttoepassing en Jeugdbescherming (RSJ), dat dinsdag aan justitieminister Ernst Hirsch Ballin wordt aangeboden. Anker zou graag zien dat de wet wordt aangepast, maar hij gelooft niet dat de bewindsman zo ver gaat.

Het zou volgens Anker al beter zijn als werd teruggegrepen op de oude situatie, die tot een paar jaar geleden gold. Als bleek dat een bepaalde tbs'er in diverse klinieken had gezeten waar de behandeling niet aansloeg en er was meer dan zes jaar verstreken, dan kon een minister besluiten iemand op een afdeling voor lang verblijf te zetten, waar hij niet meer behandeld werd. Dit soort barrières moet terugkomen, vindt Anker.

Dit is volgens hem zeker belangrijk nu de zogenoemde longstayers worden verdeeld over gevangenissen in het hele land. Ze zitten dan dus niet meer in klinieken. „Het is maar een smal bruggetje van longstay naar levenslang.”

 

Langstzittende tbs'er moet meer vrijheid krijgen'

Uitgegeven op dinsdag 26 juni 2007

(Novum) - De langstzittende tbs'er van Nederland moet meer vrijheid kunnen krijgen. Dat heeft de rechtbank in Den Bosch dinsdag betoogd in een zitting waarin de tbs van Theo H. met een jaar werd verlengd. De terbeschikkingstelling werd verlengd omdat H. een pedofiel zou zijn. Ook zou de 64-jarige man nog steeds een persoonlijkheidsstoornis hebben.

De rechtbank wilde de tbs niet langer maken dan een jaar omdat de belangen van H. zwaarder wegen nu de tbs al 47 jaar duurt. Daarnaast is de duur van de verlenging niet langer omdat voor de tbs'er een ander verblijf wordt gezocht.

Theo H. zit sinds 2003 in de zogenoemde longstay van de Pompekliniek in Nijmegen, maar die gaat dicht. Hoewel de kliniek wordt gesloten, vindt de rechtbank dat de tbs'er ook recht heeft op iets meer vrijheid. Advocaat Wim Anker zoekt naar mogelijkheden om zijn cliënt H. onder te brengen in Hoeve Boschoord of een voorziening voor begeleid wonen in Venray.

Anker hoopt binnen twee à drie jaar de tbs opgeheven te krijgen, maar pleit niet voor een totale invrijheidsstelling. "Mijn cliënt moet wel een verblijfssituatie hebben waarin er controle, toezicht en begeleiding is. Dat heeft hij zelf ook toegegeven", licht de raadsman toe. "Het gaat ook om het psychologisch effect. Mijn cliënt wil na 47 jaar af van het tbs-stempel". Verdachten met tbs kunnen alleen onder begeleiding op verlof. Zonder terbeschikkingstelling mogen ze onbegeleid op verlof maar met een enkelband.

De man is veroordeeld voor het plegen van ontucht met minderjarigen. De tbs van H. is sinds 1960 telkens verlengd. Hij was 17 jaar toen hij werd veroordeeld voor de aanranding van een 11-jarig meisje. Hij wordt ervan verdacht tijdens proefverloven een 6-jarig meisje te hebben aangerand en twintig jaar geleden een 4-jarig meisje te hebben gegijzeld.

Verkapt levenslang: Theo H. heeft al 46 jaar tbs

maandag 15 januari 2007 Elsevier

Theo H. (64) heeft tbs, al 46 jaar. Ik leerde hem kennen toen ik twaalf jaar geleden zijn levensverhaal beschreef in het kerstnummer van Elsevier. Op zijn 17e werd Theo na een ernstig zedendelict met een 11-jarig meisje gepakt en veroordeeld tot een korte gevangenisstraf en tbs. Tijdens onbegeleide verloven vanuit de tbs-kliniek pleegde hij daarna nog twee keer een zedendelict met een kind. Vanaf 1960 is zijn tbs eindeloos verlengd.

Sinds een paar jaar verblijft Theo in het Kempehuis, de zogenoemde longstay van de Pompekliniek in Nijmegen. Soms mag hij onder begeleiding een paar uur naar buiten, maar de meeste tijd zit hij in zijn 'kamer' of op de afdeling.

Een gebogen man met staalblauwe ogen in een jongensachtig gezicht. Ik bezoek hem af en toe, eerst in de Van Mesdagkliniek in Groningen en de laatste jaren in het Kempehuis. We bellen geregeld en hij stuurt trouw een kaartje om mij gelukkig Nieuwjaar te wensen. Op het oog een vriendelijke man, maar volgens de deskundigen gevangene van zijn seksuele stoornis en blijvend gevaarlijk.

Optimistisch
Om het jaar moet de rechtbank Den Bosch beslissen over de verlenging van zijn tbs. Een half jaar geleden kreeg hij er weer twee jaar bij. Vandaag diende het hoger beroep bij de tbs-kamer van het Hof in Arnhem. Voor Theo, zijn raadsman Wim Anker en voor mijzelf heeft die zitting iets van een reünie. Jaar in, jaar uit. Theo blijft optimistisch over zijn toekomst. Zoals hij zelf zegt: 'Ik loop nu al weer bijna 25 jaar in de reel.'

In de loop der jaren is Anker stad en land afgeweest om een beschermde plek voor Theo te vinden waar hij meer tot zijn recht komt. Maar welke alternatieven de raadsman ook aandroeg, de rechters waren tot op heden onverbiddelijk. Voor het Hof zei Theo vandaag dat hij zich afgeschreven voelt, 'tot de dood erop volgt'. Maar opnieuw eiste de advocaat-generaal verlenging van twee jaar: 'Het risico op recidive is nog altijd onverminderd hoog.'

'Verkapt levenslang'
Anker vroeg om verlenging met een jaar. Dat geeft hem de tijd om de verhuizing van Theo te regelen naar een andere voorziening. Hij droeg zelfs twee gespecialiseerde instellingen aan die Theo wel willen hebben. Mooi om te zien: een topadvocaat die oprecht betrokken is bij zijn cliënt en niet zwicht voor het snelle geld.

Anker heeft in zijn 'stal' een groot aantal levenslang gestraften. En Theo. Die zit verreweg het langst van allemaal en heeft in de woorden van de advocaat-generaal ‘verkapt levenslang’. Als gevangene van zijn stoornis en van een onverbiddelijk systeem. In zijn laatste woord zei Theo: 'Geef mij een heel kleine kans om nog een leuke oude dag te hebben.' Het Hof doet over twee weken uitspraak.

Rechter spreekt zich uit over recordhouder tbs

dinsdag 4 juli 2006 Elsevier Fleuriëtte van de Velde

De rechter in Den Bosch heeft vanochtend de tbs-maatregel van Theo H. weer met twee jaar verlengd. De man zit al meer dan 45 jaar in zwaar bewaakte klinieken en is de langst zittende tbs'er van Nederland.

Theo H. vergreep zich in 1960, op zijn zeventiende, aan een meisje van elf. Hij kreeg acht maanden cel en tbs. Hij recidiveerde in 1967 en in 1985 tijdens onbegeleide verloven. Sindsdien zit hij in zwaarbeveiligde klinieken.

Misstap
Elke twee jaar beslist de rechter of H. iets meer vrijheden mag hebben. Sinds zijn tweede misstap in 1985 heeft de rechter ieder verzoek hiertoe afgewezen.

Het Openbaar Ministerie eiste verlenging van de tbs met twee jaar. De advocaat van H., Willem Anker, wilde dat de rechter de maatregel maar met een jaar zou verlengen.

Toezicht
Na dat jaar wilde Anker aan de rechter laten weten of hij erin is geslaagd alternatieve, ‘menswaardiger’ opvang voor zijn cliënt te vinden. De raadsman denkt aan een GGZ-instelling. Die hebben volgens hem een systeem van toezicht en begeleiding dat goed bij H. past.

De Pompekliniek in Nijmegen, waar H. sinds 2003 op de longstay-afdeling verblijft, is bang dat H. opnieuw de fout ingaat als hij te veel vrijheden krijgt. De rechtbank gaat hierin mee. De rechter meent dat 'de nog immer bestaande stoornissen en het onverminderde delictgevaar' een verlenging van twee jaar noodzakelijk maken.

TBS: Het geval Theo H.

1 juli 2006 Door Gerlof Leistra in Elsevier

Rechter beslist over toekomst van Nederlands recordhouder tbs. Kliniek vreest voor herhaling

De rechtbank Den Bosch bepaalt dinsdag 4 juli wat er met 'recordhouder-tbs’ Theo H. (63) moet gebeuren. Het Openbaar Ministerie eiste afgelopen week verlenging van de tbs met twee jaar. In 1960, op zijn 17de, pleegde Theo H. zijn eerste zedenmisdrijf. Hij kreeg acht maanden cel en tbs. Sindsdien zit de pedofiel in een zwaar beveiligde kliniek. Tijdens onbegeleide verloven recidiveerde hij in 1967 en 1985. Sinds drie jaar zit hij op de longstay van de Pompekliniek in Nijmegen.

Zijn raadsman mr. Willem Anker (53) vroeg de maatregel 'slechts’ een jaar te verlengen. In overleg met de ministeries van Justitie en Volksgezondheid, de kliniek en de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) wil Anker kijken of H. kan worden overgeplaatst naar een GGZ-voorziening. 'De rechtbank kan na dat jaar kijken of er een plek is gevonden en zo inhoud geven aan zijn taak als executierechter.’

Anker vindt dat de rechters niet aan de zijlijn moeten staan, maar zich actief moeten bemoeien met de tenuitvoerlegging van de tbs-maatregel. Met zijn pleidooi sluit Anker aan bij de Tweede Kamer. Die vindt in navolging van de tbs-onderzoekscommissie-Visser dat er een betere aansluiting moet komen tussen tbs-klinieken en de Geestelijke Gezondheidszorg.

De Pompekliniek vreest dat Theo H. opnieuw zedenmisdrijven pleegt als hij te veel vrijheid krijgt. Zelf ziet de recordhouder dat anders. 'Ik loop al weer meer dan twintig jaar “in de rails”! Het heeft lang genoeg geduurd.’

Justitie moet zoeken naar alternatief voor tbs'er Theo H.

22 juli 2003 Volkskrant

De 60-jarige Theo H. werd in 1960 voor het eerst veroordeeld wegens een zedendelict. Sindsdien zit hij onafgebroken in tbs. Volgens het Pieter Baan Centrum (PBC) is hij nog altijd een gevaar, reden waarom het PBC adviseerde de tbs te verlengen.

H.'s advocaat Wim Anker verzet zich daar niet tegen, maar zet zich in om hem een menswaardiger bestaan te bezorgen in een opvang die meer vrijheid biedt. Anker vroeg het hof in het vonnis een advies op te nemen aan het ministerie van Justitie om naar alternatieven te zoeken. Het ministerie gaat over H's huisvesting.

Het hof heeft daaraan gehoor gegeven. De rechters vinden het 'in de rede' liggen dat er naar alternatieven voor H. wordt gekeken. Het hof vindt dat bij een afweging tussen de belangen van de terbeschikkinggestelde en de maatschappij, dat van de tbs'er steeds zwaarder dient te wegen.

Het hof stelt dat dit in het geval van H. niet dient te leiden tot opheffing van de tbs, maar dat ernaar mogelijkheden moeten worden gezocht die optimaal recht doen aan H's belangen.

H.'s advocaat Tjalling van de Goot, die Anker op de zitting verving, was blij met de uitspraak. Het ministerie laat weten dat het bereid is op korte termijn met Anker te praten. Volgens Van de Goot kan de uitspraak gevolgen hebben voor andere langdurige tbs'ers.

ONTUCHTPLEGER HEEFT EVENZEER RECHT OP MENSWAARDIG LEVEN

Artikel uit de Volkskrant in forum van dinsdag 27 mei 2003 van de hand van Jos Poelmann. Poelmann is bestuurder van de Pompestichting Nijmegen, Instelling voor Forensisch Psychiatrische zorg.

Gedetineerden die levenslang zitten opgesloten, hebben recht op een menswaardige behandeling. Dat recht moet ook gelden voor ontuchtplegers, meent Jos Poelmann.

Advocaat Anker is onlangs een actie begonnen voor zijn cliënt Theo H., die al 43 jaar als tbs- gestelde is opgesloten in een kliniek. Theo. H. pleegde op jeugdige leeftijd (17 jaar) ontucht met minderjarigen en verviel na verpleging voor het laatst twintig jaar geleden in herhaling. Sinds die tijd verblijft hij nog steeds in de Van Mesdagkliniek in Groningen.

Een landelijke adviescommissie van justitie heeft vastgesteld dat Theo een L ong Stay-patiënt is en heeft hem voorgedragen voor plaatsing in de gloednieuwe voorziening voor langdurende zorg in Nijmegen. De kans bestaat dat hij daar zijn dagen zal slijten tot de dood erop volgt. Nu is het plegen van ontucht met een minderjarige op zichzelf een misdaad waar ten hoogste een straf van zes jaar op kan volgen. Wanneer tijdens het proces het vermoeden bestaat van herhaling na straf, wordt terecht gedacht aan dwangverpleging en zo mogelijk behandeling in een tbs-kliniek. Aangenomen dat behandeling niet mogelijk is gebleken, ontstaat de volgende situatie: elke twee jaar moet de rechter opnieuw beoordelen of de tbs dient te worden verlengd. Zeker twintig maal moet Theo H. van de rechter te horen hebben gekregen dat de kans op herhaling zijn vrijlating in de weg staat. Inmiddels is de man volledig gehospitaliseerd; dat wil zeggen dat hij door langdurige opsluiting niet meer in staat geacht kan worden zelfstandig in de samenleving te verkeren. Dat is een feit.

Deze kwestie stelt de samenleving voor een moreel dilemma. Zelfs voor moord (bijvoorbeeld op een bekend politicus) zal de rechter niet snel 'levenslang' vonnissen; er zal dan tenminste sprake moeten zijn van een serie sadistische moorden met kans op herhaling. Voor het onzedelijk betasten van minderjarigen, hoe ongepast ook, zit iemand thans 43 jaar opgesloten. De verhoudingen zijn zoek. U hoort mij niet beweren dat ontucht lichtvaardig moet worden opgevat, maar het plegen van ontucht is een hardnekkig misdrijf (van alle tijden) en de praktijk in de Nijmeegse Pompe stichting wijst uit dat nogal wat plegers er lichter vanaf komen dan Theo H. Niet ongebruikelijk is dat degenen die voor het eerst ontucht hebben gepleegd door de rechter naar een voor het behandelen van zedendelicten gespecialiseerde polikliniek worden gestuurd. Dit voor een behandeling van bijvoorbeeld twee uur per week. Aan de Pompe stichting verbon- den is zo'n polikliniek, waar toch jaarlijks zo'n vijftig zedendelinquenten (ontuchtplegers, aanranders) worden behandeld; Overigens niet zonder succes.

Zou Theo H. niet in 1960, maar in 2003 zijn eerste zedendelict hebben gepleegd (althans in de bij ons bekende vorm) dan zou hij mogelijk naar de polikliniek zijn gestuurd. Op een mogelijk recidiverende ontuchtpleger zit de maatschappij uiteraard niet te wachten.

Maar de vraag is of de samenleving een systeem in de lucht wil houden dat het mogelijk maakt dat ontuchtplegers voor het leven worden afgezonderd. Er moet onderscheid gemaakt worden tussen straffen voor gépleegde feiten en maatregelen om nieuwe delicten te voorkomen. Als we dat onderscheid niet maken en als we ontuchtplegers en vergelijkbare delictplegers in Nederland zo zouden behandelen als Theo H., dan -zou elke stad een eigen tbs-kliniek behoeven.

Het is jammer dat de overheid weinig oog heeft voor de creatieve oplossingen die zo nu en dan uit de praktijk geboden worden. Dat komt om dat er te vaak het verkeerde beeld is overgebracht als zou volledige opsluiting, achter muren en hekken, de enige manier zijn om iemand van recidiveren te weerhouden. Al jarenlang wijst de praktijk anders uit. Gebleken is dat een mens als Theo H. ook buiten een kliniek een redelijk menswaardig bestaan zou kunnen leiden, mits hem voldoende controle en toezicht wordt geboden. Zulke ervaringen, buiten de kliniek, worden al geruime tijd gedeeld tussen de tbs – kli - nieken.

Aan een aantal voorwaarden dient te worden voldaan: er moet een dwingend kader zijn voor dit toezicht en de maatregel tbs kan dit kader bieden. Onder dit toezicht kan een tbs-gestelde wonen aan de rand van of in de onmiddellijke omgeving van een kliniek, werken op een aan de kliniek verbonden werkplaats en in zekere mate voorzien in diens eigen levensbehoefte. Het noodzakelijke controlesysteem is een psychologisch cordon dat bestaat uit een dagelijkse vorm van risicotaxatie en management. Er dient vanuit gegaan te worden dat een mens contacten nodig heeft om een (zeden) delict te begaan en derhalve dienen met name de contacten die de tbs - gestelde legt nauwkeurig te worden gescreend. Toen de Pompe stichting te Nijmegen in 2000 initiatief nam tot de bouw van een Long Stay - voorziening, werd daarbij een plan ingediend voor de bouw van een tiental socio - woningen aan de rand van en buiten de metershoge omheining van het kliniekterrein; dit om plaats te bieden aan mensen zoals Theo H.

Dat plan was destijds onbespreekbaar. Minister en Tweede Kamer waren van oordeel dat Long Stay -patiënten per definitie een onmiddellijk gevaar zouden vormen voor de samenleving.

Van onze zijde werd betoogd dat het gevaar het gevolg is van gebrek aan toezicht en controle en mits goed uitgevoerd zijn onmiddellijkheid verliest.

Advocaat Anker vraagt om een menswaardige behandeling van zijn bijzondere cliënt. De Pompe stichting te Nijmegen betoogt dat mensen zoals H., na jarenlange afzondering niet meer terug kunnen in het hart van de samenleving, maar wel een menswaardig bestaan kunnen opbouwen in een goed controleerbare woonvoorziening tussen een tbs- kliniek en de samenleving in. Anker kan komen praten.

(Jos Poelmann is bestuurder van de Pcm- pestichting Nijmogen, Instelling voor Fo- rensisch Psychiatrische zorg.)