We hebben 290 gasten online

Valse aangiften en zedenzaken Deel 5

Gepost in Valse aangiften

Deel 5 Valse Aangiften en Zedenzaken

33.17 Onderwijs is een gevaarlijk beroep

33.18 Seks, leugens en therapie 2 uitzendingen van Zembla uitzendingen kunnen helaas niet meer worden bekeken

Wel de uitzendingen over de X dossiers.

 

titel

Onderwijs is een gevaarlijk beroep

chapeau

Vuile was moest naar buiten om leerkracht te ontslaan

nummer blad

8

datum blad

22-4-2000

auteur

D van 't Erve

rubriek

Redactioneel

Tot aan de Centrale raad van beroep heeft Jan Buijs gestreden tegen zijn ontslag. Een proces van vijf jaar, waarin het gemeentebestuur niet schroomde om alles, zelfs een incestbeschuldiging, op tafel te gooien om het ontslag te kunnen onderbouwen. ³Onderwijs is een gevaarlijk beroep², waarschuwt hij nu.

Bijna een kwart eeuw was Jan Buijs (60) met veel plezier directeur van de Plesmanschool in Sliedrecht. Hij omschrijft zichzelf als een directeur die het zakelijke vooropzette. ³Maar natuurlijk was er ook tijd voor gezelligheid. De Plesmanschool stond goed aangeschreven. We hadden het laagste ziekteverzuim en veertig procent van de leerlingen kwam niet uit het voedingsgebied. Zij kozen dus speciaal voor onze school.²
Zijn leven stort in als in 1990 zijn oudste dochter met incestbeschuldigingen komt. Zijn toen 28-jarige dochter herinnerde zich in therapie dat ze in haar jeugd door hem, zijn vrouw en andere familieleden seksueel was misbruikt. ³Ze heeft nooit een officiële aanklacht ingediend, maar ook nooit de beschuldigingen ingetrokken. Mijn dochter en haar therapeut vonden dat we haar incestverleden moesten accepteren, ongeacht of het waar is of op fantasie berust. Dat kunnen we niet, we hebben het niet gedaan.² De dochter dreigt vervolgens de beschuldigingen openbaar te maken. Buijs besluit aan een paar mensen, onder wie de wethouder van onderwijs, zijn problemen uit voorzorg te vertellen. Zij reageren heel begripvol en het onderwerp lijkt verder niet te spelen. Als kort daarna zijn vader overlijdt, houdt Buijs zich een jaar lang alleen met directietaken bezig.
Onderwijs is een gevaarlijk beroep², zegt Buijs nu. Nooit had hij zich kunnen indenken welke gevolgen zijn privé-problemen zouden hebben. Eind jaren tachtig speelt in de gemeente Sliedrecht een fusie tussen de openbare basisscholen. De kwestie spitst zich toe op het samengaan van de Plesmanschool en de Kennedyschool en wie de directeur van de nieuwe school moet worden. De fusieperikelen duren voort tot er eind 1991 een nieuwe burgemeester komt. ³Hij hakte binnen twee weken na zijn aanstelling de knoop door: vanwege de kwaliteit mocht de Kennedyschool de directeur leveren voor de nieuwe fusieschool. Vanwege de kwaliteit², benadrukt Buijs. ³Die uitspraak had een uittocht van kinderen uit mijn school tot gevolg.²

Meer dan welkom
Voor Buijs wordt een andere functie gezocht en hij gaat met een beminnelijke regeling in 1992 als leerkracht aan de slag op de Henri Dunantschool. Daar zaten veel kinderen van mijn oude school. Ik was daar meer dan welkom, werd me gezegd en ik wilde er echt wat van maken.² Een week voor aanvang van de lessen zou hij zijn dochter en haar kind voor het eerst sinds 1990 weer zien. Zijn dochter verschijnt echter niet. Na overleg met zijn psycholoog gaat Buijs gewoon aan het werk, maar dat valt hem zwaar. ³Ik had 25 jaar niet meer volledig voor de klas gestaan. Daarbij was mijn zelfvertrouwen ernstig aangetast. Als een burgemeester zegt dat je geen kwaliteiten hebt en het gaat niet goed, ga je twijfelen aan jezelf. In groep zeven ontstonden vrij ernstige problemen. Enkele kinderen wilden gewoon niet meedoen, ze staken hun middelvinger naar me op en scholden me uit voor pedofiel. Ik liep totaal vast.²
Omdat het lesgeven aan andere groepen wel goed loopt, blijft Buijs na een gesprek met de directeur zijn lessen geven. De problemen in groep zeven worden echter steeds erger. ³Ik sliep slecht, ¹s nachts werd ik huilend wakker. In januari zei mijn vrouw: Je gaat niet meer, hier ga je aan onderdoor.² Buijs meldt zich ziek. Een zeer trage procedure volgt waarin hij steeds aangeeft graag weer te willen werken. Pas in 1994 wordt hij gekeurd en volledig arbeidsgeschikt verklaard. De gemeente laat echter weten hem niet meer terug te willen en zegt hem uiteindelijk in 1996 ontslag aan. Als ontslagreden voert de gemeente Œonverenigbaarheid van karakters¹ aan. Buijs, bijgestaan door advocaat Frans Lathouwers van de AOb, maakt hiertegen bezwaar. Een kort geding wordt aangehouden, omdat de rechter vindt dat de gemeente het ontslag nader moet onderbouwen.
Op 24 mei 1996 belegt de gemeente een hoorzitting van een onafhankelijke adviescommissie die over het ontslagbesluit zal oordelen. Het ontslag betreft slechts de periode van vijf maanden waarin Buijs les heeft gegeven op de Dunantschool. De gemeente heeft de onderbouwing onder andere gebaseerd op een gesprek met de directie van de Dunantschool. ³In de uitnodiging voor dit gesprek stond letterlijk dat de vuile was volledig naar buiten moest², herinnert advocaat Lathouwers zich. ³Dat is ook gebeurd, een beerput ging open. Een aaneenschakeling van beschuldigingen, die door ons vaak makkelijk te weerleggen waren. Bovendien hadden wij heel positieve reacties over zijn functioneren op papier staan.²
In het verslag wordt een beeld geschetst van een totaal onmogelijk persoon om mee samen te werken. De directie verwijt hem bijvoorbeeld roddel en achterklap, het verzieken van de sfeer en gebrek aan inzet. Tevens schroomde de gemeente niet om de privé-problemen naar voren te brengen. Buijs: ³Het is niet te beschrijven wat er door je heen gaat als je het rapport leest. Iemand vroeg zich af of ik nog wel met kinderen kon omgaan, nu ik van incest door mijn dochter beschuldigd was. Ik vind het heel erg dat ze dat erbij haalden.²

Geen wederhoor
De commissie vindt de onderbouwing volstrekt onvoldoende. Daarbij zijn de getuigenverklaringen ongeldig, omdat er geen wederhoor is toegepast. Ook is er te weinig rekening gehouden met de dertig jaren waarin Buijs zonder problemen functioneerde. Maar het advies van de commissie om het ontslagbesluit in te trekken, wijst de gemeente van de hand.
Als de zaak op 21 oktober 1996 wordt behandeld bij de arrondissementsrechtbank in Dordrecht bestrijdt Buijs niet langer het ontslag. Gezien de gevolgde procedure, met daarin alle beschuldigingen, is inmiddels wel duidelijk dat terugkeer onmogelijk is. Om niet de geëiste vergoeding (volledige salarisdoorbetaling tot zijn pensioen en smartengeld) te hoeven betalen, moet de gemeente aantonen dat er ook schuld bij Jan Buijs ligt. Hierdoor speelt zich bij de rechtbank een zelfde tafereel af als bij de hoorzitting van de adviescommissie. Zo komt de gemeente op de proppen met een buitenechtelijke relatie van een collega. Buijs zou zich hiermee hebben bemoeid, waardoor terugkeer op de Dunantschool onmogelijk is. Dit alles speelde zich echter al in 1990 af, twee jaar voordat Buijs op deze school met lesgeven begon. ³We waren vrienden², vertelt Buijs. ³Ook onze vrouwen kenden elkaar. Dat hij er een vriendin op na hield, was natuurlijk een enorm dilemma. Ik weigerde zijn alibi te zijn en vond dat hij eerlijk tegenover zijn vrouw moest wezen.² ŒMisschien was het wel een buitengewoon verstandig advies¹, zegt rechter J. Brand volgens het verslag van de rechtszaak in de Dordtenaar van 22 oktober 1996. ŒMaar het had in elk geval niets met de werkrelatie te maken.¹

Vertrouwen
Vervolgens komt de gemeente met het verwijt dat Buijs privé-problemen heeft verzwegen. De zitting wordt daarop geschorst. ³Een dramatisch moment², aldus advocaat Lathouwers. ³De rechter stelde ons voor de keuze: of akkoord gaan met de vergoeding die de gemeente bood, of doorgaan, met als mogelijk gevolg dat de incestbeschuldigingen in de publiciteit zouden komen.² Buijs weet het nog als de dag van gisteren. ³Mijn andere, jongste dochter was erbij. Zij zei: ŒAlsjeblieft, pa, stop er toch mee¹. Het was echt een zeer moeilijke beslissing, omdat publiciteit kon betekenen dat zij er op aan zou worden gekeken. Maar stoppen betekende ook toegeven. Het ging me niet om het geld, het ging om de eer. Na veel wikken en wegen besloten we toch om door te zetten.²
Zoals verwacht komt de incestproblematiek ter sprake, evenals het overlijden van zijn vader. Buijs zou volgens de gemeente zijn problemen verzwegen hebben, zodat zij niets kon doen om hierop in te spelen. Dat Buijs de beschuldiging van incest wel aan bepaalde personen had verteld, is volgens de gemeente in vertrouwen gebeurd. Rechter Brand kan het zich moeilijk voorstellen. ŒHalf Sliedrecht of in ieder geval de onderwijswereld wist het, maar iedereen nam het vertrouwen zo serieus dat niemand iets wilde doen, terwijl duidelijk is dat er met meneer van alles misging¹, aldus Brand in de Dordtenaar. Hoewel de rechtbank uitspreekt dat de gemeente grove fouten heeft gemaakt, is de geboden vergoeding van Ÿ120.000,- (zestig procent van het totaal) redelijk. Het geëiste smartengeld vanwege aantasting van de goede naam wijst de rechtbank af, maar de gemeente moet wel de proceskosten betalen.
Vorig jaar kwam de Centrale raad van beroep tot dezelfde conclusie. ³In Nederland zijn ze sowieso behoudender met het toekennen van vergoeding wegens immateriële schade², verklaart Lathouwers de uitspraak. ³Het is geen nederlaag dat we niet de volledige vergoeding hebben gekregen. In de onderwijssector is Ÿ120.000,- een vrij fors bedrag, een rechtbank kent dat niet snel toe. Maar jammer is dat nooit een rechter duidelijk heeft kunnen maken wat Buijs precies fout heeft gedaan. Terwijl blijkbaar wel een deel van de schuld bij hem ligt.² Lathouwers vindt dat de zaak Œjuridisch goed is verlopen¹. ³Maar menselijk gezien is het een langlopend drama geweest. Ik had aan het begin van de rit niet kunnen denken dat de zaak zo zou escaleren. Natuurlijk gaat een proces altijd gepaard met harde standpunten tussen partijen, dat is geen nieuws. Maar in dit geval kon de gemeente niet meer terug, waardoor zelfs aan teamleden werd verzocht vooral veel gal te spuwen om het ontslag te kunnen onderbouwen. In emotioneel opzicht is het de zwaarste zaak die ik tot nu toe heb gehad.²

Fictieve herinneringen
Ruim een jaar later probeert Buijs de zaak te vergeten. ³Het is echt een aanslag op mijn integriteit geweest. Dat heeft tijd nodig, maar helemaal de oude word ik vermoedelijk niet meer. Of dit het allemaal waard was? Had ik me dan als een mak lammetje naar de slachtbank moeten laten leiden? Ook als ik me er tijdens de schorsing bij neer had gelegd, dan weet ik zeker dat ik nu spijt zou hebben gehad.²
Het contact met zijn oudste dochter is nooit hersteld, hij heeft zelfs de hoop opgegeven dat het ooit nog goed komt. Het beste dat de afgelopen jaren hem hebben opgeleverd is zijn aandeel in de werkgroep Fictieve herinneringen. Daarbij zijn ongeveer tweehonderd ouders aangesloten. Allen beschuldigd door hun kinderen die zich pas op latere leeftijd via een therapie het seksueel misbruik herinneren. Buijs heeft in België ook zo¹n werkgroep opgericht. ³Door de gemeente ben ik afgedaan als een oud stuk vuil. Ik zocht iets om toch nog wat te kunnen betekenen. Daarnaast loop je, als je beschuldigd wordt van seksueel misbruik, tegen een muur van vooroordelen op. Iedereen denkt: Waar rook is, is vuur. Dat begrijp ik wel, ik ontken ook niet dat incest voorkomt. Maar het is belangrijk dat mensen er niet meteen van uitgaan dat zo¹n beschuldiging waar is.²
Met de werkgroep heeft hij bereikt dat er richtlijnen zijn opgesteld voor een zorgvuldiger omgang met beschuldigingen van seksueel misbruik. Ook kreeg de werkgroep onlangs steun van de Nationale ombudsman voor de klacht dat het ministerie van Volksgezondheid de problematiek negeert. Het ministerie moet de betrouwbaarheid onderzoeken van psychotherapieën waarbij incestherinneringen worden hervonden. ³Dat we dit voor elkaar hebben gekregen en alle dankbare reacties van mensen, dat is fantastisch. Het geeft me de erkenning dat ik toch nog zinvol bezig ben.²
De gemeente Sliedrecht en de Henri Dunantschool wilden niet reageren.

© 2001 Het Onderwijsblad . Alle rechten voorbehou

33.18 Seks, leugens in therapie Uitzendingen Zembla VARA TVKan een therapeut een cliënt herinneringen aanpraten? Onlangs is voor het eerst een therapeut veroordeeld tot het betalen van smartengeld aan de ouders van een 'incestslachtoffer'. Volgens de ouders heeft de therapeut hun dochter een incestverleden aangepraat, waardoor hun leven is verwoest. In Zembla vertelt de dochter over wat zij vroeger allemaal meegemaakt denkt te hebben en uiten de ouders hun ongeloof en verbittering. Stelselmatige verkrachtingen
De therapeut heeft volgens de rechtbank 'alle sluizen opengezet bij een grenzeloze cliënte. In die zin is elke controle op haar herinnering, al dan niet waar of verzonnen, door de therapeut losgelaten.' Met dit unieke vonnis wordt een therapeut verantwoordelijk gesteld voor het leed dat een dochter haar ouders aandoet. De vrouw deed samen met haar therapeut aangifte tegen haar vader en moeder. Die aangifte draaide om stelselmatige verkrachtingen vanaf haar zesde levensjaar, abortussen en rituele babymoorden. Zowel de vader als de moeder worden gearresteerd en 17 dagen lang verhoord. Ze ontkennen alle beschuldigingen en vragen zich af waar die verhalen vandaan komen. Onzorgvuldig
Na een uitgebreid politieonderzoek wordt de strafzaak geseponeerd. Volgens rechtspsycholoog Van Koppen is "de kans groot dat haar verhaal volledig verzonnen is. En dus is het voor de hand liggend, dat het verhaal in de therapiekamer ontstaan is." De ouders besluiten om samen met hun advocaat Coumans de therapeut van hun dochter aan te klagen. Volgens Coumans heeft de therapeut onzorgvuldig gewerkt en daardoor hebben de ouders schade ondervonden: "Als therapeut mag je van mij alles doen: als je beter wordt van het kijken naar de maan of het lopen op drijfzand, je gaat je gang maar. Maar verkloot je patiënten niet".

Fictieve herinneringen
Maar hoe kan een therapeut zijn cliënt 'niet-gebeurde herinneringen' aanpraten? Hoe kunnen cliënten zo in het verhaal geloven dat ze zelfs aangifte doen tegen hun eigen ouders? Enkele jaren geleden hebben 275 ouders zich verenigd in de 'Werkgroep fictieve herinneringen'. Ze zeggen allemaal ten onrechte te zijn beschuldigd van incest. Zij eisen maatregelen tegen dit soort therapieën. Minister Borst (Volksgezondheid) heeft hierop de Gezondheidsraad om een advies gevraagd. Ze wil weten wat de rol van de therapeut is bij het ontstaan van fictieve herinneringen. Eind dit jaar komt de Gezondheidsraad met een advies. Volgens rechtspsycholoog Van Koppen wordt het hoog tijd dat de minister maatregelen neemt, omdat iedereen zich zonder enige opleiding therapeut mag noemen: "Het moet duidelijk zijn dat dit soort therapieën schadelijk kan zijn, ook wanneer er geen aangifte wordt gedaan".

Samenstelling en regie: Jos van Dongen
Research: Judith Pennarts

helaas is de uitzending niet meer te bekijken 21-06-2002 geeft geen verwijzingen

Wel te bekijken zijn de uitzendingen van Zembla over

18-03-2004: De X-dossiers, deel II

In België verdwenen tussen 1973 en 1995 minstens 43 kinderen die soms later vermoord zijn teruggevonden. Getuige X-1, een jonge vrouw uit Gent, legde in 1996 anoniem zeer gedetailleerde verklaringen af over de moord op drie meisjes: Christine van Hees, Carine Dellaert en Katrien de Cuyper. Ze beschikte soms over kennis die alleen een ooggetuige zou kunnen hebben. En ze verklaarde dat onder meer Marc Dutroux en Michel Nihoul erbij betrokken zouden zijn. In het tweede deel over de X-Dossiers brengt Zembla een reconstructie van het onderzoek naar de verklaringen van getuige X-1.

De documentaire is terug te zien in:
Realplayer High| Low
Windows Media High Low

11-03-2004: De X-dossiers, deel I

In de Zembla-afleveringen van 11 en 18 maart 2004 ('De X-Dossiers') staat het verhaal centraal van de zogenoemde getuige X-1. Deze getuige, een jonge vrouw uit Gent, bracht met haar verklaring over netwerken die kinderen zouden hebben misbruikt en vermoord, in 1997 België in rep en roer.

De documentaire is terug te zien in:
Realplayer High| Low
Windows Media High Low

 

Zie verder deel 6