We hebben 270 gasten online

Jullie hebben de verkeerde!

Gepost in Valse aangiften

 

Reportage Ten onrechte beschuldigd van kindermisbruik

 

 

 

Menno van Dongen in Volkskrant Het Vervolg zaterdag 14 november 2009

Drie meisjes werden in 2005 misbruikt op een Duits eiland. Ruim een jaar later moest Paul Bosman zich melden bij de rechter-commissaris in Groningen. Vanuit niets was hij verdachte. Hij ging in nederland door een hel, terwijl in Duistland de zaak al was gesloten. ‘het was een juridische constuctie van tuig in toga’.

Bijna twee jaar lang streed hij tegen het Openbaar Ministerie.

Paul Bosman (41), verslaggever van het Dagblad van het Noorden, ging tot het uiterste. Hij is ervan overtuigd dat hij onterecht voor de rechter is gedaagd voor kindermisbruik in Duitsland. Er was zelfs een internationaal arrestatiebevel uitgevaardigd, zo kreeg hij te horen.

`Het bizarre is dat niemand bij Justitie ook maar een seconde heeft gedacht dat ik schuldig ben', zegt hij. Ik heb een alibi, er is geen bewijs. Toch ben ik door een hel gegaan, omdat het OM achteloos de gemakkelijke weg heeft gekozen.'

Bosman heeft een boek geschreven, Over misbruik gesproken, dat woensdag 18 november verschijnt. Het is het openhartige verhaal van een nuchtere, sportverslaggever die wordt getergd en besluit terug te vechten. Nu de affaire is afgerond, zoekt bij de publiciteit.

De auteur wil lezers ` wakker schudden, vertelt hij aan de keukentafel in zijn vrijstaande huis, onder de rook van Groningen.

'Ik zie mezelf niet als Don Quichot. Ik wist dat ik gelijk had. Maar de vraag was: hoe krijg ik gelijk? Steeds als ik dacht: nu heb ik de waarheid boven tafel, kwam het' OM met nieuwe leugens.'

'Ik heb toch zeker het recht te weten waarvoor ik naar de rechtbank moet komen? Meneer, we komen hier niet uit. Ik ga dit telefoongesprek nu beëindigen. Dag, meneer Bosman. 'Meneer Bosman? Meneerde verkrachter, bedoelt ze zeker!'(Fragment uit Over misbruik gesproken)

Dit soort telefoontjes heb ik vaak gepleegd, nadat ik in december 2006 een brief had gekregen van de Groningse rechtbank. Er stond in dat ik 10 januari 2007 voor de rechter-commissaris moest verschijnen, in verband met een rechtshulpverzoek van de Duitse justitiële autoriteiten. U wordt gehoord als verdachte, stond er.

'Bij de rechtbank werd ik van het kastje naar de muur gestuurd. Het dossier lag in Duitsland, beweerden ze, ze wisten niets. Het was een kafkaëske situatie. Ik haalde me van alles in het hoofd. Had ik misschien zonder het te merken een verkeersongeluk veroorzaakt?'

'Het kostte me tien dagen om te achterhalen dat ik werd verdacht van een zedendelict en dat ik dna moest afstaan. Toen een medewerkster van de rechtbank dat via de telefoon vertelde, hoorde ik tussen de regels door: u bent een vieze verkrachter en met uw dna gaan we dat bewijzen.'

'Een paar dagen later bleek dat het ging om kindermisbruik. Toen ik dat las, heb ik hard gevloekt. En nog een keer toen ik las dat de maximumstraf tien jaar cel is. Wat was dit voor flauwekul?'

'De angst sloeg toe. Als de verdenking zou uitlekken, zouden mijn vriendin en ik worden uitgekotst. Keien door de ramen, graffiti, vriendjes die nooit meer met onze kinderen mogen spelen.'

'In de auto, van Coevorden terugnaar huis, voelde het alsof mijn hoofd van woede uit elkaarplofte klootzakken! Jullie hebbende verkeerde!' (Fragment uit Over misbruik gesproken)

'Met lood in mijn schoenen heb ik advocatenkantoor De Haan in Groningen gebeld. Ik dacht:, ze zullen wel denken: weer een pedo die met rotsmoezen zijn vieze gedrag ontkent. Maai ze geloofden me.'

'Met behulp van het parketnum mer ontdekte ik dat het misdrijf in 2005 zou zijn, gepleegd. Toen was ik voor de krant in Norderney, een Duits Waddeneiland, waar ik verslag deed van een wedstrijd polsstokhoogspringen met de Nederlander Rens Blom als deelnemer.

`In een krantenarrtikel vond ik het: op het naaktstrand in Norderney zou een man van ongeveer 45 jaar drie meisjes de duinen in hebben gelokt en ze hebben misbruikt Hij had een snor, donkerbruin, lichtgrjzend haar en hij sprak Duits met een Nederlands accent. Maar ik heb geen snor en mijn haar is donkerblond.

'Twee getuigen die bij de wedstrijd waren, in augustus 2005, hadden me genoemd. Ze meenden zich te herinneren dat er een Nederlandse journalist was geweest die leek op de man op een compositietekening van de politie.'

`Bij nader inzien bleek dit juist voor me te pleiten. Toen die meisjes werden misbruikt, acht kilometer verderop, was ik met deze getuigen dus bij de wedstrijd. Ik had een alibi. Achteraf denk ik dat ze aan me dachten vanwege dat accent. Ik was de enige Nederlander, dus leek ik met terugwerkende kracht op de verdachte. Maar ik lijk totaal niet op die tekening.'

`Er was sperma van de dader gevonden op het naaktstrand. Dat kon nooit van mij zijn. Dus vroeg mijn advocaat het OM de zaak te stoppen. Maar ze weigerden.

Pedofiel

'Ik moest naar de rechtbank als verdachte pedo. Tot mijn schrik zag een kennis me daar. Ze kreeg nota bene van mijn vriendin te horen waarvan ik werd verdacht. De angst op een lek werd nog groter. Het voelde alsof het woord pedofiel op mijn voorhoofd stond.

'Trillend van woede zat ik in de rechtszaal. Ik dacht: ze zijn knettergek of ze spelen een spelletje met me. Gelukkig zei de rechter-commissaris na een schorsing dat er geen ernstige bezwaren waren, geen bewijs dus. De eis om dna af te "staan werd afgewezen.

'Maar de rechter had slecht nieuws. Ze zei dat Nederland in mijn onschuld geloofde maar dat ik voor de Duitse justitie verdacht bleef. Ze adviseerde me direct na de zitting tóch dna af te staan, omdat ik anders een internationaal `arrestatiebevel riskeerde.'

`Ik dacht: dit is waanzin. Ik word gechanteerd. Uit pure boosheid weigerde ik mee te werken.

'Principieel kan dit niet, bedacht ik later. Hoe kun je een onschuldige dwingen dna af te staan? Ik vroeg opheldering aan Marcel Wolters, een officier van justitie die ik ken uit mijn studietijd. Hij was heel openhartig:'

`Wolters: Als ikje zo beluister, is het zo dat je waarschijnlijk geen echte verdachte bent. Dat ben je waarschijnlijk gemaakt, omdat anders je dna niet gevorderd kan worden. Dat is een juridische constructie. Zo doen we dat nu eenmaal. Als het gewoon een Nederlandse zaak was geweest, was dit niet gebeurd.' (Fragment uit over misbruik gesproken)

'Ik wist niet wat ik hoorde. Het was een truc, een constructie. In Nederland hadden ze nooit op grond hiervan dna mogen vorderen. Dat kan alleen als er stevig bewijs is. Maar er was niet eens een redelijk vermoeden van schuld.'

'Het arrestatiebevel bleef boven mijn hoofd hangen. De hoofdredactie vond het vervelend dat ik niet naar buitenlandse wedstrijden zou kunnen. En hoe moest dat met de gezinsvakantie? Dus heb ik het OM laten weten dat ik dna zou afstaan, onder voorwaarden.

`Ik zat klem. Ik was monddood gemaakt als zogenaamde pedo. Een paar mensen heb ik in vertrouwen genomen. Maar als anderen vroegen waarom ik zo somber keek, kon ik niets zeggen. Wie zou me geloven als ik mijn verhaal vertelde, laat staan publceerde? Mënsen denken toch waar rook is, is vuur. Het OM heeft minder snel de schijn tegen dan een veronderstelde pedo. Daar heeft justitie gebruik van gemaakt.'

`Terwijl ik wachtte op een oproep, lukte het me een gesprek te regelen met de Groningse hoofdofficier van justitie Jan Eland. Hij zei dat hij niet begreep dat ik zo moeilijk deed over mijn dna, ook al was ik dan onschuldig.

`Toen wist ik: dit is een belachelijke poppen kastvoorstelling waarin pik niet meer wil meespelen. Mijn dna kregen ze niet meer.

`Ik ging op onderzoek - uit en stuurde een brief naar justitie in Duitsland. Ze meldden me dat ik slechts een mogelijke verdachte was geweest, die door onderzoek moest worden uitgesloten, Dat was al lang gebeurd.

Arrestatiebevel

In het Duitse rechtshulpverzoek stond het verzoek aan Nederland tips over mij na te gaan en mijn dna te vorderen. Er stond nergens dat ik als verdachte moest worden gehoord. Ze begrijpen daar niet dat ik in Nederland verdachte ben geweest terwijl ik dat in Duitsland nooit was. Het internationale arrestatiebevel kwam voor rekening van Nederland.

`Eerst was ik opgelucht maar toen drong tot me doordat ik in de maling was genomen door het OM en de rechter-commissaris. Het was een juridische constructie van, tuig in toga.

`Ik dacht: nu kan ik aantonen dat het OM fout zat. Ik regelde een ontmoeting met officier van justitie Van den Broek, die mijn zaak behandelde. Ik wist zeker dat ik als triomfator het kantoor zou verlaten. Maar toen begon het OM met het grote liegen, om zich eruit te redden. Ik zou de Duitsers , verkeerd hebben begrepen.

`U zegt dat een bal rond is, meneer Bosman? Nee hoor, een bal is toch echt vierkant.'

`Een brief die in mijn voordeel pleitte, zat niet in het dossier. Het arrestatiebevel was volgens Van den Broek een 'vriendelijk bedoelde waarschuwing' van de rechter-commissaris.

Hij had haar tijdens een schorsing van mijn zitting attent gemaakt op dit mogelijke risico, bekende hij.

Ook rechtbankpresident Keurentjes zag geen kwaad in de opmerking van zijn rechter over het internationale arrestatiebevel:

'Meneer Bosman, de rechte commissaris had het juist goed met u voor. Ze wilde u slechts waarschuwen voor wat mogelijk het geval zou kunnen zijn. Het was geen dreigement, geen een-tweetje met het OM en beslist geen slinkse poging om alsnog aan uw wangslijm te komen'(Fragment uit over misbruik gesproken)

Vrienden zeiden: je wint dit nooit. Maar ik wilde mijn gelijk halen. En, minder belangrijk, ik wilde mijn kosten vergoed hebben.

'Ik liep tegen de ene muur na de andere. De Zwolse hoofdofficier van justitie, die zijdelings bij de zaak was betrokken, schreef dat ik geen verdachte was geweest, maar dit werd later ingetrokken.

'Ik kreeg woede-uitbarstingen, terwijl ik volgens bekenden juist nuchter ben: Af en toe kon ik er even niet meer tegen, dat is het gevoel waartoe ze je drijven. Op het laatst dacht ik: een hartaanval is dichterbij dan een oplossing.

'Het college van procureurs-generaal probeerde me te sussen door tweeduizend euro aan te bieden. Dat vond ik onacceptabel. Mijn advocaten hebben me ruim 6.200 euro gekost. Dus schreef ik het OM een boze brief waarin ik dreigde met de civiele rechter.

Toenging het college van procureurs-generaal door de knieën. Ik kreegde 7.500 euro waarom ik had gevraagd. En ze boden zowaar hun excuses aan. In een kromme zin, maar vooruit.

`Toch vind ik dat het OM hier niet mee mag wegkomen. Botte wraak is een reden om dit te publiceren. Misschien is dat een slecht motief maar zo is het.

`In mijn boek noem ik bewust namen van leden van het OM die mij dit hebben aangedaan. Dat vinden ze vervelend maar ik wil dat ze zelf merken hoe het is om je bekeken te voelen. Als ik geen namen zou noemen, zou het oneerlijk zijn tegenover officieren die hun werk wel goed doen.'

'Ik hoop dat lezers zullen beseffen dat niet iedere verdachte schuldig is En ik wil laten zien dat de overheid niet zo eerlijk is als veel mensen denken. De staat verdraait feiten en rekt een zaak tot je het opgeeft. Wie de strijd wil Winnen, moet een bijna onmenselijk uithoudingsvermogen hebben.'

'Ongelukkig' Het OM in Groningen erkent dat 'het anders had gemoeten' in de zaak-Bosman. 'Dit is een verschrikkelijk ongelukkige samentoop van omstandigheden', zegt woordvoerster Kirsten Smit. 'De zaak had veel sneller en soepeler moeten worden afgehandeld.' Formeel is volgens haar niets misgegaan. In ons strafrecht bestaat, in tegenstelling tot het Duitse geen 'mogelijke' verdachte. 'Het is hier zwart-wit. Dus was hij verdachte.' Het was een, bewuste keuze Bosman bij de rechter-commissaris te laten komen. 'Zo konden we hem waarborgen bieden. Het vorderen van genetisch materiaal, zoals de Duitsers wilden, is ingrijpend. Achteraf hadden we hem beter kunnen vragen of hij op vrijwiltige basis wangslijm wilde afstaan.' Smit benadrukt dat de rechter Bosman heeft gewezen op het internationale arrestatiebevel. Het OM zit daar volgens haar niet achter. Wolters en Van den Broek zijn volgens haar verkeerd gecíteerd in het boek. Het college van procureurs-generaal heeft de advocaat van Bosman eind 2008 een brief gestuurd waarin begrip wordt getoond voor de 'ingrijpende' gevolgen. Bosman krijgt zijn advocatenkosten vergoed, 6.200 euro, en 1.300 euro uit coulance. Over misbruik gesproken, Paul Bosman. Uitgeverij Noordboek, prijs: 15 euro.